အခန်း (၇၄)
Vol. 8 Ch. 74
ထိုပိန်လှီသော ပုံရိပ်၏ အသံသည် ကြမ်းတမ်းပြီး နားဝင်မချိုသော်လည်း လီကျယ်ရှန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူနှင့် ချန်ရှင်းတို့ ဓားပညာဖလှယ်ခဲ့သည်မှာ လဝက်ခန့် ရှိခဲ့ပြီ။
ဤ ဖုန်းပိုင်လုံသည် သူနှင့် ချန်ရှင်းတို့ ဓားပညယဖလှယ်ခဲ့သည့် အစအနများကိုပင် ခံစားသိရှိနိုင်သလော။
သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဖုန်းပုယွီသည်လည်း ဤအချိန်တွင် အလွန်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
ချန်ရှင်းနှင့် ဓားပညာဖလှယ်ခြင်း။
သူသည် ချန်ရှင်း၏ အသွင်အပြင်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးဟု တစ်ချိန်က ပြောဖူးသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဓားလမ်း၌ မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်သော ဂိုဏ်းချုပ်သည် ချန်ရှင်းအား ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏ ဓားကို အိမ်မှ မထုတ်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ချန်ရှင်း၏ ဓားလမ်းတွင် ပထမဆုံးပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် စစ်မှန်သော တန်ဖိုးကို ပြသနေသည်။
လီကျယ်ရှန်းက ချန်ရှင်းနှင့် ဓားပညာဖလှယ်နိုင်ခဲ့သည်တဲ့လား။
ဤအဆင့်အတန်းသည် သူ၏ ရွယ်တူချင်းများကို အဝေးကြီး နောက်ကျန်ရစ်စေခဲ့ပြီ။
ချန်ရန်ရွှယ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
သူမ ခေါင်းလှည့်ကာ လီကျယ်ရှန်းကို အသေးစိတ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဒါ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။
လီကျယ်ရှန်း ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့သလော။
လီကျယ်ရှန်းသည် ချုပ်ချယ်ခံရခြင်းကို မနှစ်သက်ကြောင်း သူမ မသိခဲ့ပါက သူမသည် မြွေလှံကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ရှောက်ရန် လွှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
“ဆရာကြီးရဲ့ ထိုးထွင်းဉာဏ်က ထက်မြက်လှပါတယ်။”
လီကျယ်ရှန်းက လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။
ဤ ဦးညွှတ်ခြင်းကို စစ်မှန်သော လေးစားမှုဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ထိုးထွင်းဉာဏ်”
“မျက်စိနဲ့ မြင်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူး။”
ထိုသို့ ပြောနေစဉ် ဖုန်းပိုင်လုံ ထမလာခဲ့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကန့်လန့်ဖြတ် ထိုင်နေသော ပုံစံသည် လေထဲရှိ မိုးမခပင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်လာသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် လေဓားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာကို နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် အသက် လေးဆယ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ အရင်က ချောမောမှုကို မှိန်ဖျော့စွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။
သူ၏ ဖရိုဖရဲ ဆံပင်များတွင် အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင်များ ရောနှောနေပြီး၊ သူ၏ အရောင်မှိန်နေသော မီးခိုးရောင် လျှော်ဝတ်ရုံနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ့အား နက်နဲသော အသက်အရွယ်၏ ခံစားချက်ကို ပေးသည်။
အနက်ရောင် ပိုးဖဲပြားတစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးများကို စည်းထားသည်။
လီကျယ်ရှန်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်သည်မှာ ဖုန်းပိုင်လုံ၏ အနက်ရောင် ပိုးဖဲပြားသည် ဇာပိုးသား မဟုတ်ဘဲ ပိတ်သားစစ်စစ် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
“ကျယ်ရှန်းက ဆရာကြီး ဖုန်းပိုင်လုံကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”
“ဘယ်လောက် ထက်မြက်တဲ့ ဓားလဲ!”
“ဘယ်လောက် သဘာဝကျတဲ့ ဓားရိုးလဲ!”
“ဒီ အဘိုးကြီး သေချာ နားထောင်လိုက်တဲ့အခါ နားထဲမှာ စူးရှတဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားရတယ်!”
ဖုန်းပိုင်လုံ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူ အချိန်အကြာကြီး စိတ်ခံစားမှု မပြခဲ့သောကြောင့် အပြုံးက အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသည်။
“ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဓားကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းသာ ချန်ရှင်းရဲ့ ခြေရာကို လိုက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တွေးခဲ့ဖူးတယ်!”
