အခန်း (၇၉)

လေတိုက်စားခံ ဓားကျောက်တိုင်တောသည် လူများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လေဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများ အားလုံး ရှိနေကြသည်။ တင်းမာမှုများ၊ လေးနက်မှုများ ပါဝင်သော မျက်လုံးများသည် ကျောက်တိုင်ရှေ့ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ပုံရိပ်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကြသည်။

“မယုံနိုင်စရာ”

ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းပိုင်လုံသည် လေဓားရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ရန် တစ်နှစ်လုံး အချိန်ယူခဲ့သည်။

သို့သော် ဤ လီကျယ်ရှန်းသည် လေဓားဂိုဏ်းတွင် လေးရက်သာ ရှိသေးသည်။

လေးရက်အတွင်း ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ခြင်းလား။

၎င်းသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ငယ်နှင့် အကြီးအကဲများစွာ ရှိနေသော်လည်း တပည့်များသည် တီးတိုးပြောဆိုခြင်းကို မထိန်းနိုင်ကြပေ။

“တကယ်လား၊ အတုလား။”

“လီကျယ်ရှန်းက တကယ်ပဲ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတာလား။”

“လေးရက်အတွင်း ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်တာ၊ သူက လူရော ဟုတ်ရဲ့လား။”

“ငါ... မယုံနိုင်ဘူး။”

တီးတိုးသံများက လှိုင်းလုံးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့လာသည်။ အကြီးအကဲ ဖုန်းရှောင် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ပြီး တင်းကျပ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“တိတ်စမ်း”

ဆူညံသံများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျယ်ပြန့်သော လေတိုက်စားခံ ဓားကျောက်တိုင်တောသည် သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ သို့သော် အကြီးအကဲများ အချင်းချင်း ဖလှယ်လိုက်သော အကြည့်များတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယများ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

မျက်လုံးအားလုံးသည် လေတိုက်စားခံ ကျောက်တိုင်ရှေ့ရှိ အဖြူရောင် ပုံရိပ်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကြသည်။

လေထုက လေးလံလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။ အသက်ရှူကျပ်စေသော တုံးတိမှုသည် ရုတ်တရက် နွေရာသီမိုးရွာသွန်းမှုကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများ ကျယ်လောင်စွာ လွင့်ပျံလာသည်။

သူ လက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ လေထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ပတ္တမြားကဲ့သို့ ကြည်လင်သော၊ သုံးပေခြောက်လက်မရှိ ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် ဘာမှ မရှိခြင်းမှ စုစည်းလာပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် ကိုင်ထားသည်။ ချန်ရန်ရွှယ်မှလွဲ၍ ပစ္စုပ္ပန်တွင် ရှိနေသူတိုင်းသည် ဓားဝိဉာဉ် ဝိဉာဉ်ဆရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ကြာပန်းစိမ်းဓား ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ ဓားဝိဉာဉ်များ အတူတကွ တေးဆိုလာကြသည်။

အံ့သြခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ဖြင့် မရပ်မနား တုန်ယင်နေကြသည်။

ဖုန်းပိုင်လုံသည်လည်း လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင် လိုက်ရသည်။ စူးရှသော အပ်နှင့်တူသော နာကျင်မှုသည် သူ၏ နားများထဲသို့ ပစ်ဝင်လာသည်။

သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်ကတည်းက။

သူသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ဓား၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း ထက်မြက်မှုကို ခွဲခြားသိမြင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သူ ဒီနေ့မြင် လိုက်ရသောအရာ။ သူ၏ စိတ်ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်စေဆဲ ဖြစ်သည်။

“သူ၏ ဓားလမ်းကို နားလည်ခြင်းကို မကြည့်ဘဲ၊ ထက်မြက်မှု သက်သက်အရ...”

“ကျယ်ရှန်း လူငယ်လေးရဲ့ ဓားက ချန်ရှင်းရဲ့ ဓားခုနစ်ဖော်ထက်ကို ကျော်လွန်နေပြီ”

ဓားတစ်လက် ထွက်လာသည်နှင့် ဓားတစ်သောင်း လက်အောက်ခံသည်။

ဤသည်မှာ အဆုံးစွန်သော ထက်မြက်မှု နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်လာသော ကြာပန်းစိမ်းဓား ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် ထိုကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေသော ထက်မြက်မှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ် လီကျယ်ရှန်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ဓားကွက်သည် လေနှင့် စတင်သည်၊ အရှိန်အဟုန်နှင့် ပေါင်းစပ်သည်။

၎င်းသည် သဘာဝအတိုင်း ပုံဖော်ထားပြီး မချုပ်တည်းပေ။ လီကျယ်ရှန်း၏ လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော အမူအရာသည် မချုပ်တည်းသော ခန့်ညားမှုကို ထုတ်ဖော်နေသည်။

“ကြာပန်းစိမ်းဓား သီချင်း၊ တတိယပုံစံ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ လေ...”

