အခန်း (၇၆)
Vol. 8 Ch. 76
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း လေဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်အားလုံးသည် သူတို့ထဲတွင် ထူးခြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရောက်ရှိနေကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။
နေ့တိုင်း မိုးသောက်ယံ၌ ထိုသူသည် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့်အတူ ဂိုဏ်း၏ နောက်ဖေးတောင်ရှိ လေမျက်လုံး တားမြစ်နယ်မြေသို့ သွားလေ့ရှိသည်။
ဤကိစ္စသည် တပည့်များစွာကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။
ဝိဉာဉ်ဧကရာဇ်အဆင့်ရှိ ဝိဉာဉ်ဆရာတစ်ဦးပင် လေမျက်လုံး တားမြစ်နယ်မြေ၌ အချိန်ကြာကြာ နေထိုင်ပါက ချွန်ထက်သော ဓားသွားများဖြင့် အရေပြားကို ခွာချသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားရမည်။
သို့သော် ဤလူငယ်သည် ညနေစောင်းသည်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ခြေလှမ်းခိုင်မာစွာဖြင့် သူ၏ နေထိုင်ရာသို့ ပြန်လာတတ်သည်။
နေထွက်လာသောအခါ ထိုအဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသော လူငယ်သည် လှပသော အမျိုးသမီးငယ်၏ အကူအညီဖြင့် လေမျက်လုံးဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း တပည့်များသည် စကားပြောဆိုခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ တီးတိုး ပြောဆိုကြတော့သည်။
“သူ ထပ်သွားပြီ! ဒီလူက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့သူလား”
“သူ့နာမည် လီကျယ်ရှန်းတဲ့လား။ သူက ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ငယ်ရဲ့ မိတ်ဆွေကောင်းဖြစ်ပြီး သူ့ပါရမီက ဂိုဏ်းချုပ်ကိုတောင် တုန်လှုပ်စေတယ်လို့ ကြားတယ်။”
“ဟွန့်၊ ပါရမီမြင့်တာက ဘာထူးလဲ။ လေကို နားထောင်ဖို့ သွားတာက အချိန်ဖြုန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ ဓားဖွဲ့စည်းပုံတွေကို လေ့ကျင့်တာလောက် အသုံးမဝင်ဘူး။”
“ဂိုဏ်းချုပ်တောင် တစ်နှစ်ကြာမှ နားလည်မှု အနည်းငယ် ရခဲ့တာ၊ ဒီ လီကျယ်ရှန်းက အရမ်း ခေါင်းမာလွန်းတယ်။”
တပည့်များသည် စကားပြောဆိုမှုတွင် နစ်မြုပ်နေကြပြီး ဖုန်းပုယွီက သူတို့နောက်မှ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာသည်ကို လုံးဝ မသိလိုက်ကြပေ။
ဒုန်း
ဖုန်းပူယုက “လီကျယ်ရှန်း ဓားကို နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ကြေညာခဲ့သော တပည့်ကို နောက်မှ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားပြီး ဓားလေ့ကျင့်ကြ!”
“နောက်ကွယ်မှာ ကောလဟာလ ပြောမနေကြနဲ့၊ တစ်ယောက်မကျန်သွား!”
“မင်းတို့ ကောလဟာလ ဆက်ပြောနေရင် မင်းတို့အားလုံး စားဖိုဆောင်ကို သွားပြီး စားဖိုမှူးတွေနဲ့ စကားပြောဖို့ ကူညီရလိမ့်မယ်!”