“ဒီနေ့၊ ကျယ်ရှန်း လူငယ်လေးရဲ့ ဓားလမ်းမှာပါတဲ့ ပါရမီကို ကြားရတဲ့အခါ ရေလှိုင်းအသစ်တွေက အဟောင်းကို တွန်းထုတ်တယ်ဆိုတာ ငါ သိလိုက်ရပြီ၊ ထက်မြက်မှုက ရှေးဟောင်း ဂုဏ်အင်္ဂါကို ကျော်လွန်သွားပြီ!”
“ကောင်းတယ်! ကောင်းတယ်!”
ဖုန်းပုယွီ အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။
ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းပိုင်လုံကို တွေ့ခဲ့ရသည့်အချိန်ကစ၍ သူသည် ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
ကျယ်ရှန်းညီလေး၏ ဓားလမ်းပါရမီသည် ဤမျှ နက်နဲသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သလော။ ချန်ရန်ရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းများက မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
နားထောင်ရတာ ချိုမြိန်လိုက်တာ၊ နားထောင်ရတာ ကြိုက်တယ်၊ ပိုပြောပါ။
တခြားသူတွေက လီကျယ်ရှန်းကို ချီးမွမ်းတာက သူမကိုယ်သူမ ချီးမွမ်းခံရတာထက် ပိုပြီး နားဝင်ချိုစေသည်။
ဖုန်းပိုင်လုံက သူ၏ လက်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဘယ်ကမှန်းမသိသော လေတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များကို သုတ်သင်လိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသော ဝတ်ပြုဖျာ တစ်ခုက လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာသည်။
“ကျယ်ရှန်း လူငယ်လေး၊ ဒီ နေဝင်ချိန်နဲ့ လေညှင်းလေး တိုက်ခတ်နေတဲ့ အချိန်မှာ”
“မင်းနဲ့ ငါ ဒီနေ့ ဓားပညာဖလှယ်ကြမလား”
လီကျယ်ရှန်းက ထို ဝတ်ပြုဖျာပေါ်တွင် ရက်ရက်ရောရော ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ် ပိုပြီး မတောင်းဆိုတော့ပါဘူး!”
ဖုန်းပုယွီက ဓားလမ်း ဆွေးနွေးနေစဉ်တွင် အပြင်လူများ မကြည့်ရှုသင့်ကြောင်း သိသောကြောင့် သူ ချက်ချင်းပင် လက်အုပ်ချီပြီး ခွင့်တောင်းကာ ထွက်သွားသည်။
ချန်ရန်ရွှယ်ကတော့ အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်က လီကျယ်ရှန်းပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေသည်။ ဖုန်းပိုင်လုံ၏ နားများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျယ်ရှန်း လူငယ်လေးရဲ့ မိတ်ဆွေက မထွက်ခွာချင်ဘူးဆိုရင် အနီးနားက တဲလေးမှာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီကနေ မြင်ကွင်းကိုလည်း ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်။”
ချန်ရန်ရွှယ် လီကျယ်ရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် တဲလေးဆီသို့ ပျံဝဲသွားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တခြားသူ မရှိတော့တဲ့အခါ နေဝင်ချိန်က ရွှေရောင်အဖြစ် အရည်ပျော်ကျသွားပြီး ညနေခင်း အလင်းရောင်က ပိုးထည်လို ဖြစ်နေသည်။
လီကျယ်ရှန်းနှင့် ဖုန်းပိုင်လုံတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြစဉ် အလင်းက သူတို့အပေါ် ထိုးကျနေသည်။
ဖုန်းပိုင်လုံ စကားစပြောသည်။ သူ၏ အသံသည် ကြမ်းတမ်းခြင်း မရှိတော့ဘဲ လေကဲ့သို့ ဝေးကွာနေသည်။
“ကျယ်ရှန်း လူငယ်လေး...”
“လောကမှာ သိုင်းဝိဉာဉ် ပေါင်း တစ်သောင်း ရှိသလို ဓားလမ်းပေါင်း တစ်သောင်းလည်း ရှိတယ်။”
“ဘယ်ဟာက ပိုသန်မာတယ်၊ ဘယ်ဟာက ပိုတည်ငြိမ်လဲဆိုတာကို ငါ အလျင်စလို မပြောလိုဘူး၊ အခြေခံအားဖြင့် ဓားကိုင်ဆောင်သူမှာ တည်တယ်။”
“ဒီ အဘိုးကြီး စွန့်စားပြီး ပြောရမယ်ဆိုရင်...”
