အခန်း (၇၀)
Vol. 7 Ch. 70
ကောင်းကင်ဒူနန်းတော်......
ရွယ်ချင်းဟော်သည် နှင်းညဧကရာဇ်ထံသို့ ကျောင်းတော်လေးခု ဖလှယ်ပွဲ ၏ ရလဒ်များကို သတင်းပို့နေသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး၏ အစီရင်ခံစာအရ တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးကျောင်းတော်သည် နတ်ဘုရားလေကျောင်းတော်ကို အနည်းငယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါသည်။ သို့သော်... မြို့တော်ကွင်းရှိ ရွှေတံဆိပ်ရှင် ဓားဝိုင် သည် နတ်ဘုရားလေကျောင်းတော် မှ ခေါင်းဆောင် ဖုန်းရှောင်းထျန်း ကို အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းလိုက်ပါတယ်...”
နှင်းညဧကရာဇ်၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“အလွန်ကောင်းတယ်။”
“သူ့အား ဓား၊ ဝိုင်၊ ပိုးသားအပြည့် တစ်ထောင်၊ ရွှေတစ်သောင်းတို့ ချီးမြှင့်လိုက်ပါ။ ဤသို့သော စွမ်းရည်ရှိသူကို တော်ဝင်မိသားစုက အသုံးပြုသင့်တယ်!”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် အနည်းငယ်မျှ အကူအညီမဲ့ဟန် ပေါ်နေသည်။
“ခမည်းတော်အား အစီရင်ခံပါသည်...”
“ထို ဓားဝိုင် သည် စိတ်လွတ်လပ်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်ပြီး လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက် သို့မဟုတ် တောရိုင်းကျီးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော် ရာထူးကြီးကြီး ပေးအပ်ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပါ။ နန်းတော်သို့ ဆင့်ခေါ်ရန် ခက်ခဲမည်ကို စိုးရိမ်မိပါတယ်...”
နှင်းညဧကရာဇ်၏ စကားများတွင် နှမြောတသမှု ထင်ရှားသည်။
“နှမြောစရာပဲ။ သို့သော် ထားပါတော့။”
“ချင်းဟော်၊ ကျောင်းတော်လေးခု ဖလှယ်ပွဲနှင့် ပတ်သက်၍ မင်း အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့တယ်။”
“မင်း အုပ်ချုပ်ရေးကို စတင်ချိန်မှစ၍ နေ့ရောညပါ ကြိုးပမ်းခဲ့သည်ကို ငါနှင့် ဝန်ကြီးအားလုံး မြင်ခဲ့ကြသည်။ မင်း ဘာဆု ချီးမြှင့်စေချင်သနည်း?”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် နန်းတော်အပြင်ဘက်မှ မြင့်မားသော နီရဲသည့် နံရံများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ “လီကျယ်ရှန်းကို ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်ရမလဲ” ဟူသော အတွေးသည် မနေ့ကပင် ရှင်းလင်းစွာ ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်... ယခုအချိန်တွင် သူ့အား ပေးနိုင်သည့် အဖိုးထိုက်ဆုံး လက်ဆောင်မှာ ဤဟန်ဆောင်မှုကို ဖယ်ရှားပြီး သူ့နှင့်အတူ ရက်အနည်းငယ် ပို၍ အချိန်ပေးခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
အတွေးများစွာသည် စိတ်ထဲ၌ လည်ပတ်နေသည်။ ရွယ်ချင်းဟော်သည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ရာ၊ သူ၏ အသံတွင် သင့်တော်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ပါဝင်နေသည်။
“အရှင်မင်းကြီး...ကျွန်တော် ယခုအချိန်တွေမှာ အလွန်ပင်ပန်းနေပါပြီ။”
“ရက်အနည်းငယ် အားလပ်ချိန် ပေးသနားတော်မူပါရန် မေတ္တာရပ်ခံအပ်ပါသည်။ သို့မှသာ ကျွန်တော်သည် ရာထူးဝတ္တရားများ၏ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုမှ ခေတ္တခဏ ရှောင်ရှားနိုင်မှာပါ...”
နှင်းညဧကရာဇ်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါ ဘယ်လို ဆုလာဘ်မျိုးလဲ?”
