အခန်း (၈၀)
Vol. 8 Ch. 80
လေဓားဂိုဏ်းသည် နောက်ဆုံးတွင် လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက်ကို ငြင်းပယ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
လီကျယ်ရှန်း ဓားကို နားလည်ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် ဖုန်းပိုင်လုံက သူ၏ လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးအတွက် သင်ခန်းစာအားလုံးကို ယနေ့အတွက် ဖျက်သိမ်းကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်ကို ကျင်းပမည်ဟု ကြေညာလိုက်သည်။
ခဏတာအတွင်း လေဓားဂိုဏ်းသည် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
တပည့်များ ပျားပန်းခပ် လှုပ်ရှားနေကြသည်၊ ဝိုင်သယ်ဆောင်သူများ၏ ဟစ်အော်သံနှင့် သတ်ဖြတ်ခံရသော ဝက်များနှင့် သိုးများ၏ အော်သံများ ရောနှောကာ ဆူညံသံများ ဖြစ်လာသည်။
ပွဲတော်အတွင်း ခွက်များ ရိုက်ခတ်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ဖလှယ်ကြသည်။
ဖုန်းပိုင်လုံပင်လျှင် သူ၏ အမည်းကွက်များပါသော ဆံပင်ဖြူများကို စည်းနှောင်ထားလျက် လီကျယ်ရှန်းနှင့် အကြိမ်များစွာ ဖန်ခွက် တိုက်ခဲ့သည်။
ချန်ရန်ရွှယ် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူမလည်း ဝိုင်အနည်းငယ် သောက်ခဲ့ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနီရောင်ဖြင့် နီမြန်းနေပြီး အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် လှပနေသည်။ သူမ၏ နီလာပြာ မျက်လုံးတစ်စုံသည် အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေပြီး လေဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများနှင့် လွတ်လပ်စွာ ဝိုင်သောက်နေသော လီကျယ်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမ လီကျယ်ရှန်း၏ ဘေးတွင် ရှိနေသရွေ့ ဤ သိုင်းလောက၏ တက်ကြွသော ပုံရိပ်ကားချပ်သည် ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်မည် မဟုတ်ပုံရသည်။
တော်ဝင် တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ ဖြစ်စေ၊ ဖုန်းရှောက်ထျန်း၊ ဟောက်ယန်ဝူနှင့် အခြားသူများ ဖြစ်စေလီကျယ်ရှန်းသည် အမြဲတမ်း အလွယ်တကူ ပေါင်းစည်းနိုင်ပြီး ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။
“မင်းနဲ့အတူ ဒီလို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ဆက်လက် နေထိုင်ချင်တယ်...”
ဤအတွေးနှင့်အတူ ချန်ရန်ရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်ရှိ အပြုံးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်သွားသည်။ နီးကပ်လာနေသော ဆယ်ရက် နောက်ဆုံးသတ်မှတ်ရက်ကို တွေးမိသောအခါ ဖော်မပြနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုသည် သူမ၏ သေသပ်လှပသော မျက်နှာပေါ်သို့ တွားသွားလာသည်။ ပွဲတော်၏ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲသည် ညနေစောင်းမှသာ ရပ်တန့်သွားသည်။
နောက်တစ်နေ့ နေ့လည်တွင် လီကျယ်ရှန်းနှင့် ချန်ရန်ရွှယ်တို့ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
လေဓားဂိုဏ်း တောင်ဝ၏ ရှေ့တွင် ဖုန်းပိုင်လုံ၊ ဖုန်းပုယွီ၊ ဖုန်းရှောင်နှင့် အကြီးအကဲများ၊ တပည့်များစွာ လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ကြသည်။
“ကျယ်ရှန်း လူငယ်လေး၊ မင်း လေဓားဂိုဏ်းကို ဘယ်အချိန်မဆို လာလည်ပြီး ငါနဲ့အတူ ဝိုင်သောက်၊ ဓားအကြောင်း ဆွေးနွေးနိုင်ပါတယ်။”
ဖုန်းပိုင်လုံ၏ ရာသီဥတုဒဏ်ခံထားရသော မျက်နှာတွင် ရိုးသားသော အပြုံးတစ်ခု ရှိသည်။
လီကျယ်ရှန်း လက်အုပ်ချီပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီ လူငယ်လည်း သုံ့လော်တိုက်ကြီး နောက်ထပ် လေဓားသုံ့လော်တစ်ယောက် ရရှိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
ဤစကားများသည် ဖုန်းပိုင်လုံ၏ အားသာချက်ကို ထိမှန်သွားသည်။
သူ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာ လေးနက်သွားကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
“ကျယ်ရှန်း လူငယ်လေးက လေဓားဂိုဏ်း၏ မိတ်ဆွေ ဖြစ်နေမှာပါ။”
“အကယ်၍ အနာဂတ်မှာ မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်ခဲ့ရင် ငါတို့ကို ပြောပြရုံပါပဲ။ လေဓားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး တုံ့ဆိုင်းနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာကြီး။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အခက်အခဲတွေနဲ့ ကြုံလာရင် ယဉ်ကျေးနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ဖုန်းပုယွီ ရှေ့သို့ တက်လာပြီး လီကျယ်ရှန်းကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“ကျယ်ရှန်း ညီလေး၊ ငါ ဂိုဏ်းထဲမှာ ဇွဲရှိရှိ လေကို နားထောင်ပြီး ဓားကို နားလည်အောင် လုပ်မယ်။”