“ချန်ရှင်းက အရမ်း ခေါင်းမာလွန်းတယ်။”
“သူက ဓားတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ နည်းလမ်းအားလုံးကို ဖျက်ဆီးတဲ့ လမ်းကြောင်းဟာ ကမ္ဘာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်တယ်။”
“သူ မသိတာက ဓားလမ်း တစ်သောင်းလုံးက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နိုင်တယ်ဆိုတာပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ သူသာ ဒီလောက် ခေါင်းမမာဘူးဆိုရင် သူ့ရဲ့ လူသတ်ဓားခုနစ်ချောင်းကလည်း ဒီလောက် အစွမ်းထက်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်ုပ် သဘောတူပါတယ်။”
ဖုန်းပိုင်လုံ ညင်သာစွာ ရယ်လိုက်သည်။
“အဲဒါ နည်းနည်း စကားလွဲသွားပြီ။”
“ငါ ကျယ်ရှန်း လူငယ်လေးရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ လေရဲ့ အနှစ်သာရ ဝဲပျံနေတာကို ကြားတယ်။”
“လေက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သွားတယ်၊ သုံးကြိမ်မျှ ရစ်ဝဲနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ မနေခဲ့ဘူး။”
“ဒါဟာ လူငယ်လေးရဲ့ ဓားလမ်းက ဒီနေရာမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးမှုနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတယ်လို့ ထင်ရတယ်။”
“ဒီ အဘိုးကြီး နားလည်ထားတဲ့ ဓားလမ်းအကြောင်း လူငယ်လေးကို ပြောပြရင် ဘယ်လိုလဲ”
လီကျယ်ရှန်း၏ အမူအရာ လေးနက်သွားပြီး သူ အာရုံစိုက် နားထောင်နေသည်။
ဖုန်းပိုင်လုံ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖွဖွလေး လှန်လိုက်သည်။
ပုံမမြင်ရသော စုပ်ယူမှုစွမ်းအားတစ်ခု ဆွဲယူလိုက်သည်။ ကြွေကျနေသော အရွက်တစ်ရွက် သူ့လက်ချောင်းများကြားသို့ ပျံဝဲလာသည်။
သူ လက်ချောင်းကို ခတ်လိုက်ပြီး ဓားကဲ့သို့ အရွက်ကို ကိုင်ကာ စူးရှသော လေတိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သံစဉ်... တကယ့်ကို သံစဉ်ပဲ...”
ဖုန်းပိုင်လုံ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မူးယစ်နေသော အသွင်အပြင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဒီ အဘိုးကြီးရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ပိုးသားနက်ကို ‘လေချုပ်ထိန်းပိတ်စ’ လို့ ခေါ်တယ်။ အလင်းကို ပိတ်ဆို့တာက ဒုတိယပါ၊ လေကို စစ်ထုတ်တာက သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။”
“တောင်တွေထဲက လေစီးကြောင်းက ဒီ ရိုးရိုးပိုးသားစကို ဖြတ်သွားပြီး ၇၂ ခုသော လေကြောအဖြစ် ပိုင်းဖြတ်ပြီးမှ ငါ့ရဲ့ နားထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်တယ်။”
“အစပိုင်းမှာတော့ ငါဟာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဆူညံသံတွေကိုသာ ကြားခဲ့ရတယ်...”
“ကျောက်နံရံ အက်ကွဲကြောင်းတွေရဲ့ မြည်တမ်းသံ၊ အဲဒါ ‘မြေလေ’၊ တပည့်ရဲ့ ဓားက လေကို ဖြတ်တောက်တဲ့အသံ၊ အဲဒါ ‘လူလေ’။”
ပြောပြီးနောက် ဖုန်းပိုင်လုံ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဓားကို ထုတ်လိုက်သည်။
ဓားသည် အိမ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်း အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဓားအိမ်နှင့် ဓားရိုး ဆက်ထားသည့် နေရာတွင် စိမ်းလန်းသော ရေညှိထူထပ်စွာ ပေါက်နေသည်။
အိမ်ထဲကနေ အကြာကြီး မထုတ်ဘဲ ထားခဲ့လို့လား။
ဒါပေမဲ့ သိုင်းဝိဉာဉ်ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဓားက သာမန် ရေညှိ ဘယ်လို ပေါက်နိုင်မှာလဲ။
ဖုန်းပိုင်လုံက ဓားအိမ်ပါ ဓားရှည်ကို နားရွက်ဘေးမှာ ထားလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်သည်။
“ဒီရှန်း လူငယ်လေး၊ ငါ့ဓားရဲ့ တေးဆိုသံကို ကြားလား”
လီကျယ်ရှန်း အာရုံစိုက် နားထောင်ပြီး ခဏအကြာတွင် သူ တုံ့ဆိုင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ ကြားနေရတယ်။”
ဖုန်းပိုင်လုံ၏ ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။
“ငါ့ဓားက ဒီ တောင်လေနဲ့အတူ တုန်ခါနေတာ။”
“ဒီရှန်း လူငယ်လေး၊ ကြည့်ပါဦး...”
