တောတွင်းရှင်သန်ခြင်း

"ကောင်းကင်ရနံ့ အသက်ဆက်ဆေးရည်" နှင့် "ခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းဆေးလုံး" တို့သည် လောကတွင် ရှားမှရှားသော အလွန်အဖိုးတန်သည့် ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။

ပထမတစ်ခုသည် ဒဏ်ရာမည်မျှပင် ပြင်းထန်စေကာမူ အသက်ကို အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ခန့် အလွယ်တကူ ဆွဲဆန့်ပေးနိုင်သည်။

ဒုတိယတစ်ခုမှာမူ ကျင့်ကြံသူများအတွက် ထိပ်တန်းဆေးလုံး ဖြစ်ရုံသာမက သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသူကိုပင် အသက်ပြန်သွင်းပေးနိုင်ပြီး အရိုးအသားများကို ပြန်လည်ကျန်းမာစေသည့် အစွမ်းထက် ဆေးတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

လင်ချွမ်သည် သိုင်းလောကကို တုန်လှုပ်စေမည့် ထိုရတနာနှစ်ခုကို ယဲ့ဝူရှဲ့ အတွက် အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးခဲ့သည်။

ထိုဆေးများ၏ အစွမ်းကြောင့် သေခါနီး ဖြစ်နေသော ယဲ့ဝူရှဲ့မှာ ချက်ချင်းပင် အကောင်းပကတိအတိုင်း ပြန်လည် လန်းဆန်းလာတော့သည်။

ထို့ကြောင့် ယဲ့ဝူရှဲ့သည် လင်ချွမ်ကို သူ၏ ဒုတိယမိဘသဖွယ် အလွန်ပင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းလာရာ လင်ချွမ်မှာပင် နေရခက်လာရသည်။

လင်ယန်ရွှယ်ကမူ သူမ၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ ယဲ့ဝူရှဲ့သည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ အထင်ကရ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက် သိက္ခာမစောင့်ဘဲ လင်ချွမ်ကို ဖားနေသည်ဟုဆိုကာ မျက်လုံးလှန်ကြည့်နေလေ၏။

သူတို့သုံးဦးသည် မြို့လေးတွင် နှစ်ရက်ခန့် နားခိုပြီးနောက် ရှုတောင်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

ရှုရှန်းဂိုဏ်းမှာ ရှုတောင်တန်းကြီးထဲတွင်ရှိမှန်း လူတိုင်းသိသော်လည်း အတိအကျကိုမူ မည်သူမျှ မသိကြချေ။

ရှုတောင်တန်းသည် ခန်လန်တောင်တန်းနှင့် ဆက်စပ်နေပြီး အလွန်ကျယ်ပြောလှရာ ရှာဖွေရ ခက်ခဲလှသည်။

သူတို့သည် မြင်းခြောက်ကောင်ကို အလှည့်ကျစီးကာ မနားမနေ သွားခဲ့ကြရာ ငါးရက်အတွင်း ရှုတောင်ဒေသသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

တောနက်ထဲတွင် ငတ်မသေစေရန် ယဲ့ဝူရှဲ့၏ အကြံပေးချက်အရ သူတို့သည် စားနပ်ရိက္ခာ အလုံအလောက် ဝယ်ယူလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လင်ချွမ်အတွက်မူ တောတွင်းရှင်သန်ခြင်းမှာ အဆန်းမဟုတ်ပေ။

သူသည် ယခင်ဘဝက အတွေ့အကြုံများနှင့် ဝူတန်တောင်တွင် နွားကျောင်းရင်း ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ် စားသောက်ခဲ့သည့် အလေ့အကျင့်များကြောင့် ဟင်းချက်အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။

လမ်းတွင် သူသည် တောယုန်များကို ဖမ်းဆီးကာ မြို့မှဝယ်လာသော အမွှေးအကြိုင်များဖြင့် ကင်ကျွေးရာ လင်ယန်ရွှယ်နှင့် ယဲ့ဝူရှဲ့တို့မှာ ထိုအရသာကြောင့် မိန်းမောသွားကြရသည်။

"အကြီးအကဲလင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အံမခန်းရုံတင် မကဘူး၊ ဟင်းချက်တာလည်း ဒီလောက် လက်ရာမြောက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ဟု ယဲ့ဝူရှဲ့က အံ့ဩစွာဆိုသည်။

လင်ချွမ်ကမူ ဝူတန်တောင်တွင် နွားကျောင်းသား ဘဝတုန်းက တပည့်များနှင့် အပြိုင်လုမစားနိုင်၍ ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေချက်ပြုတ် စားသောက်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းကို ပြန်တွေးကာ နှိမ့်ချစွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦး စားသောက်ရင်း စကားပြောနေစဉ် တောအုပ်ထဲမှ အသံသဲ့သဲ့မျှသော အကူအညီ တောင်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကယ် ကယ်ကြပါဦး"

လင်ချွမ်သည် အသံလာရာသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရာ ချောင်ကျသော ချုံပုတ်တစ်ခုအတွင်း၌ ပါးချောင်ကျကာ အစာငတ်ပြတ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူ ဝတ်ဆင်ထားသော အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင်စပ်ကြား ဝတ်စုံမှာ ဝူတန် သို့မဟုတ် ချင်းချန်ဂိုဏ်းတို့နှင့် လုံးဝမတူဘဲ ထူးခြားနေသည်။

ဤသည်မှာ သာမန် သိုင်းလောကသားတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း လင်ချွမ်က ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

"ရှုတောင်က တပည့်လား"

လင်ချွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခပ်အေးအေး မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ် ဟုတ်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး စားစရာ တစ်ခုခုပေးပါ"

"ကျွန်တော် ကျွန်တော် အရမ်းဗိုက်ဆာနေလို့ပါ"