“ငါ တစ်ခုခု အောင်မြင်တာနဲ့ ကောင်းကင်ဒူ အင်ပါယာကို မင်းကို ရှာဖို့ သေချာပေါက် လာခဲ့မယ်။”
“အဲဒီအခါကျရင် မင်း ငါ့ကို ကောင်းကောင်းဧည့်ခံရမယ်နော်။”
လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးပြီး ဖုန်းပူယု၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။
“သေချာပါတယ်။”
လေဓားဂိုဏ်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းနှင့် ချန်ရန်ရွှယ်တို့သည် မြင်းများ စီးနင်းကာ ပြန်လာကြသည်။
စကားမပြောဘဲ သဘောတူထားသကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မြင်းများကို နှေးကွေးစေသည်၊ ၎င်းတို့၏ ခရီးကို နည်းနည်းလေး ဆွဲဆန့်လိုသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း...”
ချန်ရန်ရွှယ်က သူမဘေးမှ လီကျယ်ရှန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့ လေဓားဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်မှာ တစ်ဝက်ကျော် ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။
“လေဓားဂိုဏ်းက မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို စွန့်ခွာရတာ ဝမ်းနည်းနေလား။”
လီကျယ်ရှန်း အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“လေဓားဂိုဏ်းမှာ နေခဲ့ရတာ တကယ်ပဲ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ပျော်စရာ ကောင်းခဲ့ပါတယ်။”
“ဆရာကြီး ဖုန်းပိုင်လုံက ရက်ရောတယ်၊ ပြီးတော့ ဖုန်းပုယွီကလည်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိကျွမ်းသင့်တဲ့ မိတ်ဆွေကောင်းပဲ။”
“ဒါပေမဲ့...”
လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်သည် တရားဝင်လမ်းဘေးရှိ လှိုင်းထနေသော ရွှံ့ဝါရောင် မြစ်ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။
သူသည် လွင့်မျော ဝိဉာဉ်လေ ထုတ်ယူချက် ထည့်သွင်းထားသော ကြည်လင်သော စမ်းရေ ဝိုင်အိုးကို ထုတ်ယူပြီး တစ်ကျိုက် မော့သောက်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပြု၍ မေးပါရစေ သူငယ်ချင်း၊ အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်းနေသော ရေနဲ့ ဘယ်သူ့ရဲ့ ခွဲခွာခြင်း ဝမ်းနည်းမှုက ပိုခံစားရလဲ၊ မင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရေလား။”
လီကျယ်ရှန်း၏ ခန့်ညားသော မျက်ခုံးမွှေးများနှင့် မျက်လုံးများကြားတွင် ယခင်က ခွဲခွာခြင်း ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သိုင်းလောကထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားသော လူငယ် ဓားသမားတစ်ဦး၏ မချုပ်တည်းသော ပျော်ရွှင်မှုသာ ကျန်တော့သည်။
သူ ရုတ်တရက် သူ၏ လက်ထဲရှိ မြင်းကြိုးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။
လေလိုက်မြင်းသည် ပိုးစကို ဆွဲဖြဲသကဲ့သို့ ရှည်လျားစွာ ဟီးလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ခြေလေးချောင်းသည် ဖုန်မှုန့်များကို ကန်ထုတ်ကာ ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။
“ချန်ရန်ရွှယ်၊ လိုက်ခဲ့။”
အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီဖြင့် မချုပ်တည်းသော ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချန်ရန်ရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး သူမ၏ မြင်းကို လှုံ့ဆော်ကာ လိုက်ဖမ်းလိုက်သည်။
တစ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ကြယ်ဒူအင်ပါယာ၏ နယ်မြေကို နောက်ဆုံးတွင် စွန့်ခွာခဲ့ကြသည်။
တရားဝင်လမ်း၏ ဤအပိုင်းသည် အလွန် ဝေးလံခေါင်သီသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ထူထပ်နက်ရှိုင်းသော သစ်တောများ ရှိနေပြီး ကွေ့ကောက်နေသော ဆိတ်သွားလမ်းသာ အဝေးသို့ ဆန့်ထွက်နေသည်။ ခရီးပန်းလာ၍ သူတို့ နားခိုကာ နေ့လယ်စာ စားကြသည်။
မီးပုံဘေးတွင် လီကျယ်ရှန်းသည် အရိုးပျော့ယုန်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကင်နေသည်။
ကောင်းကင်ဒူမြို့တော်နှင့် နီးလာပြီး သူမသည် ကောင်းကင်ဒူ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား အဖြစ် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ပြန်လည် စတင်ရတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ရန်ရွှယ်၏ အတွေးများ ရောနှောနေပြီး ရုတ်တရက် ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း...”
