အခန်း (၆၈)
Vol. 7 Ch. 68
လီကျယ်ရှန်းသည်
စင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။
ပရိသတ်တစ်ရပ်လုံးတိတ်ဆိတ်သွားသည်၊မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောကြတော့ပေ။
ဖုန်ရှောင်ထျန်း၏ထိတ်လန့်ဖွယ်အင်အားကို မြင်ပြီးနောက် ဤပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ ဆက်တက်ရဲသူသည် သာမန်လူမဟုတ်တော့ကြောင်း အားလုံးသိသွားကြသည်။
စစ်မဖြစ်မီ နှုတ်ဆက်စကားများ မရှိ။
ဖုန်ရှောင်ထျန်းသည်ရုတ်တရက် စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ဝိဉာဉ်ကွင်းလေးကွင်း- ဝါ၊ ဝါ၊ ခရမ်း၊ ခရမ်းတို့သည် ခြေရင်းတွင် တောက်ပနေပြီး ဒုတိယနှင့် စတုတ္ထကွင်းများ တစ်လှည့်စီ လင်းလက်လာသည်။
“ဒုတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - ဝံပုလွေနှစ်ကောင်စွဲခြင်း”
“စတုတ္ထဝိဉာဉ်စွမ်းရည်- မကောင်းဆိုးဝါးဝံပုလွေလေမုန်တိုင်း”
သူသည် အချိန်ဆွဲရန် စိတ်ကူးမရှိ၊ ပထမဆုံးအလှည့်ကပင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ သေလောက်အောင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်သည်။
သူ့နောက်ကွယ်တွင်ခေါင်းနှစ်လုံးပါသော လျင်မြန်သည့်ဝံပုလွေ၏ တစ်စစီပုံရိပ်သည် အူတိုင်အောင် ဟစ်ကြွေးလျက် ဝိဉာဉ်အင်အားများဒလဟောထနေပေသည်။
သူသည်လျှပ်စစ်ဓာတ်ကဲ့သို့ ထိုးထွက်လာကာ ဘယ်လက်ကို ပြင်းထန်စွာ လှဲခတ်လိုက်ရာ စိမ်းပြာရောင်လေဓားချွန်ခြောက်စင်းသည် လီကျယ်ရှန်း၏ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
လေဓားချွန်များဖြတ်သန်းသွားသည့်နေရာတိုင်းတွင် လေသည် ဟစ်သံကျယ်၊ ညည်းသံတိုးဖြင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် တဝူးဝူးမြည်လျက် ပြဇာတ်ရုံကြမ်းပြင်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ဓားရာဖြင့် အမှတ်အသားပြုသွားသည်။
မရေမတွက်နိုင်သော ရင်တထိတ်ထိတ်များ၏ အောက်မှ၊
လီကျယ်ရှန်းလှုပ်ရှားသည်ဟု မမြင်ရပေ။
ရုတ်တရက်-
ဓားစွမ်းအားသည်ကွင်းတစ်ခွင်လုံးသို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
အဖြူရောင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ခတ်လာပြီး အေးမြပြတ်သားသော ဓားလှိုင်းတစ်ခုသည် အပြင်ဘက်သို့ လှိုင်းထသွားသည်။
ဖုန်ရှောင်ထျန်း၏အင်အားကြီးမားလှသော လေဓားချွန်များသည် ရေခဲနှင့်ဆီးနှင်းကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျလျက် တစ်လက်မပြီးတစ်လက်မ ကြေမွသွားသည်။
ဖုန်မှုန့်များ အနည်ထိုင်သွားသောအခါ၊
အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသောလူငယ်သည် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည် - သူ၏ နားရွက်ဘေးမှ လေနှင့်တိုက်ရိုက်စည်းထားသော ဆံပင်အစအနများပင် လှုပ်ခတ်ခြင်း မရှိပေ။
ပရိသတ်ထဲက ကျောင်းသားများ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ၊ ဓားရှည်၊ ထိုသို့သော ထက်မြက်လှသော ဓားကွက်များ... အမည်တစ်ခုသည် ချက်ချင်း စိတ်ထဲပေါ်လာသည်။
“ဓားဝိုင်း၊ ဓားဝိုင်းပါ။”
“အို...သူတကယ်လာခဲ့ပါလား။”
“အိမ်ရှေ့မင်းသား၏မိတ်ဆွေသည် ထိုဓားဝိုင်းပင် ဖြစ်ပါလား။”
မီးလျှံကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားခုနှစ်ဦးသည်လည်း အငိုက်မိသွားကြသည်။
ဟောက်ဝူ၏စိုပြောင်တောက်ပနေသော မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဒေါသဖြင့် နီမြန်းလာကာ သူမ ကိုင်ထားသော လက်ရန်းကို ချေမှုန်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
“မနေ့က ကျွန်မ ဓားဝိုင်းဟာ ပုံပြောသူတွေ ပြောသလောက် တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းလားလို့ သူ့ကို မေးတော့၊ သူက အလွန်စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ခေါင်းညိတ်ခဲ့တယ်။”
“ဒါဆို...ဒါဆို... သူက သူ့ကိုယ်သူ ချီးမွမ်းနေတာပဲ။”
ဟူဝူရှန်းသည် အကူအညီမဲ့သည့် အပြုံးတစ်ချက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့်သူပြောတာ...”