လီကျယ်ရှန်းသည် ဖုန်းပိုင်လုံ၏ ခြောက်သွေ့နေသော လက်ချောင်းကို လိုက်ကြည့်သည်။
သူ အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော လေတိုက်စားခံ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ မေးခွန်းထုတ်သလို ကြည့်နေသည်။ ဖုန်းပိုင်လုံ၏ အသံက လေကဲ့သို့ နှေးကွေးပြီး နူးညံ့နေသည်။
“အဲ့ဒီ လေတိုက်စားခံ ကျောက်တုံးပေါ်က အက်ကွဲကြောင်းတွေဟာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက ထွင်းထုထားတဲ့ ဓားအိမ်တွေပဲ။”
“ဒီရှန်း လူငယ်လေး၊ ပြောပါဦး...”
“ဓားအိမ်ထဲက ဓားက ဘာလဲ?”
လီကျယ်ရှန်း ကျောက်တုံးထဲက အပေါက်တွေကြား ဖြတ်တိုက်နေတဲ့ လေကို ကြည့်လိုက်သည်။
“လေပါပဲ။”
“အတိအကျပဲ!”
ဖုန်းပိုင်လုံက သူ၏ လက်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ခုက လေတိုက်စားခံ ကျောက်တုံးရဲ့ အပေါက်တွေထဲသို့ တိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာသည်။
လေသည် အက်ကွဲကြောင်းများကြား ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ လီကျယ်ရှန်း မြင်လိုက်ရသည်မှာ ပုံမမြင်ရသော လေသည် ထိတွေ့နိုင်သော ထက်မြက်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ နေဝင်ချိန်အလင်းရောင် ထိုးထားသော မြူခိုးအလွှာများကြားမှ ပွင့်လင်းသောအပေါက်ပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်သွားသည်။
“ကျယ်ရှန်း လူငယ်လေး...”
“လေတိုက်စားမှုရဲ့ အစအနတိုင်းဟာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက ဓားရဲ့ တေးဆိုသံ လွဲချော်တာကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်နေတာပဲ။”
“လေက ချောမွေ့တဲ့ ကျောက်နံရံတွေကို ဖြတ်တိုက်ရင် ဟစ်အော်သံတွေသာ ကျန်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပေါက်တွေပါတဲ့ ကျောက်တိုင်ကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ သဘာဝ ဓားအတွဲကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။”
“ဒီအရာအားလုံးကို ငါ့နားထဲမှာ ကြားနေရတယ်...”
“စစ်မှန်တဲ့ ‘ဓားကို နားထောင်ခြင်း’ ဆိုတာ နှလုံးသားကို နားအဖြစ် အသုံးပြုတာပဲ။”
“ဓားရဲ့ တေးဆိုသံဆိုတာ မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲက ဓားရည်ရွယ်ချက်မဖြစ်ပေါ်သေးတဲ့ အရာပဲ။”
“ဒါဟာ လေရဲ့ စွမ်းအားကြောင့် ပြင်ပ အရာဝတ္ထုတွေပေါ်မှာ လှုပ်ရှားလိုက်တဲ့ ပဲ့တင်သံပဲ။”
“ဒီ အဘိုးကြီးမှာ မင်းကို... ဓားရဲ့ တေးဆိုသံကို ကြားနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်။”
တဲအိမ်လေးထဲတွင် ချန်ရန်ရွှယ်၏ အကြည့်က လီကျယ်ရှန်းဆီကနေ တစ်ခါမှ မခွာခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင်
သူမ မြင်လိုက်သည်မှာ ဖုန်းပိုင်လုံ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်းပင်။
သူသည် လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့ကိုပါ ဆွဲခေါ်ကာ ပေတစ်သောင်း မြင့်သော ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ ချီယန်ရန်ရွှယ်၏ လှပသော မျက်နှာသည် ချက်ချင်း အရောင်မှိန်သွားပြီး သူမ၏ ကျောဘက်ရှိ တောက်ပသော အတောင်ပံ ခြောက်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
အလန့်တကြားဖြစ်သွားသော ဟင်္သာကဲ့သို့ သူမသည် သူတို့နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ငုပ်လျှိုး လိုက်ပါသွားတော့သည်။