အခန်း (၇၃)
Vol. 8 Ch. 73
လီကျယ်ရှန်း အကြာကြီး စောင့်စရာမလိုခဲ့ပေ။
လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့၏။
ဖျတ်! ဖျတ်!
ဖျတ်! ဖျတ်!
လေတိုက်ခတ်သံများစွာသည် သစ်တောကို ဖောက်ခွဲသွားသည်။
အရိပ်များစွာ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး လီကျယ်ရှန်းရှိရာသို့ ဦးတည်လာကြသည်။
ထိုလူများ မရောက်မီမှာပင် ရင်းနှီးသော ရယ်မောသံ ကျယ်လောင်စွာ ကြားလိုက်ရသည်။
“ဟားဟားဟားဟား”
“ကျယ်ရှန်းညီလေး၊ မင်းကို နောက်ဆုံးတော့ ငါ စောင့်နေခဲ့ရပြီ၊ အရမ်း လွမ်းနေတာ”
အရိပ်များစွာသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လာသည်။
သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ လေဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ငယ် ဖုန်းပုယွီပင် ဖြစ်သည်။
သူနှင့် သူ့နောက်မှ တပည့်များသည် ကြယ်ဒူမဟာသစ်တောတွင် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်ကအတိုင်း ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံနှင့် မျက်လုံးများကို ဇာပိုးသားနက်ဖြင့် စည်းနှောင်ထားသည်။
ခေါင်းဆောင်၏ အရှိန်အဝါ အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်နေသော ဖုန်းပုယွီက တောက်ပစွာ ပြုံးကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြီး လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းခါကာ ရယ်မောပြီး ရှေ့သို့တက်ကာ သူ့ကို ခိုင်မာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“ကျယ်ရှန်းညီလေး၊ အချိန်အတော်ကြာပြီ၊ မင်းရဲ့ အသွင်အပြင်က အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး ထူးချွန်လာတာပဲ”
“မင်းလည်း အတူတူပါပဲ ပုယွီညီအကို။”
ဖုန်းပုယွီ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသည်။
သူသည် လီကျယ်ရှန်းကို ရင်နှီးသော မိတ်ဆွေအဖြစ် ပေါင်းချင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားကို မြင်ပြီးနောက် သူ့အား အထင်သေးမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။
ယခု လီကျယ်ရှန်းက ကိုယ်တိုင် လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီ၊ သူ မည်သို့ ပျော်မဆုံးနိုင်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
လီကျယ်ရှန်းနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ဖုန်းပုယွီ၏ အကြည့်က ဘေးနားမှ ချန်ရန်ရွှယ်ထံသို့ ရောက်သွားသည်။
သူသည် ဂိုဏ်းအတွင်းမှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများတွင် လေးစားချီးမွမ်းသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု မသိစိတ်ကပင် ပေါ်လာသည်။
သူ ချက်ချင်းပင် အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်လိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်းကို လျှာသပ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျယ်ရှန်းညီလေး၊ မင်းရဲ့ ဓားကသာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့... အိုး... အားမကျပဲ မနေနိုင်ဘူး။”
“ကောင်းကင်က ဖန်တီးထားတဲ့ စုံတွဲပဲ၊ တကယ်ပဲ အားကျစရာပဲ။”
ချီယန်ရန်ရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး သူမ၏ လှပသော နက်ပြာရောင် မျက်လုံးများက လီကျယ်ရှန်းကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ဖုန်းပုယွီ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးရုံသာ လုပ်ပြီး မည်သည့် ရှင်းပြချက်မှ မပေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးခုန်နှုန်း အနည်းငယ် မြန်သွားသည်။
“ပုယွီညီအကို၊ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်...”
လီကျယ်ရှန်းက သူ၏ အပြုံးကို ထိန်းလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ကြိမ် မင်းတို့ ဂိုဏ်းကို အနှောင့်အယှက် ပေးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါ့ရဲ့ ဓားလမ်း နားလည်မှုမှာ အတားအဆီး တစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့နေရလို့ပါ၊ တိုးတက်မှု အခွင့်အရေး ရဖို့ သီးသန့် လာရှာတာပါ။”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဖုန်းပုယွီ၏ အမူအရာလည်း လေးနက်သွားသည်။
“ဓားလမ်းကို နားလည်ခြင်းဆိုတာ အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စပဲ။”
“ဒါပေမဲ့၊ ငါတို့ လေဓားဂိုဏ်းက ဘယ်လို ကူညီနိုင်မလဲ မသိဘူး...”
