အခန်း (၆၆)
Vol. 7 Ch. 66
ထိုနေ့တွင် ဖြစ်ပေသည်။
ကောင်းကင်ဒူ တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးကျောင်းတော်၏ အားကစားကွင်း၌ပင် ကျောင်းတော်လေးခုအကြား အပြန်အလှန်ဖလှယ်ပွဲသည် လူအများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဆွဲဆောင်ထားလေ၏။
စတုရန်းမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော စက်ဝိုင်းပုံ အားကစားကွင်းကြီးကို ပတ်လည်ဝိုင်းရံထားသည့် ပရိသတ်နေရာများက သောင်းနှင့်ချီသော ကြည့်ရှုသူများကို ဆံ့နိုင်သည့်တိုင် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုင်ခုံများမှာ ပြည့်ကျပ်နေခဲ့၏။
၎င်းတို့အားလုံးသည် တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများချည်း ဖြစ်ပေသည်။
လေထုထဲတွင် တင်းမာမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားသံများ ပြန့်လွင့်နေသည် သည်း။
“တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးကျောင်းတော် အနိုင်ရလိမ့်မည်!”
“ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွေကိုတော့ အလျင်စလို မလုပ်နဲ့ဦး။ တောက်လောင်နေသောမီးနှင့် ဆင်သံချပ်ကာကျောင်းတော်တို့က လွယ်လွယ်ကူကူ ရန်လိုစရာ မဟုတ်ဘူး!”
“ခေါင်းဆောင် ယွီထျန်းဟန်က သူ့မိသားစုရဲ့ အထူးလေ့ကျင့်မှုကနေ ပြန်လာပြီဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ခွန်အားကတော့ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ငါတို့ရဲ့ အနိုင်ရနိုင်ခြေက မသေးပါဘူး!”
“ခေါင်းဆောင် ယွီထျန်းဟန်အကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင်... ငါတို့သာ လီကျယ်ရှန်း ကို ခေါ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ရင် အားလုံးအဆင်ပြေသွားမှာပေ!”
ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများက မရပ်မနား ရှိနေသည်။
ရုတ်တရက်ပင်၊ ရေတွက်မရသော မျက်လုံးများက ဧည့်သည်များထိုင်သည့် နေရာသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။
လူအုပ်စုတစ်စုသည် ၎င်းတို့ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
အလယ်ဗဟိုတွင် ထီးနန်းဆက်ခံသူ မင်းသား ရွယ်ချင်းဟော် မတ်တပ်ရပ်နေ၏။ သူ့၏ ညာဘက်တွင်ကား အဆိပ်သုံ့လော် ဒူကုဘို ဖြစ်ပြီး၊ ဘယ်ဘက်တွင်မူ တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးကျောင်းတော်မှ နည်းပြသုံးဦးဖြစ်သည့် မန်ရှန်ဂျီ၊ ဗိုက်ပေါင်ရှန်နှင့် ကျီလင်တို့ ရှိနေပေသည်။ သို့သော်လည်း၊ ကျောင်းသားများကို အံ့အားသင့်စေဆုံး အရာကား ဒူကုဘို၏ ဘေးတွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဖြင့် လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုလူငယ်သည် ချောမောသော မျက်နှာပိုင်ရှင် ဖြစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် ပျင်းရိသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ထားပေသည်။
“ဒါ... ဘယ်သူပါလဲ?”
“ပညာရေးကော်မတီဝင် သုံးဦးက ဝိဉာဉ်သုံ့လော်အို များ ဖြစ်ပြီး၊ ဂုဏ်သရေရှိ ဒူကူဘို ကိုယ်တိုင်က ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် ပင်။ ဒီလူငယ်လေးက ဘာကြောင့် အဲဒီနေရာမှာ ရပ်နေရတာလဲ?”
“ထီးနန်းဆက်ခံသူ မင်းသားမှာ ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေတစ်ဦးရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားထားသည် သည်း။ ဒီလူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား?”
“ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေဆိုရင်တောင် မဖြစ်သင့်ပါဘူး!”
...
တိုးတိုးတိတ်တိတ် ငြင်းခုန်သံများကား လီကျယ်ရှန်း ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာ၏။
သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့သော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ပရိသတ်ထဲမှာပဲ နေလို့ရပါတယ်။ ဘာလို့ ဒီအပေါ်ထိ တက်လာဖို့ လိုတာလဲ?”
ဒူကုဘို၏ ပုံမှန်တင်းမာနေတတ်သော မျက်နှာတွင် ရှားပါးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။
“လီကျယ်ရှန်း၊ မင်းကို ဒီနေရာကို ဖိတ်ခေါ်ရတာက မီးငြှိမ်းသတ်ဖို့ အတွက်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ယဉ်ကျေးစရာ မလိုပါဘူး။”
မန်ရှန်ဂျီ၊ ဗိုက်ပေါင်ရှန်နှင့် ကျီလင်တို့က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။
၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့ရှေ့မှ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးသည် ကောင်းကင်ဒူ ၏ နာမည်ကျော် “ဓားဝိုင်” ဖြစ်သည့် လီကျယ်ရှန်း မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ကြောင်း သိပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။
ထီးနန်းဆက်ခံသူ မင်းသားနှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးကို ဘေးဖယ်ထားသည့်တိုင်ပင်။
ဤအရေးပေါ် အခြေအနေ၌ ကျောင်းတော်အပေါ် ပြသခဲ့သော ကျေးဇူးကြောင့် ၎င်းတို့သည် အထူးပင် ကျေးဇူးတင်ရှိနေကြပေသည်။
နောက်ဆုံးတွင်၊ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ထိုင်ခုံများတွင် အစဉ်လိုက် ထိုင်လိုက်ကြသည်။
တော်ဝင်ကိုယ်စားလှယ်နှင့် အိမ်ရှင်ဖြစ်သူ ရွယ်ချင်းဟော် သည် မိန့်ခွန်းပြောကြားရန် ထရပ်လိုက်၏။
နူးညံ့သော အသံတစ်ခုသည် ပွဲတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားသည် သည်း။
“ကောင်းကင်ဒူ မြို့တော်သို့ ထူးချွန်သော ကျောင်းတော်သုံးခုတို့မှ ကြိုဆိုပါ၏...”
ရှည်လျားပြီး တရားဝင်ဆန်သော စကားလုံးများကြောင့် လီကျယ်ရှန်း မှာ ငိုက်မျဉ်းလာခဲ့ပေသည်။
သူသည် သူ့ဘေးရှိ လှပသော အမူအရာပိုင်ရှင် ရွယ်ချင်းဟော် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည် သည်း။
သူ့ရှေ့မှ လူပုဂ္ဂိုလ်ကို မနေ့ကမှ ကြက်တောင်ပံတစ်ချောင်းအတွက် ဈေးဆစ်နေသူနှင့် ဆက်စပ်ပေးရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။
ကံကောင်းစွာပင် ရွယ်ချင်းဟော် သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မနှောင့်နှေးခဲ့ပေ။ ထို့နောက်တွင်မူ၊ အဓိက ပညာရေးအရာရှိ မန်ရှန်ဂျီသည် လာရောက်လည်ပတ်သော ကောလိပ်အသင်းသုံးသင်းကို စတင်မိတ်ဆက်လေသည်။
ပထမဆုံး ဝင်လာသည့် အသင်းမှာ ဆင်သံချပ်ကာကျောင်းတော် အသင်း ဖြစ်ပေသည်။
အရပ်နှစ်မီတာကျော်၊ အလေးချိန် ကီလိုဂရမ် သုံးရာကျော်စီရှိသော ကြံ့ခိုင်သန်မာသည့် လူငယ်ခုနစ်ဦးသည် လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြ၏။
၎င်းတို့၏ တောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ ခမ်းနားသော အသွင်အပြင်ကြောင့် ပရိသတ်ထဲမှ ကျောင်းသားများ အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြရသည်။
လီကျယ်ရှန်း သည် ထို “လူသားခံတပ်ကြီး” အဖွဲ့ကို အလွန်စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။
“အဟမ်း အဟမ်း!”