တပည့်များ ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ဖုန်းပုယွီက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်၊ လေးစားမှု ပြင်းပြမှု တစ်ခု သူ့မျက်လုံးများတွင် ပေါ်လာသည်။ လေမျက်လုံး၏ နာကျင်မှုသည် အသားကို ခွာချသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
သူ ကိုယ်တိုင် တစ်ရက် ခံစားခဲ့ဖူးပြီးနောက် ဆက်မခံနိုင်တော့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် လီကျယ်ရှန်းက ၎င်းကို နှစ်သက်သယောင် ရှိသည်။
ဖုန်းပုယွီသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထက်မြက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းနိုင်သည်ကို အနည်းငယ် နားလည်လိုက်သည်။
“မင်းထက် ထူးချွန်တဲ့သူက မင်းထက် ပိုကြိုးစားနေတယ်... တကယ့် လေချုပ်ထိန်းပိတ်စကို ပေး။”
တပည့်တစ်ဦးက အပေါက်မရှိသော လေချုပ်ထိန်းပိတ်စကို ဖုန်းပုယွီအား လှမ်းပေးလိုက်သည်။
ဖုန်းပုယွီ တိတ်ဆိတ်စွာ သူ၏ မျက်လုံးများကို စည်းနှောင်လိုက်သည်။
တပည့်တစ်ဦးက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“ပုယယွီအစ်ကို၊ ကျွန်တော်တို့ မှားသွားတာကို သိပါတယ်။”
“တကယ်တော့... ကျွန်တော်တို့လည်း လီကျယ်ရှန်းကို လေးစားပါတယ်။”
“ဒီလို အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ လေကို နားထောင်ပြီး ဓားကို နားလည်ဖို့ ကြိုးစားတာက တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်တာကို ကျွန်တော်တို့ စိတ်ကူးထဲမှာတောင် မြင်လို့မရဘူး။”
ဖုန်းပုယွီ၏ အသံက တည်ငြိမ်နေသည်။
“ငါ ယုံတယ်။”
“ကျယ်ရှန်းညီလေးရဲ့ ပါရမီက ငါ့ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်၊ ပြီးတော့ သူက ငါ့ထက် အဆတစ်ရာ ပိုကြိုးစားတယ်။”
“ငါ ဘယ်လိုလုပ်... ဆက်ပြီး ကျေနပ်နေနိုင်မှာလဲ?”
“ငါလည်း လေမျက်လုံးကို သွားပြီး လေကို နားထောင်ချင်တယ်။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တပည့်များ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ဖုန်းပုယွီက ပြတ်သားစွာ လှည့်ထွက်ပြီး လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားသည်။ ဆယ်မိနစ်ကျော် ကြာပြီးနောက် သူ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လာသည်။
“ငါ တကယ့် လေချုပ်ထိန်းပိတ်စကို ပြောင်းစည်းခိုင်းတာ၊ မင်းတို့ ငါ့ကို ကူညီခေါ်သွားဖို့ မသိဘူးလား။”
“ငါ လမ်းတောင် မြင်နိုင်သေးလား။”
ဖုန်းရှောင်နှင့် အကြီးအကဲများစွာ လျှောက်လာကြသည်။
တပည့်များ အလျင်အမြန် အရိုအသေပေးကြသည်။
“ဂါရဝပြုပါတယ် ဆရာကြီးတို့။”
“လူခွဲကြတော့၊ သွားပြီး ဓားလေ့ကျင့်ကြ။”
ဖုန်းရှောင် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
ဖုန်းပုယွီကို တပည့်များက ကူညီတွဲခေါ်ကာ လေမျက်လုံးဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖုန်းရှောင်က မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ပုယွီ နောက်ဆုံးတော့ ငြိမ်သက်သွားပြီ!”
“ဓားသူရဲကောင်း ကျယ်ရှန်းရဲ့ ပံ့ပိုးမှုက မရှိမဖြစ်ပါပဲ!”
အကြီးအကဲများ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် သဘောတူကြသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ နားထင်ထိ ရှည်လျားသော မျက်ခုံးများရှိသည့် အကြီးအကဲတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဒီ လီကျယ်ရှန်းကို အရမ်း ချစ်ခင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား?”
“ဒီ အဘိုးကြီးက ဂိုဏ်းအတွက် ဆက်ဆံရေးကောင်းကို တည်ဆောက်ချင်တာ နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးရဲ့ ဓားလမ်း ပါရမီက တကယ်ပဲ အံ့မခန်း ဖြစ်နေတာလား?”
အကြီးအကဲအားလုံး ဖုန်းရှောင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖုန်းရှောင်တစ်ဦးတည်းသာ ကြယ်ဒူသစ်တော၌ လီကျယ်ရှန်းနှင့် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။
ဖုန်းရှောင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ အတွေးတွေက ပုယွီနဲ့ တူတူပဲ။”
“ငါ ယုံတယ် လီကျယ်ရှန်းဟာ လေထဲကနေ ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို သေချာပေါက် နားလည်လိမ့်မယ်။”
“လူကြီးမင်းတို့၊ ယုံကြည်ကြလား?”
အကြီးအကဲများ အချင်းချင်း အကြည့်ဖလှယ်ကြသည်၊ အများစုက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းကြသည်။
“လီကျယ်ရှန်းက နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထွက်ခွာတော့မယ်လို့ ကြားတယ်။”
“ဒီလို အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ဖို့လား။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
နောက်ထပ် အကြီးအကဲတစ်ဦးက ဝင်ပြောသည်။
“ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ရနိုင်ရင်၊ ငါတို့ ဘာလို့ လမ်းကြောင်းအသစ် ရှာရမှာလဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒီ လျင်မြန်စွာ အောင်မြင်နိုင်တဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံတွေကိုပဲ ဘာလို့ အာရုံစိုက်နေရမှာလဲ?”
