အခန်း (၇၈)

ချီယန်ရန်ရွှယ်သည် လေမျက်လုံးထဲသို့ လှပစွာ ဆင်းသက်လာသည်။

အလင်းဓားသည် အရုဏ်ဦး ပထမဆုံး ပွင့်လန်းသကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော ကွေးညွှတ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ အပြုံး ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ ဓား၏ အရှိန်အဟုန်သည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏ ထက်မြက်မှု လုံးဝ တိမ်မြုပ်သွားကာ ညင်သာသော၊ လေပြေကဲ့သို့ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဓားနှစ်ချောင်း၏ အစွန်းများသည် ပေါ့ပါးစွာ ထိတွေ့မိကာ ကျောက်စိမ်းခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကြည်လင်သောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေ၏ အနှစ်သာရသည် အပြာရောင် ပိုးသားကဲ့သို့ အလင်းဓားကို ရစ်ပတ်ထားသည်။ မြင့်မြတ်သော အလင်းရောင်သည် ရွှေရောင် ပိုးထည်ကဲ့သို့ လေ၏ အစအနများကို ထင်ဟပ်စေသည်။

အပြာနှင့်ရွှေရောင် စီးဆင်းနေသော အလင်းရောင်သည် ချက်ချင်းအတူတကွ ကခုန်ကြပြီး တောင်အပေါက်၏ လေမျက်လုံး၌ ခမ်းနားသော ဖဲကြိုးတစ်ခုကို ရက်လုပ်လိုက်ကြသည်။

နှစ်ဦးသား အတူတကွ ကခုန်ကြသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ပုံရိပ်သည် လွင့်မျောနေသော လေနှင့် ပြန်လာသော နှင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသည်။ သူ၏ ဓားညွှန်ပြရာ နေရာတိုင်းတွင် လေသည် ပိုးသားဖဲကြိုးအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး သူနှင့် ချန်ရန်ရွှယ်တို့ ပေါ့ပါးစွာ ကခုန်နေစဉ် ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကို ပိုးသားနက်ဖြင့် စည်းထားသည်။ သူ၏ စိတ်သည် လေ၏ စည်းချက်နှင့် ပေါင်းစပ်နေသည်။

“မချုပ်တည်း၊ လွတ်လပ်သော စိတ်ဓာတ်” ဟူသော ခံစားချက်သည် သူတို့ ကခုန်နေစဉ်တွင် လုံးဝ ရှင်းလင်းပြီး သဟဇာတ ဖြစ်လာသည်။

လီကျယ်ရှန်းက လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက်ကို သူ၏ ဘယ်လက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ပြီး တစ်ကြိမ် အကြီးအကျယ် မော့သောက်လိုက်သည်။ လေဝိဉာဉ်၏ ကြည်လင်သော အနှစ်သာရသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူ၏ လက်စွပ်များ ပျံလွင့်နေပြီး လေကို စီးနင်းကာ ထွက်ခွာတော့မည့်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ချန်ရန်ရွှယ်၊ ဖမ်းလိုက်”

သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်း ပုလင်းသည် ကွေးညွှတ်သွားပြီး ချန်ရန်ရွှယ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားသည်။ ချန်ရန်ရွှယ်၏ မျက်လုံးများ စီးဆင်းနေသည်၊ သူမ၏ လက်ထဲရှိ အလင်းဓားသည် မရပ်မနားဖြင့် သူမ၏ ပိန်သွယ်သော လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို မြဲမြံစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဖြူစင်သော ဟင်္သာလည်ပင်းကဲ့သို့ လည်ပင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး နတ်ရည်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်များ ပျံဝဲလာကာ သူမ၏ စကတ် လွင့်ပျံနေသည်။

တောက်ပသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားမှ စုစည်းထားသော အမွေးအတောင်များက သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လွင့်ကျလာသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

ဤ အလင်းအမွေးအတောင်များကို လီကျယ်ရှန်း၏ လေက လှဲချလိုက်သည်။

လေမှ စုစည်းထားသော ဖဲကြိုးများနှင့်အတူ သူတို့နှစ်ဦး ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် တကယ်ကို အိပ်မက်ကဲ့သို့ လှပပြီး အိမ်မက်ကဲ့သို့ လှည့်စားနေသည်။

နှစ်ဦးသား အပြုံးချင်း ဖလှယ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ဓားအရှိန်အဟုန်သည် ရုတ်တရက် ပို၍ မြန်လာသည်။ လေနှင့် အလင်းတို့ ရောယှက်ကာ ကခုန်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဖီးနစ်စုံတွဲများ သီချင်းဆိုသကဲ့သို့ အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပန်းအမြွှာများ ပွင့်သကဲ့သို့ လှပစွာ ဝိုင်းပတ် ကွေ့ချိုးနေသည်။

