အခန်း (၆၇)

တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ နှင့် ဆင်သံချပ်ကာအဖွဲ့ တို့၏ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုသည် ပထမဆုံး စတင်ခဲ့သည်။ ဆင်သံချပ်ကာအဖွဲ့သည် ၎င်းတို့၏ နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်ညီစွာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အားကောင်းသော ချဉ်းကပ်မှုကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

ဟူယန်လီ နှင့် သူ၏ အဖော် ခုနစ်ဦးတို့သည် သူတို့၏ သိုင်းဝိဉာဉ် များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သောအခါ၊ ၎င်းတို့သည် ရွေ့လျားနေသော စစ်ခံတပ်ကြီး ခုနစ်ခုနှင့် ဆင်တူနေပြီး ယွီထျန်းဟန် နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သား ခုနစ်ဦးဆီသို့ ခြေဖြင့်နင်းကာ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ကွင်းကိုပင် ချေမှုန်းနိုင်မည့် စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပေသည်။

ဝိဉာဉ်သခင်အဖွဲ့ တွင် ရွေးချယ်ရန် လမ်းနှစ်သွယ် ရှိပေသည်။

တစ်ခုမှာ အမျိုးမျိုးသော ဝိဉာဉ်သခင်များ ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် မျှတသော ချဉ်းကပ်မှု ဖြစ်ပြီး အဖွဲ့အများစု၏ ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပေသည်။

ဒုတိယမှာမူ ဆင်သံချပ်ကာကျောင်းတော် ကဲ့သို့ ကျောင်းတော်များဖြစ်ပြီး အဖွဲ့ဝင်အားလုံးသည် တိုက်ခိုက်ရေး ဝိဉာဉ်သခင်များ ဖြစ်ကြကာ အစွန်းရောက် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအား လမ်းကြောင်းကို လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချီတက်မှု စတင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။ ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဒေါသထွက်ဖွယ်ရာနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။

ခြေဖြင့်နင်းသံသည် တိုးဖျော့ဖျော့ မိုးကြိုးသံနှင့် တူနေသည်။ အားကစားကွင်းတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး

အလွန်မြင့်မားသော ဆင်ခွာသံ ခုနစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ပရိသတ်ထဲမှ ကျောင်းသားများ၏ နားထဲတွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်စေသည်။

“သူတို့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ ဓားသွားကို ရှောင်ကြ”

ယွီထျန်းဟန် သည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်သည် သည်း။ လျှပ်စီးနဂါးပြာ သိုင်းဝိဉာဉ် သည် သူ့ထဲသို့ ထိုးသွင်းထားသောကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် လျှပ်စီးများ လင်းလက်နေသည်။

သူသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဂရပ်ဖိုက် နှင့် ကျောက်ပြား ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို လက်တစ်ဖက်စီဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။

ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ ခြေအောက်တွင် လျှပ်စီးများ လက်သွားပြီး ဆင်များ၏ ခြေဖြင့်နင်းသော အကွာအဝေးမှနေ၍ မယုံနိုင်လောက်အောင် နည်းပါးစွာ လွတ်မြောက်သွားပေသည်။

ယွီဖုန်း နောက်မှ လေငှက်သည် အတောင်ပံ ခတ်လိုက်သည်နှင့် မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး၊ ဝိဉာဉ်ကျားသစ် အော်စလို ကမူ အနက်ရောင်အရိပ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ အန္တရာယ်ဇုန်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားသည်။

ဒူကူယန် သည် သူ၏ သွယ်လျသော ခါးကို လှည့်လိုက်ပြီး ယဲ့လင်းလင်း ကို သဘာဝအတိုင်း ပွေ့ဖက်လိုက်၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လေထဲမှ မိုးမခပန်းများကဲ့သို့ပင် ဆင်များ၏ ခြေဖြင့်နင်းသော အပေါက်များမှတစ်ဆင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုန်တက်သွားကာ တိုက်ခိုက်မှုကို မယုံနိုင်လောက်အောင် နည်းပါးစွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ သည် ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှု လှိုင်းကို မယုံနိုင်လောက်အောင် နည်းပါးစွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ပရိသတ်များထံမှ အသက်ရှူသံများ မထွက်ပေါ်လာသေးပေ။

