အခန်း (၆၂)
Vol. 7 Ch. 62
ဖုန်မှုန့်များနှင့်အတူ
လမ်းမကြီးပေါ်တွင် မြင်းငယ် ခုနစ်ကောင်သည် ဟီသံပြု၍ မြေကြီးကို ကန်ကျောက်နေကြသည်။ မြင်ကွင်းထဲရှိ ခမ်းနားသော မြို့ကြီးကို ကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်းတို့ခုနစ်ဦးစလုံး ပြုံးနေကြသည်။
ကြယ်တာရာတောကြီးသို့ ခရီးထွက်ခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အလှည့်အပြောင်းများစွာနှင့် ပြည့်နှက်ခဲ့ပြီး ဤအချိန်တွင်မူ ကာလကြာမြင့်ခဲ့သကဲ့သို့ စိတ်ထဲတွင် ခံစားရပေသည်။
“သွားကြစို့။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ဇက်ကြိုးကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မြို့တံခါးဆီသို့ ဦးစွာ မောင်းနှင်လိုက်သည်။ ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်လင်နှင့် အခြားသူတို့လည်း ချက်ချင်းပင် မြင်းများကို စီးနင်း၍ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။
မြို့ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဆူညံသံများသည် မီးရှူးမီးပန်းများ၏ အနံ့နှင့် ရောနှောကာ သူတို့ထံ ရိုက်ခတ်လာသည်။ လူတိုင်း သက်ပြင်းချကာ ကြာမြင့်စွာ ဆုံးရှုံးနေခဲ့သော သာမန်လူ့လောက၏ စည်ကားမှုကို သက်သောင့်သက်သာ ခံစားလိုက်ကြသည်။
“အပိုစကားတွေ ပြောနေစရာ မလိုဘူး”
လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။
“အခုမှ ကောင်းကင်ဒူမြို့ကို ပြန်ရောက်တာဆိုတော့ မင်းတို့အားလုံး အိမ်ပြန်ပြီး ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းပို့ချင်နေကြပြီ ထင်ပါတယ်။”
“မနက်ဖြန် နေ့လယ် ရှန်းရှန်ခန်းမမှာ တွေ့ဖို့ မမေ့နဲ့နော်။”
ယွီဖုန်နှင့် အခြားသူများက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေကာ သီးခြားစီ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ဒူကူယန်၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများသည် သူမ၏ မဲနက်သော ဆံပင်ရှည်များကို လှည့်ပတ်ဆော့ကစားနေသည်။
“မောင်လေးလီကျယ်ရှန်း၊ မင်း ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ။”
“ငါ့အိမ်ကို မလာဘူးလား။ ငါ့ရဲ့ ဟင်းချိုချက်တဲ့စွမ်းရည်က အခု အရမ်းကောင်းနေပြီ။”
“အဘိုးလည်း မင်းကို မြင်ရင် ပျော်မှာ သေချာတယ်။”
“ကျွန်မ...”
