အခန်း (၈၁)

ညတာသည် မင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေပြီး လေးလံထိုင်းမှိုင်းလျက်ရှိသည်။

ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အငွေ့အသက်များက လီကျယ်ရှန်းနှင့် ချန်ရန်ရွယ်တို့ကို ဝန်းရံသွားလေသည်။

သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှ၏။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို အာရုံခံမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ကြသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများကို လှုံ့ဆော်ကာ လေကိုအမီလိုက်နိုင်သော မြင်းဇက်ကြိုးများကို နူးညံ့သော လက်ဝါးစွမ်းအားဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအရှိန်ကြောင့် မြင်းနှစ်ကောင်မှာ ပေပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဤနေရာမှာ လူသူကင်းမဲ့သော တောစပ်ဖြစ်ပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ လူနေအိမ်ခြေမရှိပေ။ တည်းခိုဆောင်၏ အလင်းရောင်မှာလည်း ဝေးကွာလွန်းသဖြင့် မမြင်နိုင်တော့ပြီ။ အကယ်၍ တိုက်ပွဲအတွင်း မြင်းများ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားပါက ခရီးနှင်ရာတွင် နှောင်နှေးကြန့်ကြာသွားမည်မှာ အမှန်ပင်။

အားလုံးပြင်ဆင်ပြီးချိန်တွင်...

ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြ၍ ရလောက်အောင် ပျံ့နှံ့လာပြီး တောအုပ်အတွင်း ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်နေသော ညလေညင်းတွင်ပင် သွေးညှီနံ့များ စွဲကပ်နေသလို ခံစားရသည်။

ထို့နောက် လမ်းကျဉ်းလေး၏ ဝဲယာရှိ ထူထပ်သော တောအုပ်ကြီးမှာ ယိမ်းခါသွားသည်။

ချန်ရန်ရွယ်နှင့် လီကျယ်ရှန်းတို့သည် ကျောချင်းကပ်လျက် ရပ်လိုက်ကြပြီး အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေကြသည်။

မကြာမီ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သော မြှားတစ်စင်း၏ အသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တောအုပ်နှစ်ဖက်စလုံးမှ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ မှောင်ရိပ်နှင့် ရောယှက်လျက် တိုးထွက်လာကြသည်။

မည်သည့်စကားမျှ မဆိုကြဘဲ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသာ ပါရှိလာသည်။ ချန်ရန်ရွယ်အတွက်ကိုမူ အနည်းငယ်သော လူအုပ်စုကိုသာ စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း လီကျယ်ရှန်းဆီသို့ ဦးတည်လာသော လူတစ်ဒါဇင်ကျော်မှာမူ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်လာကြသည်။ သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပေသည်။

လီကျယ်ရှန်းကို သတ်ရန်ပင်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။ ခရမ်းရောင် ဝိဉာဉ်ကွင်းတစ်ခုမှာ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ပထမ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည် စိမ်းပြာဓားခုတ်ချက်။”

ကြည်လင်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ညအမှောင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူတစ်ယောက်မှာ သူ၏ ဝိဉာဉ်ကွင်းကိုပင် ထုတ်ဖော်ခွင့်မရလိုက်ဘဲ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော ဓားချက်အောက်တွင် ခေါင်းပြတ်သွားရရှာသည်။ ပူနွေးသော သွေးများနေရာအနှံ့စင်သွားပြီး မှောင်မိုက်သော ညတွင် လှပသော်လည်း ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော ပန်းတစ်ပွင့်အလား လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ဤဓားချက်၏ ထက်မြက်မှုနှင့် လျင်မြန်မှုမှာ ထိုလူများ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ အရှိန်မှာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အရောင်စုံ ဝိဉာဉ်ကွင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

ခဏချင်းမှာပင် ဝိဉာဉ်ကွင်းများ၏ အလင်းတန်းများမှာ ရောယှက်သွားပြီး မဟာဝိဉာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းကြီးက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ကြီးများကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေသည်။

သေဆုံးသွားသော တစ်ယောက်ကို ဖယ်လိုက်လျှင် ကျန်ရှိသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် တစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက်အနက် ခြောက်ယောက်မှာ အဆင့် (၅၀) ကျော် ဝိဉာဉ်ဘုရင်များဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဆယ်ယောက်မှာ အဆင့် (၄၀) ကျော် ဝိဉာဉ်ဘိုး‌ဘေးများ ဖြစ်ကြသည်။