“မင်း ရွှယ်ချင်းဟော်ကို ဘယ်လို လူမျိုးလို့ ထင်လဲ”
သူမ ဤသို့ မေးသောအခါ သူမ၏ လေသံသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ နှလုံးကြိုးများသည် တိတ်ဆိတ်စွာ တင်းကျပ်နေပြီး သူမ၏ အသက်ရှူသံပင် ပိုမို ပေါ့ပါးလာသည်။
သူမ တကယ် သိချင်သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူမသည် မည်သို့သော လူမျိုး ဖြစ်နေသလဲ။
လှည့်နေသော အကင်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည့် လီကျယ်ရှန်း၏ လက်သည် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကာ သူ ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ရုတ်တရက် အဲဒါကို မေးရတာလဲ။”
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပျင်းနေလို့ မေးလိုက်တာပါ”
ချန်ရန်ရွှယ် သူမ၏လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ အသံတွင် မဖော်ပြနိုင်သော စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင် ရှိနေသည်။
“ငါ ကြားတာက...”
“အဲဒီ အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားက အပြင်ပန်းမှာ ညင်သာပုံရတယ်တဲ့။”
“ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် သေဆုံးမှုက သူ့ရဲ့ပရောဂမပါပဲ မရဘူးလို့ ထင်ရတယ်။”
“ဈေးထဲက ကောလဟာလတွေကတော့ သူ ထီးနန်းကို လိုချင်တပ်မက်တယ်၊ ပြီးတော့ တိတ်တိတ်လေး... သူက ရက်စက်ပြီး ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။”
သူမသည် လီကျယ်ရှန်းကို အာရုံစိုက် စိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူ၏ အမူအရာတွင် မည်သည့် သိမ်မွေ့သော အပြောင်းအလဲကိုမျှ လက်လွတ်မခံပေ။ လီကျယ်ရှန်း ရုတ်တရက် ရွှေရောင်၊ ဆီများ စီးကျနေသော အရိုးပျော့ယုန်ကို မီးပုံဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
ဤ ရုတ်တရက် ကြမ်းတမ်းသော လုပ်ရပ်က ချန်ရန်ရွှယ်ကို လန့်သွားစေပြီး သူမ ချက်ချင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ ငါ...”
“မင်း ဆိုလိုချင်တာ ဘာလဲ၊ မင်း။”
လီကျယ်ရှန်း ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မဖုံးကွယ်နိုင်သော ဒေါသကို ပြသနေသည်။
“မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ အမျိုးသမီး။”
“မင်း ငါနဲ့ ချင်းဟော်ရဲ့ ညီအစ်ကို မေတ္တာကြား သဘောကွဲလွဲမှု ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။”
ချန်ရန်ရွှယ် လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားသည်၊ သူမ၏ လှပသော နီလာပြာ မျက်လုံးများ ရှုပ်ထွေးစွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။ ဤ တုံ့ပြန်မှုမှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
“ငါ အဲဒါကို မဆိုလိုပါဘူး၊ ငါ ရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါ...”
သူမ အလျင်အမြန် စတင်လိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်း လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ နားများကို ပိတ်လိုက်သည်၊ ခေါင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခါယမ်းသည်။
“ငါ နားမထောင်ဘူး။ ငါ နားမထောင်ဘူး။”
ချီယန်ရန်ရွှယ်: “...”