ယဲ့လင်းလင်းမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာသည်။ သူမလည်း လီကျယ်ရှန်းကို သူမ၏ အိမ်သို့ ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ချင်သည်။ သို့သော် သူမ၏ နီရဲသောနှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သင့်လျော်သော အကြောင်းပြချက်ကို ရှာမတွေ့ပေ။ သူမ၏ မိခင်အပေါ် လီကျယ်ရှန်းက အထင်အမြင် မကောင်းမှန်း သိထား၍ သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ကာ သူမ၏ အေးစက်သော အသံထဲတွင် ခပ်တိုးတိုး တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်လာသည်။
“ကျွန်မ...ကျွန်မ အိမ်ကို လာပါ။”
“ကျွန်မ အိမ်... ကျွန်မ...ကျွန်မလည်း ဟင်းချို ချက်တတ်တယ်။”
“ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးဆီကို မလာဘူး။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ရတနာအိတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ အိတ်ထဲတွင် ကြယ်တာရာတောကြီးမှ သူ အမဲလိုက်ခဲ့သည့် သားကောင်များ ပါဝင်နေသည်။
“ငါ ကြာကန်ကို သွားမယ်။ ရွယ်ချင်းဟော်ကို မမြင်ရတာ ကြာပြီ၊ သူ့နဲ့ ငါ ငါးဖမ်းပြီး ဝိုင်သောက်မလို့။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊
ဒူကူယန်နှင့် ရဲ့လင်လင်တို့နှစ်ဦးစလုံး ခေတ္တရပ်နားပြီးမှ နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ အဖွဲ့ငယ်တွင် လီကျယ်ရှန်းနှင့် အိမ်ရှေ့စံ ရွယ်ချင်းဟော်တို့ မတူညီသော ဆက်ဆံရေးကောင်း ရှိနေသည်ကို မသိသူ မရှိပေ။
ဒူကူယန်သည် လီကျယ်ရှန်းကို ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ စူးစမ်းကြည့်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို စူကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ယောက်ျားလေးနှစ်ယောက်က ဘာကြောင့် အမြဲတမ်း အတူတူ ရှိနေကြရတာလဲ။”
ယဲ့လင်းလင်းသည် ပထမတော့ သာမန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ လီကျယ်ရှန်းအပေါ် အကြည့်များမှာလည်း ထူးဆန်းလာသည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပူနွေးလာပြီး လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“သွား၊ သွား၊ သွား။”
“မင်းတို့ မိန်းကလေးတွေ ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေ တွေးနေကြတာလဲ။”
“မနက်ဖြန် နေ့လယ်မှ တွေ့မယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့ ငါ စကား မပြောတော့ဘူး။”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊
ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့၏ ရယ်မောရွှင်ပြသော အကြည့်များအောက်တွင်၊ လီကျယ်ရှန်းသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး အနည်းငယ် အလျင်စလို ခြေလှမ်းများဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားသော သူ၏ ပုံစံမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေပုံ ပေါ်သည်။
ကြာကန်အနီးသို့ ရောက်သော်။
မိုးမခပင်များက ကန်ဘောင်ကို တို့ထိနေပြီး ပဒုမ္မာပန်းတို့၏ ရနံ့က သိမ်မွေ့စွာ သင်းပျံ့နေသည်။ လန်းဆန်းစေသော မြင်ကွင်း ဖြစ်သင့်သော်လည်း ရွယ်ချင်းဟော်ကမူ စိတ်ဓာတ်ကျနေသလို ခံစားနေရသည်။
“ငါ ငါးမဖမ်းတော့ဘူး။”
သူမသည် ငါးမျှားတံကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော စိတ်တိုမှုတစ်ခုက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တရိပ်ရိပ် တက်လာသည်။ ထို့နောက် သူမ တွေးလိုက်သည်။ သူမသည် အခမ်းအနားများနှင့် အကွက်ချမှုများကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် စိတ်ငြိမ်သက်မှု ရရှိရန်အတွက် ပဒုမ္မာကန်သို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်... မည်သည့်အချိန်ကစ၍ ဖြစ်သနည်း။
သူမ တစ်ချိန်က သဘောကျ နှစ်သက်ခဲ့သော ကန်နှင့် တောင်တန်းရှုခင်းများသည် ဤမျှ ပျင်းရိ ငြီးငွေ့စရာ ဖြစ်သွားရသည်ကို သူမ မသိရှိပေ။
ဖျန်း—
သူမ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ချလိုက်သော ငါးမျှားတံသည် ရုတ်တရက် ကန်၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ဆွဲယူခံလိုက်ရသည်။ ရွယ်ချင်းဟော်သည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
“ငါးမိတာလား။”