ဒူကုဘို၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်၊ ရွယ်ချင်းဟော် သည် အနည်းငယ်နောက်သို့ မှီလိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်း ဘက်သို့ ချောင်းဟန့်လိုက်၏။
လီကျယ်ရှန်း သည် နားလည်သွားကာ နောက်သို့မှီပြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ?”
ရွယ်ချင်းဟော် သည် လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို အသာအယာ ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ လီကျယ်ရှန်း သည် လက်ဖဝါးဖြန့်ကာ လက်ခံလိုက်၏။
ရွယ်ချင်းဟော် ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်မှ ပြည့်ဖောင်း၊ အကြည်ရောင် သကြားလုံးသီးစုံ အချို့သည် လီကျယ်ရှန်း ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ကျရောက်သွားသည် သည်း။
ရွယ်ချင်းဟော် သည် အသံကိုနှိမ့်ကာ လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်၏။
“ဆင်သံချပ်ကာဂိုဏ်း၊ ခေါင်းဆောင် ဟူယန်လီ ကအဆင့် ၄၂ ခုခံအား-အမျိုးအစား တိုက်ခိုက်ရေး ဝိဉာဉ်သခင်။ သူတို့ ခုနစ်ဦးစလုံးက စိန်ဆင်မင်း သိုင်းဝိဉာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး၊ ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ကုသရေးအမျိုးအစား ခွဲခြားမှု မရှိဘဲ တူညီသော ဂုဏ်သတ္တိပြင်းထန်သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်နာကြတယ်။”
လီကျယ်ရှန်း သည် သကြားလုံးအစုံကို ဝါးစားရင်း နားလည်သဘောပေါက်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
ထိပ်တန်း ခုခံအား သားရဲ သိုင်းဝိဉာဉ်သခင် ခုနစ်ဦးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် နံရံတစ်ခုသည် အမှန်တကယ်ပင် အနိုင်ရရန် ခက်ခဲသော ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ပေသည်။
ချိုမြိန်မှုက သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားပြီး၊ သူသည် ရုတ်တရက် ရွယ်ချင်းဟော် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည် သည်း။
“ဒီ ဖလှယ်ပွဲက မင်းအတွက် အရေးပါပါသလား?”
ရွယ်ချင်းဟော် သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်ုပ် ထီးနန်းဆက်ခံသူ မင်းသား ရာထူးကို ဆက်ခံချိန်မှစ၍၊ ဤသည်မှာ တော်ဝင်မိသားစုကို ကိုယ်စားပြု၍ ထိုကဲ့သို့ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုင်တွယ်ခြင်းပဲ၊ ထို့ကြောင့် သေချာပေါက် ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်မယ်။”
“ငါနားလည်ပြီ”
လီကျယ်ရှန်း ၏ ချောမောသော ဘေးတိုက်ရုပ်ပုံကို ကြည့်ရင်း ရွယ်ချင်းဟော် သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုအချိန်တွင်။
ရွှေနှင့်အနီရောင် ယူနီဖောင်းများ ဝတ်ဆင်ထားသော တောက်လောင်နေသောမီး ကျောင်းတော် အသင်းသည် အားကစားကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည် သည်း။
ရွယ်ချင်းဟော် သည် သူ၏ မိတ်ဆက်စကားကို ဆက်ပြောရန် ပြင်ဆင်နေ၏။ ရွယ်ချင်းဟော် သည် တောက်လောင်နေသောမီး ကျောင်းတော် အကြောင်း မိတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်နေ၏။ ထိုမိတ်ဆက်စကားကို သင်ကြားလိုပါသလား?
