အခန်း (၆၄)
Vol. 7 Ch. 64
ဓားတစ်လက်တည်းက တုန်ခါတောက်ပခြင်းကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။
ချန်ရှင်းသည် တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် လီကျယ်ရှန်း၏ ရှေ့မျက်နှာစာ အနည်းငယ်အကွာတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။
သူ၏ ဆံပင်ဖြူများသည် လေမတိုက်ဘဲ လှုပ်ရှားနေပြီး သူ တစ်ချိန်က သူ၏ ဆက်ခံသူအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့ဖူးသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ မင်းရဲ့ လမ်းက မှားနေတယ်။”
“နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို အုတ်မြစ်အဖြစ် သုံးတာက အားလုံးကို အကျုံးဝင်တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အုတ်မြစ်က ဓားမှာ မဟုတ်ဘဲ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးမှာ အပြည့်အဝ တည်ရှိနေတယ်။”
“ပြင်ပစွမ်းအားက ခဏတာ အရှိန်အဝါကို ငှားနိုင်ပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဓားနန်းတော်ကို တည်ဆောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဓားက သန့်စင်ရမယ်၊ နှလုံးသားက တစ်ခုတည်း ဖြစ်ရမယ်။”
“တခြား ဘာမဆို လမ်းလွဲခြင်းပဲ။”
လီကျယ်ရှန်း၏ ကွဲအက်သွားသော ကျားခံတွင်းသည် ဓားရိုးကို နီရဲသွားစေသည်။ သူ၏ အဖြူရောင်ဝတ်စုံများ စုတ်ပြတ်နေပြီး ပါးစပ်ထောင့်တွင် တောက်ပသော သွေးနီရောင်များ စွန်းထင်းနေသည်။
ချန်ရှင်း၏ “ဓားတစ်လက်တည်းဖြင့် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို ဖြတ်တောက်ခြင်း” လမ်းစဉ်သည် ပြည့်စုံမှုဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် လီကျယ်ရှန်း ရောက်ရှိနိုင်သည့် အဆင့်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။
သို့သော်လည်း။
ထို ငယ်ရွယ်သော၊ မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများထဲတွင်
ရှုပ်ထွေးမှု မရှိဘဲ မီးကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းနေသော ပြတ်သားသော ကြည်လင်မှုသာ ရှိနေသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ကြာပန်းစိမ်းဓားကို မှီကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ သွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံသည် တိုးတက်နေသော စွမ်းအင်နှင့် သွေးကြောင့် အနည်းငယ် ရှည်နေပေသည်။
“ချန်ရှင်း အကြီးအကဲရဲ့ ဓားချက်က အံ့ဩစရာကောင်းတယ်။”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောင်ကွမ်းဓားချက်ကို ချက်ချင်း ချိုးဖျက်နိုင်တာ၊ ဒီငယ်သား အများကြီး သင်ယူလိုက်ရတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့် အကြီးအကဲက ကြယ်ရောင်ကို ဆွဲယူပြီး မီးနဲ့ ရေခဲကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားက လမ်းလွဲနေတယ်လို့ အခိုင်အမာ ပြောတာလဲ။”
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခု လည်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး မီးနှင့် ရေခဲတို့ ရောယှက်နေသည်။
သူ၏ သွေးစွန်းနေသော လက်သည် ကျယ်ပြောလှသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ကို ဦးတည်လိုက်ပြီး ထို့နောက် ခြံဝန်းအတွင်းရှိ လေနှင့် သစ်ပင်များကို ဦးတည်လိုက်သည်။
“အကြီးအကဲက ဓားက သန့်စင်ရမယ်၊ နှလုံးသားက တစ်ခုတည်း ဖြစ်ရမယ်လို့ ပြောတယ်။”
“ကျွန်တော် မေးပါရစေ၊ အကြီးအကဲ...”