“မင်း အမှန်တကယ်ကိုဒီရက်ပိုင်းက ခက်ခဲခဲ့တာ သေချာတယ်။”
“ချင်းဟော် အနားယူချင်တယ်ဆိုရင် ဖခင်က ဆယ်ရက်တာ အားလပ်ရက် ပေးမယ်။”
“ဒီဆယ်ရက်အတွင်းမှာ နှုတ်ဆက်ဖို့မလိုဘူး၊ နန်းတွင်းအစည်းအဝေး တက်ဖို့မလိုဘူး၊ အစိုးရရေးရာ ကိစ္စအားလုံးကိုလည်း ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ။”
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရွယ်ချင်းဟော် ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသော အပြုံးသည် စစ်မှန်ပြီး တောက်ပနေခဲ့သည်။
“သားတော်သည် အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးတော်ကို အထူးပင် ကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်...”
...
အိမ်ရှေ့မင်း၏ အိပ်ခန်း
ရွယ်ချင်းဟော် သည် ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် တင်ထားသော အရုဏ်ဦး နှင်းဆီများ ကို ပြုစုနေသည်။ ငါးပူတင်း နှင့် မြွေလှံ တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
“သခင်လေး...”
“ဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အစီအစဉ်မှာ ကောင်းကင်တမန်ရဲ့ အမွေအနှစ်လည်း ပါဝင်ပါတယ်။”
“သခင်လေးရဲ့ ရာထူးကို အလျှော့ပေးလို့မရဘူး၊ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတစ်ခုကြောင့် အခြေအနေရဲ့ အရေးကြီးပုံကို မမေ့ပါနဲ့!”
ရွယ်ချင်းဟော် သည် အပင်များကို ရေလောင်းနေစဉ် မသိမသာ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ မော့မကြည့်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာက အရေးနည်းပြီး ဘာက ပိုအရေးကြီးသလဲ?”
မြွေလှံ ၏ လည်ချောင်းသည် တုန်ယင်သွားသော်လည်း စကားလုံးများက သူ့လည်ချောင်းတွင် ပိတ်နေခဲ့သည်။ ရွယ်ချင်းဟော် သည် အရုဏ်ဦးအလင်းရောင်တွင် နှင်းပွင့်ချပ်များကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အကြည့်သည် သူ့ရှေ့မှ အလင်းတန်းကို ဖောက်ထွင်းပြီး မမေ့နိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေနေပုံရသည်။
“ငါ လီကျယ်ရှန်း နဲ့ ပထမဆုံး တွေ့တဲ့အခါ...”
“သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မရတဲ့ သဘာဝကိုပဲ ငါ သဘောကျခဲ့တာ။”
“သူက ငါ့ကို ဒီလောကမှာ တကယ်ကို လွတ်လပ်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နိုင်တယ်ဆိုတာ သိစေခဲ့တယ်... လူတွေကို တောင့်တ စေတယ်။”
“ငါ သူ့ကို မှန်တစ်ချပ်လို မြင်တယ်၊ သူ့ဆီကနေ ပေါ့ပါးမှုတချို့ကို သင်ယူချင်ခဲ့တာ...”
“ဒါပေမဲ့ အခုတော့...”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများတွင် အရုဏ်ဦး၏ ပထမအလင်းတန်းများကဲ့သို့ ရွှေရောင် တောက်ပမှုတစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“လီကျယ်ရှန်းက ငါ့ကို ရွယ်ချင်းဟော် အဖြစ်သာ အသိအမှတ်ပြုရင်တော့ သူဟာ ဒီဘဝမှာ ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး မိတ်ဆွေနဲ့ ဆရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“ဒါပေမဲ့ လီကျယ်ရှန်းက သူ့ဆီကနေ...”
“ဓားသိုင်း၏ အငွေ့အသက်၊ ကျင်းဟူဝိုင်တစ်ကျိုက်၊ စိတ်ပူပင်မှုကင်းသော ဝိညာဉ်တစ်စွန်းတစ်စကို ငါနဲ့ မျှဝေဖို့ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင်...”
“ဒါဆိုရင်တော့ သူဟာ ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။”
“ကောင်းကင်ဒူမင်းသား၊ ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ သူတော်စင်မ၊ ကောင်းကင်တမန်နတ်ဘုရား ရာထူးတို့ကို ဟောင်းနွမ်းနေသော ဖိနပ်များလို ငါ စွန့်ပစ်နိုင်တယ်။”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ အသံသည် တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ အနည်းငယ်မျှပင် သိသာထင်ရှားခြင်းမရှိသော တုန်ယင်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။
“သူ အဲဒီနေ့က ပျောက်ကွယ်သွားတော့...”
“ငါ ခံစားခဲ့ရတာက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ နောင်တရမှုပဲ။ ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာကို ငါ မုန်းတီးခဲ့ရတယ်။”
“ဒီအရသာကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး မခံစားချင်တော့ဘူး။”
ငါးပူတင်း နှင့် မြွေလှံ တို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
လေးလံသော လေထုသည် ခန်းမထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း ဘယ်မှာလဲ?”