“မှန်ပါတယ်။”
“ပုံပြောသူများဖော်ပြထားသော ဓားဝိုင်းသည် လက်တွေ့လူထက် သာလွန်ကောင်းမွန်မည် မဟုတ်ပါ။”
“အဘယ်မျှလောက် ထက်မြက်သော ဓားနည်းပညာပါလိမ့်။”
ဟုရန်လီသည်ထိတ်လန့်သွားကာ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ သူသည် ဘုရင့်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ယွီထျန်းဟန်၊ ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် ခင်ဗျားကို နံရံမှာ ချိတ်ဆွဲခဲ့တဲ့ ဓားဝိုင်းက ဒီလူပဲလား။”
ယွီထျန်းဟန်၏ မျက်နှာသည် အိုးမဲကဲ့သို့ မည်းနက်သွားပြီး သူသည် အေးစက်စက် နှာချေလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့စိန်ဆင်ကြီးကို လွှတ်လိုက်ရင်တောင်၊ ရလဒ်က ငါ့ထက် ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်မထားနဲ့။”
ဒူဂူရန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့သည် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများတွင် သံသယအနည်းငယ် တွေ့မြင်ရသည်။
သူတို့ နားလည်ထားသော လီကျယ်ရှန်းအပေါ် အခြေခံလျှင်၊
လီကျယ်ရှန်းသည်ယနေ့အလွန် ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေသည်။ သူသည် ဦးစွာ စတင်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
သူသည်တစ်ခုခုကို... စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
တကယ်ပင်။
လီကျယ်ရှန်းသည်အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့လေပြင်းဓားခုတ်ချက် သုံးဆယ့်ခြောက်ချက်ကို သုံးလိုက်ပါ။”
“မဟုတ်ရင်၊မင်းမှာ လှုပ်ရှားခွင့် မရှိတော့ဘူး။”
ဓားစွမ်းအား၏ အေးမြလှသော နောက်ဆက်တွဲလှိုင်းများသည် သူ့အရေပြားကို စူးရှစွာ ထိုးနှက်လာသည်။ ဖုန်ရှောင်ထျန်း၏ နှလုံးသားသည် လေးလေးနက်နက် ဖြစ်လာသည်။
“အင်အားကြီးမားလှပါတယ်။”
“မယုံနိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီးမားလှပါတယ်။”
သူ့ရှေ့က အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသောလူငယ်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားသည် ယခင်က မကြုံဖူးသည့် အဆင့်ဖြစ်သည်။
ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ်သည် ဖုန်ရှောင်ထျန်း၏ မျက်လုံးများတွင် မီးလျှံကဲ့သို့ တောက်လောင်လာသည်။
သူသည် ခြေနှင့် အားပြင်းစွာ နင်း၍ သူ့အောက်က မြေကြီးကို ကွဲအောင်လုပ်လိုက်သည်။
ဒုတိယနှင့်တတိယ ဝိဉာဉ်ကွင်းများသည် တောက်ပလျက် လင်းလက်နေသည်။
လေပြင်းတို့ဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော အတောင်ပံကြီးတစ်စုံသည် သူ့နောက်ကျောမှ ဖြန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“တတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည် - လေပြင်းအတောင်ပံများ”
“ဒုတိယဝိဉာဉ်စွမ်းရည်- ဝံပုလွေနှစ်ကောင်စွဲခြင်း”
မရေမတွက်နိုင်သော ထိတ်လန့်သွားသည့် ကြည့်ရှုသူများ၏ အောက်မှ၊
ဖုန်ရှောင်ကျမ်းသည်ဒေါသထွက်လျက် သူ့အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်သည်။