“သန့်စင်ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲ၊ တစ်ခုတည်း ဖြစ်ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲ။”
“ဒီငယ်သားရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ...”
“ဒီ ကျယ်ပြောလှတဲ့ နဂါးငွေ့တန်း၊ သူ့ရဲ့ လည်ပတ်မှု လမ်းကြောင်းဟာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားက အခမ်းနားဆုံးနဲ့ အနုစိတ်ဆုံး ဓားလမ်းကြောင်း မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဒီ ရေခဲနဲ့ မီးတို့ တိုက်ခိုက်မှု၊ ဖန်တီးမှုနဲ့ ဖျက်ဆီးမှု စက်ဝန်းဟာ စကြာဝဠာရဲ့ အခြေခံအကျဆုံးနဲ့ အကြမ်းတမ်းဆုံး ဓားရည်သတ္တိ မဟုတ်ဘူးလား။”
လီကျယ်ရှန်း၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် ဆက်တိုက် အော်မြည်နေပြီး သူ၏ သခင်၏ ဓားလမ်းစဉ်နှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေပေသည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားလမ်းစဉ်က ပြင်ပစွမ်းအားတွေကို အားကိုးတာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒီအစား၊ ကျွန်တော်ဟာ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားအိမ်အဖြစ်၊ နှလုံးသားကို လမ်းညွှန်အဖြစ် သုံးပြီး၊ ဒီလောကကြီးရဲ့ နိယာမတွေနဲ့ အမှန်တရားအားလုံးကို ဓားချက်တစ်ခုတည်းထဲမှာ ပေါင်းစပ်ဖို့ပဲ။”
“မှိန်ပြနေတဲ့ကြယ်ရောင်က ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားနှလုံးသားကနေ ရောင်ပြန်ဟပ်နေတဲ့ စကြာဝဠာရဲ့ စည်းမျဉ်းပဲ။”
“ရောယှက်နေတဲ့ ရေခဲနဲ့ မီးတို့က မမှန်ကန်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါတွေဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားစွမ်းအင်ကနေ လှုပ်ရှားလိုက်တဲ့ ယင်နဲ့ ယန်ရဲ့ နိယာမတွေပဲ။”
“အကြီးအကဲ ချိုးဖျက်ခဲ့တာဟာ အတုအယောင်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ရုပ်အမျိုးမျိုးကို ဓားတစ်လက်ထဲကို ကျွန်တော် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်ဖို့ လိုနေတဲ့ ကွာဟချက်ကိုပဲ။”
လီကျယ်ရှန်း၏ အရှိန်အဝါသည် မလျော့နည်းဘဲ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။
နာကျင်မှုသည် လောင်စာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နားလည်မှုကို မီးထိုးပေးလိုက်သည်။
သူသည် ချန်ရှင်း၏ တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ထက်မြက်မှု အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်လာသည်။
“ချန်ရှင်း အကြီးအကဲရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ...”