ဝိဉာဉ်ကွင်းအသီးသီးမှ အလင်းရောင်များမှာ တောက်ပလာသည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်များက လီကျယ်ရှန်းကို ဝါးမျိုရန် ပြေးဝင်လာကြသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ဒုတိယမြောက် ခရမ်းရောင် ဝိဉာဉ်ကွင်းမှာ လင်းလက်လာသည်။ သူ၏ ကျောရိုး ဓားရိုးမှ ဓားချီများမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

မတူညီသော ဂုဏ်သတ္တိများရှိသည့် ကြာပန်းစိမ်းဓား သုံးလက်မှာ သူ၏ နောက်ကျောတွင် ဝဲပျံနေသည်။ တစ်လက်မှာ ကြယ်စင်အလင်းများ စုစည်းထားသကဲ့သို့၊ တစ်လက်မှာ ရေခဲနှင့် မီးတောက်များ ရောယှက်နေသကဲ့သို့၊ နောက်တစ်လက်မှာမူ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသကဲ့သို့ မြည်ဟီးနေသည်။

လေဓားရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီးနောက် သူ၏ (၁၂) ဆင့်ရှိသော ဓားကျောရိုးမှာ နောက်ထပ် ထက်မြက်မှုတစ်မျိုးကို ရရှိခဲ့သည်။

“ဒုတိယ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည် ဓားသုံးသွယ်တောက်ပခြင်း။”

“ယောင်ကွမ်း!”

“တောက်လောင်ရေခဲ!”

“ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ လေပြင်း!”

“ဓားသုံးလက်... ထွက်စေ!”

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများသည် ဓားသွားများကဲ့သို့ စူးရှနေပြီး ဝတ်ရုံဖြူမှာလည်း တုန်ခါသွားသည်။ ကြာပန်းစိမ်းဓား သုံးလက်မှာ လေနှင့် မိုးကြိုး၏ အရှိန်အဟုန်ကို ဆောင်ကြဉ်းလျက် ဝိဉာဉ်စွမ်းရည် လှိုင်းတံပိုးများကို ရဲရင့်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ကြယ်စင်အလင်းများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီး ရေခဲနှင့် မီးတောက်များမှာ ပွက်ပွက်ဆူလာကာ လေပြင်းများမှာ ဟိန်းဟောက်သွားသည်။ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များနှင့် ဝိဉာဉ်စွမ်းအား အမျိုးမျိုးမှာ အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်၊ ဆွဲဖြဲကာ ပျက်စီးသွားကြသည်။

နဂါးတစ်ကောင် လူးလွန့်လိုက်သကဲ့သို့ မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများနှင့် ကျောက်ခဲများမှာ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်များကြောင့် ဦးစွာ ကြေမွသွားပြီး ရေခဲနှင့် မီးတောက်စွမ်းအင်များကြောင့် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နောက်ဆုံးတွင် လေပြင်းများ၏ တိုက်ခတ်မှုကြောင့် မြူခိုးများအဖြစ် လွင့်ပါးသွားတော့သည်။

ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် လီကျယ်ရှန်း၏ ကြာပန်းစိမ်းဓား သုံးလက်မှာ အတုမရှိ ထက်မြက်လှသဖြင့် ဝိဉာဉ်ဘုရင် အချို့၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်များကို ချက်ချင်း ချေဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး ဓားရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် သူတို့၏ ခါးများကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ကျန်ရှိသည့် ဝိဉာဉ်ဘုရင် ခြောက်ယောက်၏ နှစ်သောင်းချီ သက်တမ်းရှိသော အနက်ရောင် ဝိဉာဉ်ကွင်းများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူတို့၏ စွမ်းအင်များမှာ အချင်းချင်း ဆက်နွှယ်နေသဖြင့် တုန်လှုပ်စေရန် ခက်ခဲလှသည်။

ပြိုင်ဘက်များမှာ များလွန်းလှသည်။ အကယ်၍ နည်းပါးမည်ဆိုလျှင် ဝိဉာဉ်ဘုရင်များ ဖြစ်နေစေဦးတော့ လီကျယ်ရှန်းအနေဖြင့် သတ်ပစ်ရန် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။

တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် ဧကန်အမှန် သေရမည်။

နှစ်ယောက်ဆိုလျှင် သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။

သုံးယောက်ဆိုလျှင်တော့ အသာစီးမှာ ငါရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုက ဝိဉာဉ်ဘုရင် ခြောက်ယောက်တောင် ဖြစ်နေပြီး သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် ချိတ်ဆက်ထားသည့် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တစ်ခုကို လေ့ကျင့်ထားသဖြင့် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာနေကြသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ဖြူဖျော့လာသည်။ ဝိဉာဉ်ရိုးကို အသုံးပြုရခြင်းသည် ဝိဉာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြား ကုန်ဆုံးစေသည်။ ဓားသုံးလက်လုံးကို ထုတ်ဖော်ကာ အချိန်အတော်ကြာ ထိန်းထားရသဖြင့် သူ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

မြေပြင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းလိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ နောက်ကျောရှိ စင်ကြယ်သောဝိုင်အိုးကို ထုတ်ယူကာ ခေါင်းကိုမော့၍ တစ်ဝကြီး သောက်လိုက်တော့သည်။

ကြာပန်းစိမ်းဓားမှာ ကြည်လင်သော မြည်ဟီးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဓားကျောရိုးမှ ဓားချီများ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝိုင်များ လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် မြင့်တက်လာသည်။

အဆိပ်ဖြေခြင်း၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ကာကွယ်ခြင်း၊ လျင်မြန်ခြင်း စသည့် အကျိုးကျေးဇူးများစွာက သူ့ကို ဝန်းရံသွားသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ဆေးဝိုင်များဖြင့် ဖော်စပ်ထားသည့် ဝိုင်ဝိဉာဉ်မှာ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမြှင့်တင်မှုများကို ပြသလာလေပြီ။

ကြယ်စင်အလင်းများ၊ ရေခဲ၊ မီးတောက်နှင့် လေပြင်းများမှာ လီကျယ်ရှန်းကို ဝန်းရံလျက် ရှိသည်။ သူ၏ ဆံပင်စည်းမှာ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများကြောင့် ပြုတ်ထွက်သွားပြီး ဆံနွယ်ရှည်များမှာ ညလေတွင် အရူးအမူး လွင့်ပျံနေတော့သည်။

ဆံပင်များကြားမှ မြင်တွေ့နေရသော လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“မင်းတို့ ဘယ်အင်အားစုကပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကို သတ်ဖို့ လာခဲ့မှတော့... ဒီနေ့ အားလုံး သေရမယ်”

မိုးထဲရေထဲတွင် ကျောက်ဝူကျီနှင့် သေရေးရှင်ရေး တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့်နေ့မှစ၍ ယခုသည် သူ၏ အစွမ်းအားလုံးကို မချန်မလပ် ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဖော်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ချန်ရန်ရွယ်သည် သူမနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မြင့်မြတ်သော မျက်နှာမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး လက်ထဲရှိ အလင်းဓားမှ သွေးများမှာ တစ်စက်ချင်း စီးကျနေသည်။ သူမသည် လျင်မြန်စွာ လီကျယ်ရှန်း၏ နံဘေးသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှ အေးစက်မှုမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ချန်ရန်ရွယ်... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား...”

“လီကျယ်ရှန်း။”

လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်မှာ တိုးဝင်လာသော ရန်သူများအပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။

“မင်း ဝိဉာဉ်ဘုရင် သုံးယောက်ကို တားထားနိုင်မလား”

ချန်ရန်ရွယ်သည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ ကြီးမားသော မြင့်မြတ်သည့် အတောင်ပံခြောက်ခုမှာ သူမ၏ နောက်ကျောတွင် ဖြန့်ကားထွက်ပေါ်လာသည်။ အလင်းဓားမှာ တောက်ပလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုကို လင်းထိန်သွားစေသည်။ အဝါ၊ အဝါ၊ ခရမ်း၊ ခရမ်း၊ အနက် ဝိဉာဉ်ကွင်း ငါးခုမှာ သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ တက်လာသည်။

ချန်ရန်ရွယ်သည် ဓားကို မြှောက်လျက် ဝိဉာဉ်ဘုရင် သုံးယောက်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ထိုအခါ ဝိဉာဉ်ဘုရင် တစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပြောလိုက်သည်မှာ။

“အရှင်မ၊... အရှင်မက...”