“အခြေခံအုတ်မြစ်တွေရဲ့ အရေးပါမှုကို ငါတို့ မသိဘူးလို့ ထင်လို့လား။ ဂိုဏ်းရဲ့ ကျောရိုးတွေကို ငါတို့ အင်အားကုန် ထောက်ပံ့ပေးဖို့ လိုနေတာပဲ၊ အချိန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မစောင့်ဘူး...”
လေမျက်လုံး၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာ၌ လီကျယ်ရှန်းသည် ရှေ့သို့ ထွက်နေသော ကြမ်းတမ်းသည့် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ထိုင်နေသည်။ စည်းနှောင်ထားသော လေချုပ်ထိန်းပိတ်စနှင့် သူ၏ ရိုးရှင်းသောအဖြူရောင် ဝတ်ရုံရှည်သည် လေပြင်းထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ လွင့်နေသည်။
နေရာတိုင်း၌ ရှိနေသော လေပြင်းသည် သံမဏိအပ်ပေါင်း ဘီလီယံများစွာက သူ့အရေပြားကို ထိုးဖောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဓားတစ်ထောင်ဖြင့် လှီးဖြတ်ခံရသကဲ့သို့ စဉ်ဆက်မပြတ်၊ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ယူဆောင်လာသည်။
သူ၏ ရေခဲစိမ့်ကြောင်းခန္ဓာကိုယ်က သူ့ကို အဆင့်တူ ဝိဉာဉ်ဆရာများထက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အား အများကြီး သာလွန်စေသော်လည်း ဤအချိန်တွင် ဖော်မပြနိုင်သော ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု လှိုင်းလုံးများကို ခံစားနေရသည်။ လေ၏ ဟစ်အော်သံသည် သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
လီကျယ်ရှန်း သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး သူ၏ စိတ်သည် ကျောက်တုံးကဲ့သို့ ခိုင်မာနေသည်။
လေဓားဂိုဏ်းမှ ဘယ်သူမှ ဒီနေရာမှာ ဓားကို နားလည်ဖို့ လေကို ဘာလို့ နားမထောင်ရတာလဲဆိုတာကို သူ နှစ်ရက်အကြာကတည်းက နားလည်ခဲ့သည်။
“ခက်ခဲတယ်! ခက်ခဲတယ်! ခက်ခဲတယ်!”
ဤ အသားကို ထိုးဆွ၊ အရိုးကို ခြစ်သော လေပြင်း၏ ဖျက်ဆီးမှုအောက်တွင် ကိုယ့်စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားဖို့ဆိုတာတောင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲနေပြီ။
လေထဲမှာရှိတဲ့ ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို ငြိမ်သက်စွာ သိမြင်ဖို့ဆိုတာ ပို၍ပင်ဝေးကွာလွန်းလှသည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး သူ့အရေပြားအောက်မှ စိမ့်ထွက်လာသော သွေးစက်များသည် ပြင်းထန်သော လေကြောင့် သေးငယ်သော သွေးမြူမှုန်များအဖြစ် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားသည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်သည် လေထဲရှိ လွန်စွာနက်နဲသောအရာများကို အာရုံစိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူသည် လေ၏ အနုပညာ အယူအဆကို အနည်းငယ် နားလည်မှု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ဤ နှစ်ရက်တာ လေကို နားထောင်ခြင်းသည် သူ့အတွက် သိသာထင်ရှားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
သူ အာရုံစိုက်နေစဉ်၊ လေပြင်းသည် လေချုပ်ထိန်းပိတ်စကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ လေစီးကြောင်း ၇၂ စုအဖြစ် ပိုင်းဖြတ်ပြီး သူ့နားပြွန်များထဲသို့ တူးဖော်ဝင်ရောက်လာသည်။
သူ ကြားလိုက်ရသည်... အရှေ့တောင်လေသည် လေတိုက်စားခံ ဂူပေါက်ကို ဖြတ်သွားသောအခါ ကျိုးပဲ့သော ဓား၏ ငိုကြွေးသံကဲ့သို့ အော်ဟစ်နေသည်။ အနောက်မြောက်လေသည် ကြမ်းတမ်းသော အက်ကွဲကြောင်းများထဲသို့ လောင်းချလိုက်သောအခါ သံချေးတက်နေသော သံ၏ သက်ပြင်းချသံကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းနေသည်။
ဝိုင်ဝိဉာဉ်…
၎င်းသည် သူ၏ အရန်သာဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်း ဖြစ်ချင်သော သန်မာသူသည် သူ၏ ဝိဉာဉ်၏ ကျွန် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။
သန်မာခြင်း၊ ဝိဉာဉ်သည် လီကျယ်ရှန်းကြောင့် သန်မာသင့်သည်၊ လီကျယ်ရှန်းသည် ဝိဉာဉ်ကြောင့် ရှိနေသင့်သည် မဟုတ်ပေ။ နေဝင်ချိန်၌ လီကျယ်ရှန်းသည် ရုန်းကန်ရင်း ယိုင်နဲ့ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
လေပြင်း၏ လေဝိဉာဉ် ပုံဆောင်ခဲ အစုအဝေးများကို ထိမှန်သံကို နားထောင်ရင်း သူသည် လေဝိဉာဉ် ပုံဆောင်ခဲ အစုအဝေးများ အနည်းငယ်ကို အားထုတ်စွာ ကောက်ယူလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က အားလုံး ကျရှုံးခဲ့တယ်...”