ပြင်းထန်သော လေများအားလုံး ညင်သာသော လေပြေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လေပြင်းများသည် လေညှင်းများ ဖြစ်လာပြီး လေမျက်လုံးထဲရှိ ဓားကခုန်ခြင်းကို ပို၍ သိမ်မွေ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိစေသည်။ သူတို့အစွန်းရောက်သည်အထိ ကခုန်ကြသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် လုံးဝ ချိတ်ညှိမိနေသည်။

လီကျယ်ရှန်း ဝိုင်းပတ်လိုက်ပြီး စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ဆွဲလိုက်သည်။ ချန်ရန်ရွှယ်၏ အလင်းဓားသည် အရိပ်ကဲ့သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

ဓားနှစ်ချောင်းသည် တစ်နေရာတည်းကို တစ်ပြိုင်နက် ထိလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ ကြည်လင်သောအသံတစ်ခုနှင့်အတူ ချက်ချင်းပင် အသံအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်။

လက်စွပ်များ ရပ်တန့်သွားသည်၊ အလင်းနှင့် လေ ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လှပစွာ မှီနေကြပြီး ဓားထိပ်များသည် ညင်သာစွာ ထိတွေ့နေကြသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ ပိုးသားနက်သည် အနည်းငယ် မြင့်တက်နေသည်၊ ချန်ရန်ရွှယ်၏ ကျောက်စိမ်းမျက်နှာသည် ပန်းရောင် အဆင်းများ စွန်းထင်းနေသည်။

ဓားတစ်ချက် ထိတွေ့ခြင်း

ကောင်းကင်အလင်း ပွင့်လာသကဲ့သို့

လီကျယ်ရှန်း၏ နှလုံးသားရေကန်သည် မှန်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသည်။

လေရည်ရွယ်ချက် ဓားသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဓားသည် ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် မချုပ်နှောင်၊ လေသည် မူလက ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့...”

လီကျယ်ရှန်း၏ ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် အလင်းဓားကို ထိတွေ့ကာ ရုတ်တရက် လည်ပတ်ပြီး လမ်းညွှန်လိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် သိမ်မွေ့ပြီး လေသည် မိုးမခပင်ကို ရိုက်ခတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အပြာရောင် ဓားချီတစ်ခုသည် ကြာပန်းစိမ်းဓားမှ ထွက်သွားသည်။

တိတ်ဆိတ်စွာပင် တောင်အပေါက်၏ စီးဆင်းနေသော လေထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ၎င်းသည် သိမ်မွေ့စွာ ကွေ့ကောက်သွားပြီး လေနှင့်အတူ လှုပ်ရှားကာ ကြမ်းတမ်းသော ကျောက်နံရံများကို ဖြတ်သွားသည်။

တိတ်ဆိတ်စွာပင် ချောက်ကမ်းပါး မျက်နှာစာတွင် ဓားရာတစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာသည်။

ဤဓားရာသည် ချောမွေ့ပြီး သဘာဝကျသည်။

နွယ်ပင် တက်သကဲ့သို့၊ စမ်းချောင်းတစ်ခု အက်ကွဲကြောင်းကို ဖြတ်သွားသကဲ့သို့ ၎င်းသည် ကျောက်၏ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် လုံးဝ လိုက်ဖက်ညီပြီး လေ၏ မူလ လမ်းကြောင်းကို တိုးချဲ့လိုက်သည်။

ချီယန်ရန်ရွှယ်သည် ဓားရာကို စိုက်ကြည့်သည်၊ သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။

ဤဓားသည် မချုပ်တည်း၊ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့၊ ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိပြီး သဘာဝနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ဓားကို အိမ်တွင် ထားလျက် မတ်တပ်ရပ်နေသည်၊ သူ့မျက်လုံးအောက်ရှိ ပိုးသားနက်သည် ဖုံးအုပ်ရုံသက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။

လေစီးကြောင်း ၇၂ စုသည် သူ၏ နားပြွန်များထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ သိမြင်မှု၌ ကမ္ဘာကြီးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှင်းလင်းလာသည်။‌

တောင်လေသည် ညင်သာစွာ ဖြတ်တိုက်သည်။ ဓားအသစ်တစ်လက် မွေးဖွားခြင်းကို ဂုဏ်ပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လီကျယ်ရှန်း လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော လေများသည် သူ့လက်ချောင်းများနှင့် လက်ဖဝါးပတ်လည်တွင် နာခံစွာ ရစ်ပတ်နေသည်။

“ကြာပန်းစိမ်းဓားသီချင်း၏ တတိယပုံစံ – ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ လေ၊ ပြီးမြောက်ပြီ။”

ချီယန်ရန်ရွှယ်က ပေါ့ပါးသော ကြာပန်းခြေလှမ်းများဖြင့် လှမ်းလာသည်။

သူမသည် လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက်ကို လီကျယ်ရှန်းအား ပြန်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် လှပသော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လာသည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဒီဓားကွက် နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ။”

