အခန်း (၆၉)

ရွယ်ချင်းဟော်၏ နေရာ၌ ကျန်ခဲ့သော နွေးထွေးသည့် ဝိုင်တစ်ခွက်မှ အငွေ့တလူလူ ထွက်နေဆဲ။ သို့သော် လီကျယ်ရှန်းကား ဆယ်ချက်ကျော်သော အသက်ရှူချိန်ကာလအတွက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ပရိသတ်တို့၏ အောင်သံများသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေခဲ့သည်။ ထိုအောင်သံများကို နားထောင်ရင်း ရွယ်ချင်းဟော်၏ နှုတ်ခမ်းသည် အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး မျက်လုံးများတွင် လှစ်ခနဲ ပြုံးရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

...

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ဟင်းလင်းပြင်ရှိ ခြံဝန်းငယ်တစ်ခု။

လီကျယ်ရှန်းသည် ကျောက်စားပွဲကို မှီနေခဲ့သည်။ စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုးသည် မှောက်ကျနေပြီး အရသာကောင်းလှသော ဝိုင်စစ်စစ်တို့မှာ မထိရသေးဘဲ ကျန်ရစ်နေ၏။ နူးညံ့သောလေပြေသည် သူ၏ နားထင်စပ်မှ ဆံနွယ်စများကို ပင့်တင်သွားစေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း စိတ်ကို လေ၏ လမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ နှစ်မြှုပ်ထားသည်။

လေ။ အရောင်မရှိ၊ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိ။ ဖမ်းဆုပ်ရန် ခက်ခဲ၊ ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလှသည်။ နားလည်ရန် အမှန်တကယ်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။ နေ့လယ်ခင်းမှ ညနေစောင်းတိုင်အောင် ထိုင်နေခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲမှ အလင်းရောင်လေးသည် နောက်ဆုံး၌ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ စိတ်မချမ်းမြေ့မှု၏ အာရုံသည် လီကျယ်ရှန်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ နွယ်ပင်များကဲ့သို့ တွယ်ကပ်ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လေသည် ရုတ်တရက် အားကောင်းလာသည်။ ခြံဝန်းအတွင်းရှိ ထာဝရစိမ်းလန်းသော ဇီးဖြူပင် သည် တစ်ဖက်သို့ ယိမ်းနွဲ့သွားပြီး ညှိုးခြောက်သော အနီရောင် ပွင့်ချပ်အချို့မှာ တရှဲရှဲ အသံဖြင့် ကြွေကျလာသည်။ ပွင့်ချပ်တစ်ချပ်သည် သူ၏ အင်္ကျီရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်စိုစွတ်သွားသည်။ နောက်တစ်ချပ်သည် ဝိုင်ခွက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီး၊ အခြားပွင့်ချပ်တစ်ချပ်ကမူ သူ၏ ဒူးခေါင်းပေါ်၌ တင်ထားသော ကြာပန်းစိမ်းဓားပေါ်တွင် တိကျစွာ တည်ရှိနေခဲ့သည်။

ဇီးဖြူပွင့်ချပ်သည် လိပ်ပြာတောင်ပံ ခတ်သကဲ့သို့ နူးညံ့စွာ တုန်ယင်နေသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ချောင်းများဖြင့် ဓားကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။

ဇီးဖြူပွင့်ချပ်သည် ခပ်ပြတ်ပြတ် အသံဖြင့် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသော်လည်း ဓားသွားသည်ကား မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်နေဆဲ။ သူသည် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ ဓားကို ဆွဲထုတ်တဲ့အခါ၊ ဒါဟာ ဇီးဖြူပွင့်တွေကို တိုက်ခတ်ဆောင်ယူသွားတဲ့ လေလိုပဲ မြန်ဆန်ရမယ်။”

“ပုံစံနဲ့ မချည်နှောင်ရဘူး၊ စွမ်းအားနဲ့ မချုပ်ချယ်ရဘူး၊ ကမ္ဘာမြေနဲ့ ကောင်းကင်က စွမ်းအင်မှုန်ကလေးကိုသာ ခေတ္တချေးယူရမယ်...”

ညလေသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ကြွေကျလာသော ဇီးဖြူပွင့်တို့သည် သွေးနီရောင် မြူမှုန်များကဲ့သို့ ဝဲပျံတက်လာကြသည်။ ဇီးဖြူပွင့်ချပ်တစ်ခုသည် သူ၏ မျက်နှာကို ပွတ်တိုက်သွားရာ၊ နူးညံ့ပြီး လန်းဆန်းသော ရနံ့ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုအေးမြသော အထိအတွေ့သည် မဆပ်ရသေးသော အချစ်ကြွေး၊ မရေးဖြစ်ခဲ့သော ကဗျာတစ်ပုဒ်၊ သို့မဟုတ် အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့သော ဘဝတစ်ဝက်နှင့် တူနေ၏။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ကြာပန်းစိမ်းဓား ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်သည်။ ဓားသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လက်ခနဲ လင်းလက်သွားပြီးနောက် ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ နားထင်စပ်မှ ဆံပင်တစ်ခွေကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ကြာပန်းစိမ်းဓား သည် တိုးညှင်းသော အသံတစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ၎င်းသည် လီကျယ်ရှန်းအား တောင်းပန်စကား ဆိုနေသယောင် ရှိ၏။ လီကျယ်ရှန်းသည် မျက်ခွံများကို မှေးစင်းလိုက်ရင်း ထိုဆံပင်တစ်မျှင်သည် ဇီးဖြူပွင့်ချပ်များနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်ထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

“ဓားနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြတ်တောက်တယ်ဆိုတာ နှလုံးသားထဲက စွဲလမ်းမှုတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်တာပဲ။”

“လေက ဇီးဖြူပွင့်တွေ ကြွေကျခြင်းကို အရှိန်မြှင့်ပေးသလိုမျိုး၊ အဖူးသစ်တွေ ပေါ်ထွက်လာဖို့ မျှော်လင့်နိုင်တယ်။”

“ညှိုးခြောက်တဲ့ ဇီးဖြူပွင့်တွေ ကြွေကျခြင်းဟာ သဘာဝရဲ့ နိယာမ၊ မိုက်မဲမှု ကို ဖြတ်တောက်တဲ့ ဓားဟာ လူ့နှလုံးသားပဲ။”

ညသည် နက်ရှိုင်းလာပြီး လေသည် ရပ်တန့်သွားသည်။ နောက်ဆုံး ဇီးဖြူပွင့်များအားလုံး ကြွေကျကုန်ပြီး ကျန်ရစ်သော အကိုင်းအခက်များသာလျှင် မာကျောစွာ ကောင်းကင်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြနေကြရာ၊ ကောင်းကင်ကို ချိန်ရွယ်ထားသော ဓားများသဖွယ်ပင်။

လီကျယ်ရှန်းသည် တစ်ဖက်တွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ပြီး၊ ကျန်တစ်ဖက်တွင် စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုး ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဇီးဖြူပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် အပင်၏ ပင်စည်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ ဇီးဖြူပင်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သော အနီရောင်ပွင့်ချပ် သုံးချပ်သည် နူးညံ့စွာ မြောဆင်းလာခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ဓားဖြင့် ခုန်တက်လိုက်သည်။

ပထမ ဓားချက်သည် လေကို ထိုးဖောက်လိုက်ရာ ဇီးဖြူပွင့်တို့သည် ကိုးပေအကွာအဝေးထိ နောက်ပြန် စီးဆင်းပြီး လှိမ့်ဆင်းသွားသည်။

ဒုတိယ ဓားချက်သည် လေကို မွှေနှောက်လိုက်ရာ၊ တိမ်တိုက်များကြားမှ အေးစက်သော ကြယ်တစ်လုံးသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

တတိယ ဓားချက်တွင်...

လီကျယ်ရှန်းနှင့် သူ၏ ဓားတို့သည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး၊ ရှည်လျားပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော သီဆိုသံတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ကောင်းကင်ကို ဖောက်ခွဲသော ကြွေးကြော်သံဖြင့် လီကျယ်ရှန်းပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဖွင့်!”

