အခန်း (၆၃)

“ချန်ရှင်း...”

ညဉ့်လေက လီကျယ်ရှန်း၏ နဖူးမှ ဆံစများကို တိုက်ခတ်ယူသွားသည်။ သူသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ပုံရိပ်၏ အမည်ကို ရှုပ်ထွေးသော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချန်ရှင်းသည် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ဆံပင်ဖြူများနှင့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံတို့သည် လေထဲတွင် ညင်သာစွာ လွင့်လူးနေကြသည်။

သူသည် အောက်ဘက်ရှိ လူငယ်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံး နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် မသိမသာ အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လီကျယ်ရှန်း၊ မင်း ငါ့ကို ‘ဆရာ’ လို့တောင် မခေါ်နိုင်တော့ဘူးလား။”

လီကျယ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟသွားပြီးမှ ပြန်ပိတ်သွားသည်။ သို့သော် ထိုခေါ်ဝေါ်မှုသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကြားတွင်သာ ပိတ်မိနေပြီး ထွက်မလာပေ။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

မှတ်ဉာဏ်များ ရယလွှမ်းမိုးလာသည်... နင်ရုံရုံက သူ့ကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသောနေ့။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ဆရာကမူ အစမှ အဆုံးအထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။ ထိုညက သူ၏ နှလုံးသားသည် ရှုပ်ထွေးနေပြီး အရက်ပြင်းများကသာ လည်ချောင်းကို စွတ်စိုစေနိုင်ကာ၊ တိုးတက်နေသော မကျေနပ်ချက်များသည် ဓားစွမ်းအင်အဖြစ် အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ ဓားနှင့် ဝိုင်တို့ကသာ အဖော်ပြုသော အထီးကျန် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ချန်ရှင်း... သူ့အား ဝိဉာဉ်သခင် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်လာခဲ့သူ။

သို့သော် သူသည် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေမည့် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူ မည်သို့ စိတ်ထဲတွင် မထားဘဲ နေနိုင်မည်လဲ။

“ချန်ရှင်း အကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျား ဘယ်ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာတာလဲ။”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ စိတ်ခံစားမှု မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသည်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံသည် ရေကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။

ချန်ရှင်းသည် စကားများစွာ မပြောပေ။

သူသည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ရှေးကျသော ဓားရိုးတစ်ချောင်းသည် သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် လေထဲမှ ပေါ်လာသည်။

တစ်ပိုင်းပြီးတစ်ပိုင်း၊ သန့်ရှင်းပြီး ရှေးကျသော ဓားကိုယ်ထည်သည် တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစည်းလာပြီး အဆုံးတွင် လေးပေ သုံးလက်မ ရှည်လျားသော ဓားရှည်တစ်လက်အဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဓားကာပေါ်တွင် သွေးနီရောင် ပုံစံခုနစ်ခုသည် သွေးများကဲ့သို့ လိမ်ယှက်နေပြီး “သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနှစ်ပါးဓား” ဟူသော အမည်ကို ကြေညာနေပေသည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနှစ်ပါးဓားကို ချန်ရှင်း၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်... ခြံဝန်း၊ မေပယ်ပင်များ၊ မွှေးကြိုင်သော မေပယ်ပန်းပွင့်များ... ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရောင်များအားလုံး ရုတ်တရက် မှေးမှိန်သွားပြီး လစ်ဟာမှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ချန်ရှင်းနှင့် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဓားသွား၏ အစွန်း ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် ရှင်းလင်းနေသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် လေများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထို့နောက် ကြည်လင်သော ဓားသံတစ်ခုသည် လေကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ငါးချောင်းကို လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အပြာရောင် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သုံးပေ ခြောက်လက်မ ရှည်လျားသော ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် သူ၏ ဆင့်ခေါ်မှုဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် အပြာရောင် ကြာပန်းဆယ်နှစ်ပွင့်သည် တောက်ပစွာ ပွင့်လန်းနေပြီး ဓားစွမ်းအင်သည် သူအား ဗဟိုပြုကာ အပြင်ဘက်သို့ တိုးတက်လာသဖြင့် သူ၏ အဖြူရောင်ဝတ်စုံများကို ပြင်းထန်စွာ တလွင့်လွင့် လွင့်နေစေသည်။

ချန်ရှင်း၏ အကြည့်သည် ကြာပန်းစိမ်းဓားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

