အခန်း (၆၅)

ခေါက်ဆွဲဆိုင်၏ လိုက်ကာကို လှန်လိုက်သည်နှင့် လူခုနစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်လာကြသည်။

ဦးဆောင်သူမှာ အရပ်ရှည်သော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်က မထူးခြားသော်လည်း ခံစားချက်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော ခန့်ညားသည့် အရှိန်အဝါ ရှိသည်။

အနောက်ဘက် အစွန်ဆုံးက မိန်းကလေးက အလွန်ပင်မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေပြီး သူမ၏ ခါးအထိ ကျနေသော မဲနက်သည့် လှိုင်းတွန့် ဆံပင်ရှည်များက သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေကို ပေါ်လွင်စေသည်။

သူမသည် ရွှေရောင်နှင့် အနီရောင် စကပ်တိုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသွယ်လျသော ခြေထောက်တစ်စိပ်တစ်ပိုင်းကို ဖော်ထုတ်ထားသည်။သူမ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်တွင် အနီရောင် ခြေထောက်ကွင်းတစ်ခု ဆင်ယင်ထားပြီး သူမအား ပြင်းပြသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အရှိန်အဝါကို ပေးနေသည်။

ကျန်ငါးဦးမှာ အားလုံးသည် ရွှေရောင်နှင့် အနီရောင် ဝတ်စုံများ တူညီစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုလူခုနစ်ဦးသည် ခေါက်ဆွဲဆိုင်ထဲသို့ ခြေလှမ်းဝင်လာရုံသာ ရှိသေးသည် ပြင်းထန်သော အပူရှိန်သည် ချက်ချင်း ရိုက်ခတ်လာသည်။

လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသော မီးဒြပ်စင် စွမ်းအင်ပင် လှုပ်ရှားသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

လီကျယ်ရှန်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နားလည်လိုက်သည်။

ဝိဉာဉ်သခင် ပြိုင်ပွဲမစတင်မီ ဒြပ်စင်ငါးပါး ကျောင်းတော်များထဲမှ အချို့သော အဓိက ကျောင်းတော်များသည် ကောင်းကင်ဒူမြို့၌ စုဝေးပြီး သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို လဲလှယ်ကာ မြှင့်တင်ကြသည်။

ဤအချိန်၊ ဤကဲ့သို့ ထူးခြားသော ဝတ်စုံများနှင့်ဆိုလျှင် ဒြပ်စင်ငါးပါး ကျောင်းတော်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် မီးတောက်ကျောင်းတော်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

“ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။”

လီကျယ်ရှန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ ခေါက်ဆွဲကို စားနေသည်။သူ၏ နားများကမူ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဝိုင်ဆိုင်မှ ပုံပြောသူ၏ စကားများကို နားထောင်ရန်အတွက် ထောင်နေသည်။

မီးတောက်ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသား ခုနစ်ဦးသည် ခေါက်ဆွဲများ မှာယူပြီးနောက် အခြားမည်သူမှ မရှိသကဲ့သို့ စကားပြောဆိုကြသည်။

“ဒု-ခေါင်းဆောင်၊ ဝိဉာဉ်ပြိုင်ပွဲကွင်းကို မသွားဘူးလား။”

အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

“အစွမ်းထက်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေနဲ့ မတွေ့ခဲ့ဘူးလား။”

ဆံပင်လှိုင်းတွန့်များဖြင့် မိန်းကလေးသည် ဒု-ခေါင်းဆောင် ဟောက်ဝူမှတစ်ပါး အခြား မဟုတ်ပေ။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး ရိုးရှင်းသော ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ကြည့်လိုက်သည်။

“မသွားဘူး၊ တောက်လောင်သောမီးမြို့မှာရှိတဲ့ ဝိဉာဉ်ကွင်းကို ငါ ငြီးငွေ့နေပြီ။”

“ကောင်းကင်ဒူမြို့က စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သာမန်အတိုင်းပဲ ဖြစ်နေတယ်။”

အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်၊ အရပ်ရှည်သော လူငယ်မှာ ခေါင်းဆောင် ဟူဝူရွှမ်း ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲရှိ အေးမြသော လက်ဖက်ရည်သည် ရုတ်တရက် ပြန်လည် ပူနွေးလာသည်။

“ဒီမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်ရှိတဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။”