တောင်အပေါက်၏ အပေါ်ဘက်။

ဖုန်းပိုင်လုံ အလန့်တကြား နိုးထလာပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ လေ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားသော ဓားရာကို ခံစားမိလိုက်သည်၊ သူ၏ ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရသော မျက်နှာပေါ်တွင် နက်နဲသော ထိတ်လန့်မှု တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို စည်းနှောင်လျက် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေကို နားထောင်ခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ကို ရှေးဟောင်းရေတွင်းကဲ့သို့ ငြိမ်သက်အောင် ပုံဖော်ထားသည်ဟု သူ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဂုဏ်ယူခဲ့သည်။

သို့သော် လီကျယ်ရှန်းက သူ့ကို လုံးဝ အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ရက် ဘယ်လောက် ကြာသွားပြီလဲ။

ဒီကလေးက လေရဲ့ ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို တကယ် နားလည်ခဲ့တာလား။

“ဒီလို ဓားပါရမီ...”

“တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်။”

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း လေဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် သူတို့၏ နံနက်ခင်း လေ့ကျင့်မှုအတွင်း တစ်ခုခုကို လျင်မြန်စွာ သတိထားမိလိုက်သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ဒီနေ့ တားမြစ်ထားသော လေမျက်လုံးသို့ မသွားခဲ့ပေ။

တပည့်များ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကြသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သံသယ အနည်းငယ် ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖုန်းပုယွီရှိနေခြင်းကြောင့် မည်သူမျှ ထပ်မံ မှန်းဆရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

တပည့်အချို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်ကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့ကာ ဓားလေ့ကျင့်နေသော ဖုန်းပုယွီကို မေးစေသည်။

“ပုယွီအစ်ကို...”

“ဘာလို့ လီကျယ်ရှန်း ဒီနေ့ လေမျက်လုံးကို မသွားတာလဲ?”

“ဟင်?”

ဖုန်းပူယု မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် လီကျယ်ရှန်း၏ နေထိုင်ရာသို့ ဦးတည်သော လမ်းကြောင်းဘက်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်ပင် နံနက်တိုင်း ပေါ်လာသော ထိုပုံရိပ်သည် ထိုနေရာတွင် မရှိပေ။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

မနေ့က လေမျက်လုံးကို လေနားထောင်ရန် သွားခဲ့စဉ်က အရေခွံခွာ အသားလွှာခံရသကဲ့သို့ ခံစားရသော ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ပြန်အမှတ်ရမိသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုအတွေးဖြင့်ပင် တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ လီကျယ်ရှန်းက ဒါကို နံနက်မှ ညအထိ ရက်ပေါင်းများစွာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။

“ကျယ်ရှန်းညီလေးလည်း သူ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်သွားပြီ ဖြစ်ရမယ်...”

ဖုန်းပုယွီ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့သာ ကျယ်ရှန်းညီလေးလောက် ဆယ်ပုံတစ်ပုံ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်တောင် ငါတို့ရဲ့ ဓားပညာက သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း သေချာပေါက် တိုးတက်လာလိမ့်မယ်”

“ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်၊ အမြန် ဓားလေ့ကျင့်ကြ!”

သူ၏ အသံ ကျဆင်းသွားသည်နှင့်အမျှ။

တပည့်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ကွေ့ကောက်နေသော ကျောက်ပြားခင်းလမ်း၏ အဆုံးသို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“ပုယွီအစ်ကို၊ လီကျယ်ရှန်း!”

ဖုန်းပုယွီနှင့် အခြားသူများ အလျင်အမြန် ထိုဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တကယ်ပင်။ လမ်း၏ အဆုံးတွင်

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသော လူငယ်နှင့် လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တို့ ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်လာနေကြသည်။

သူသည် မနေ့ညက မိုးမလင်းခင်ပင် ဓားကို နားလည်ခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် လီကျယ်ရှန်း ဒီနေ့ နည်းနည်း နောက်ကျမှ နိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် တားမြစ်ထားသော လေမျက်လုံးသို့ ထပ်မံ မသွားတော့ဘဲ သူနှင့် ချန်ရန်ရွှယ်တို့သည် လေတိုက်စားခံ ဓားကျောက်တိုင်တော သို့ တိုက်ရိုက် သွားကြသည်။

ဖုန်းပုယွီသည် တပည့်များကို ဦးဆောင်ကာ နှုတ်ဆက်ရန် ထွက်လာသည်။

သူသည် လီကျယ်ရှန်းကို ခေါင်းအဆုံး ခြေအဆုံး သေချာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကျယ်ရှန်းညီလေး၊ ဒီနေ့... မင်း လေမျက်လုံးကို မသွားဘူးလား”

လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးပြပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မသွားပါဘူး။”

“တကယ်ပဲ... ကျယ်ရှန်းညီလေးတောင်မှ...”