လေပြင်းတစ်ခုသည် ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်များကို တဟုန်ထိုး လှုပ်ခတ်စေကာ ရှည်လျားသော အပြာရောင်မီးတောက်များကို နောက်ယောင်ခံလျက် လီကျယ်ရှန်းဆီသို့ ကြောက်မက်ဖွယ် အလျင်ဖြင့် ပစ်ခတ်လာသည်။
သူသည် သူ့လက်ပြင်ပေါ်က ဝံပုလွေလက်သည်းဓားနှစ်ချောင်းကို မြှောက်ကာ လီကျယ်ရှန်း၏ ခေါင်းဆီသို့ အောက်သို့ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။
“လေပြင်းဓားခုတ်ချက် သုံးဆယ့်ခြောက်ချက်”
လီကျယ်ရှန်းသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်ကာ ကြာပန်းစိမ်းဓားဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုခံလိုက်သည်။
သံနှင့်သံ ထိခိုက်သော အသံသည် လေထုတစ်ခွင်လုံးသို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
ဓားနှင့်လက်သည်းဓား ထိခိုက်ရာမှ မြင်နိုင်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခု အပြင်ဘက်သို့ လှိမ့်ထွက်သွားသည်။
ရေခဲစိမ့်ကြောင်းကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော လီကျယ်ရှန်းသည် မဟာဝိဉာဉ်ဆရာအဖြစ်နှင့်ပင် ဝိဉာဉ်ဆရာတစ်ဦး၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အားနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသည်။
သို့ဖြစ်ရာသူသည် ဤပြင်းထန်ပြီး မရပ်မနားသော တိုက်ခိုက်မှုကို လွယ်ကူစွာ လက်ခံလိုက်သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ ဖုန်ရှောင်ထျန်း...
သူသည်ထူးဆန်းသော အင်အားတစ်ခုကို ခံစားမိသည်။ ထက်မြက်သော ဓားစွမ်းအားနှင့် ရေခဲမီး နှစ်ထပ်သဘာဝတို့၏ ရောစပ်မှုတစ်ခုသည် သူ့ဝံပုလွေလက်သည်းဓားများထဲသို့ လှိုင်းထသွားသည်။
ဆုတ်ဖြဲသည့်၊ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်မှုတစ်ခုသည် ချက်ချင်းပင် သူ့လက်ယာလက်မောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
သူ့ကို ပိုမိုထိတ်လန့်စေသည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုယ်ပိုင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ပြန်ကန်အားသည်သူ့ကို လေထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ပတ်စေပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် နောက်သို့ လှုပ်ခတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မျှချေကို ပြန်လည်ရရှိသွားသည်။
အခြားသူမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ယိုင်နဲ့သွားသည်။
ဤမြင်ကွင်းသည်
ပရိသတ်တစ်ရပ်လုံးကိုအငိုက်မိသွားစေသည်။
မီးလျှံကျောင်းတော်မှ အဖွဲ့ဝင် ခုနှစ်ဦးသည် ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ကြသည်။
ဆင်သံချပ်ကာတပ်အဖွဲ့၏ခန့်ညားသော အဖွဲ့ဝင်များသည် မျက်ဆန်ပြူးကြည့်နေကြသည်။
ယွီထျန်းဟနိ၊ဒူဂူရန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် အခြားသူများသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားသည် ထက်မြက်သည်ကိုသာ သူတို့သိခဲ့သည်၊ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ဤမျှ ခိုင်မာသည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။
