အခန်း (၇၇)

လရောင်သည် နှင်းခဲကဲ့သို့ ခြံဝင်းကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ၎င်းအတွင်း၌ ခန့်ညားသော အိမ်နှစ်လုံး တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေသည်။

လီကျယ်ရှန်း ဝင်းခြံထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဝိုင်ဝိဉာဉ်၏ ကုသနိုင်သော စွမ်းအားနှင့် ချန်ရန်ရွှယ်၏ သန့်စင်သော အလင်း ဝိဉာဉ်စွမ်းအားတို့ ပေါင်းစပ်ပါက လီကျယ်ရှန်း၏ ဒဏ်ရာများသည် အလွန်အမင်း မပြင်းထန်တော့ဘဲ၊ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော အရောင်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် သူ၏ လေချုပ်ထိန်းပိတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး “လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက်” ကို ချက်လုပ်ခြင်း၌ အာရုံစိုက်နေသည်။

နာကျင်မှုလား။

မကြာမီ အသင့်ဖြစ်တော့မည့် ကောင်းမွန်သော ဝိုင်ကို တွေးလိုက်သောအခါ သူ၏ မကျန်းမာသော ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်ဝက်ကျော် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ။

သူ့ဘေးတွင် ချန်ရန်ရွှယ်သည် ကြိတ်ဆုံကျောက်ဖြင့် မာကျောသော လေဝိဉာဉ် ပုံဆောင်ခဲ အစုအဝေးများကို ကြိတ်ချေနေသည်။

ပုံဆောင်ခဲ အစုအဝေးများ ကျိုးပဲ့သောအခါ၊ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့ကို သူမ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဂရုတစိုက် ခုခံကာကွယ်ရသည်။

“ချန်ရန်ရွှယ်၊ ပုံဆောင်ခဲမှုန့် အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား။”

ချီယန်ရန်ရွှယ်က ကြိတ်ထားသော ပုံဆောင်ခဲမှုန့်ကို အမြန်ဆုံး လှမ်းပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အလုပ် ပြီးမြောက်သွားပြီ။

သူမသည် ကျောက်စားပွဲကို မှီရင်း သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ပေါ်တွင် တင်ကာ လီကျယ်ရှန်း၏ အာရုံစိုက်နေသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေသည်။

လရောင်သည် သူမ၏ ရွှေရောင် ဆံပင်များပေါ်တွင် စီးဆင်းနေပြီး အရောင်အဝါဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်လုံးများက သေမျိုးတို့၏ ချစ်ခင်မှုကို ခံစားရသော မြင့်မြတ်သော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသည်။

သနားစရာ ကောင်းသည်မှာ ဤမျှ လှပသော မြင်ကွင်းကို သူမရှေ့မှ ဝိုင်ချက်ခြင်း၌ အာရုံစိုက်နေသော လူငယ်သာ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

“ဟူး...”

လီကျယ်ရှန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ ဘဏ္ဍာအိတ်ထဲတွင် လိုအပ်သော ဝိုင်ချက်ကိရိယာများ အားလုံး ပါဝင်သည်။

သူ အချိန်မရွေး နေရာမရွေး ဝိုင်ချက်နိုင်သည်။

ဖုန်မှုန့်ကဲ့သို့ သေးငယ်သော လေဝိဉာဉ် ပုံဆောင်ခဲမှုန့်သည် အထူးပြုလုပ်ထားသော ဝိုင်ချက်စပါး ထဲသို့ ကျသွားသောအခါ ပွင့်လင်းပြီး သိမ်မွေ့သော လေတစ်ခုသည် အိုးထဲမှ ဗဟိုပြုကာ ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ကြည်လင်သော လေပြေသည် လီကျယ်ရှန်း၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို လှုပ်ခတ်စေပြီး ချန်ရန်ရွှယ်၏ ရွှေရောင်ဆံပင်များကို မွှေနှောက်လိုက်သည်။

ချန်ရန်ရွှယ်က သူမ၏ သေသပ်လှပသော မျက်နှာကို မော့ကြည့်ပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ထဲရှိ ဖန်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ဝိုင်အိုးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေသည်။

သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ မြင့်တက်လာသော အဖြူရောင် မြူခိုးများသည် တဖြည်းဖြည်း စိမ်းပြာရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဤအစိမ်းရောင် မြူခိုးများ ပျံ့လွင့်ကာ ကြည်လင်သော လေပြေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။

အိုးထဲရှိ ဝိုင်သည် အမျှင်လို နူးညံ့ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင်အရာအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။