“ဒီအသင်းကတော့ တောက်လောင်နေသောမီး ကျောင်းတော်ပဲ...”
“ငါသိတယ်။”
လီကျယ်ရှန်း ၏ အကြည့်သည် ပရိသတ်ထဲသို့ ကျရောက်သွား၏။
“မနေ့ကပဲ ငါသူ့ကို မြင်လိုက်ရတယ်။”
“ဪ?”
ရွယ်ချင်းဟော် သည် သူ၏ မျက်ခုံးမွှေးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်၏။
သူ့အကြည့်သည် ထိုအဖွဲ့အပေါ် ဖြတ်သန်းသွားကာ၊ အနီရင့်ရောင် လှိုင်းတွန့်ဆံပင်ပိုင်ရှင် ဟောက်ဝူ (မီးအကမယ်) အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည် သည်း။
“ဒီ ဟောက်ဝူ ဒု-ခေါင်းဆောင်က တကယ်ကို လှပလွန်းလှသည် ပေ။”
“ဟင်?”
ဓားသမား တစ်ဦး၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပေသည်။
လီကျယ်ရှန်း သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည် သည်း။
“အဆင်ပြေပါတယ်၊ ထူးခြားတာ ဘာမှမရှိပါဘူး။”
လီကျယ်ရှန်း ၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ရွယ်ချင်းဟော် ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်၏။
ထို့နောက်တွင်မူ နောက်ဆုံး ကျောင်းတော်အသင်းသည် အားကစားကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည် သည်း။
သူမသည် စနောက်သော လေသံကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာတွင် အလေးအနက်ထားသည့် အမူအရာကို ဆောင်လိုက်၏။
“လီကျယ်ရှန်း၊ ကျန်တဲ့ လေခွင်းကျောင်းတော် အသင်းသားတွေကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖုန်းရှောင်ထျန်းကတော့ သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး။ သူကလည်း အဆင့် ၄၀ မဟုတ်ရင်အဲ့အထက်ရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ဝိဉာဉ်သခင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ သိုင်းဝိဉာဉ်က လေမုန်တိုင်း ခေါင်းနှစ်လုံးဝံပုလွေ ပဲ။”
“အရေးကြီးဆုံး အချက်ကတော့...”
“ငါသိရှိသလောက် သူက သူ့ကိုယ်ပိုင် ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်များကိုတောင်ဖန်တီးထားသေးတယ်”
“ဪ?”
လီကျယ်ရှန်း သည် သူ၏ အကြည့်ကို ပရိသတ်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။
အပြာနုရောင် အသင်းဝတ်စုံနှင့် နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ ရွှင်လန်းတက်ကြွသော ထိုလူငယ်သည် သူ၏ အမြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာ၏။
ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးထားသော ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်များ။
ဒါက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပေသည်။
မူရင်းဇာတ်လမ်းအရ လေခွင်းကျောင်းတော် သည် ဝိဉာဉ်နန်းတော် အသင်းနှင့် ရှီလိုင်ခဲ့ကျောင်းတော် အသင်းတို့နောက်မှသာ အဆင့် သတ်မှတ်ခြင်း ခံရသည်။
“တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့...”
“အနိုင်ရဖို့ လွယ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။”
ဧည့်သည်အသင်း သုံးသင်းစလုံး အားကစားကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံး အလှည့်မှာကား သဘာဝအတိုင်း အိမ်ရှင်အသင်းဖြစ်သော တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အိမ်ကွင်းတွင် ကစားခြင်းသည် ချက်ချင်းပင် ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှထက် သာလွန်သော ကြီးမားသည့် ဟစ်အော်သံကို ချက်ချင်း လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်။
ပြိုင်ပွဲပုံစံသည် ရိုးရှင်းပြီး ရှင်းလင်းလှ၏။ အသင်းလေးသင်းကို တစ်သင်းနှင့်တစ်သင်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် အတွဲလိုက် မဲနှိုက်ခဲ့ကြသည်။
အနိုင်ရသူသည် ပထမနေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရန် နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်ရောက်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။
များစွာသော မျှော်လင့်ချက်များကြားတွင် မဲနှိုက်မှုရလဒ်များကို ကြေညာခဲ့သည်။
တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့နှင့် ဆင်သံချပ်ကာအဖွဲ့!