“ကြယ်ရောင်က ကြယ်ရောင်သက်သက်၊ ရေခဲနဲ့ မီးက ရေခဲနဲ့ မီးသက်သက်၊ ဖြတ်တောက်ရမယ့် အတားအဆီးတွေပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ သူတို့အားလုံးဟာ ဓားရဲ့ ထင်ရှားပြသမှုတွေ၊ ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ နယ်ပယ်ဆီသို့ ခြေလှမ်းတွေပဲ။”
“အကြီးအကဲက ရုပ်အမျိုးမျိုးကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ဓားတစ်ချက်ကို အသုံးပြုတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ရုပ်အမျိုးမျိုးကို သုံးပြီး တစ်ခုတည်းဖြစ်တည်ခြင်းကို သက်သေပြမယ်။”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ လမ်းက သဲပေါ်မှာ ရဲတိုက်ဆောက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ မြစ်ပေါင်းတစ်ရာကို စုပေါင်းပြီး သမုဒ္ဒရာတစ်ခု ဖြစ်စေတာ၊ ကြယ်ပေါင်းစုံကို ပေါင်းစပ်ပြီး နတ်ဓားတစ်လက်ကို ထုဆစ်တာပဲ။”
“ဒီနေ့ အကြီးအကဲက ကျွန်တော့်ရဲ့ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ ဓားကို ချိုးဖျက်နိုင်ပေမဲ့၊ ကျွန်တော် အားလုံးကို အပြည့်အဝ နားလည်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ‘ရုပ်အမျိုးမျိုး တစ်ခုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း’ ဓားကို ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ၊ အကြီးအကဲရဲ့ ‘တစ်ခုတည်းသော’ ဓားက ဒီနေ့လိုပဲ ဖြတ်တောက်နိုင်ဦးမလားဆိုတာကို ဘယ်လို သိနိုင်မလဲ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ကျောဘက်မှ စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အားရပါးရ သောက်ချလိုက်သည်။
ချန်ရှင်း၏ အနည်းငယ် အံ့ဩနေသော အကြည့်အောက်တွင် သူ၏ ခြေထောက်များမှ ဒြပ်စင်အလင်းရောင်များစွာ တောက်ပနေပြီး ထက်ရှသော ဓားတောင်ပံ အမှတ်အသား ဆယ့်နှစ်ခု ရိုက်နှိပ်ထားသော ဝိဉာဉ်ကွင်းတစ်ခု တက်လာသည်။
ကြာပန်းစိမ်းဓား ဆယ့်နှစ်လက်သည် ချက်ချင်း ချိတ်ဆက်သွားပြီး သူ့အား ကာကွယ်ပေးသည့် အစွမ်းထက်သော ဓားအစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ အသံသည် ပြတ်သားသည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုပ်အမျိုးမျိုး ဓားလမ်းစဉ်က မပြည့်စုံသေးပေမဲ့။”
“ဒါပေမဲ့ ဝိဉာဉ်ကွင်းတွေနဲ့ ဝိဉာဉ်အရိုးတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ သူရဲ့ စွမ်းအားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ခဏတာ ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်။”
ထို့နောက်အစွမ်းထက်သော ဓားအရိုးတစ်ခုသည် သူ၏ ကျောရိုးမှတစ်ဆင့် အဝတ်များကို ဖောက်ထွက်လာပြီး နဂါးကဲ့သို့ ဆန့်တန်းလာသည်။
ကြယ်ရောင်များ ဝန်းရံထားသော ကြာပန်းစိမ်းဓားတစ်လက်နှင့် မီးနှင့် ရေခဲများကို ထုတ်လွှတ်နေသော ကြာပန်းစိမ်းဓားတစ်လက်တို့သည် သူ၏ နောက်တွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး ၎င်းတို့၏ ဓားရည်သတ္တိများက အေးစက်နေသည်။
သူသည် ဓားအစီအရင်၏ အချက်အချာထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် ဓားအစီအရင်အတွင်း၌ အလင်းနှင့် အရိပ်များ ရောယှက်သွားပြီး မတူညီသော ဓားရည်သတ္တိများ ပါဝင်သည့် လီကျယ်ရှန်း နှစ်ဦးကို အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ဖန်တီးလိုက်သည်။
ကွဲပြားသော်လည်း တူညီသော ဓားရည်သတ္တိများစွာသည် ဓားအစီအရင်အတွင်း ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်မိကြပြီး ထူးဆန်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ဖန်တီးလိုက်သည်။
ချန်ရှင်း၏ အကြည့်သည် အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှတစ်ဆင့် သူ၏ လမ်းစဉ်ကို သက်သေပြနေသည်။
သန့်စင်သော ဓားရည်သတ္တိသည် တိုးတက်လာပြီး မတူညီသော ဂုဏ်သတ္တိများရှိသော လီကျယ်ရှန်း သုံးဦးနှင့် ကြာပန်းစိမ်းဓားနှစ်လက်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
သတ္တုချင်းတိုက်မိသံသည် ရုတ်တရက် ရွာချလိုက်သော မိုးသီးများကဲ့သို့ သိပ်သည်းနေသည်။
၎င်းသည် ပို၍ မြန်လာပြီး ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။
နောက်ဆုံးတွင်.....