အပြာရောင် ဓားချီ စီးကြောင်းသည် ဓားသွားမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားသောအခါမှသာ လူတိုင်း ရုတ်တရက် သိလိုက်သည်။ ဓားကွက်သည် လွှတ်ထုတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

ဤဓားသည် လေနှင့် လုံးလုံးလျားလျား ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ၎င်းသည် လေ၏ မချုပ်တည်းသော စီးကြောင်းများအတွင်း လှည့်လည်နေသည်။ လေ၏ ပျက်စီးခြင်း အနှစ်သာရကို သယ်ဆောင်လာသည်။ ကဗျာဆန်ပြီး ခန့်ညားသော ထက်မြက်မှုဖြင့် လူအများအပြားကို ဝိုင်းထားရသော မှောင်မိုက်သော ကျောက်တိုင်ဆီသို့ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ဖျတ်

အသံမဲ့၊ သိမ်မွေ့၊ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့။

ဓားချီသည် လေပြေကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ ကျောက်တိုင်ကို ဖြတ်သွားသည်။

သို့သော် ပေနှစ်ဆယ်ကျော် မြင့်သော ဧရာမ ကျောက်တိုင်သည် ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။ ကျောက်တိုင်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ စစ်ထုတ်ကျလာသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ပျံ့နှံ့သွားသော ဓားရည်ရွယ်ချက်သည် လေနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လူတိုင်း အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မျှော်လင့်ထားသော တောက်ပသော ဓားရာ မပေါ်လာပေ။

သို့သော် နက်နဲသော၊ လေတိုက်စားခံ အစအနတစ်ခုသည် မှောင်မိုက်သော ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် ဘာမှ မရှိခြင်းမှ ပေါ်လာသည်။

ဤအစအနသည် နှစ်ထောင်ချီ လေပြင်းများကြောင့် ပုံဖော်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လေနှင့် သဲတိုက်စားမှု၏ ရှေးဟောင်း အမှတ်အသားများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ ၎င်း၏ အနက်ဆုံးနေရာတွင် တစ်ပေကျော် နက်ရှိုင်းနေခြင်းသည် အံ့အားသင့်စရာပင်။

“ဒါ... ဒါ ဘာလဲ...”

ဖုန်းပုယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်၊ သူ၏ မျက်လုံးများ မူးဝေမှုဖြင့် ပြည့်နေသည်။

သူသည် ဤဓားကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ စွမ်းအင်၏ ဟိန်းဟောက်သံ မရှိ၊ တောက်ပသော ထက်မြက်မှု မရှိ။ တိတ်ဆိတ်သည်၊ သို့သော် ကြီးမားသော ပျက်စီးခြင်း စွမ်းအား ပါဝင်သည်။ သူ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအား အဆင့်သည် လီကျယ်ရှန်းထက် သာလွန်သည်။

သို့တိုင် သူ၏ အစွမ်းအကုန်ဖြင့်ပင် ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် သုံးလက်မ နှစ်ဖန်နက်သော ဓားရာကိုသာ ထားခဲ့နိုင်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် လီကျယ်ရှန်း... ဤ ရိုးရှင်းသော ဓားဖြင့် တစ်ပေကျော် နက်သော ချောက်ကို ထွင်းထုသွားသည်။

“ဒီဓား...”

ဖုန်းရှောင် အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်၊ သူ၏ အိုဟောင်းသော မျက်လုံးများက သူ၏ ထိတ်လန့်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

“လုံးဝ အစွမ်းထက်တယ်!”

နေရာတစ်ခုလုံး သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

တပည့်များရော အကြီးအကဲများပါ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် လေဓားရည်ရွယ်ချက်ကို အမှန်တကယ် နားလည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လေးရက်!

လေးရက်သာ!

ဤ မယုံနိုင်စရာ လက်တွေ့အခြေအနေသည် သူတို့၏ နားလည်မှုကို စိန်ခေါ်နေသည်၊ တပည့်များက ၎င်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိဟုပင် ထင်နေကြသည်။

“ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ လေ...”‌

“ဘာ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ လေပါလိမ့်...”