တောက်လောင်နေသောမီးအဖွဲ့နှင့် လေခွင်းအဖွဲ့!
အသင်းလေးသင်းစလုံး စင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ဖြစ်ပေသည်။
တောက်လောင်နေသောမီး အသင်းမှ ဟောက်ဝူ သည် ဧည့်သည်ထိုင်ခုံများပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သကြားလုံးသီးစုံကို သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်နေသည့် အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသော လူငယ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဟင်?!”
သူမ၏ တောက်ပသော အနီရောင် မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဒါ... မနေ့က လီကျယ်ရှန်း က တကယ်ကို ကောင်းတယ်လို့ ပြောတဲ့ ညီလေး မဟုတ်လား? သူ ဒီနေရာမှာ ဘာလာလုပ်နေတာလဲ?!”
ဟူဝူရွှမ်နှင့် အခြားသူများအားလုံးသည် ဟောက်ဝူ ၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။
တကယ်ပင်...
သူတို့သည် မနေ့က ခေါက်ဆွဲဆိုင်တွင် ထိုအဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် လူငယ်လေးကို မြင်ခဲ့ရပေသည်။
ဟူဝူရွှမ် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ဒီလို အသေးအဖွဲကိစ္စတွေကိုတော့ ခဏ မေ့ထားလိုက်ကြစို့။”
“ပထမပွဲက ပြင်းထန်လိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် လူတိုင်း သတိရှိကြပါ။”
“ဟုတ်!”
အားကစားကွင်း၏ အခြားတစ်နေရာတွင် ဖြစ်ပေသည်။
တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ မှ အသင်းဝင် ခုနစ်ဦးသည် ခြေလှမ်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်း၍ စင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်လာကြသည်။ ယွီထျန်းဟန် သည် သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်ထားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
“ဂုဏ်သရေရှိ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၊ ဂုဏ်သရေရှိ အဆိပ်သုံ့လော်နဲ့ ပညာရေးကော်မတီဝင် သုံးဦးစလုံး ရောက်ရှိနေကြတယ်။”
“ငါတို့သာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရင် မျက်နှာပျက်စရာ ကောင်းလိမ့်မည်။”
ဒူကူယန် နှင့် ယဲ့လင်းလင်း တို့သည် ဧည့်သည်စင်မြင့်ပေါ်မှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်ကို သူတို့၏ လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သူသည် ယနေ့တွင် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးကျောင်းတော် သည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ယွီဖုန်း နှင့် အော်စလိုတို့သည်လည်း တော်ရုံတန်ရုံ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေကြသည်။
“ခေါင်းဆောင်၊ စိတ်မပူပါနှင့်၊ စင်ပေါ်မှာ လူရှိနေပါတယ်။”
ယွီထျန်းဟန် ၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည် သည်း။
သူသည် သူ၏ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်တာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်လား။ အသင်းဖော်များက သူ့ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အသိအမှတ်မပြုတော့သည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်...
ပထမပွဲစဉ်အတွက် မဲနှိုက်မှုရလဒ်များမှာ တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့နှင့် ဆင်သံချပ်ကာအဖွဲ့ ဖြစ်သည် သည်း။ ၎င်းတို့နှစ်သင်းသည် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ်အဖွဲ့များ ဖြစ်ကြပေသည်။
နောက်ပွဲစဉ်ဖြစ်သည့် တောက်လောင်နေသောမီးအဖွဲ့နှင့် လေခွင်းအဖွဲ့ တို့အတွက် မည်သို့သော ဗျူဟာများ ရှိနိုင်သည်ကို လေ့လာသုံးသပ်ကြည့်လိုပါသလား?