ဆင်သံချပ်ကာအဖွဲ့ ၏ ခေါင်းဆောင် ဟူယန်လီ ၏ ခြေအောက်တွင် အဝါရောင် ဝိဉာဉ်ကွင်း တစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းလာသည်။

“ဒုတိယ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - ဆင်မင်း၏ တန်ခိုး”

သူ၏ အရှိန်နှင့် ခွန်အားသည် ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း တိုးလာပြီးနှစ်မီတာခွဲနီးပါး မြင့်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် လေကို ထိုးဖောက်သွားကာ ယခင်အရှိန်ထက် များစွာ သာလွန်သော အရှိန်ဖြင့် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ပြန်လည်မထောက်မီ ယွီထျန်းဟန် ကို ဝင်တိုက်လိုက်သည်။

ထိုမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် ၎င်းကို ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားခြင်းသည် အချည်းနှီး ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အစား၊ ၎င်းသည် အဖွဲ့ကို လုံးဝ လက်ခံသူ အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားစေပေမည်။

ယွီထျန်းဟန် ၏ မျက်လုံးများတွင် လျှပ်စီးများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ ခြေထောက်မှ အဝါရောင် ဝိဉာဉ်ကွင်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ ညာလက်သည် လျှပ်စီးများဖြင့် ပတ်ထားသော နဂါးလက်သည်းအဖြစ်သို့ ဖောင်းကားလာသည် သည်း။

“ပထမ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - မိုးကြိုးနဂါးလက်သည်း!”

နောက်ဆုတ်မည့်အစား သူသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ဟူယန်လီနှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့လိုက်သည်။

သူသည် လက်သည်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး

ပြင်းထန်သော အင်အားကြီးနှစ်ခုသည် နားမခံနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် တိုက်မိကြသည်။

အားကောင်းသော တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို ဗဟိုပြုကာ တစ်ဧရိယာလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ စိန်ဆင်မင်း၏ အရိပ်သည် ခေါင်းကို မြှောက်ကာ ဟိန်းဟောက်ပြီး ထိတွေ့ရာ နေရာတွင် သေးငယ်သော လျှပ်စစ်မီးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အလင်းရောင် အောက်တွင်။

ယွီထျန်းဟန် သည် ခြေသုံးလှမ်းမျှ နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားပြီး သူ၏ ခြေအောက်မှ ကျောက်ပြားများ ကွဲကြေသွားသည်။

ဟူယန်လီ ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်သည်ကား သူ၏ ကိုယ်ကို မနည်းထိန်းထားနိုင်ရန်အတွက် ခြေငါးလှမ်းမျှ နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့ရပေသည်။

ဤသည်ကား ကောင်းကင်ဒူတိုက် ၏ လက်ရှိအချိန်တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး သားရဲ သိုင်းဝိဉာဉ် ဖြစ်သော လျှပ်စီးနဂါးပြာ ဖြစ်ပေသည်။

အစွမ်းထက်သော စိန်ဆင်မင်း ကို ရင်ဆိုင်ရသည့်တိုင်အောင် အသာစီးရနိုင်ဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပရိသတ်သည် အသက်အနည်းငယ်မျှ သေလုမျောပါး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ နားမခံနိုင်သော ဟစ်အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည် သည်း။

“ခေါင်းဆောင် ယွီထျန်းဟန်က အရမ်းကို ပြင်းထန်လွန်းလှတယ်!”

“တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးကျောင်းတော် မှာ နံပါတ်တစ် ကျောင်းသားပဲ”

“ယွီအဖွဲ့ က ပိုပြီး ခိုင်မာလာပြန်ပြီ! ဓားဝိုင် ကရော ယွီအဖွဲ့ ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ချေမှုန်းနိုင်သေးပါ့မလား?”