“ပါးစပ်ပိတ်ထား”

ထိုခေါ်ဝေါ်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်ရန်ရွယ်၏ စိမ်းပြာရောင် မျက်လုံးများမှာ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်လျှံသွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများ ပါရှိသည့် အလင်းဓားဖြင့် ထိုစကားပြောသော ဝိဉာဉ်ဘုရင်ကို အားပါပါ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဒိုင်း...

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ထိုဝိဉာဉ်ဘုရင်မှာ ချန်ရန်ရွယ်၏ ဒေါသတကြီး ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပေတစ်ရာခန့်အထိ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် အနားမှနေ၍ မြင်လိုက်ရသောအခါ အမှန်ပင် မြင့်မြတ်သော ဝိဉာဉ်နှင့် ထိုက်တန်ပေသည်ဟု မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ချန်ရန်ရွယ်က ဝိဉာဉ်ဘုရင် သုံးယောက်ကို ထိန်းထားနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ လီကျယ်ရှန်း၏ အေးစက်သော အကြည့်မှာ ကျန်ရှိနေသော ဝိဉာဉ်ဘုရင် သုံးယောက်နှင့် အခြားသော ဝိဉာဉ်သခင်များအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ညလေသည် သူ၏ သွေးစွန်းနေသော ဆံနွယ်ရှည်များကို လွင့်ပျံစေပြီး အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ထူးဆန်းသော ဝိဉာဉ်ကွင်းတစ်ခုမှာ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ရုတ်တရက် တက်လာသည်။ ထိုဝိဉာဉ်ကွင်း၏ အထက်တွင် ဂုဏ်သတ္တိစွမ်းအားများမှာ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေပြီး ထက်မြက်သော ဓားအတောင်ပံ (၁၂) ခု၏ တံဆိပ်များကိုလည်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

“တတိယ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည် ကြာပန်းစိမ်း ဘေးဒုက္ခ တစ်ဆယ့်နှစ်ပါး”

ကြာပန်းစိမ်းဓား အရိပ် တစ်ဆယ့်နှစ်ခုမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိဉာဉ်ဘုရင် သုံးယောက်နှင့် အခြားသူများကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဝန်းရံလိုက်သည်။ ကြယ်စင်အလင်း၊ ရေခဲ၊ မီးတောက်နှင့် လေပြင်း စသည့် ဓားရည်ရွယ်ချက် သုံးမျိုးမှာ ဓားဝင်္ကပါအတွင်း၌ သောင်းကျန်းလျက် ရှိသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ကြာပန်းစိမ်းဓား သုံးလက်ကို နောက်ကျောတွင် ထားရှိလျက် ထိုအေးစက်လှသော ဓားဝင်္ကပါအတွင်းသို့ ရဲရင့်စွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင်။ ဓားချီများ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ အရောင်စုံ ဓားအလင်းတန်းများမှာ နဂါးနှင့် မြွေများကဲ့သို့ ကပြနေကြပြီး အံ့မခန်းဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများမှာ ဓားဝင်္ကပါအတွင်းတွင် ရောယှက်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

စေးပျစ်သော သွေးများသာ ဓားဝင်္ကပါ၏ အနားသတ်များမှ ဖြည်းညင်းစွာ စီးထွက်လာသည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ကြာပန်းစိမ်းဓား တစ်ဆယ့်နှစ်လက်မှာ တုန်ခါသွားပြီး ဆက်လက် မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ ကြေမွပျက်စီးသွားသည်။

ဝင်္ကပါအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းမှာ နေရာအနှံ့တွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး မြေပြင်မှာ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေတော့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သွေးစွန်းနေသော ဝတ်ရုံဖြူဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး သူ၏ ကြာပန်းစိမ်းဓားမှာ မြေပြင်သို့ စောင်းငဲ့ညွှန်ပြလျက် ရှိကာ ဓားဖျားမှ သွေးနီရောင်များမှာ တစ်စက်ချင်း စီးကျနေသည်။

သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းနည်းမှု၊ ပျော်ရွှင်မှုဟူ၍ ဘာမျှမရှိ။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာမူ မှောင်မိုက်သော ညထက်ပင် ပို၍ အေးစက်နေတော့သည်။