“ဟုတ်ပြီ။”
ဖုန်းပုယွီ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက်တောက်ပလာသည်။
“ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းပိုင်လုံရဲ့ ဓားလမ်းကျွမ်းကျင်မှုဟာ နက်နဲတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ၊ သူက ကျယ်ရှန်းညီလေးကို သေချာပေါက် ကူညီနိုင်ပါလိမ့်မယ်။”
“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ကြယ်ဒူမဟာသစ်တောကနေ ပြန်လာပြီးနောက် ဖုန်းရှောင် အကြီးအကဲက ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကျယ်ရှန်းညီလေး အကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း ဓားလမ်းရဲ့ ဒီထွန်းတောက်လာတဲ့ ကြယ်ကို အကြီးအကျယ် ချီးကျူးခဲ့တယ်။”
လီကျယ်ရှန်း၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းပိုင်လုံရဲ့ မြင့်မားတဲ့ တန်ဖိုးထားမှုကို ကျွန်ုပ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ဖုန်းပုယွီက လက်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
“ကျယ်ရှန်းညီလေး၊ ဒီလောက် သမရိုးကျဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။”
“လာ၊ ငါ မင်းကို အခုပဲ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။”
သူသည် တကယ်ပင် ပြတ်သားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဆိုကာ လီကျယ်ရှန်းနှင့် ချန်ရန်ရွှယ်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှေးဟောင်း ဂိုဏ်းသို့ ဦးတည်သွားသည်။
သူတို့ ဂိုဏ်းတံခါးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင်
သူတို့သည် ပုံမမြင်ရသော လေအတားအဆီးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းစွာဖြင့် ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နားထဲမှ လေတိုက်ခတ်သံများ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
လေဓားဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူတို့အား ကြိုဆိုနေသည်မှာ ကျယ်ပြန့်သော အဆောက်အအုံများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အနက် တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းနှင့် ဆင်တူသော ဧရိယာတစ်ခုက အထူး ထင်ရှားနေသည်။
လေတိုက်စားခံထားရသော ကျောက်တိုင် ရာပေါင်းများစွာသည် ထိုနေရာတွင် တည်ရှိနေပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်များပေါ်တွင် ဓားချီဖြင့် ဖြတ်တောက်ထားသော အမှတ်အသားများ ထူထပ်စွာ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဤအချိန်တွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မျက်လုံးများကို ပိုးသားနက်ဖြင့် စည်းထားသော လေဓားဂိုဏ်း တပည့် ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် ကျောက်တိုင်များကြားတွင် ဓားပညာ လေ့ကျင့်နေကြသည်။
ဤမြင်ကွင်းသည် တကယ်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါသည်။
ဖုန်းပုယွီ၏ လေသံတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု အပြည့်ပါနေသည်။
“ဘယ်လိုလဲ၊ ကျယ်ရှန်းညီလေး။”
“ဒီ လေတိုက်စား ဓားကျောက်တိုင်သစ်တောကို မင်း သဘောကျရဲ့လား။”
“ဒီ လေတိုက်စားခံရတဲ့ ကျောက်တိုင်တွေကို အထင်မသေးလိုက်နဲ့၊ ဒါတွေက လေ သိုင်းဝိဉာဉ် ဓားကွက်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်နိုင်တယ်။”
“ညာဘက်ဆုံးက ကျောက်တိုင်ပေါ်မှာရှိတဲ့ သုံးလက်မနဲ့ နှစ်မူးခန့် နက်တဲ့ ဓားရာကို မြင်လား။”
သူသည် မေးစေ့ကို ပင့်ကာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ ငါ ချန်ထားခဲ့တာ။”
“ငါတို့ လေဓားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်သုံးရာထဲမှာ ငါက ထိပ်ဆုံးမှာ တစ်ဦးတည်း ရပ်တည်နေတာ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် လေတိုက်စားခံ ကျောက်တိုင်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ယေဘုယျအားဖြင့်ဆိုလျှင် ရာသီဥတုနှင့် တိုက်စားခြင်းကို ခံရသော ကျောက်တိုင်များသည် သဲပုံတစ်ခုကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပျက်စီးသင့်သည်။