ဧည့်သည်ထိုင်ခုံများတွင် ဖြစ်ပေသည်။

ပညာရေးကော်မတီဝင် သုံးဦးတို့သည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ရယ်မောခဲ့ကြသည်။

ရွယ်ချင်းဟော်သည် တည်ငြိမ်နေပြီး စိတ်ခံစားမှု လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မပြခဲ့ပေ။

လီကျယ်ရှန်းကမူ သကြားလုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှည့်ပတ်နေရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေသည်။

အားကစားကွင်းပေါ်တွင် ဖြစ်ပေသည်။

ဒူကူယန် နှင့် သူ၏ အဖော် ခြောက်ဦးတို့သည် လျင်မြန်စွာ စုဝေးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပြင်းထန်သော တိုက်စစ်ကို စတင်ခဲ့ကြကာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး၌။

တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့သည် ဆင်သံချပ်ကာအဖွဲ့ ကို အနိုင်ယူခဲ့ပေသည်။

ဟူယန်လီ ကွင်းပေါ်သို့ လဲကျသွားသောအခါ ပရိသတ်သည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အားပေးသံများဖြင့် တစ်ဖန် ပေါက်ကွဲလာသည် သည်း။

“ကောင်းတယ်! ကောင်းတယ်! ကောင်းတယ်!”

ပညာရေးကော်မတီဝင် သုံးဦးတို့သည် လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ဤပျော်ရွှင်မှုသည် ကြာကြာ မတည်မြဲခဲ့ပေ။

လေခွင်းကျောင်းတော် အသင်းနှင့် တောက်လောင်နေသောမီးကျောင်းတော် အသင်းတို့၏ ပွဲစဉ်သည် စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ပရိသတ်နှင့် ဧည့်သည်နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများမှ အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

အခြား ဘာမျှမရှိခဲ့ပေ...

လေခွင်းအသင်းက အရမ်းကို အစွမ်းထက်လွန်းနေသည်။

သို့မဟုတ် လေခွင်းကျောင်းတော် မှ ဖုန်းရှောင်ထျန်းသည် အရမ်းကို တောက်ပလွန်းနေသည် ဖြစ်ပေသည်။

ဖုန်းရှောင်ထျန်း ၏ ဓားချက်များသည် တစ်ကြိမ်ထက်တစ်ကြိမ် ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး ပိုမိုလေးလံနေသည်။

ဆက်တိုက် ရွာသွန်းနေသော စိမ်းပြာရောင် လေဓားသွားများသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရွာသွန်းနေပြီး ဟူဝူရွှမ် နှင့် ဟောက်ဝူ တို့ကို ခုခံကာကွယ်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိသလောက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ယွီထျန်းဟန် သည် သူ၏ လက်သီးကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ထားပြီး ပရိသတ်သည် တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဧည့်သည်ထိုင်ခုံများတွင် ဖြစ်ပေသည်။

ရွယ်ချင်းဟော်၊ ဒူကုဘို နှင့် ပညာရေးကော်မတီဝင် သုံးဦးတို့သည် သကြားလုံးကို မြည်းစမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော လီကျယ်ရှန်းဆီသို့ သူတို့၏ အကြည့်များကို လှည့်လိုက်ကြသည်။

တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့သည် ဆင်သံချပ်ကာအဖွဲ့ ကို အနိုင်ရရှိခဲ့သော်လည်း ဖုန်းရှောင်ထျန်း ၏ လေခွင်းအဖွဲ့ ၏ စွမ်းဆောင်ရည်သည် အလွန်အမင်း အံ့မခန်း ဖြစ်နေသည်။ ယခုအခါ ဗိုလ်လုပွဲသည် တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ နှင့် လေခွင်းအဖွဲ့ တို့အကြား ဖြစ်လာနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

လီကျယ်ရှန်းကို လူတိုင်းက အကြည့်များဖြင့် လှည့်ကြည့်နေကြသည်။ သူသည် စင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီး ကျောင်းတော်အတွက် ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုခံရနိုင်သည်ကို သင်ထင်ပါသလား။ လူအများ၏ အကြည့်များစွာ သူ့အပေါ် ကျရောက်လာချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်း သည် ထပ်မံစားသောက်ရန် လွန်စွာ ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် စင်မြင့်ပေါ်မှ ဖုန်းရှောင်ထျန်း အပေါ် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် သည်း။

“စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်။”

ဤသည်ကား ယဉ်ကျေးသော မှတ်ချက်မျှသာ မဟုတ်ပေ။ မူရင်းဇာတ်လမ်းအရ ဖုန်းရှောင်ထျန်း သည် မွေးရာပါ ဝိဉာဉ်စွမ်းအား ပြည့်ဝစွာဖြင့် မွေးဖွားလာခဲ့သည်။

ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးထားသော လေမုန်တိုင်း ဓားချက် သုံးဆယ့်ခြောက်ချက် သည် ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း ၏ ရှုပ်ထွေးသော တူစွမ်းရည် နှင့် အခြေခံအားဖြင့် ဆင်တူပေသည်။

ဝိဉာဉ်နန်းတော်၏ ရွှေရောင် မျိုးဆက် နှင့် ရှီလိုင်ခဲ့ သတ္တဝါ ခုနစ်ဖော် တို့သည် ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်ကို မပြသမီ အချိန်ကပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖုန်းရှောင်ထျန်း သည် သူ၏ မျိုးဆက်တွင် အကောင်းဆုံးများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ သေချာပေသည်။

ရွယ်ချင်းဟော် ၏ မျက်လုံးများက ပေါ့ပါးနေသည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်း ကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖြစ်ပေသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ သကြားလုံးနှင့် ဝိုင်အိုးကို ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်ကာ သူ၏ အစီအစဉ်အပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိကြောင်း ပြသနေသည်။

“လီကျယ်ရှန်း က ငါ့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့တယ်...”

“ဒီတစ်ခါ ဘယ်လို ဆပ်သင့်သလဲ...”

တောက်လောင်နေသောမီး ကျောင်းတော် သည် လေခွင်းကျောင်းတော် ကို ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပေသည်။

တစ်နာရီကြာ အနားယူပြီးနောက်။

ပထမနေရာအတွက် တိုက်ပွဲ စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ပရိသတ်၏ အားပေးသံများသည် ပထမတွင် ပြင်းထန်ခဲ့သော်လည်း တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည် သည်း။

ဤစိတ်ခံစားချက်တွင် သိသာသော အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေသည်။

မိမိတို့၏ အိမ်ကွင်းတွင် ကစားသော တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးကျောင်းတော်သည် နောက်ဆုံးတွင် လေခွင်းကျောင်းတော် ကို ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။

ယွီထျန်းဟန် သည် စင်အောက်တွင် မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် မရှုံးချင်သော စိတ်ခံစားချက်ကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ရပ်နေသည် သည်း။

ဒူကူယန် နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အားပေးထူမကာ ရပ်နေကြပြီး မတူညီသော ချောမောလှပသည့် မျက်နှာနှစ်ခုတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြသနေကြသည်။

“လီကျယ်ရှန်း လှုပ်ရှားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ...”

အားကစားကွင်း တစ်ခုလုံး၏ လေထုသည် အလွန်တင်းမာနေသည်။ လေခွင်းကျောင်းတော်မှ အသင်းဝင် ခုနစ်ဦးသာလျှင် အားကစားကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ မတ်တပ်ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော အောက်မှ အသင်းသုံးသင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

ဖုန်းရှောင်ထျန်းသည် သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် ပြောလိုက်သည် သည်း။

“လူတိုင်း၏ ကြင်နာမှုကြောင့် ကျွန်တော်တို့ လေခွင်းကျောင်းတော် သည် ဤဖလှယ်ပွဲ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွင် ကံကောင်းထောက်မစွာ ပထမနေရာကို ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။”