များသောအားဖြင့် ရှေးဟောင်းရေတွင်းကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော ထိုမျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ထက်ရှသော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပလာသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ လူသတ်ဓားခုနှစ်ဖော်မှ တုန်ခါမှုကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။၎င်းသည် ပြင်းထန်သော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အစွန်းတစ်ဖက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှ မသိမသာသော ကြည်နူးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုနှင့် ရောနှောနေသည်။

“လီကျယ်ရှန်း၊ မင်းရဲ့ ဓား... က ပိုပြီး ထက်မြက်တယ်။”

“ဒါပေမဲ့ ဓားက ထက်မြက်ပြီး ကိုင်ဆောင်သူက ချို့ယွင်းနေရင် ပြန်လည် ထိခိုက်စေပြီး နောက်ဆုံးမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”

လီကျယ်ရှန်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူသည် ဟင်္သာကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပစ်ထွက်သွားပြီး ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ ချန်ရှင်းဆီသို့ ပျံတက်သွားသည်။

ထို့နောက်ခရမ်းရောင် ဝိဉာဉ်ကွင်းတစ်ခုသည် ကြာပန်းစိမ်းဓား၏ ဓားသွားကို ချက်ချင်း ဝန်းရံလိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းတွင်....

ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ထက်မြက်မှုတစ်ခုသည် လေထဲတွင် စိမ့်ဝင်သွားသည်။

လေသည် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ထိုးဖောက်သော အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်သည်။

“ပထမ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည် — စိမ်းပြာဓားခုတ်ချက်။”

ချန်ရှင်းသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

သူ၏ အကြည့်သည် အာရုံစူးစိုက်ခြင်းပင် မရှိပေ။သူသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အနည်းငယ်မျှသာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနှစ်ပါးဓားသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဆွဲသွားသည်။

လျှံထွက်နေသော ဓားအလင်းရောင်မရှိ၊ လေတိုက်သံမရှိဘဲ ခြင်တစ်ကောင်၏ တိုးတိုးလေး အော်သံကဲ့သို့ နူးညံ့သောအသံသာ ရှိသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ဟု ထင်ရသော ဓားချက်သည် ထို “သွယ်တန်းသော မျဉ်းကြောင်း” ကို ထိမိသည့်အခိုက်အတန့်တွင် ပူနေသော အပ်ကို ထိမိသော ပူဖောင်းကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြိုကွဲသွားသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် အလွန်သိပ်သည်းသော စွမ်းအား၏ ‘အမှတ်’ တစ်ခုက သူ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည် လည်ပတ်မှု၏ အချက်အချာကို တိကျစွာ ထိုးဖောက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ဆက်တွဲ ပြောင်းလဲမှုများသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုလှည့်စားတတ်သော စွမ်းအားကို ပျက်ပြယ်စေရန်အတွက် သူသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာခဲ့ရသည်။

ချန်ရှင်း၏ တည်ငြိမ်သော အသံသည် အေးစိမ့်သော ညလေနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒီလှုပ်ရှားမှုက ‘ထက်မြက်ခြင်း’ ကနေ စိတ်ကူးထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ‘ကွဲလွင့်ပျံ့နှံ့ခြင်း’ မှာ ဆုံးရှုံးသွားတယ်။”

“ဓားပညာရဲ့ အဆင့်သုံးဆင့်မှာ အောက်ဓားက လူကို သတ်တယ်၊ အလယ်ဓားက ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်တယ်၊ အထက်ဓားက ကောင်းကင်ကို သတ်တယ်။”

“အောက်ဓားက လူကို သတ်တာ၊ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ‘သတ်ခြင်း’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးမှာပဲရှိတာ၊ ခမ်းနားပြောင်မြောက်တဲ့ ‘တားမြစ်ခြင်း’ မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားက ကြောက်ရွံ့မှု မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုထဲက ချို့ယွင်းချက်တွေကို ငါ ခွဲခြားသိမြင်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်တယ်။”

ချန်ရှင်း၏ အညှာတာမဲ့ ဝေဖန်မှုများကို နားထောင်ပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအစား ပို၍ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ တောက်လောင်လာသည်။