“ဓားဝိုင်” ဟူသော စကားကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

ဤ “ဖိတ်မခေါ်သော ဧည့်သည်များ” ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် အသံတိုးတိုးဖြင့် စားသောက်နေသော ဧည့်သည်များသည် ရုတ်တရက် နားများ ထောင်လာကြသည်။

ဓားဝိုင်အကြောင်း ဆိုလျှင် သူတို့ နိုးကြားနေကြသည်။

ခေါက်ဆွဲဆိုင်အတွင်းရှိ လေထု၏ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုကို ခံစားမိသောအခါ ဟောက်ဝူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ဆော့ကစားသည့် အပြုံးဖြင့် ကွေးညွှတ်သွားသည်။

“ခေါင်းဆောင် ပြောတဲ့ ဓားဝိုင်အကြောင်း နည်းနည်းပါးပါး ငါလည်း ကြားဖူးတယ်။”

“ဒီလူက ကောင်းကင်ဒူမြို့မှာ နာမည်ကြီးနေပုံရတယ်။”

ထိုအချိန်တွင်ပင်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဝိုင်ဆိုင်များမှ ပုံပြောသူ၏ စကားများသည် ပြန်လည် ကျယ်လောင်လာသည်။

၎င်းသည် “ဓားနှင့်ဝိုင်ဖြင့် နဂါးဆိုးကို ဓားတစ်လက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း” ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တောက်လောင်သောမီး အဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် စိတ်ဝင်စားမှု ကြီးစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။

“ပုံပြောသူ ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဒီ ဓားဝိုင်... တကယ်ပဲ အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်။”

ဟူဝူရွှမ်းသည် လက်ဖက်ရည်ပူကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ယွီထျန်ဟန်ဟာ သူ့ရဲ့ ဓားချက်တစ်ချက်ကိုတောင် မခံနိုင်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်။”

ဟူဝူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ပုံပြောသူတွေက သူတို့ရဲ့ စကားတွေကို မကြာခဏ ချဲ့ကားပြောတတ်ကြတယ်။”

“ဒါပေမဲ့ မီးမရှိဘဲ မီးခိုး မထွက်ဘူး၊ ဒီလူမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်အချို့တော့ ရှိရမယ်။”

ထိုအချိန်တွင် ပူနွေးနေသော ခေါက်ဆွဲများကို လာရောက်ချပေးသည်။

ဟောက်ဝူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ ဝင်လာပြီးနောက် ကျန်သော စားသောက်သူများသည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို သူတို့ သတိထားမိသည်။ သူတို့၏ ဘေးစားပွဲတွင်ရှိသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကသာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသဖြင့် သူတို့ကြား အကွာအဝေးကို ပိုမို နီးကပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။

သူမသည် ငရုတ်ဆီအိုးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ညီလေး၊ ဒီ ငရုတ်သီးတွေ လိုသေးလား။”

လီကျယ်ရှန်းက သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ငရုတ်ဆီတစ်ဇွန်း အကြီးကြီး ခပ်ထည့်လိုက်ကာ ထိုအိုးကို သူမထံသို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် တွန်းပို့လိုက်သည်။

“ရတယ်၊ ယူလိုက်ပါ။”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူတို့ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရှိနေခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ပုံပြောသူ၏ ဓားပညာနှင့် ဝိုင်အကြောင်း ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်နေရသည်မှာ အထူးတလည် နှစ်မြှုပ်နေခြင်းလား မရှင်းလင်းပေ။

ဟောက်ဝူသည် အိုးကို ယူလိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲကို အရသာခံကာ စိတ်ဝင်စားမှု ကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ညီလေးကလည်း ဓားဝိုင်အကြောင်း ဇာတ်လမ်းတွေကို နားထောင်ရတာ ကြိုက်လား။”

လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ နားထောင်ရတာ ကြိုက်တယ်။”

“မင်း သူ့ကို တိုက်ခိုက်တာ မြင်ဖူးလား၊ သူက ပုံပြောသူ ပြောသလောက် အစွမ်းထက်ရဲ့လား။”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်သူ ချီးမွမ်းခိုင်းနေသလား။

ဒါက... နည်းနည်း ရှက်စရာ ကောင်းပေသည်။

“ထက်မြက်တယ်။”

သူ၏ လေသံသည် ခိုင်မာသည်။

“ပုံပြောသူ ပြောပြတာထက်တောင် ပိုပြီး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတယ်။”

“ဪ။”