လရောင်အောက်တွင် ၎င်းသည် သဘာဝအလင်းရောင်တန်းကဲ့သို့ ဝဲပျံနေပြီး အံ့သြဖွယ် အလွှာလိုက် ဖြစ်နေသည်။ အပေါ်ယံအလွှာသည် စမ်းရေကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး၊ အောက်အလွှာတွင် သဲကဲ့သို့ လေဝိဉာဉ် ပုံဆောင်ခဲများ ဆိုင်းငံ့နေသည်။

ဤ သိမ်မွေ့ပြီး သွက်လက်သော အရည်တစ်ပုလင်းသည် မည်သည့်အချိန်မဆို လေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ပုလင်းထဲမှ ဖောက်ထွက်သွားမည့်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

“ဒါက... လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက်လား”

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများသည် ဤ ခမ်းနားသော နတ်ရည်ပုလင်းကို ထင်ဟပ်နေသည်။

သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရုံဖြင့် ပေါ့ပါးပြီး သိမ်မွေ့သော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီး၊ သူ၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံသည် လေမရှိဘဲ လှုပ်ခတ်ကာ စဉ်ဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသည်။

လေက သူ့နားထဲတွင် တီးတိုးပြောနေပြီး၊ လေများက သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း လေမျက်လုံး၌ သူ ရရှိခဲ့သော ထိုးထွင်းဉာဏ် အားလုံးသည် ဤ ကြည်လင်သော လေပြေကြောင့် နိုးထလာပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ အသက်ရှူနှုန်း မြန်လာပြီး ပျော်ရွှင်မှုသည် သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။”

“ဒါပဲ! ဒီခံစားချက်ပဲ!”

လီကျယ်ရှန်းက လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချန်ရန်ရွှယ်ကို ဆွဲကာ ဝင်းခြံထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။

“လီကျယ်ရှန်း၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

ချန်ရန်ရွှယ် အလစ်အငိုက် မိသွားသည်။ သူမ၏ အမျိုးသမီးပုံစံဖြင့် လီကျယ်ရှန်း၏ ဤကဲ့သို့ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံရခြင်းဖြစ်သည်၊ သူမ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်များ ညလေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး နီမြန်းမှုက သူမ၏ သေသပ်လှပသော ပါးပြင်များသို့ တက်လာသော်လည်း သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် မသိစိတ်ဖြင့် လိုက်ပါသွားသည်။

“ငါနဲ့အတူ လေမျက်လုံးကို ထပ်လိုက်ခဲ့!”

“ဒီနေ့ ငါ ဓားကို နားလည်ရမယ်!”

ချီယန်ရန်ရွှယ် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပြည့်နေသော ထိုလူငယ်၏ ဘေးပရိုဖိုင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ညင်သာစွာ ကွေးညွှတ်သွားသည်။

“ကောင်းပြီ။”

တောင်အပေါက်ရှိ လေမျက်လုံး။

လရောင်သည် သဲနာရီ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော တောင်ကြားမှ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ လျှံကျလာသည်။

အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ ဧရိယာကို ဖြတ်ကျော်နေသော လေပြင်းများ၏ တဝီဝီမြည်သံသာ ညဘက်တွင် ပိုမို ရှင်းလင်းပြီး စူးရှလာသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများကို လေချုပ်ထိန်းပိတ်စဖြင့် စည်းထားပြီး သူ့ရှေ့တွင် ကြည်လင်သော လေပြေကို ထုတ်လွှတ်နေသော “လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက်” ရှိနေသည်။

သူ အာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်သည်... ဒီနေရာက လေရဲ့ အသံဟာ ဓားတစ်သောင်း တိုက်ခိုက်သံလို ဖြစ်နေသည်။ ကျောက်နံရံရှိ အခေါင်းပေါက်များသည် လေစီးကြောင်းကို ဓားစည်းချက်များအဖြစ် ဖြတ်တောက်နေသည်။

အချို့မှာ ဖီးနစ်ငယ်၏ ပထမဆုံး အော်သံကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းပြီး၊ အချို့မှာ သံချေးတက်နေသော မျောက်အိုကြီး သစ်ကိုင်းကို ချိုးဖဲ့သည့်အသံကဲ့သို့ တုံးပြီး လေးလံနေသည်။

“အံ့ဖွယ်အသံ... အံ့ဖွယ်အသံ...”

ဤအချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် ဖုန်းပိုင်လုံ၏ “လေရဲ့ စည်းချက်က နားထောင်ဖို့ ချိုမြိန်တယ်” ဆိုသည့် စကား၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း အရာခပ်သိမ်း၏ အသံများသည် သူ့နားထဲတွင် နှစ်ဆ ပို၍ ရှင်းလင်းလာပြီး အပို အာရုံခံစားမှုတစ်ခု ရရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤ အံ့သြဖွယ် အတွေ့အကြုံက သူ့ကို ကြီးမားသော ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်စေသည်။

လီကျယ်ရှန်းက သူ၏ လက်ဖဝါးကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ထားလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည် လေတိုက်စားမှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျောက်နံရံကို ထိတွေ့သည်။

ဤအရာများသည် နှစ်ထောင်ချီကြာ လေပြင်းများဖြင့် ထွင်းထုထားသော သဘာဝ ဓားကျမ်းများ ဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည်။

“ကောင်းပြီ! ကောင်းပြီ!”

အစပိုင်းတွင် လီကျယ်ရှန်းသည် သူ့နားထဲတွင် ဆူညံသံများစွာကို ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို ထိုးဖောက်သွားသကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဓားတေးဆိုသံတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ဓားတေးဆိုသံသည် ပို၍ ကျယ်လာပြီး ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်။

လေမျက်လုံး၏ အပြင်ဘက်။ ချန်ရန်ရွှယ်၏ လှပသော မျက်လုံးများ ကျယ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်မှာ တောင်အပေါက်ရှိ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

မမြင်ရသော လေစီးကြောင်း ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ဆင့်ခေါ်ခြင်း ခံရသကဲ့သို့ လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ဖဝါးဆီသို့ စုဝေးလာသည်။

လေ။

မူလက ပုံသဏ္ဌာန်မရှိ၊ ထိတွေ့၍မရပေ။

ယခုမူ သိသိသာသာ ခိုင်မာလာသည်။

ဓားရိုး၊ ဓားကျော၊ ဓားသွားတို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပုံဖော်နေသည်။ ၎င်းသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ကြာပန်းစိမ်းဓား ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။ လေ၏ အနှစ်သာရမှ စုစည်းထားသော ဓားကိုယ်ထည်သည် ဖန်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး ကြာပန်း ၁၂ ပွင့်သည် တစ်ပွင့်ချင်းစီ လင်းလာသည်။

၎င်းသည် ကြည်လင်သော လေကို ၎င်းထဲသို့ ထည့်သွင်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကြာပန်းပွင့်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပွင့်လာစေရန် တွန်းအားပေးပြီး လှပစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

ပွင့်လာသော ကြာပန်းအစိမ်းရောင် ပွင့်ချပ်တိုင်းနှင့်အတူ ဓားသွားသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေပြင်းများနှင့် လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားသော ကြည်လင်ပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ် ဓားတေးဆိုသံကို ထုတ်လွှတ်သည်။

“ဟစ်အော်နေတဲ့ လေက ဓားတေးဆိုသံအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်!”

“ဒီ ဓားလိုပါပဲ၊ ဘာလို့ ပုံစံတွေနဲ့ ချုပ်နှောင်ခံရမှာလဲ?”

“တစ်ယောက်က ရေစီးကြောင်းအတိုင်း သွားသင့်တယ်၊ ပြီးတော့ လေနဲ့အတူ မြင့်တက်သင့်တယ်!”

လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ် ရုတ်တရက် ကြည်လင်သွားသည်။

ထို မမြင်ရသော လေ၊ ကျောက်တုံးများကို ခွဲနိုင်သော ထို အော်ဟစ်သံ။

သူ့နားထဲတွင် ၎င်း၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာဖုံးကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပြီး ၎င်း၏ အခြေခံအကျဆုံး စည်းချက်ကို ဖော်ပြနေသည်။

သူ လေရည်ရွယ်ချက်၏ဓား ကို နားလည်ခဲ့စဉ်က လီကျယ်ရှန်းသည် ဤဓားသည် မည်သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ကို တစ်ချိန်က စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။

ယခု၊ ဓားလှုပ်ရှားမှုများတွင် ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းထားသော အတွေးများနှင့် ဓားပုံစံများကို ခက်ခဲစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရသည်များကို ပြန်ပြောင်းတွေးလိုက်သောအခါ၊ ၎င်းသည် မည်မျှ ထုံထိုင်းပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့ရသည်ကို သူ သိလိုက်သည်။ သူသည် လေရည်ရွယ်ချက်မှ စုစည်းထားသော ကြာပန်းစိမ်းဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။

တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့်၊ ၎င်းသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဓားဖြစ်သော်လည်း။ ထိန်းချုပ်မှု မရှိသော လွင့်မျောနေသည့် လေထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

“လေ...”