သန့်စင်သော ဓားအလင်းရောင်တစ်ခု တိုက်ခတ်သွားသည်။
အစီအရင်နှင့် ပုံရိပ်ယောင်များ အားလုံး ကွဲကြေသွားသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ယိုင်ထိုးပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး သူ၏ စွမ်းအင်နှင့် သွေးများ လှုပ်ခတ်နေသည်။
သို့သော် ထိုမျက်လုံးများကမူ ကြယ်များကဲ့သို့ ကြည်လင်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မငြိမ်းသေးပေ။
“ရုပ်အမျိုးမျိုး ဓားလမ်းစဉ်...”
“ဒီ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်တွေနဲ့ ဝိဉာဉ်အရိုး...”
ချန်ရှင်းသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးဓားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ၏ ညာလက်ကို ကျောနောက်တွင် ချိတ်ကာ လီကျယ်ရှန်းကို ကျောခိုင်းလိုက်သည်။သူ၏ လေသံသည် ရှုပ်ထွေးပြီး ခွဲခြားရ ခက်ခဲသည်။
“မင်းရဲ့ အသက်အရွယ်မှာ ငါ မင်းထက် အများကြီး နိမ့်ကျခဲ့တယ်။”
“လီကျယ်ရှန်း၊ မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက ကြီးမားတယ်၊ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက ထူးခြားတယ်၊ ဓားစွမ်းရည်သတ္တိနှစ်မျိုးက အခြေခံပုံစံကို ရရှိနေပြီ။”
“ဒါပေမဲ့ လူ့စွမ်းအားမှာ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိတယ်၊ ဘယ်အချိန်မှာ အဆုံးသတ်မလဲ။”
“ရုပ်အမျိုးမျိုး ဓားလမ်းစဉ်လား။”
“ခက်ခဲတယ်၊ တကယ်ကိုခက်ခဲတယ်။”
အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။
ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူသည် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝမှာ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အသိပညာမှာတော့ မရှိဘူး။”
သူသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ရုပ်အမျိုးမျိုး ဓားလမ်းစဉ်၏ အဆုံးစွန်သော အမှန်တရားကို လိုက်လျှောက်ရန် သူ၏ ဘဝဖြင့် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။
ချန်ရှင်း၏ ပုံရိပ်သည် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အရှေ့ဘက်သို့ လျှင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားသည်။
အဝေးမှနေ၍ သူ၏ အသံသည် လေထဲတွင် လွင့်မျောလာသည်။
“တစ်လကြာရင် မင်းကို ငါ ပြန်လာတွေ့မယ်။”
“ဒီလမ်းကြောင်းက အလားအလာရှိတယ်လို့ မင်း သေချာရင် အထက် သိုင်းဂိုဏ်းကြီးသုံးခုနဲ့ အောက် သိုင်းဂိုဏ်းငယ်လေးခုကို လှည့်လည်သွားလာဖို့ စဉ်းစားသင့်တယ်။”
“အဲဒီမှာ မင်းကို အထောက်အကူဖြစ်စေမယ့် အရာတစ်ခုခုကို မင်း တွေ့နိုင်တယ်။”
အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားရာ အရပ်သို့ လီကျယ်ရှန်းသည် နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွတ်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။
“လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ချန်ရှင်း အကြီးအကဲကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သူ ခဏရပ်ပြီးမှ မေးလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲ၊ တတိယအဆင့် ‘ကောင်းကင်ကို သတ်ခြင်း’ ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဘယ်အဆင့် ရှိပါသလဲ။”
ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသောကြောင့်
လီကျယ်ရှန်းသည် ချန်ရှင်း ထွက်သွားပြီဟု ထင်လိုက်သည်။ အေးမြသော မေပယ်ပန်းပွင့်လေးတစ်ချပ်သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်ကျလာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်ရှင်း၏ ဝေးလံသော အသံသည် သူ၏ နားဘေးတွင် ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
“မင်း အဲဒီကို ရောက်ရင် နားလည်သွားလိမ့်မယ်။”
ထိုညတွင်.....