သို့သော် ဤရာပေါင်းများစွာသော လေတိုက်စားခံ ကျောက်တိုင်များသည် အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး မပျက်စီးနိုင်သော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။
သူ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဂိုဏ်းကြီးခုနစ်ခုထဲတွင် အဆင့်သတ်မှတ်ခံရသူများသည် ထူးခြားသော အခြေခံများကို ပိုင်ဆိုင်ကြသည်မှာ အမှန်ပင်။
ထိုနှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်
ဖုန်းရှောင် အကြီးအကဲသည် တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများစွာကို ဦးဆောင်ကာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာများဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။
ပိုးသားနက်များ တလွင့်လွင့်နှင့် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံများ လှုပ်ရှားနေသည်။ ၎င်းသည် ထူးခြားပြီး ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ဤသည်မှာ ချန်ရန်ရွှယ်အတွက် ဤကဲ့သို့ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော မြင်ကွင်းကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ဖူးခြင်းပင်။
အရင်က ဖုန်းပုယွီ၏ တပည့်အချို့ကိုသာ ဤသို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်ဖူးသဖြင့် မထူးဆန်းဟု ထင်ခဲ့သည်။
ယခု ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက ဤပုံစံဖြစ်နေတော့ သူမသည် လီကျယ်ရှန်းကို မယုံသင်္ကာဖြင့် ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ လှပသော နက်ပြာရောင် မျက်လုံးများတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။
လီကျယ်ရှန်းက နားလည်ပြီး ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါပြကာ အချက်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့၏ ဂိုဏ်း၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်ပြီး လေးစားမှု ပေးအပ်သင့်သည်။
ထို့နောက် သူက ပြုံးကာ ဖုန်းရှောင် အကြီးအကဲကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ကျယ်ရှန်းက ဖုန်းရှောင် အကြီးအကဲကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”
“ဓားသူရဲကောင်း ကျယ်ရှန်း၊ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီ။”
နှစ်ဖက်စလုံးက သဘာဝအတိုင်း ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်စကားများ ဖလှယ်ကြသည်။
သို့သော် ဖုန်းပုယွီက ဆက်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဖုန်းရှောင်အကြီးအကဲ၊ ကျယ်ရှန်းညီလေးက ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဓားကို နားလည်ဖို့နဲ့ သူ့ရဲ့ အဆင့်ကို ချိုးဖြတ်ဖို့ လာတာပါ။”
“ကျွန်တော် ကျယ်ရှန်းညီလေးကို ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အရင်တွေ့ဖို့ ခေါ်သွားပါမယ်၊ နောက်မှ စကားပြောကြတာပေါ့။”
သူတို့အားလုံး ဓားကျင့်ကြံသူများဖြစ်သောကြောင့် နားလည်မှု အခွင့်အရေးသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးတတ်ကြောင်း သိကြပြီး ဖုန်းရှောင် အကြီးအကဲ လေးနက်သွားသည်။
“ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စက တကယ်ပဲ မနှောင့်နှေးသင့်ဘူး။”
“ဓားသူရဲကောင်း ကျယ်ရှန်းကို အမြန် ခေါ်သွားချေ။”
ဖုန်းပုယွီ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သုံးဦးသား လေဓားဂိုဏ်း၏ အဓိက နေရာသို့ ရောက်လာသည်။
ဤနေရာတွင် အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောင်ထွတ်တစ်ခု တည်ရှိနေသည်။
ဖုန်းပုယွီသည် မတ်စောက်လုနီးပါး ဆိုင်းကြိုးလှေကားပေါ်သို့ ပထမဆုံး တက်လိုက်သည်။
“ကျယ်ရှန်းညီလေး၊ ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီ ဓားနားလည်မှု တောင်ပေါ်မှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး တရားထိုင်နေတာ။”
“သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဓားရဲ့ ဟစ်အော်သံကို နားထောင်ဖို့နဲ့ လေရဲ့ မြည်ဟည်းသံကို နားလည်ဖို့ပဲ။”
“မင်း သူ့ကို တွေ့ရင် နားလည်လိမ့်မယ်...”