သူသည် ကြာပန်းစိမ်းဓားကို လက်ဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ ဓား၏ ဘေးဘက်များသည် ရုတ်တရက် ကွဲထွက်သွားသည်။ တစ်ဖက်က အနီရောင် မီးတောက်များ တောက်ပနေပြီး အခြားတစ်ဖက်ကတော့ နှင်းခဲများ စုပုံနေသည်။

“ကြာပန်းစိမ်း ဓားသီချင်း၊ ဒုတိယပုံစံ ယင်ယန်ရေခဲမီးဓား။”

ဓားတစ်ချက် ဖြတ်ချလိုက်ရာ အနီရောင် မီးတောက်ဓားစွမ်းအင်သည် ရူးသွပ်နေသော နဂါးကဲ့သို့ အော်ဟစ်လာပြီး အေးခဲသော ဓားစွမ်းအင်သည် အေးစက်သော မြွေဟောက်ကဲ့သို့ မြေပြင်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော်လည်း အပြန်အလှန် အားဖြည့်ပေးပြီး ထိန်းချုပ်ထားသော စွမ်းအားနှစ်ခုသည် ချန်ရှင်းကို ဖျက်ဆီးရန် မီးနှင့်ရေခဲ ခရုပတ်ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် လိမ်ယှက်သွားသည်။

၎င်း ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းရှိ လေစီးကြောင်းများကို ပုံပျက်စေပြီး ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် နှင်းခဲများ စုပုံလာသည်။

ရေခဲနှင့် မီးတို့ ပေါင်းစပ်ထားသော ဤအံ့ဖွယ်ဓားကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ချန်ရှင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူသည် ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိဘဲ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ ဤခြေလှမ်းသည် ဓားလမ်းစဉ်၏ စည်းချက်ကို နင်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးဓားသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနှင့် အလှအပမပါဘဲ ကျန်ရှိနေသည်။သူသည် အလွန်ရိုးရှင်းစွာ ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ဝိဉာဉ်စွမ်းအင် ရောင်ခြည်မရှိ၊ ရှုပ်ထွေးသော ပြောင်းလဲမှုများ မရှိဘဲ စစ်မှန်သည့် ဓားရည်သတ္တိသာ ရှိသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ ခမ်းနားသော မီးနှင့်ရေခဲ ခရုပတ်လမ်းသည် ချန်ရှင်း၏ မူလရိုးရှင်းမှုဆီသို့ ပြန်သွားသည့် ထိုးချက်ရှေ့တွင် တိကျစွာ ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရသော မိုးပျံပူဖောင်းတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ဖောက်ခနဲ တိုးညှင်းစွာ ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနီရောင် မီးတောက်များသည် ကောင်းကင်တစ်ခွင် မီးစများကဲ့သို့ ကွဲလွင့်သွားသည်။ အေးခဲသော စွမ်းအင်သည် ကျဆင်းနေသော နှင်းများကဲ့သို့ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားသည်။ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင် လှိုင်းလုံးများသည် အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ခတ်သွားရာ ခြံဝန်းအတွင်းရှိ မေပယ်ပန်းပွင့်များကို အရိုင်းအစိုင်း ကခုန်စေပြီး မေပယ်ပင်၏ အကိုင်းအခက်များကို မမှန်မကန် တုန်ခါစေသည်။

“မီးရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို ငှားရမ်းပြီး၊ ရေခဲရဲ့ အေးခဲမှုကို အားကိုးတာ၊ အဆုံးစွန်ထိ အစွမ်းထက်ပုံရပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ မြင်းရှေ့မှာ လှည်းကို ထားတာနဲ့ အတူတူပဲ။”

ချန်ရှင်း၏ အကြည့်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထက်ရှလာပြီး လီကျယ်ရှန်းကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဓားသွားတစ်ခုကဲ့သို့ ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

“အလယ်ဓားက မိမိကိုယ်ကို သတ်တာ၊ မိမိနှလုံးသားထဲက မရေမရာ အတွေးမျိုးစုံကို သတ်တာ၊ ပြင်ပစွမ်းအားကို အားကိုးမှုကို သတ်တာ။”

“ဒီဓားက မင်းရဲ့ ဓား အစစ်အမှန်လား၊ ဒါမှမဟုတ် မီးနဲ့ ရေခဲရဲ့ ကျွန် ဖြစ်နေပြီလား။”

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများသည် ကြည်လင် တောက်ပနေသည်။

