အခန်း (၈၄)
Vol. 9 Ch. 84
“ဒါက ဘာဝိုင်မျိုးလဲ”
“လေညင်းတွေကိုတောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တာလား... အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ”
ကြာပန်းရေကန် အနီးတွင်...
လေလွင့်ဝိဉာဉ် လေညင်းဝိုင်ကို မြက်ခင်းပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ကြည်လင်သော ဝိုင်ပုလင်းကို ဝန်းရံလျက် လေညင်းနုလေးများမှာ တဝဲဝဲလည်နေကြ၏။
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အံ့ဩရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မြက်ခင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် နတ်ဘုရားသုံးပါး ကြက်သားဟင်း ကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားနေသော လီကျယ်ရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“မြည်းကြည့်လိုက်ရင် သိပါလိမ့်မယ်။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ တစ်ငုံ သောက်ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏချင်းမှာပင် နူးညံ့သော လေပြင်းလေးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။ ထိုလေပြင်းမှာ သူမ၏ ဆံနွယ်များနှင့် ငှက်ပျောဖူးရောင် ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို လွင့်ပျံသွားစေသည်။
“ကောင်းလိုက်တဲ့ဝိုင်... တကယ့်ကို ထူးကဲတဲ့ဝိုင်ပဲ”
“ဒီလောက် အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ ဝိုင်မျိုးကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် မြည်းဖူးတာပဲ”
ရွယ်ချင်းဟော်က စိတ်ရင်းဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း... မင်းဆီကနေ ဒီလို ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ အရာတွေက အမြဲတမ်း ဘယ်လိုထွက်လာတာလဲ”
လီကျယ်ရှန်းသည် ပါးစပ်တွင် ဆီများပေကျံလျက်ပင် ရွယ်ချင်းဟော်ကို စိုက်ကြည့်ကာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်ကြောင့် ရွယ်ချင်းဟော်မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။
“မင်း... မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် သိစိတ်မဲ့စွာပင် သူမ၏ ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့် ထိကြည့်မိသည်။
“ငါ့မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ပေနေလို့လား”
လီကျယ်ရှန်းသည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလိုက်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
“ငါ သိချင်တာက... မင်း ငါ့ကို ပြောစရာ ဘာမှမရှိဘူးလားလို့”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် လီကျယ်ရှန်း၏ ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ပန်းကန်ထဲတွင် ကျန်နေသော နောက်ဆုံး ကြက်တောင်ပံလေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမသည် လက်ကို လှမ်းလိုက်ပြီးဖြစ်သော်လည်း လီကျယ်ရှန်းထံမှ လုယူရန် ဟန်ပြင်ပြီးမှ စိတ်ကူးပြောင်းသွားသည်။ အပြန်ခရီးတွင် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးခဲ့သည့်အတိုင်း “လီကျယ်ရှန်းအပေါ် ပိုလို့တောင် ကောင်းပေးရမည်” ဟူသော အသိကြောင့် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
“ချန်ရန်ရွယ်နဲ့... မင်း တွေ့ခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“တွေ့ခဲ့တာပေါ့။”
“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်လုံးလုံး သူက ငါ့အနားမှာ ရှိနေခဲ့တာ။”
“ဟင်း...”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မင်းကို တကယ် အားကျမိတယ်၊ အဲဒီလို လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အနားမှာ ရှိနေပေးတာကိုး။”
“ငါနဲ့တော့ မတူပါဘူး... ဆယ်ရက်လုံးလုံး ရုံးလုပ်ငန်းတွေကြားမှာ နစ်မွန်းနေရတာ၊ ခေါင်းတောင် မူးနောက်နေပြီ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ရွယ်ချင်းဟော်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ရွယ်ချင်းဟော်၏ အကြည့်မှာ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာထက်သို့သာ စိုက်ကျနေပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်မှာ။
“ဒါဆို... ချန်ရန်ရွယ်အပေါ် မင်း ဘယ်လို ထင်မြင်မိလဲ”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်တွင် ပိုက်လိုက်ပြီး အသာအယာ မှီချလိုက်သည်။
“ဘယ်လို ထင်မြင်မိသလဲ ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ လက်များမှာ ဝတ်ရုံလက်စအတွင်း၌ တင်းတင်းဆုပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ချန်ရန်ရွယ်လေ။”
“ဪ...”
လီကျယ်ရှန်းသည် ထိုအသံကို ရှည်ရှည်ဆွဲလိုက်ပြီး အသက်ရှူအကြိမ် ဆယ်ဂဏန်းမကကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ရွယ်ချင်းဟော်မှာ စိတ်မရှည်သဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဟလိုက် ပိတ်လိုက် လုပ်နေရသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မှ ပျင်းရိပျင်းတွဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကောင်းကင်က ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးလိုပါပဲ... တကယ့်ကို လှပါတယ်။”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ မေးရိုးများမှာ တင်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်မိသည်။ သူမသည် တစ်ခုခုကို တွေးမိဟန်ဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်မှာ။
“ဒါဆို... မင်း ပြောကြည့်ဦး...”