ဖုန်းပိုင်လုံ အာရုံစိုက် နားထောင်သည်၊ လေထဲတွင် ကျန်နေသော ဓားစည်းချက်ကို ဖမ်းယူရန် ကြိုးစားသည်။

“လေတစ်စွန်းတစတည်းကနေ တချို့က သူ့ရဲ့ အရေးကြီးမှုကို နားလည်တယ်၊ တချို့က သူ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းကို နားလည်တယ်။”

“ကျယ်ရှန်း လူငယ်လေးကတော့ သူ့ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့မှုကို သိမြင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မချုပ်တည်းတဲ့ သဘာဝကို ခံစားခဲ့ရတယ်။”

“ဒီဓား...”

ဖုန်းပိုင်လုံသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားလမ်း ပါရမီသည် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလာသည်ဟု ခံစားရသည်။

“ဒါက ဒီ အဘိုးကြီးကို လေတိုက်စားခံ ကျောက်တိုင်ရဲ့ ရှေးဟောင်း ဘဝသံသရာအချို့ကိုတောင် ကြားစေခဲ့တယ်။”

“အံ့မခန်းပဲ။ တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ။”

“ဆရာကြီး၊ ချီးကျူးလွန်းပါတယ်”

လီကျယ်ရှန်း သူ၏ ကြာပန်းစိမ်းဓားကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ဖုန်းပိုင်လုံ၊ အကြီးအကဲများနှင့် ဖုန်းပူယု ဦးဆောင်သော တပည့် ရာနှင့်ချီတို့အား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ဒီရှန်းဟာ ဒီဓားကို နားလည်နိုင်ခဲ့တာဟာ ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ဘဏ္ဍာမြေရဲ့ နက်နဲတဲ့ သဘာဝကြောင့်ပါ၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ကျင့်ကြံခွင့်ပေးခဲ့တဲ့ ဆရာကြီးတွေနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အားလုံးကို ပိုပြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဤအချိန်တွင် လေဓားဂိုဏ်းဝင်များ၏ မျက်လုံးများတွင် လီကျယ်ရှန်းသည် သူတို့ခေတ်၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားလမ်း ပါရမီရှင် ဖြစ်နေပြီ။

လီကျယ်ရှန်းက သူတို့ကို ဦးညွှတ်သည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက လေးလေးစားစား ပြန်လည် အရိုအသေပေးကြသည်။

“ကျယ်ရှန်း သူရဲကောင်းငယ်၊ ကျယ်ရှန်း အစ်ကိုကြီး၊ မင်း ပြောတာ လွန်လွန်းပါတယ်။”

လီကျယ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ သူ၏ လေဓားဂိုဏ်းတွင် နေထိုင်ခဲ့သော ရက်များသည် အတော်လေး ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းခဲ့သည်။

ဓားကို နားလည်နေစဉ် မည်သူမျှ သူ့ကို အနှောင့်အယှက်မပေး၊ အစားအသောက်နှင့် အဖျော်ယမကာများကို ဂရုတစိုက် ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။ အချို့သော ဝေဖန်မှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် လူ့သဘာဝ ဖြစ်သည်၊ သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျဉ်းမြောင်းသူ မဟုတ်ပေ။

“ကျယ်ရှန်းမှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဘာမှ မရှိပါဘူး၊ ကျေးဇူးတင်စရာအဖြစ် ပေးစရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။”

လီကျယ်ရှန်း ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။

“ကျွန်တော် ဝိုင်ကို နှစ်သက်ရုံသာမက ချက်လုပ်ရတာကိုလည်း ပျော်ပါတယ်။”

“ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ လေဝိဉာဉ် ပုံဆောင်ခဲ အစုအဝေးများကို အသုံးပြုပြီး သာမန် ဝိုင်အချို့ကို ချက်လုပ်ခဲ့ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အမှတ်အသားအဖြစ် ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို လက်ဆောင်ပေးချင်ပါတယ်။”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဖုန်းပုယွီ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်လာပြီး သူ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။”

သူသည်လည်း ဝိုင်ကို နှစ်သက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ပုယွီ”

ဖုန်းပိုင်လုံ၏ ပိုးသားနက်ဖြင့် စည်းနှောင်ထားသော မျက်လုံးများသည် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ့ကို ထိုနေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေစေသည်။

အမည်းကွက်များ ပါသော ဆံပင်ဖြူများရှိသော ဂိုဏ်းချုပ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ကျယ်ရှန်း လူငယ်လေး၊ မင်းကို လေဝိဉာဉ် ပုံဆောင်ခဲ အစုအဝေးများကို လွတ်လပ်စွာ အသုံးပြုခွင့် ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ပြန်လည် ပေးဆပ်မှုကို ငါ လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါဘူး။”