ဧည့်သည်နေရာများတွင်၊ ဒူဂုဘို၏ မျက်လုံးများကျဉ်းသွားသည်။
“အလွန်အံ့ဖွယ်ပါပဲ။”
“ပြစ်ဒဏ်သင့်နတ်ဘုရားက သူ့ရန်သူရဲ့ မြန်ဆန်တဲ့ဓားများရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို အသုံးပြု၍ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဓားကို သွေးပြီးနေတယ်။”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတစ်ချက် လက်လာသည်။ သူသည် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သူ၏အာရုံကို တိုက်ပွဲစင်မြင့်သို့ ပြန်လည်စူးစိုက်လိုက်သည်။
ဖုန်ရှောင်ထျန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် ရှုံးနိမ့်သွားသည်။
သို့သော်သူ၏တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပိုမိုရက်စက်လာသည်။
လေပြင်းဓားခုတ်ချက် သုံးဆယ့်ခြောက်ချက်သည် တိုက်ပွဲကွင်းတစ်ခွင်လုံးသို့ ဖြတ်သန်းသွားသော စိမ်းပြာရောင်လေမုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဓားခုတ်ချက်များသည်လှိုင်းကြီးများကဲ့သို့ အလွှာလိုက် ထပ်နေပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။
ပြစ်ဒဏ်သင့်နတ်ဘုရား လီကျယ်ရှန်းသည် ပြင်းထန်သောမုန်တိုင်းထဲတွင် မျောပါနေသော လှေငယ်တစ်စင်းနှင့် တူနေသည်။
သူ၏မျက်လုံးများသည် တစ်ခါတစ်ရံ အိပ်မက်ဆန်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ထိုးထွင်းဉာဏ်ဖြင့် လင်းလက်နေသည်။
သူ့လက်ထဲက ကြာပန်းစိမ်းဓားသည်လည်းစွမ်းရည်များကို ဆက်တိုက် ပြောင်းလဲနေသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ မှားနေပြီ။”
“ဓား၏အရှိန်အဟုန်သည်လေနှင့်တူတယ်... ဒီထက်မက... လှိုင်းထနေသော ဒီရေနှင့်လည်း တူတယ်...”
လီကျယ်ရှန်းသည် တစ်လက်ဖြင့် ဓားကိုင်ကာ ရူးသွပ်သကဲ့သို့ ပြောဆိုနေစဉ်၊ အခြားတစ်လက်ဖြင့် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို ထုတ်၍ ခေါင်းကို နောက်သို့ ငုံ့ကာ သောက်လိုက်သည်။
ဖိတ်စင်သွားသော ဝိုင်နှင့် တောက်ပသော ဓားအလင်းသည် လေဓားချွန်များ၏ လမ်းကြောင်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်စေကာ အရိုင်းဆန်ပြီး မယဉ်ကျေးသော လှပမှုတစ်ခုကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။
ဤအခြေအနေတွင် လီကျယ်ရှန်းသည် အလွယ်တကူ မူးယစ်သွားသည်။
သူ၏မျက်လုံးများသည်မူးယစ်ခြင်းဖြင့် ဝေဝါးလာကာ သူ၏ဓားကွက်များသည် လုံးဝအတွေ့အကြုံပေါ် အခြေခံ၍ လှုပ်ရှားလာသည်။
သူ့ဓားသည် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်အတူ လှုပ်ရှားသည်။ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာသည် လေနှင့်အတူ လှုပ်ရှားသည်။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် သဘာဝကျသော မုခ်ဦးကို ရေးဆွဲသည်။
“ဒါကလည်း မှားနေသေးတယ်။”
“လေသည်အတားအဆီးမဟုတ်... ဓားသည် လေနှင့်အတူ တက်သင့်သည်...”