“ငါ ချင်ဟော်နဲ့ ဘယ်လောက် နက်ရှိုင်းတဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း သိလား။”
လီကျယ်ရှန်း သူ၏ လက်များကို ချလိုက်သည်၊ သူ၏ အမူအရာသည် လေးနက်ပြီး တရားမျှတသည်။
“စကားလုံးအနည်းငယ်နဲ့ ငါတို့ကို ဘယ်လို ခွဲထုတ်နိုင်မှာလဲ။”
“ဒီလို ကိစ္စတွေကို ထပ်မပြောနဲ့တော့။”
ချန်ရန်ရွှယ်သည် သူ၏ ပြင်းထန်သော ခုခံကာကွယ်မှုကြောင့် စကားမဲ့သွားသည်။
သူမ ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေးသာ တောင်းပန်နိုင်ခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားသည် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှု ရောနှောနေသည်။
ပျော်ရွှင်မှုမှာ လီကျယ်ရှန်း၏ ရွှယ်ချင်းဟော်အပေါ် ချစ်ခင်မှုသည် ရွှေကဲ့သို့ ခိုင်မာပြီး ပြင်ပလူများ လှုပ်ရှား၍မရနိုင်ခြင်းပင်။
စိုးရိမ်မှုမှာ ဤ မပြိုကွဲနိုင်သော ညီအစ်ကိုနှောင်ဖွဲ့မှုသည် ညီအစ်ကိုနှင့် အမျိုးသမီးကြား ဖြစ်နေကြောင်း ဖော်ထုတ်လိုက်လျှင် သူ့အတွက် လက်ခံရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီ ခင်မင်မှုက တကယ်ပါပဲ...”
ချီယန်ရန်ရွှယ်၏ မျက်တောင်ရှည်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး သူမ တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဟွန်း၊ ငါ ပြန်ရောက်ပြီး အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားအဖြစ် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ပြန်စတင်တဲ့အခါ လီကျယ်ရှန်းကို... ပိုကောင်းအောင် ဆက်ဆံရမယ်။”
ဤ ရှုပ်ထွေးပြီး ဖော်မပြနိုင်သော စိတ်ခံစားမှုနှင့်အတူ နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်စွာ နေ့လယ်စာ စားပြီး ခရီးဆက်ကြသည်။
နေမင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ဝင်တော့မည့် အနေအထားသို့ ရောက်လာသည်။
နက်ရှိုင်းသော အပြာနက်ရောင်သည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ ပျံ့နှံ့လာပြီး ဝေးလံသော တောင်တန်းသစ်တောနှင့် တရားဝင်လမ်းကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်းနှင့် ချီယန်ရန်ရွှယ်တို့သည် သူတို့၏ မြင်းများဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။
သူတို့နောက်ရှိ သစ်တော၏ ထူထပ်သော အရိပ်များထဲတွင် အစွမ်းထက်သောအငွေ့အသက်များရှိသည့် လူဆယ်ဦးကျော်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ၊ သူတို့၏ သားကောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော ညဥ့်ငှက်များကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို သူတို့ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။
နှစ်ဦးသား နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ခရီးသွားကြသည်။ နေမင်းသည် အနောက်ဘက် တောင်တန်းများထဲသို့ နှစ်မြုပ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး နေ့အလင်းရောင် အစအနသည် လုံးဝ မျိုချခံရသည်။ ထူထပ်သော မှောင်မိုက်မှုသည် ဒီရေကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာပြီး ထူထပ်သော သစ်တောများဖြင့် ဝန်းရံထားသော ဤ ဝေးလံခေါင်သီသော တရားဝင်လမ်းကို နစ်မြုပ်စေသည်။
ရုတ်တရက် လီကျယ်ရှန်းနှင့် ချီယန်ရန်ရွှယ်တို့သည် သူတို့၏ မြင်းကြိုးကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်သည်။
လေလိုက်မြင်းသည် ပိုးစကို ဆွဲဖြဲသကဲ့သို့ ရှည်လျားစွာ ဟီလိုက်သည်။ သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသော ညကို ထိုးဖောက်ကာ အဝေးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“မင်းလည်း ခံစားမိလား”
လီကျယ်ရှန်း၏ ထက်မြက်သော အကြည့်သည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထိုးဖောက်၍မရသော မှောင်မိုက်မှုကို ဖြတ်၍ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ချန်ရန်ရွှယ် သူမ၏ မြင်းကို ထိန်းလိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ နီလာပြာ မျက်လုံးများ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် အေးစက်မှုသည် မာကျောသွားလုနီးပါး ထူထပ်နေသည်...