“မင်း ဓားကို နားလည်နိုင်ခဲ့တာဟာ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပါရမီနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် လုံးဝပါပဲ။”

“ဒီကိစ္စကို ထပ်မပြောပါနဲ့တော့။”

လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး စကားမပြောဘဲ သူ၏ ခါးရှိ အိတ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

စတုရန်းစားပွဲတစ်ခု လေထဲမှ ပေါ်လာသည်။

၎င်းပေါ်တွင် လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက် ပုလင်း ဒါဇင်များစွာ သေသပ်စွာ စီတန်းထားသည်။

လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက် ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက်။

လေတိုက်စားခံ ဓားကျောက်တိုင်တောတစ်ခုလုံးတွင် လေ ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာသည်။

ကြွယ်ဝပြီး သန့်စင်သော၊ သိမ်မွေ့သောအရှိန်အဝါသည် လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး၊ လန်းဆန်းပြီး အားအင်ပြည့်ဝစေသည်။

ဖုန်းရှောင်၊ ဖုန်းပုယွီနှင့် အခြားသူများအားလုံး ရှူရှိုက်လိုက်ကြသည်၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသည်။ ၎င်းသည် သာမန် ကောင်းမွန်သော ဝိုင်မျှသာ ဖြစ်ပြီး အဖိုးမတန်ဟု သူတို့ မူလက ထင်ခဲ့ကြသည်။ ယခုမူ ဤဝိုင်သည် ထူးခြားစွာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းပြီး သိမ်မွေ့သော စွမ်းအင်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ပေးကမ်းမှုသည် အလွန် ရက်ရောလွန်းသည်။

သို့သော်... သူတို့ ငြင်းပယ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သူတို့သည် လေမိုးကြိုး ဓားဖွဲ့စည်းပုံကို လေ့ကျင့်ကြပြီး ဝိုင်၏ သိမ်မွေ့သော၊ လေကဲ့သို့ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရုံဖြင့် သူတို့ပတ်လည်တွင် လေပြေများ ဝဲပျံနေသည်ကို ခံစားရပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လေ သိုင်းဝိဉာဉ် စွမ်းအားများ လှုပ်ရှားလာသည်။

ထပ်မံ ငြင်းဆိုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော ဖုန်းပိုင်လုံပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ၏ နှာခေါင်းပေါက်များ မသိမသာ ကျယ်လာသည်။

သူ တိတ်ဆိတ်စွာပင် သွားရည်တစ်မြုံ့ကို မျိုချလိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူ၏ လျှာထိပ်တွင် ရှိနေသော စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်သည်။

ဤသို့ မြင်သောအခါ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံး ပို၍ ကျယ်လာသည်။

သူ အစကတည်းက သိခဲ့သည်။

ဤ လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက်သည် လေဓားဂိုဏ်းကဲ့သို့ လေကို ထိန်းချုပ်သော ဂိုဏ်းအတွက် မခုခံနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။

အထူးသဖြင့် ဖုန်းပိုင်လုံအတွက်ပင်။ လီကျယ်ရှန်း တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်ချက်အချို့ ထားရှိခဲ့သည်။ မူလဇာတ်ကြောင်းတွင်၊ ဤ သန့်စင်သော ဓားသမားသည် သူ သေဆုံးခြင်းမတိုင်မီ ဘွဲ့ရသုံ့လော်အဆင့်သို့ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက်ဖြင့်။

ဖုန်းပိုင်လုံသည် ထိုခြေလှမ်းကို လှမ်းနိုင်ပါ့မလား။

လီကျယ်ရှန်းသည် လက်ရှိခေတ်တွင် သန့်စင်သော ဓားသမား နှစ်ဦးကိုသာ တွေ့ဆုံဖူးသည်။

တစ်ဦးမှာ ချန်ရှင်း ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ ဖုန်းပိုင်လုံ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မချွင်းမချန် သင်ကြားပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတရားကြောင့် ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် “ငါ့လမ်းက အထီးကျန်မနေဘူး” ဆိုသည့် အပြန်အလှန် ချီးကျူးမှု ခံစားချက်ကြောင့် ဖြစ်စေ သူသည် ဤ လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက်ကို လေဓားဂိုဏ်းအား ပေးလိုသည်။

“ကျွန်တော့်ကြောင့်လား မသိဘူး...”

“သုံ့လော်တိုက်ကြီးဟာ နောက်ထပ် လေဓားသုံ့လော်တစ်ယောက် ရနိုင်မလား?”