ဟောက်ဝူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

သူမရှေ့ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် ချောမောသော မျက်နှာနှင့် ခန့်ညားသော အမူအရာ ရှိပြီး ပေါ့ဆစွာ ပြောဆိုတတ်သူနှင့် မတူပေ။ ဤ ဓားဝိုင်သည် အမှန်တကယ် ထူးခြားရမည်။ တောက်လောင်သောမီး၏ ခေါင်းဆောင် မျက်လုံးများတွင် တောက်လောင်သည့် အရောင်အဝါတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

“ဒီခရီးစဉ်မှာ သူ့ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး ရမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။”

နောက်တစ်နေ့ ရောက်လာသည်။

ရွှယ်ချင်းဟော်သည် ရှင်းလင်းနွေဦးဝိုင်အိုးနှင့် အတူ အစားအသောက်ဘူးကို ကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်၍ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်ကို တွေ့ရပေသည်။ ဘူးထဲမှ ပျံ့လွင့်လာသော မွှေးရနံ့သည် လီကျယ်ရှန်း အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သည့် သုံးမြတ်နိုးကြက်သား ဖြစ်ချေသည်။

လီကျယ်ရှန်းက တံခါးဖွင့်ပေးသောအခါ သူမအား မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် အံ့အားသင့်မှုသည် သူ့မျက်နှာပေါ်၌ ဦးစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အစားအသောက်ဘူးကို သဘာဝအတိုင်း ချက်ချင်းယူလိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ သူမကို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းက စကားစလိုက်သည်။

“မင်းလို အလုပ်များတဲ့သူက ဒီကို ဘယ်လိုလုပ် အချိန်ရလာရတာလဲ ။”

ရွှယ်ချင်းဟော်၏ အကြည့်သည် ဝင်းငယ်လေးတစ်လျှောက် ကျရောက်သွားပြီးနောက် ဇီးပင်အောက်ရှိ စန္ဒကူးသား လက်တင်ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည် ။ စန္ဒကူးသား လက်တင်ကုလားထိုင်သည် ချောမွတ်တောက်ပနေခြင်းကြောင့် မကြာခဏ အသုံးပြုခဲ့သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေပေသည် ။ သူမသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်-

“အလုပ်များတဲ့ကြားက ခဏတာ အနားယူတာပေါ့ ။ ဒါနဲ့... ငါ မင်းအတွက် စားစရာ တစ်ခုခု ယူလာခဲ့တယ်။”

လီကျယ်ရှန်းသည် အစားအသောက်ဘူးကို ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပေသည် ။ ရွှယ်ချင်းဟော်သည် ကျွမ်းကျင်သော အလေ့အကျင့်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ ပန်းကန်ခွက်ယောက် နှစ်စုံကို ထုတ်ယူလာခဲ့သည် ။ ထို့နောက် နှစ်ဦးသားသည် ဇီးပင်၏ ကျဲပါးစောင်းနေသော အရိပ်အောက်တွင် လေညင်းသလပ်သလပ်နှင့် ဇီးပွင့်ရနံ့တို့ဖြင့် အတူတကွ မွှေးကြိုင်လှသော ကောင်းကင်းဘုံကြက်သားကို ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင်။

နှစ်ဦးသားသည် တောက်ပသော ကြက်တောင်ပံ တစ်ခုအတွက် စကားနိုင်လုကာ အငြင်းပွားလာခဲ့ကြသည်။

ရွှယ်ချင်းဟော်သည် ရှိုက်သံတစ်ချက်ဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ “စစ်မှန်သော သားကောင်” ကို လုယူနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကျေနပ်စွာ ကြက်တောင်ပံကို ဝါးနေရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက်သူမသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လီကျယ်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မျက်ခုံးများအကြား စုပုံလာခဲ့သည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုသည် မသိလိုက်ဘဲ တစ်ဝက်ကျော်ခန့် လျော့ပါး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ တကယ်ကို ထူးဆန်းလှပေသည်။

ဒီလူသည် သူမကို အချိန်တိုင်း ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းပေသည်။ သို့တိုင် သူမသည် စွဲလမ်းနေသည့်အလား သူနှင့်အတူ အမြဲနေချင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေခြင်းသည် အနက်ရှိုင်းဆုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုပင် ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်သလို ထင်ရပေသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ဝိုင်တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်ပြီး ခွက်ကိုချကာ သူမ၏မျက်နှာကို ကြည့်လျက်-