ဖုန်းပုယွီ အတွင်းစိတ်မှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ လေမျက်လုံး၌ ဓားကို နားလည်ရန် ခက်ခဲမှုကို ထပ်မံ စိတ်ပျက်အားလျော့သွားပြီး သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် ပြောလိုက်သည်။

“ကျယ်ရှန်းညီလေး၊ စိတ်ထဲ ထားစရာ မလိုပါဘူး။”

“လေမျက်လုံးမှာ ဓားကို နားလည်တာက တစ်ညတာနဲ့ ပြီးမြောက်နိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး။”

“မင်း ရက်ပေါင်းများစွာ နေ့ရောညပါ ဇွဲမလျှော့ဘဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တာကတောင် အလွန် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေပြီ။”

“လေဓားဂိုဏ်းမှာ နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ် နေပါဦး၊ မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို သေချာပေါက် အောင်မြင်ပြီး လေရဲ့ ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်လိမ့်မယ်။”

လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

သူသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ လူများစွာ ဝိုင်းထားရသော ပေနှစ်ဆယ် မြင့်သော၊ လေတိုက်စားခံ ကျောက်တိုင်ကို မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ပုယွီအစ်ကို၊ မင်း တစ်ချိန်က ဒီ ကျောက်တိုင်တွေက ဓားကွက်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်နိုင်တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်နော်?”

ဖုန်းပုယွီ အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။

“ဒါ အမှန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့...”

“ဒီ လေတိုက်စားခံ ကျောက်တိုင်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ အထူး ပစ္စည်းနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေပြင်းများရဲ့ ပုံသွင်းခြင်းကြောင့်...”

“လေသိုင်းဝိဉာဉ် ဓားကွက်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို အတိအကျဆုံး ခံစားသိရှိနိုင်ပါတယ်။”

“ကျယ်ရှန်းညီလေး၊ မင်း...”

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်လာသည်။

“အဲဒါ ပြီးပြည့်စုံတယ်!”

“ငါ မနေ့ညက အသစ် နားလည်ခဲ့တဲ့ လေဓားကွက်ကို စမ်းကြည့်ချင်ရုံပဲ။”

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ။

ဖုန်းပုယွီနှင့် တပည့်များ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ မနေ့ညက အသစ် နားလည်ခဲ့တဲ့ လေဓားကွက်လား။

“ဒါ... ဒါ... လီကျယ်ရှန်းရဲ့ လေရဲ့ ဓားရည်ရွယ်ချက်... ပြီးပြည့်စုံသွားတာ ဖြစ်နိုင်လား”

ဖုန်းပုယွီ သူ၏ လျှာ တောင့်တင်းသွားသည်ဟု ခံစားရပြီး သူ၏ အသံသည် အသံပြောင်းသွားသည်။

“ကျယ်ရှန်းညီလေး၊ မင်း... မင်း ဓားကို နားလည်ခဲ့ပြီလား?!”

လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လေတိုက်စားခံ ဓားကျောက်တိုင်တောတစ်ခုလုံးသည် အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မယုံနိုင်သော အကြည့်များက လီကျယ်ရှန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဤသတင်းသည် လေဓားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

တပည့် သုံးရာနှင့် အကြီးအကဲ ဆယ်ဦးကျော်တို့သည် လေတိုက်စားခံ ဓားကျောက်တိုင်တောသို့ စုပြုံ ရောက်လာကြသည်။ ဤအချိန်တွင်

ကြည်လင်သော လေပြေတစ်ချက် ရုတ်တရက် ဖြတ်တိုက်သွားသည်။ နက်နဲသော ကြည်လင်သောအသံနှင့်အတူ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသော ဖုန်းပိုင်လုံသည်လည်း လှပစွာ ရောက်ရှိလာသည်။

“ဂါရဝပြုပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်!”

ဖုန်းပိုင်လုံ သူ၏ လက်စွပ်ကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။

နူးညံ့သော လေတိုက်ခတ်မှုက လူတိုင်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထောက်မထားသည်။ သူ၏ ပိုးသားနက်ဖြင့် စည်းနှောင်ထားသော မျက်လုံးများသည် လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်၊ အပြုံးတစ်ခု သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

“ဒီရှန်း လူငယ်လေး၊ မင်းရဲ့ ဓားရည်ရွယ်ချက် ပြီးမြောက်သွားတာကို ဂုဏ်ယူပါတယ်”

“ဒီ အဘိုးကြီး စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်... မင်း မနေ့ညက အသစ် နားလည်ခဲ့တဲ့ ဒီဓားက ဘယ်လောက် ထက်မြက်လဲဆိုတာ။”