ဖုန်းပုယွီ၏ စကားများတွင် မဖုံးကွယ်ထားသော ရိုသေလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
လေထဲတွင် လွင့်နေသော ပိုးသားနက်သည် သူ၏ ဂုဏ်ထူးဆောင် တံဆိပ်ကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဓားကို အကောင်းဆုံး နားလည်တဲ့သူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။”
“ငါ ဓားသုံ့လော် ချန်ရှင်းကို မတွေ့ဖူးပေမယ့် သူ ဘယ်လောက် နက်နဲတယ်ဆိုတာ မသိပေမဲ့ ငါ သေချာတယ်...”
“ဂိုဏ်းချုပ်သာ ဘွဲ့ရသုံ့လော်အဆင့်ကို ရောက်တာနဲ့၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝှက်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ ဓားကို ထုတ်လိုက်ရင် ဓားသုံ့လော် ချန်ရှင်းတောင် သူ့ကို အထင်သေးရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဖုန်းပုယွီသည် သာမန် ဝိဉာဉ်ဆရာ တစ်ဦး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ လေဓားဂိုဏ်း၏ လူငယ်မျိုးဆက်တွင် ထိပ်တန်း အရည်အချင်းရှိသူအနေဖြင့် သူဒီလောက်တောင် လေးစားရသူတစ်ဦးရဲ့ အဆင့်က စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင်
မိမိကိုယ်ကို “ဓားလမ်းလောကမှာ ဒုတိယ အကောင်းဆုံး” လို့ ခေါ်ဆိုတဲ့ ဒီ ဖုန်းပိုင်လုံအပေါ် သူ့ရဲ့ သိချင်စိတ်က ပိုပြီး ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
သူတို့ရဲ့ ခြေလှမ်းမြန်နှုန်းနဲ့တောင် ဒီ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ တောင်ထွတ်ကို တက်ဖို့ ဆယ်မိနစ်ကျော် သာကြာခဲ့သည်။
တောင်ထိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ၊
မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ပွင့်လင်းသွားသည်။
မတ်စောက်တဲ့ ကမ်းပါးဘေးမှာ ပိန်လှီတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုက သူတို့ဘက်ကို ကျောပေးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကန့်လန့်ဖြတ် ထိုင်နေသည်။ တောင်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်နေသလိုပဲ။
ဖုန်းပုယွီ လျင်မြန်စွာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်းလည်း လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။
သို့သော် ထို ပိန်လှီသော ပုံရိပ်သည် သတိမထားမိသည့်အလား ဖြစ်သည်။
ချန်ရန်ရွှယ်၏ နူးညံ့သော မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။
သူတို့ ခုမှ တွေ့တာ၊ သူက လီကျယ်ရှန်းကို လျစ်လျူရှုနေတာလား။
ဘယ်သူက မင်းကို ဒီလို အချိုးဖျက်ပေးထားတာလဲ။ သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်ခုံးများ ထောင်တက်လာပြီး ဆူပူပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် လီကျယ်ရှန်းက သူမ၏ စကတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ ချန်ရန်ရွှယ်၏ မျက်ခုံးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေလျော့သွားပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို တောင့်တင်းကာ ဘေးသို့ လှည့်လိုက်သည်၊ ထို ပိန်လှီသော ပုံရိပ်ကို မကြည့်တော့ပေ။
မိနစ်အနည်းငယ်ခန့်ကြာပြီးနောက် ထိုပိန်လှီသော ပုံရိပ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကျောကို အနည်းငယ် ဖြောင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော အသံက လေထဲတွင် သယ်ဆောင်လာသည်။
“အဝေးက ဧည့်သည် ရောက်လာတာပဲ...”
“ဟင်း”
“လူငယ်လေး၊ မင်းမှာ လူသတ်ဓားခုနစ်ချောင်းရဲ့ အစအနတွေ ပါနေတာပဲ?”
“ထူးခြားတယ်၊ ထူးခြားတယ်...”
“မင်း မကြာသေးခင်က ချန်ရှင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးလား...”