“ပြောစမ်း ။ ဒီနေ့ ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ ။”

ရွှယ်ချင်းဟော်သည် သွယ်လျသော မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး ပြန်မေးသည်-

“အဲ့ဒီလောက်တောင် သိသာနေသလား ။”

လီကျယ်ရှန်းက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်သည်-

“မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ ။ မင်း စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု စွဲနေပုံမရဘူးဆိုရင် ငါက မင်းကို အဲ့ဒီ ကြက်တောင်ပံကို တမင်တကာ ပေးပါ့မလားလို့ မင်းထင်သလား ။ မင်း ငါ့ဆီကို တစ်ခုခု ကိစ္စရှိမှ လာလေ့ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ပြောသာပြောပါ ။”

ရွှယ်ချင်းဟော်သည် တုံ့ဆိုင်းနေသည့် အသွင်ကို ပြသခဲ့သည် ။ လီကျယ်ရှန်းသည် ကုလားထိုင်နောက်မှီကို ပျင်းရိစွာ မှီလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်-

“ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံ အများကြီး ကြွေးတင်နေတာပဲ ။ မင်းနဲ့ငါ့ကြားမှာ စကားပုလ္လင်ခံနေဖို့ လိုသေးသလား ။”

ရွှယ်ချင်းဟော်သည် မျက်တောင်ခတ်ကာ လီကျယ်ရှန်းကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည် ။ ရုတ်တရက် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားခဲ့သည် ။

တကယ်တော့ ...

သူမသည် လီကျယ်ရှန်းထံမှ အကူအညီ တောင်းခံရန် အမြဲတစေ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည် ။ ရှားပါးသော ဆက်သွယ်မှုလေးသည် အကျိုးလိုမှုဖြင့် ညစ်ညူးသွားမည်ကို သူမ အမြဲ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး ထိုအရာကို အလွန် မနှစ်သက်ပေ။ သို့သော် လီကျယ်ရှန်း၏ “ကြွေးတင်နေခြင်း” နှင့်ပတ်သက်သည့် စနောက်သောစကားနှင့် “မင်းနဲ့ငါ့ကြားမှာ” ဟူသော စကားစုတို့သည် လေညင်းသဖွယ် ဖြစ်ကာ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

ရွှယ်ချင်းဟော်သည် သူမ၏ အတွေးများကို စုစည်းလိုက်ပြီး ပြောဆိုသည်။

“အရှင်မင်းကြီး နေမကောင်းဘူး။ ဒီ ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲ မတိုင်ခင် ကျောင်းတော်တွေကြား ဖလှယ်မှုတွေ စီစဉ်ရတဲ့ တာဝန်က ငါ့ဆီ ကျလာခဲ့တယ်။”

သူမသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ပြောကြားသည်။

“ဒီတစ်ခါ ရောက်လာတဲ့ ကျောင်းတော်အသင်းတွေက အထင်သေးစရာ မဟုတ်ဘူး။ တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့က တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ မျက်နှာကို ကိုယ်စားပြုတဲ့အတွက် ကောင်းကင်ဒူမြို့တော်မှာ မရှုံးချင်ဘူး။ ယွီထျန်ဟန်နှင့် သူ့အဖွဲ့က အားကောင်းပေမယ့် မရှုံးဘူးလို့ အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အာမခံချက် နောက်တစ်လွှာ ထပ်ထည့်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ငါထင်တယ်။”

ဤအကြောင်းကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လီပိုင်သည် နားလည်သွားခဲ့သည်။

“ဆိုလိုတာက ... တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ ရှုံးရင် ငါက သူတို့နေရာကို ဝင်ယူရမှာလား။”

ရွှယ်ချင်းဟော်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်းအတွက် ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက် အပြည့် လောင်းပေးလိုက်သည်။

“ငါ့ကို တကယ်နားလည်တဲ့သူတွေကတော့ မင်းပါပဲ။”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ပေသည်။ ရုတ်တရက်၊ သူ မနေ့က တွေ့ခဲ့ရသည့် မီးလျှံတောက်လောင်အဖွဲ့ကို သတိရသွားသည်။ ရွှယ်ချင်းဟော်၏ ညင်သာပြီး ပြုံးရယ်နေသော အကြည့်အောက်တွင်

သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒါဆို ငါ ပျော်ပွဲထဲ ဝင်လိုက်တော့မယ်။”