သူမသည် ငါးမျှားတံကို ပြန်ယူရန် လျင်မြန်စွာ ကုန်းလိုက်သည်။ ငွေရောင်အကြေးခွံရှိသော ငါးတစ်ကောင်သည် တောက်ပနေပြီး ချိတ်ပေါ်တွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤမမျှော်လင့်ဘဲ မိထားသော ငါးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချောမောပြေပြစ်ပြီး ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာတစ်ခုသည် မတော်တဆ ပေါ်လာသည်။
“ဟွန့်။”
သူမ တွေးနေသောသူသည် သူမရှေ့တွင် တကယ်ရှိနေသကဲ့သို့ လေထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှာမှုတ်လိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်းသာ ဒီမှာရှိရင် ငါက ‘လက်ဗလာနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို’ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်အောင် ပြရမယ်။”
လီကျယ်ရှန်း၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် အသုံးအနှုန်းကို တွေးမိသောအခါ ရွယ်ချင်းဟော်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးသွားသည်။
“ဟင်း၊ သူ ပြောတာ အဲဒီလိုပဲ မဟုတ်လား။”
“လီကျယ်ရှန်း” ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံးသည် သူမ၏ နှုတ်ဖျားမှ ညင်သာစွာ ထွက်သွားသောအခါ၊ ရွယ်ချင်းဟော်ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သူမ၏ နှလုံးသားသည် တစ်စုံတစ်ခုက ညင်သာစွာ ဆွဲယူသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
သူမ၏ အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားသော ယောက်ျားဆန်သော အသံသည် ဤအမည်ကို တွေးမိမှသာလျှင် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းမှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။
ဤအချိန်တွင်မှ သူမ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ တစ်ချိန်က ပျော်မွေ့ခဲ့သော ပဒုမ္မာကန်သည် အဘယ်ကြောင့် ယခု အရသာပျောက်ဆုံးနေရသနည်းဆိုသည်ကို သိရှိရသည်။
အကြောင်းမှာ လူတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ခြောက်ရက်မြောက်နေ့တောင် ရှိနေပြီ...”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ငါးမျှားချိတ်မှ ငွေရောင်ငါးလေးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
သူမသည် ၎င်းကို ကန်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ၎င်း၏ အမြီးကို ရိုက်ခတ်ကာ နက်ပြာရောင်ရေထဲသို့ ငုပ်ဆင်းသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ လီကျယ်ရှန်းမရှိဘဲ ငါးမျှားခြင်းပင် ပျင်းရိစရာ ဖြစ်လာသည်။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ ပြန်ကြစို့။”
သူမသည် စိတ်ဓာတ်ကျစွာ လှည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်သည် ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားသည်။
သုံးပေမှ ငါးပေ အကွာတွင် ရင်းနှီးသော အဖြူရောင်ဝတ်ထားသော လူငယ်သည် မိုးမခပင်ကို မှီကာ၊ လက်များကို ကားယားထားပြီး၊ ပါးစပ်တွင် မြက်ဖျားတစ်ခု ငုံထားကာ သူမအား ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မင်း...”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ မျက်လုံးများ အပြင်းအထန် အံ့သြမှုဖြင့် ပြည့်လျှံသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မသိစိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူမ တုံ့ပြန်မှု လွန်ကဲသွားသည်ကို သဘောပေါက်ကာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အံ့သြသွားသည့် လေသံကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ကာ ပုံမှန် တည်ငြိမ်သော အသံသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။
“မင်း ပြန်လာတာလား။”
လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အားလုံး မြင်လိုက်တယ်။”
သူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“ဘာလဲ၊ အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားကြီး။”
“ငါမရှိရင် ငါးမျှားတာတောင် ပျင်းနေတာလား။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် လီကျယ်ရှန်းကို အနီးကပ် လေ့လာကြည့်ရှုနေသဖြင့် အလုပ်များနေသည်။ သူ ဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူမ၏ နှလုံးသားသည် တိတ်တဆိတ် သက်သာရာရသွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ အတွေးများ ပေါ်လွင်သွားသောကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသားသည် မပူးပေါင်းဘဲ ခုန်နှုန်းအနည်းငယ် မြန်လာပြီး မြင်သွားသည့်အတွက် ရှက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ တက်လာသည်။
သူမသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ထူထပ်သော ကျူပင်များဆီသို့ ဒေါသအနည်းငယ်ဖြင့် ပစ်ကြည့်လိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်း ပြန်လာသည့်အခါ သူမအား ကြိုတင် အကြောင်းကြားခြင်း မပြုရသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်လဲဟု သူမ တွေးမိသည်။
ကျူပင်များထဲတွင် ငါးပူတင်းနှင့် မြွေဟောက်လှံဟူသော သုံ့လော်နှစ်ဦးတို့သည် ဘာမှမသိသကဲ့သို့ အမူအရာဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ မော့ကြည့်နေကြသည်။
ရွယ်ချင်းဟော်၏ ဖြူစင်သော ပါးပြင်များ တဖြည်းဖြည်း နီမြန်းလာသည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး မေးလိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ မင်း အားလုံးကို မြင်လိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်နော်။”
“ဒါဆို ငါ ဖမ်းမိတဲ့ငါးကို မင်း မြင်လိုက်သေးလား၊ နှစ်ကျင်ကျော်လောက်တော့ အလေးချိန် ရှိမှာ သေချာတယ်။”
လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အဲဒါကိုတော့ ငါ မမြင်လိုက်ဘူး။”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာပေါ်တွင် “လူသတ်ငွေ့” အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်း တမင်တကာ လုပ်တာ ဖြစ်ရမယ်။”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ၊
လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ရတနာအိတ်ထဲမှ သားကောင်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“ငါးကိုတော့ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သားကောင်တွေတော့ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။”
“မင်းရဲ့ အဖော်က ဝေးနေတုန်း မင်းကို မတွေးခဲ့ဘူးလို့ မပြောနဲ့နော်။”
သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ ကျူပင်များဆီသို့ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဟိုက နှစ်ယောက်...”
“ကောင်းကင်မှာ ဘာမှမရှိဘူး၊ မော့ကြည့်တာ ရပ်လိုက်ကြ၊ လာပြီး အတူတူစားကြ။”
ရွယ်ချင်းဟော်နှင့် သူသည် ညနေစောင်းသည်အထိ ကန်ဘေးတွင် အမှတ်တရ စကားများ ပြောဆိုကြသည်။
နောက်နေ့ နေ့လယ်တွင်၊
လီကျယ်ရှန်းသည် ရှန်းရှန်ခန်းမ၌ လူတိုင်းအတွက် ဧည့်ခံပွဲ ကျင်းပပေးခဲ့သည်။
ထည့်သွင်းပြောဆိုရမည်မှာ တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ယွီထျန်းဟန် ပြန်ရောက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ ပြန်ရောက်သည်နှင့် လီကျယ်ရှန်းကို စိန်ခေါ်ရန် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် လီကျယ်ရှန်း၏ အရက်ပြင်းနှစ်ခွက်ကြောင့် မေ့မျောသွားခဲ့ရသည်။
အဖွဲ့သည် နေ့လယ်မှစ၍ ကောင်းကင် မည်းမှောင်လာသည်အထိ အရက်သောက်ခဲ့ကြသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သံစဉ်မပါသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းတွားရင်း သူ၏ အိမ်ငယ်လေးဆီသို့ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် လျှောက်ပြန်လာခဲ့သည်။
သူသည် မေပယ်ပင်အောက်ရှိ စန္ဒကူးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ခဏတာ အိပ်စက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
တည်ငြိမ်သောအသံတစ်သံသည် သတိမပေးဘဲ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အရက်ခွက်ကို ဒီလောက် သဘောကျတာ။”
“မင်း ဓားကိုင်နိုင်သေးလား။”
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများမှ အရက်မူးနေသည့် အငွေ့အသက်သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှ ပြင်းထန်သော ဓားအလင်းရောင်နှစ်ခု ပေါက်ထွက်လာပြီး မှိန်မှိန်သော ညဘက်တွင် ဓားအလင်းရောင် လျှပ်ခနဲလက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူသည် ခြံဝန်းအလယ်သို့ ခုန်တက်ကာ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်ရှိ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် မြင်လိုက်ရသည်။
မည်သည့်အချိန်က ရောက်ရှိနေမှန်းမသိ၊
အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။