သူသည် ခေတ္တရပ်ကာ သူ၏ အကြည့်များကို အခန်းတစ်ခုလုံးအနှံ့ လွှမ်းခြုံလိုက်၏။

“စည်းမျဉ်းများအရ၊ အနိုင်ရသောအသင်း၏ ခေါင်းဆောင်သည် တူညီသော မျိုးဆက်မှ ဝိဉာဉ်သခင် တစ်ဦး၏ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။”

“ကျောင်းသားတစ်ဦးဦးသည် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ သူတို့၏ လမ်းညွှန်မှုကို ပေးလိုစိတ် ရှိမရှိ ကျွန်ုပ် သိချင်မိပါသည်။”

ပရိသတ်များတိတ်ဆိတ်နေပေသည်။

၎င်းတို့သည် နာမည်ကျော် ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးဖြစ်သော ဟူဝူရွှမ် နှင့် ယွီထျန်းဟန် တို့ကို ဆက်တိုက် အနိုင်ယူခဲ့သည်။

ဖုန်းရှောင်ထျန်း ၏ ခွန်အားသည် လူတိုင်းအတွက် ထင်ရှားနေသည်၊ မည်သူက ယခု သူ၏ ထက်မြက်သော ဓားသွားကို စမ်းသပ်ရန် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းရဲမည်နည်း။

“မည်သူမျှ တိုက်ခိုက်ရန် ဆန္ဒမရှိသည့်အတွက် ကျွန်ုပ်၊ ဖုန်း၊ သည်...”

ဖုန်းရှောင်ထျန်း သည် အနည်းငယ် ပြုံးကာ အားကစားကွင်းမှ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

ဧည့်သည်များ ထိုင်ခုံနေရာ။

လီကျယ်ရှန်း သည် နွေးနေသော ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ တစ်ငုံမျှ သောက်လိုက်သည်။ ဝိုင်၏ နွေးထွေးမှုသည် သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူသည် ဖန်ခွက်ကို ချကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထရပ်လိုက်သည်။

“ရွယ်ချင်းဟော်၊ မင်းယူလာတဲ့ ဒီဝိုင်အိုးက အေးသွားရင် အရသာရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

သူ လောလောဆယ် အမြန်လုပ်ရန် လိုအပ်သည်။

ထိုစကားလုံးများ ကျလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဖြစ်ပေသည်။

ရေတွက်မရသော မျက်လုံးများ၏ အလင်းရောင် အောက်၌ပင် လီကျယ်ရှန်း ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ယိမ်းထိုးသွားသည်။

အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီသည် အားကစားကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် အားကစားကွင်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ဖုန်းရှောင်ထျန်း ကို ကြည့်နေပြီး သူ၏ ကြည်လင်သော အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း အားကစားကွင်းတစ်ခုလုံးအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“ကျွန်ုပ် တိုက်ခိုက်ပါမည်။”

ကျောင်းသားများသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဒူကူယန် နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများတွင် အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။

ဆင်သံချပ်ကာအဖွဲ့ မှ ကြံ့ခိုင်သန်မာသော လူခုနစ်ဦးသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေကြပြီး ဟောက်ဝူဦးဆောင်သော တောက်လောင်နေသောမီးအဖွဲ့ မှ အသင်းဝင် ခုနစ်ဦးကမူ အံ့သြမှုနှင့် သံသယများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဖုန်းရှောင်ထျန်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာကာ ဆယ်မီတာ အကွာအဝေးမှ ချောမောသော လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“လက်သီးတွေနဲ့ ခြေထောက်တွေမှာ မျက်လုံးမပါဘူး၊ သတိထားပါ။”

လီကျယ်ရှန်း သည် စင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်လာပြီး ဖုန်းရှောင်ထျန်း ကို စိန်ခေါ်လိုက်သည်။ ရွယ်ချင်းဟော် နှင့် ဒူကူယန် တို့သည် သူ၏ အစွမ်းအစကို ယုံကြည်ကြသော်လည်း ကျန်ပရိသတ်များကမူ ထိတ်လန့်နေကြပေသည်။ ဤထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု၏ ရလဒ်သည် မည်သို့ဖြစ်လာမည်ဟု သင်ထင်ပါသလဲ?