လေဓားချွန်မုန်တိုင်းအလယ်တွင် လွတ်လပ်စွာ သောက်စားနေသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူငယ်ကို ကြည့်ရင်း၊
ဖုန်ရှောင်ထျန်း၏ရင်တွင်းသည် စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် လှိုင်းထနေသည်။
ပြိုင်ဘက်က ငါ့ရဲ့ လေပြင်းဓားခုတ်ချက် သုံးဆယ့်ခြောက်ချက်ကို သူ့ဓားစွမ်းရည်တွေ သွေးဖို့ အသုံးပြုနေတယ်။
ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသသည် သူ့ရင်တွင်းတွင် ပြင်းထန်စွာ တက်ကြွလာသည်။ သူသည် တိုက်ပွဲမှ နုတ်ထွက်လိုသည်။
သို့သော်အံ့အားသင့်စွာပင်၊ သူလွှတ်လိုက်သော မုန်တိုင်းတိုင်းသည် ပြိုင်ဘက်၏ ဓားခုတ်ချက် စည်းချက်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားကြောင်း သူတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ထိုအချိန်အတိအကျတွင်၊
စိတ်လှုပ်ရှားပြီးမူးယစ်နေသော ရွတ်ဆိုသံတစ်ခုသည် ဖုန်ရှောင်ကျမ်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“လေသည် သံချပ်ကာကို ချေဖျက်သည်။ လေပြေသည် ဒုတိယလကို ဖွင့်ပေးသည်... ဤသို့သော ဓားကွက်မှာ နွေဦးလေဖြင့် အရွက်ဖြတ်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။”
စကားလုံးများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့်၊
လီကျယ်ရှန်းသည်ဓားကို ခုခံလိုက်သောအခါ၊
ဖုန်ရှောင်ကျမ်းသည်ပြိုင်ဘက်၏ ဓားထက်တွင် လှည့်ပတ်နေသော နူးညံ့ပြီး ကြံ့ခိုင်သော လေတစ်လှိုင်းကို ခံစားမိသည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်အရာတစ်ခု လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားသည်။
သူသည်ဖုန်ရှောင်ကျမ်းကို အပြည့်အဝ လျစ်လျူရှုကာ၊ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများ လှုပ်ခတ်လျက် လျှပ်စစ်အလျင်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ပြဇာတ်ရုံအစွန်းဆီသို့မြန်မြန်ဆန်ဆန် သွားနေသည်။
သူသည် ဓားကို နားလည်လိုသည်။
သူသည်ထိုပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်သော စိတ်ကူးစိတ်သန်းကို ဖမ်းယူရမည်။
“ဓားဝိုင်း၊ ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ။”
ယွီထျန်းဟန်သည်ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဖုန်ရှောင်ထျန်း မရှုံးသေးဘူး! မင်းဆင်းသွားရင်တော့ မင်းရှုံးတာပဲ!”
လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းတောင်မလှည့်ဘဲဓားသွားတစ်ခုက ဒါဇွေအပေါက်မှ ကောင်းကင်ကို ထိုးတက်သွားပေသည်။
စိမ်းပြာကြာပန်းဓားနှစ်စင်း၊ အရောင့်အရင် မတူကွဲပြားတဲ့ ဓားရိပ်တွေ ပစ်ထုတ်လိုက်ပေသည်။
သူ့ကိုယ်ထည် စင်ပြိုင်ကွင်းထဲက ပျောက်ကွယ်တော့မယ့် အခိုက်အတန့်မှာပဲ။
ထိုစိမ်းပြာကြာပန်းဓားနှစ်စင်းက ဖုန်ရှောင်ထျန်းရဲ့ ချိုင်းအောက်က အဝတ်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး ဧရာမအားဖြင့် သူ့ကို စင်ပြိုင်ကွင်းစွန်းက နံရံမှာ ရိုက်မှတ်လိုက်ပေသည်။
ဒီအချိန်မှာတော့...
အဆုံးအဖြတ်က ထွက်ပေါ်လာပြီ။
ယွီထျန်းဟန်တစ်ယောက်ပဲ နံရံမှာ ရိုက်မှတ်ခံထားရတဲ့ ဖုန်ရှောင်ကျမ်းကို ကြည့်ရင်း၊ သူက မထိန်းနိုင်တော့တဲ့ ပါးစပ်ထောင့်တွေအား ချုပ်တည်းနေပေသည်။