မှောင်မိုက်သော ကောင်းကင်သည် ဇီးဖြူပွင့်တို့၏ ပြင်းထန်သော ရနံ့ကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ထွင်းထုခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သွေးနီရောင် အလင်းတန်းတစ်မျှင် စီးကျလာပြီး ဓားဖျားပေါ်၌ ကျန်ရစ်နေသော သွေးများကို ဆေးခြယ်ခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ခေါင်းကို နောက်သို့ စောင်းကာ ဝိုင်တစ်ကျိုက်ကို မော့ချလိုက်သည်။

“ဓားကို ညဉ့်ကို ဖြတ်တောက်ဖို့ သုံးတာ... ရှည်လျားတဲ့ ညကို ဖြတ်တောက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်နှလုံးသားထဲက အမှောင်ထုကို ဖြတ်တောက်ဖို့ပဲ!”

“ဇီးဖြူပွင့်ဟာ သေဆုံးသွားနိုင်ပေမဲ့ သူ့ရနံ့က ဘယ်တော့မှ မပျောက်ကွယ်ဘူး၊ ဓားဟာ အိုမင်းသွားနိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဝိဉာဉ် ကတော့ ထာဝရ စိမ်းလန်းနေလိမ့်မယ်!”

လေ၏အရိပ်အမြွက်ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့သော၊ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မရှိသော လေ၏ထောင်ချောက်တွင် ပိတ်မိနေခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဇီးဖြူပွင့်များကို လေတိုက်ခတ်၍ ဖျက်ဆီးနေသည့် မြင်ကွင်းမှ လေ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို လီကျယ်ရှန်း လှမ်း၍ မြင်လိုက်ရသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ထိုဖမ်းဆုပ်ရခက်သော ဓား၏စိတ်ဆန္ဒမှုန်ကလေးကို နောက်ဆုံး၌ ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်ခဲ့ပြီ။

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မနက်ခင်းဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သွေးနီရောင် နေမင်းသည် အနားသတ်မျဉ်းပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ လေသည်လည်း လွန်ခဲ့သော အချိန်များကတည်းက ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ။ ခြံဝန်းအတွင်းရှိ လေးရာသီပွင့်သော ဇီးဖြူပင်သည် နောက်ဆုံး အနီရောင်ပွင့်ချပ်များပါ ကြွေလွင့်၍ ကိုင်းခက်ဗလာဖြင့် ကြေကွဲဖွယ် မြင်ကွင်းကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

“လေထဲက ဓားသိုင်းရည်ရွယ်ချက်တစ်စွန်းတစ်စကို ငါ နားလည်နိုင်ခဲ့တာ မင်းကျေးဇူးပဲ။”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ဓားဖျားကို အသုံးပြု၍ ဝိုင်ကို ခပ်ယူကာ ညှိုးခြောက်သော အကိုင်းအခက်များပေါ်သို့ ပက်ဖျန်းလိုက်သည်။ ဝိုင်သည် အရောင်အသွေးစုံသော မြူမှုန်များအဖြစ်သို့ အငွေ့ပျံသွားသည်။ မြူမှုန်များ တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားသောအခါ၊ ထိုညှိုးခြောက်သော အကိုင်းအခက်များပေါ်တွင် ဇီးဖြူပွင့် သုံးပွင့် အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ပွင့်လန်းလာရာ၊ ၎င်းတို့၏ တောက်ပမှုသည် အလွန်အမင်း စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်လိုက်သည်။

“အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ!”

“ဇီးဖြူပွင့်တွေ ညှိုးနွမ်းမှပဲ သူတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘောသဘာဝ ပေါ်ထွက်လာတယ်။ ဓားဟာ အိုမင်းသွားမှပဲ သူရဲ့ ဖြူစင်မှု က ထင်ရှားလာတယ်!”

“ဒါပေမဲ့... နှမြောစရာပဲ...”

သူသည် ဝမ်းနည်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုးကို ကောက်ယူကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ ဤလေမှ ဆင်းသက်လာသော ဓားသိုင်းရည်ရွယ်ချက် မှုန်ကလေးသည် ဓားသိုင်းနည်းသစ်တစ်ခုကို မွေးဖွားပေးရန်အတွက်တော့ မလုံလောက်သေးပေ။

လီကျယ်ရှန်းသည် အခန်းသို့ ပြန်လာပြီး ခဏတာ အိပ်စက်ရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်... ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို အနက်ရောင်ပိုးသားဖြင့် စည်းထားသော အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဓားသမားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ယဲ့လင်းလင်းက တစ်ချိန်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်...”

“လေဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းပိုင်လုံ က ဓားရဲ့ သီချင်းကို ကြားနိုင်ဖို့အတွက် သူ့မျက်လုံးတွေကို အနက်ရောင်ပိုးနဲ့ စည်းထားတယ်တဲ့။”

“အကြီးအကဲ ချန်ရှင်းကလည်း အောက်ဂိုဏ်းလေးဂိုဏ်း နဲ့ အထက်ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ကြားကို ခရီးသွားဖို့ အကြံပြုခဲ့သေးတယ်...”

“ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်.

..”

“ကြာပန်းစိမ်းဓားသီချင်းရဲ့ တတိယမြောက် ပုံစံကို ပြီးမြောက်ဖို့အတွက် အဓိကသော့ချက်ဟာ...”

“လေဓားဂိုဏ်း မှာ ရှိနေနိုင်တယ်...”

...

ဤအိပ်စက်ခြင်းသည် နေဝင်ချိန်အထိပင် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ခြံဝန်းတံခါးကို ခေါက်နေသည့် အသံကြောင့် နိုးထလာခဲ့သည်။ သူသည် ကိုယ်ကိုဆန့်လိုက်၊ ဖိနပ်ကို ကောက်စွပ်ပြီး တံခါးဖွင့်ရန် ခြံဝန်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

တံခါးကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်မှ လူအများအပြားသည် သူ့အား ခဏတာ မူးဝေသွားစေခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် သူ အိပ်မောကျနေဆဲလားဟုပင် သံသယဝင်သွားမိသည်။

ခြံဝန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ဦး အပြင်၊ ဆင်ချပ်ဝတ်၊ မီးလျှံ နှင့် နတ်ဘုရားလေ အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့လုံး စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။ လူ သုံးဆယ်နီးပါးသည် ခြံဝန်းအဝင်ဝကို ပြည့်ကျပ်နေစေရာ၊ ဖြတ်သန်းသွားလာရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“ဒီလောက်များတဲ့ လူတွေလား?”

“လာပါ... ဝင်ခဲ့ကြပါ...”

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩမှုအရိပ်အယောင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း၊ သူသည် အလျင်အမြန် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး လူအများအား ခြံဝန်းအတွင်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ရက်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ထို ထာဝရစိမ်းလန်းသော ဇီးဖြူပင် ၏ အကိုင်းအခက်များသည် ပွင့်ချပ်များဖြင့် တစ်ဖန် ပြန်လည်အလှဆင်ခြင်း ခံနေရပြန်သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် စန္ဒကူးကုလားထိုင် ပေါ်သို့ ပျင်းရိစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသော လူအုပ်ကို ကြည့်ရန် မျက်ခွံများကို အနည်းငယ် မြှင့်တင်လိုက်ရာ၊ အိပ်ရာမှ နိုးကာစ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ အသံသည် နားဝင်မချိုဘဲ ကျန်ရစ်နေသည်။

“မင်းတို့ ငါ့ကို ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ?”

“ငါ အရင်ပြောပြမယ်၊ ဒီနေ့ တကယ်ကို ပင်ပန်းနေလို့ ဘာလုပ်ဖို့မှ စိတ်မဝင်စားဘူး။”

လူအုပ်သည် ထိုင်ခုံပေါ်ရှိ ကောင်လေးအား ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူသည် အိပ်ရာက နိုးကာစပုံစံ အမှန်တကယ် ပေါက်နေသည်။ ဆံပင်အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ပခုံးပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကျနေသည်။ သူ၏ အဖြူရောင်ပိုးညဝတ်အင်္ကျီသည် တစ်ဝက်ပွင့်လျက်ရှိရာ၊ သဘာဝအတိုင်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေတတ်သည့် အသွင်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။