သူသည် ချန်ရှင်း၏ ထက်ရှသော အကြည့်ကို မကြောက်မရွံ့ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓားနှလုံးသားသည် ကြည်လင်ပြီး အသိဉာဏ်ရရှိထားသည်။သူ၌ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်း ရှိသည်။ အခြားသူများ၏ စကားအနည်းငယ်ကြောင့် မည်သို့ လှုပ်ရှားသွားနိုင်မည်လဲ။ ချန်ရှင်းပင်လျှင် မတတ်နိုင်ပေ။

“မှားတယ်၊ မှားတယ်၊ မှားတယ်။”

“ချန်ရှင်း အကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျားရဲ့ စကားတွေ မှားယွင်းနေတယ်။”

“ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးပေါ်ရှိ အရာအားလုံးဟာ ဓားလမ်းစဉ်အတွက် အထောက်အပံ့ ဖြစ်နိုင်တယ်။”

“မီးက ငါ မဟုတ်ဘူး၊ ရေခဲက ငါ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သူတို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်၊ ငါ သူတို့ကို ငါ့ရဲ့ ဓားထဲ ပေါင်းစည်းနိုင်တယ်။”

“ပြင်ပစွမ်းအားကို ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အသုံးပြုဖို့ ပြောင်းလဲလိုက်တာ၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ ဓားပဲ။”

“ဒါက ကျွမ်းကျင်မှုပဲ။ ဒါက အားလုံးကို လက်ခံနိုင်မှုပဲ။”

“ကျွန်ခံခြင်းအကြောင်းကို ခင်ဗျား ဘယ်လို ပြောနိုင်တာလဲ။”

ပြောပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားပုံစံသည် ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းလာသော ညကောင်းကင်မှ တောက်ပသော ကြယ်ရောင်တစ်စွန်းတစ်စကို ခိုးယူလိုက်သည်။

ကြာပန်းစိမ်းဓား ကခုန်နေသည်နှင့်အမျှ သေးငယ်သော်လည်း ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကြယ်မှုန်များသည် ဓားပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်လာပြီး ဓားအလင်းရောင်နှင့်အတူ စီးဆင်းကာ ခုန်ပေါက်နေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်။

ကြာပန်းစိမ်းဓား၏ အဆုံးစွန် ထက်မြက်မှုသည် ၎င်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ ကျောရိုးရှိ ကြီးမားသော ဓားအရိုးမှ ထက်ရှသော ဓားအလင်းရောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဓားသွားသည် အလျားလိုက် ဖြတ်ဆွဲသွားရာ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် ဟင်းလင်းပြင်ကိုယ်တိုင် နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

“ဒီဓားကို ကြည့်လိုက်ပါ။”

“ကြာပန်းစိမ်း ဓားသီချင်း၊ ပထမပုံစံ ယောင်ကွမ်းဓား။”

ဤအံ့ဖွယ် ဓားလှုပ်ရှားမှုကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ချန်ရှင်းသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြင်ဘက်က ကြယ်စွမ်းအားကို ဆွဲယူတာ၊ ဒါဟာ တတိယအဆင့် ‘ကောင်းကင်ကို သတ်ခြင်း’ ရဲ့ နယ်ပယ်ကို ထိလုနီးပါးပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အုတ်မြစ်က မခိုင်မာဘူး၊ လေထဲမှာ ရဲတိုက်ဆောက်သလိုပဲ၊ မင်း လမ်းမှားကို ရောက်နေပြီ။”

ချန်ရှင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းမနေတော့ပေ။

သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ယိမ်းထိုးနေသော ကြယ်မြစ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

မြေကြီး တုန်လှုပ်စေသော အော်ဟစ်သံ မရှိ၊ မျက်စိကျိန်းစရာ အလင်းရောင်များ တိုက်ခိုက်မှု မရှိပေ။

အချိန်သည် တစ်ခဏတာမျှ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက်။

ထို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် တုန်ခါတောက်ပခြင်း ဓားလှုပ်ရှားမှုသည် ဓားဖျား ထိတွေ့သည့် နေရာမှစ၍ လှိုင်းတွန့်များသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စက်ဝိုင်းများအဖြစ် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လှိုင်းတွန့်များ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင်။

ကြယ်ရောင်သည် လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားသည်၊ ငြိမ်းသတ်သွားသည်၊ ပျံ့နှံ့သွားကြသည်။