ငါးပူတင်း က ပြန်ဖြေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ခုလေးတင် သိလိုက်ရတာက အဖွဲ့လေးဖွဲ့လုံး သူ့ကို လိုက်ရှာနေကြပါတယ်။”
“ဒီအချိန်မှာ သူတို့ ရှန်းရှန်းဖန်မှာ ပျော်ရွှင်နေလောက်ပြီလို့ ထင်ပါတယ်...”
ရွယ်ချင်းဟော် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ကာ အင်္ကျီလက်များကို ခါယမ်းပြီး ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
“သခင်လေး အခုပဲ နန်းတော်က ထွက်ခွာတော့မှာလား?”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေသည်။
“ငါ မသွားရင် လီကျယ်ရှန်း ရဲ့ ဝိုင်ဖိုးကို ဘယ်သူ ပေးချေမလဲ?”
...
ရှန်းရှန်းဖန်
“ဟား ဟား ဟား ဟား—!”
လီကျယ်ရှန်း၏ ပါးပြင်များသည် နီရဲနေပြီး ခုံတန်းအောက်၌ ကွေးနေသော ဖုန်းရှောက်ထျန်း ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ရယ်လိုက်ရာ၊ သူသည် မလဲကျရုံ တမယ် ဖြစ်နေသည်။
“ဖုန်း... ဖုန်းရှောက်ထျန်း... မင်းရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံနဲ့...”
“ငါ့ကို မူးအောင် လုပ်ချင်တာလား၊ ညီလေး?”
“လာပါဦး! နောက် ဘယ်သူလဲ?”
သူ၏ အကြည့်သည် ယွီထျန်းဟန်၊ ဟော်ဝူရွှမ်း နှင့် ဟူယန်လီ တို့အပေါ်သို့ တစ်လှည့်စီ ရောက်ရှိသွားသည်။
“မင်းလား? မင်းလား? ဒါမှမဟုတ်... မင်းလား?”
ယွီထျန်းဟန် ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေသည်။ သူသည် စားပွဲအစွန်းကို မှီကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေသည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် တံတွေးများ တွဲလောင်းကျနေဆဲဖြစ်ရာ၊ သူ အကြိမ်များစွာ အော့အန်ထားသည်ကို ပြသနေသည်။
ဟော်ဝူရွှမ်း သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။
ဟူယန်လီ သည် အခက်ခဲဆုံး သူဖြစ်သည်။ သူသည် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို ရုန်းကန်၍ ဆွဲယူပြီး လီကျယ်ရှန်းဆီသို့ ယိုင်နဲ့စွာ ချဉ်းကပ်လာရာ၊ သူ၏ စကားလုံးများသည် မသဲမကွဲ ဖြစ်နေသည်။
“ထပ်တိုက်ကြစို့... ထပ်တိုက်မယ်...”
သို့သော် သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် မတည်ငြိမ်ဘဲ နှစ်လှမ်းသာ လှမ်းနိုင်ပြီး လဲကျသွားသည်။ သူသည် မြေပြင်တွင် ပစ်လဲနေသော ဆင်သံချပ်ကာဂိုဏ်း မှ အဖွဲ့ဝင် ခြောက်ဦးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်သွားသည်။
သူ ရှုံးနိမ့်သွားသော ပြိုင်ဘက်များ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်ကို ကြည့်ပြီး လီကျယ်ရှန်းသည် ဂုဏ်ယူစွာ ခေါင်းမော့ကာ ဝိုင်ကို တစ်ကျိုက်ကြီး မော့ချလိုက်သည်။ ဝိုင်သည် လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းသည်။ သူ၏ အင်္ကျီရှေ့ပိုင်းသည် စိုရွှဲသွားသည်။
တရားမျှတစွာ ပြောရလျှင် ရှန်းရှန်းဖန် မှ ဝိုင်ကောင်းများသည် သူ၏ ဝိုင်သိုင်းဝိဉာဉ်ကို လိုက်မမီပေ။ သို့သော် ဝိုင်၏ စစ်မှန်သော အရသာသည် ဝိုင်သက်သက်ထက် ကျော်လွန်နေ၏။ ၎င်းသည် လူများအပေါ်တွင် ပို၍ မူတည်သည်။ ယနေ့တွင် သူငယ်ချင်းများ စုဝေးနေခြင်းကြောင့် ရိုးရှင်းသော ဝိုင်သည်ပင် လန်းဆန်းသော လေထုနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကြောင့် ယခင်ကထက် ပို၍ အရသာရှိနေသည်။
ဟောက်ဝူမှ စူးရှစွာခေါ်လိုက်သည်။
“ဓားဝိုင်!”
