လူတိုင်း လိုချင်နေကြသော လူငယ်လေး

နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက လင်ချွမ်ကို ရရှိရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြသလို၊ ဓားနတ်ဘုရား ကလည်း သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်မလေးကို လင်ချွမ်နှင့် လက်ထပ်ပေးရန်အထိ စဉ်းစားနေသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ လင်ချွမ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းကြောင့်ပင်။

သိုင်းလောကတွင် အစွမ်းထက်ခြင်းမှာ အရေးအကြီးဆုံး မဟုတ်ပါလား။

လင်ချွမ်၏ ယနေ့စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သူ့ကို ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် လုံလောက်နေပြီပင်။

"အောမိသောဖော"

"ဓားနတ်ဘုရားက ဒီဘုန်းကြီးနဲ့ သခင်ကြီးကျန်းတို့ထက် အရင်ရောက်နေပါလား"

ဟု ရယ်မောသံနှင့်အတူ ကျဲ့ခုန်း နှင့် ကျန်းဟယ် တို့ ရောက်ရှိလာသည်။

တည်းခိုခန်း၏ ဒုတိယထပ်တွင် ရှိနေသူများမှာ အဆင့်အတန်းရှိသူများ ဖြစ်သော်လည်း လင်ယန်ရွှယ် တစ်ဦးတည်းသာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင် ဖြစ်နေသဖြင့် သူမသည် အလိုလို သတိထားနေရသည်။

ကျန်းဟယ်က လင်ချွမ်ကို နန်းတွင်း၌ အမှုထမ်းစေလိုကြောင်း ပြောသောအခါ ဓားနတ်ဘုရားက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

လင်ချွမ်သည် အေးဆေးစွာ နေတတ်သူဖြစ်ရာ နန်းတွင်း၏ စည်းကမ်းများကြားတွင် နေထိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေခြင်းပင်။

"အားလုံး စိတ်အေးအေးထားကြပါဦး"

"ဒီမှာ ငြင်းနေမယ့်အစား လင်ဖန် ရဲ့ သဘောထားကိုပဲ မေးကြည့်ရအောင်"

ဟု ကျဲ့ခုန်းက ဖျန်ဖြေပေးလိုက်သည်။

သူတို့အားလုံး လင်ချွမ်၏ အခန်းတံခါးဝတွင် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စောင့်နေကြသော်လည်း အတော်ကြာသည်အထိ ဘာသံမှ ထွက်မလာချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကျဲ့ခုန်းက တံခါးကို ရိုက်ဖွင့်လိုက်သောအခါ အခန်းထဲတွင် ဘယ်သူမှ မရှိတော့။

ခုတင်ပေါ်တွင် အသူရာဂိုဏ်းသားဝတ်စုံနှင့် ဘီလူးမျက်နှာဖုံးကိုသာ သေသပ်စွာ တင်ထားခဲ့သည်။

လင်ချွမ်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွားပြီ။

ဓားနတ်ဘုရားက "ဒါက ပိုကောင်းတာပေါ့၊ အခုဆိုရင် ဘယ်သူမှ လင်ချွမ်ကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ဟု ကျဲ့ခုန်းတို့ကို ရွဲ့လိုက်၏။

ကျန်းဟယ်ကမူ လင်ချွမ်ကို နန်းတွင်းအတွက် ရအောင်ဆွဲဆောင်မည်ဟု ကြုံးဝါးကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဓားနတ်ဘုရားနှင့် ယွဲ့ချင်းရို တို့သာ အခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဆရာ...ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

ဟု ယွဲ့ချင်းရိုက မေးရာ ဓားနတ်ဘုရားက

"ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ ဝူတန်တောင်ကို သွားကြမှာပေါ့"

ဟု ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။

လင်ချွမ် ဘယ်သွားမည်ကို သူတစ်ယောက်သာ သိနေသည်။

...

ကျားယွီကွမ်းလမ်းမပေါ်တွင် ဝူတန်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦး အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေသည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ပျင်းရိသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေ၏။

"ဝူတန်ဝတ်စုံကြီးနဲ့ဆိုရင် လမ်းမှာ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံရလိမ့်မယ်နော်"

"အဝတ်အစား လဲလိုက်ပါလား"

ဟု နောက်မှ လိုက်လာသော လင်ယန်ရွှယ်က ရယ်မောရင်း အကြံပေးလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး"

ဟု လင်ချွမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ဝူတန်တောင်မှ နွားကျောင်းသားလေးသာ ဖြစ်ရာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်လုံးလုံး စုဆောင်းထားသမျှမှာ ဤခရီးတွင် ကုန်ဆုံးသွားပြီပင်။

"ဟား အနှိုင်းမဲ့ ပညာရှင်ကြီးက တပြားမှ မရှိတဲ့ လူမွဲတစ်ယောက် ဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ"

"နန်းတွင်းမှာပဲ အမှုထမ်းလိုက်ပါလား၊ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေ ရမှာပေါ့"

ဟု လင်ယန်ရွှယ်က စနောက်သည်။

"ငါက ပိုက်ဆံမရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ လဲလှယ်ဖို့ နေရာမရှိသေးတာ"

ဟု လင်ချွမ်းက ပြန်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ထဲမှ ခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

လင်ယန်ရွှယ်၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွား၏။

"ဒါ...ဒါက ခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းဆေးလုံးပဲ"

ဟု သူမ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဟား ရှင့်မှာ ဒီလို ရတနာရှိတာကို လူပုံအလယ်မှာ ထုတ်ပြရဲတယ်ပေါ့လေ"

"ဒါဆိုရင်တော့ ရှင် ကျားယွီကွမ်းကနေ ထွက်လို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံက ရှင့်ကို ဝိုင်းတိုက်ကြလိမ့်မယ်"

"မယုံရင် စမ်းကြည့်မလား"