“တောင်နဲ့ တွေ့ရင် ပတ်သွားတယ်၊ နေရာလွတ်နဲ့ တွေ့ရင် ဖြတ်သွားတယ်၊ အတားအဆီးနဲ့ တွေ့ရင် အော်ဟစ်တယ်၊ ပွင့်လင်းမှုနဲ့ တွေ့ရင် ပျံ့နှံ့သွားတယ်!”

“လေရည်ရွယ်ချက် ဓားသည်လည်း အတူတူ ဖြစ်သင့်တယ်!”

“အကယ်၍ တစ်ယောက်က သတ်မှတ်ထားသော အစလှုပ်ရှားမှုများ၊ လမ်းကြောင်းများနှင့် သတ်ဖြတ်မှုများဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံရပါက၊ ၎င်းသည် မမြင်ရသော လေကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မှိုခွက်တစ်ခုထဲသို့ အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းခြင်းနှင့် မတူပေဘူးလား?”

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှင်းလင်းလာသည်။

“ဒီဓားဟာ လေနဲ့ တူသင့်တယ်...”

“ပုံသဏ္ဌာန်မရှိ၊ အသွင်အပြင်မရှိ၊ သို့သော် နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတယ်၊ လှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် ပုံစံ မရှိသော်လည်း၊ များစွာသော သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ ပါဝင်တယ်!”

လီကျယ်ရှန်း၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။

တစ်ချိန်က ဓားဖြင့် ဖြတ်သကဲ့သို့ ခံစားရသော လေပြင်းများသည် သူ့ကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်နိုင်တော့ပေ။ အစားထိုး၍ ၎င်းတို့သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် လေဝဲများအဖြစ် ဝဲပျံနေသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများကို ပိုးသားနက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း သူ မည်သည့်အခါမှ မကြားဖူးသော ပြိုင်ဘက်ကင်း လှပသော စည်းချက်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“နှလုံးသားကို မျက်လုံးအဖြစ် အသုံးပြုပြီး၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စည်းချက်ကို ရှုမှတ်ပါ။”

“ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားအိမ်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး၊ အရပ်ရှစ်မျက်နှာက လေတွေကို ပွေ့ဖက်ပါ။”

“ဒါဟာ အဲဒီအခါမှာ...”

“မချုပ်တည်း၊ လွတ်လပ်ပြီး၊ လေကို စီးနင်းကာ၊ ဓားက ကောင်းကင်ရဲ့ အော်သံကို ဆွဲဆောင်”

သူ၏ စိတ် ကြည်လင်သွားသောအခါ၊ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ လေရည်ရွယ်ချက်မှ စုစည်းထားသော ကြာပန်းစိမ်းဓား အရိပ်သည် ရုတ်တရက် တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြည်လင်သော၊ နဂါးကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်သည်။

လီကျယ်ရှန်း ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက်ကို ဆွဲယူပြီး မော့သောက်လိုက်သည်။

ပေါ့ပါးပြီး သိမ်မွေ့သော စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေပြီး၊ သူသည် မည်သည့်အချိန်မဆို လေကို စီးနင်းကာ ထွက်ခွာနိုင်သည်ဟု ခံစားရစေသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်သည် လေမျက်လုံး၏ အပြင်ဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော တောက်ပမှုဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသော ချန်ရန်ရွှယ်ကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြာပန်းစိမ်းဓားကို ခန့်ညားသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ လေရည်ရွယ်ချက် ဓားသည် မြေပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ မွေးဖွားတော့မည်ဖြစ်ပြီး သူသည် ၎င်းကို တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် မျှဝေချင်သည်။

“ချန်ရန်ရွှယ်၊ မင်း ငါနဲ့အတူ ဓားအက ကချင်လား”

ချီယန်ရန်ရွှယ်၏ အသက်ရှူနှုန်း ရပ်တန့်သွားသည်။

အလင်း ဝိဉာဉ်စွမ်းအားသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် စီးဆင်းနေပြီး တောက်ပသော ဓားရှည်အဖြစ် စုစည်းသွားသည်။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကျောက်တုံးများကို ဆွဲဖြဲနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမသည် သူမ၏ ခြေချောင်းများကို ဖွဖွလေး ထိလိုက်သည်။

ထို့နောက်လေထဲရှိ ဝဲပျံနေသော ဓားအလင်းနှင့် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသော လူငယ်ကို တွေ့ဆုံလိုက်သည်။