ဤပေါ့ပေါ့ဆဆပုံစံသည်ပင် သူ့အပေါ်တွင် အထူးသဖြင့် သဟဇာတဖြစ်ပြီး သင့်လျော်နေသည်။ ကြည့်ရှုသူ၏ မျက်လုံးကို နှစ်သက်စေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွီဖုန်းသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး၊ အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး တိုင်ကြားလိုက်သည်။

“ အိုင်ဒေါ! သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဆက်တိုက် နှောင့်ယှက်နေပြီး ဆရာ့ကို လာရှာခိုင်းတယ်လို့ အတင်းအကျပ် ပြောနေကြတာ။”

“ကျွန်တော် ငြင်းတော့ ရိုက်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တယ်!”

ဒူကူယန် နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ သူတို့၏ လှပသော မျက်နှာများသည် အကူအညီမဲ့နေသည့် အရိပ်အယောင်ကို ပြသနေသည်။ ထိုလူများ၏ ခေါင်းမာမှုကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့်... ဒုက္ခပေးရန် ရောက်လာပုံမရပေ။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ... သူတို့ ရန်စလျှင်ပင် လီကျယ်ရှန်းကို မနိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကို ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်းရှောက်ထျန်းသည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်များကို စန္ဒကူးဝိုင်စားပွဲ ပေါ်သို့ တင်ကာ၊ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာတွင် အလေးအနက်ထားမှု အပြည့်ဖြင့် လီကျယ်ရှန်းအား စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဓားဝိုင်...”

“ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို မနိုင်ဘူး။”

“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ဝိုင်အရမ်းသောက်တတ်တယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ ပေါင်းပြီး ခင်ဗျားကို မူးအောင် သောက်ဖို့ လာခဲ့တာ!”

ဟောက်ဝူ၊ ဟောက်ဝူရွှမ်း နှင့် ဟူယန်လီတို့သည် စားပွဲပေါ်၌ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မှီလိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ ထိုးဖောက်ကြည့်နေသော အကြည့်များအားလုံး လီကျယ်ရှန်းအပေါ်တွင် စုစည်းနေသည်။ ဟောက်ဝူကစိန်ခေါ်လိုက်ပေသည်။

“စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံဝံ့လား?!”

“ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို မူးအောင် လုပ်ပစ်မယ်!”

လီကျယ်ရှန်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ဓားသိုင်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်လိုအပ်နေသေးနိုင်သည်။ သို့သော် ခွက်ထဲရှိ အရာများအကြောင်း ပြောဆိုနေလျှင်မူ...

သူ လီကျယ်ရှန်း သည် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ခေါင်းငုံ့ခဲ့ဖူးခြင်းမရှိ!

“သွားမယ်! သွားမယ်!”

“ရှန်းရှန်းဖန်ကို သွားကြစို့!”

“ဒီနေ့ ငါ လီကျယ်ရှန်း က မင်းတို့ကို မူးအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ရင်!”

“ကောင်းကင်ဒူမြို့ကို အချည်းနှီး ရောက်လာတာပဲ!”

အလျင်အမြန် ရေချိုးပြီး အဝတ်လဲလိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် လူ သုံးဆယ်ခန့်ကို ဦးဆောင်ပြီး လက်ချင်းချိတ်ကာ ရှန်းရှန်းဖန် သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လူအုပ်စုအား စားပွဲထိုးက သီးသန့်အခန်းတစ်ခုသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ဒူကူယန် နှင့် ယဲ့လင်းလင်း တို့ကို ဆွဲခေါ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ရွှယ်ချင်းဟော်ရော?”

“သူ မင်းတို့နဲ့ အတူတူ မလာဘူးလား?”

ဒူကူယန် သည် သူမ၏ လက်မောင်းများကို ပိုက်လိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်းကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

“နင့်ရဲ့ ညီအစ်ကိုကို လွမ်းနေပြန်ပြီလား?”

“ရွယ်ချင်းဟော် က မင်းသားပဲ၊ ကျွန်မတို့လို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဘဝမျိုး မဟုတ်ဘူး။”

“သူ ဒီနေ့ လာမှာ မဟုတ်လောက်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။”

လီကျယ်ရှန်းသည် ဝမ်းနည်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အင်း ဟုတ်ပါတယ်”