လီကျယ်ရှန်းသည် မေပယ်ပင်အောက်၌ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ကာ လရောင်အောက်တွင် သောက်နေသည်။ ကြည်လင်သော ဝိုင်သည် ဝင်သွားသော်လည်း သူ၏ အတွေးများသည် အဆုံးမရှိ လှုပ်ရှားနေသည်။
ရုပ်အမျိုးမျိုး ဓားလမ်းစဉ်၏ စတုတ္ထအဆင့်၏ နက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် ချန်ရှင်း၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသည်။
ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းတွင်...
ဆယ်စုနှစ်များစွာ သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့ကြသော နင်ဖုန်းကျီနှင့် ကုရုံတို့သည် ချန်ရှင်းအား ဤမျှ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ရယ်မောသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်မှာ မည်မျှ ကြာပြီလဲဆိုသည်ကို မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။
ထိုနေ့က....
ကောင်းကင်သည် စတင် လင်းလက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်ရှင်းသည် ခုမှ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သော အရက်ပြင်းကို သောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ရယ်သံသည် ခြံဝန်းကို လှုပ်ခါသွားသည်အထိ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ငါ့လမ်းက အထီးမကျန်ဘူး။”
ထိုညပြီးနောက်...
လီကျယ်ရှန်းသည် တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်လိုက်သည်။
သူသည် သင်ယူခဲ့သော ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်နှင့် ဓားလှုပ်ရှားမှုများအားလုံးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီး ထက်မြက်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် တစ်ကိုယ်တည်း နေထိုင်ရာမှ ထွက်လာသောအခါ သူ၏ သူငယ်ချင်းများအားလုံး အလုပ်များနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။
ဝိဉာဉ်သခင် ပြိုင်ပွဲသည် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်ပြီး တရားဝင် မစတင်မီ ထိပ်တန်း ကျောင်းတော်များစွာသည် ၎င်းတို့၏ အဓိက ပြိုင်ပွဲဝင်များကို လဲလှယ်ရန်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန်အတွက် ကောင်းကင်ဒူ နန်းတော် ကျောင်းတော်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။
အိမ်ရှေ့စံ ရွယ်ချင်းဟော်သည် ဤကိစ္စကို ကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲပြီး တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့သည် ၎င်း၏ အထူးလေ့ကျင့်မှုကို ပိုမို ပြင်းထန်စေခဲ့သည်။
သို့သော် လီကျယ်ရှန်းကမူ ဤအားလပ်ချိန်ကို ခေတ္တ ခံစားခဲ့သည်။
ဒီနေ့ သူ တကယ် ပျင်းနေသည်။
ဒါကြောင့် သူ မကြာခဏ သွားလေ့ရှိတဲ့ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့သည်။
သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ပုံပြောသူက ဆက်လက်၍ ပီပီပြင်ပြင် ပြောပြနေသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရင်း အာရုံစိုက် နားထောင်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင်။
အေးမြနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေသည် သတိမပေးဘဲ ရုတ်တရက် ပူနွေးလာသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလိုလို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် လူငယ်အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများ၏ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်။လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာကြပြီး ထို ခေါက်ဆွဲဆိုင်လေးထဲသို့ ဝင်လာသည်။
ပုံမှန် စည်ကားနေသော ဈေးနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သည့် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူတို့ကို ဝန်းရံထားကာ ဆူညံနေသော ဆိုင်လေးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။