တစ်ဖက်တွင် ဒူကူယန်၊ နောက်တစ်ဖက်တွင် ယဲ့လင်းလင်း ကို လက်ဖြင့် ဖက်ထားသော ဟောက်ဝူ သည် လီကျယ်ရှန်းဆီသို့ ယိုင်နဲ့စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။
“လွန်...လွန်မင်းစွာ မမာနထောင်လွှားပါနဲ့!”
“ကျွန်မတို့ ညီအစ်မတွေ... ခင်ဗျားနဲ့ အတူတူ သောက်မယ်!”
ဒဏ္ဍာရီလာ ကဗျာဆရာ လီကျယ်ရှန်း သည် လာသူအားလုံးကို ကြိုဆိုနေသည်။
“ကောင်းတယ်!”
သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို ဆွဲယူပြီး ဟောက်ဝူ၏ ခွက်နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်လိုက်ကာ၊ ခေါင်းမော့၍ တစ်မော့တည်း အကုန် သောက်ချလိုက်သည်။ ဟောက်ဝူ၏ မှုန်ဝါးပြီးမူးနေသော မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် ပိုမို ဝေဝါးသွားခဲ့သည်။
သူမသည် ဒူကူယန် ကို လွှတ်လိုက်ပြီး လက်များကို လီကျယ်ရှန်း၏ လည်ပင်းပတ်ပတ်လည်တွင် ချိတ်လိုက်ကာ၊ အရက်နံ့နှင့်အတူ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လေးလံစွာ အသက်ရှူသွင်းပြီး အတိတ်က နာကြည်းမှုများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသည်။
“မနေ့တစ်နေ့က... ဘာလို့ ခင်ဗျားက ဓားဝိုင် ဖြစ်ကြောင်း... ဝန်မခံရတာလဲ?”
“ကျွန်မတို့ ခင်ဗျားကို ချီးကျူးတဲ့အခါ... ခင်ဗျား တကယ် ပျော်နေတာ... ဟင်?”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူမ၏ နှာခေါင်းဖျားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ဟဲ၊ မင်း... မင်း မှန်အောင် ခန့်မှန်းခဲ့တာပဲ။”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟောက်ဝူ သည် သူ၏ လည်ပင်းကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ရှင်... ဓားဝိုင်!”
“ဒီနေ့... ရှင့်ကို ကျွန်မ ဖြိုချပစ်မယ်!”
“ဒူကူ... လင်းလင်း... အတူတူ သူ့ကို မူးအောင်လုပ်ကြစို့!”
ဤဆူညံသံများကြားတွင်... သီးသန့်အခန်း၏ တံခါးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်လာသည်။ ရွယ်ချင်းဟော် သည် ရှုပ်ပွနေပြီး အရက်နံ့များဖြင့် ပြည့်နေသော အခန်းထဲသို့ ခြေချဝင်ရောက်လာသည်။ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ ပုံစံမတူညီသော အမျိုးသမီးချော သုံးဦး ဟော်ဝူ၊ ဒူကူယန် နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့ ဝန်းရံထားသော လီကျယ်ရှန်း ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့သည် စကားပြောဆို ရယ်မောကာ အပြန်အလှန် ခမ်းပေ့(တစ်ကျိုက်တည်းမော့ခြင်း)လုပ်နေကြသည်။
ရွယ်ချင်းဟော် ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းသည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်အတွင်း၌ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားသည်။ ငါးပူတင်းနှင့် မြွေလှံ တို့၏ အကြံဉာဏ်သည် စိတ်ထဲ၌ ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်ရာ၊ တုံ့ဆိုင်းမှု အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေ၏။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထို အတွေးများသည် အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော စိတ်အားထက်သန်မှုတစ်ခုသည် နှလုံးသားထဲတွင် တက်ကြွလာသည်။
သူမ အမှန်တကယ်ပင် လှပသည်... ထိုအတွေးသည် စိတ်ထဲမှ လျှပ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင်။ လီကျယ်ရှန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံရပြီး၊ မူးယစ်မှုကြောင့် မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝိုင်ခွက်ကို တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ချင်းဟော်! မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ! မြန်မြန်လာ... မြန်မြန်လာ!”
ရွယ်ချင်းဟော် သည် သူ၏ အတွေးများကို ဖိနှိပ်ကာ အပြုံးဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလိုက်သည်။
“သူတို့ ရောက်လာပြီ။”