“ဒီနေ့ လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက်က သေချာပေါက် အောင်မြင်ရမယ်!”
သူသည် လေဝိဉာဉ် ပုံဆောင်ခဲ အစုအဝေးများကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာများမှ စိမ့်ထွက်လာသော သွေးသစ်များသည် ကြည်လင်သော ပုံဆောင်ခဲများကို အနီရောင် အကွက်များဖြင့် စွန်းထင်းစေသည်။ တောင်အပေါက်၏ အပေါ်ဘက်တွင် ဖုန်းပိုင်လုံသည် အောက်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေသည်။ လူငယ်၏ ခက်ခဲသော ခြေလှမ်းသံ၊ လေက သယ်ဆောင်လာသော ပြင်းထန်သော သွေးနံ့နှင့် နေဝင်ချိန်နှင့် လထွက်ချိန်ကြား အချိန်ကာလ အားလုံးက သူ့နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
တောင်လေသည် သူ၏ မည်းနက်သော ဆံပင်ဖြူများကို တိုက်ခတ်သည်။
ဖုန်းပိုင်လုံ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ငါ့လမ်းက အထီးကျန်မနေတော့ဘူး။”
လေဝိဉာဉ် ပုံဆောင်ခဲ အစုအဝေးများကို စုဆောင်းပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းသည် ယိုင်နဲ့ကာ ချန်ရန်ရွှယ်၏ ဘေးသို့ သွားလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် သူ မမြင်နိုင်သလို ဖုန်းပိုင်လုံ၏ အရာခပ်သိမ်းကို သိမြင်နိုင်သော နက်နဲသော စွမ်းရည်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် သူ့ရှေ့တွင် နွေးထွေးပြီး ရင်းနှီးသောအငွေ့အသက်တစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်သည်။
“ချန်ရန်ရွှယ်...”
“ခက်တယ်... ငါ့ကို ပြန်ခေါ်သွားပါ...”
သူသည် လေဝိဉာဉ် ပုံဆောင်ခဲ အစုအဝေးများကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်က ချန်ရန်ရွှယ်သည်သာ သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားခဲ့ရသည်။
ချန်ရန်ရွှယ်သည် သူမရှေ့မှ လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
သူ၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံသည် စုတ်ပြဲနေပြီး သွေးစွန်းနေသော အဝတ်အစား ဖြစ်နေပြီး အရေပြားပင် ကောင်းကောင်း မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ နီလာပြာ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီများ အကြိမ်များစွာ ပွင့်ဟသွားသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထံ ရောက်လာသော စကားလုံးများက လည်ချောင်းတွင် နင်သွားသည်။
ဒီနေ့ လီကျယ်ရှန်းက အထူးသဖြင့် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရနေခဲ့သည်။
သူမ ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူမ၏ ကျောက်စိမ်းလက်များက လီကျယ်ရှန်းကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်ပြီး သူမ၏ ပိန်သွယ်သော ကျောပေါ်တွင် ပိုးလိုက်သည်။ နူးညံ့သော၊ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်ရောင်ဝါ တစ်ခုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လီကျယ်ရှန်း ရုန်းကန်ခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို သူမ၏ နူးညံ့သော၊ ပိန်သွယ်သည့် ကျောပေါ်တွင် ဖိကပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
ချန်ရန်ရွှယ်၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားသည်။
သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားသော သူမ၏ လက်များသည် ပို၍ တင်းကျပ်လာသည်။
ညနေစောင်းလာပြီး ကြယ်ရောင်များ စတင်ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော လူငယ်ကို ကျောပိုးထားသည့် အမျိုးသမီးငယ်သည် ကြယ်ရောင်အောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ အိမ်သို့ လျှောက်သွားသည်။