“ချန်ရန်ရွယ်၊ ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်း... ဒီသုံးယောက်ထဲမှာ ဘယ်သူက ပိုလှလဲ”
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာထက်မှ ပေါ့ပါးသော အမူအရာမှာ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤမေးခွန်းကို ထပ်မေးနေရသနည်း။ သူသည် မတတ်သာသည့်အဆုံး သူ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်ရတော့သည်။
“မိန်းကလေးတွေရဲ့ ရုပ်ရည်အကြောင်းကို ငါတို့ ယောကျ်ားနှစ်ယောက်က ကွယ်ရာမှာ ဆွေးနွေးသင့်တဲ့ အရာလား”
“ချင်းဟော်... ဒါတွေက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
“ငါ...”
ရွယ်ချင်းဟော်မှာ စကားဆို့သွားပြီး ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ အံကြိတ်ကာ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ သူမသည် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ ဘေးနားရှိ မြက်ခင်းပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။
ကြည်လင်သော လေပြင်းများက သူမဘေးရှိ လူငယ်လေးဆီမှ ရနံ့များကို သယ်ဆောင်လာသည်။ ထိုရနံ့များက မနေ့က သူမရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်ခဲ့သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ပြေလျော့သွားစေသည်။
“လီကျယ်ရှန်း...”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ အသံထဲတွင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော စိုးရိမ်စိတ်လေးတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။
“အကယ်၍... ချန်ရန်ရွယ်ကို မင်းဆီ ခဏခဏ လာတွေ့ဖို့ ငါ စီစဉ်ပေးမယ်ဆိုရင် မင်း သဘောတူမလား”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီကျယ်ရှန်းသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ချက်ချင်း ဖြေလိုက်သည်။
“သေချာတာပေါ့... ငါ သဘောတူတာပေါ့။”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လေညင်းနုလေးများနှင့် နူးညံ့သော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရသည့် ယခုအချိန်သည် သူမအတွက် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးသော အချိန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် ထိုခံစားချက်ကို ကြာကြာ မခံစားလိုက်ရပေ။ လီကျယ်ရှန်းက ပျင်းပျင်းရိရိပင် မေးလာခဲ့သည်။
“ဟေ့... မင်းက ချန်ရန်ရွယ်ကို လာခဲ့ဆိုရင် သူက လာမှာလား။ မင်းနဲ့ သူနဲ့က ဘယ်လို ပတ်သက်တာလဲ။”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားရသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူမ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော ဆင်ခြေကို သတိရလိုက်သည်။
“သူက... ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ ငါ့အမေရဲ့ အဝေးသင် အမျိုးတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။”
လီကျယ်ရှန်းသည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဝမ်းကွဲညီမ။ အင်း... အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။”
လီကျယ်ရှန်းက ထပ်မံ စုံစမ်းနေမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရွယ်ချင်းဟော်သည် ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ ပို၍ လေးနက်သွားသည်။
“လီကျယ်ရှန်း... ငါ မင်းကို ပြောစရာ တစ်ခုရှိတယ်။”
“ဟင်”
လီကျယ်ရှန်းသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမကို သံသယဖြင့် ကြည့်သည်။
“ဘာလဲ”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်မှာ။
“မင်း သိထားသင့်တာက... ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်း နဲ့ ကောင်းကင်ဒူ တော်ဝင်မိသားစုက အမြဲတမ်း နီးကပ်စွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြတာလေ။ ဂိုဏ်းချုပ် နင်ဖုန်းကျီက ငါ့ရဲ့ ဆရာလည်း ဖြစ်တယ်။”
“တကယ်တော့ ဆရာ နင်ဖုန်းကျီက ကောင်းကင်ဒူမြို့တော်ကို ခဏခဏ လာတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဓားသုံ့လော်ချန်ရှင်းက မကြာသေးခင်ကမှ ကျင့်စဉ် အဆင့်တက်သွားလို့ ဆရာက သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေရတာကြောင့် ဒီကို မလာဖြစ်တာ ကြာပါပြီ။”
သူမသည် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ။
“ဆရာ နင်ဖုန်းကျီ မနက်ဖြန် ကောင်းကင်ဒူမြို့တော်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ သတင်းရထားတယ်။”
“လီကျယ်ရှန်း... မင်း မြို့ပြင်ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် ရှောင်နေရင် မကောင်းဘူးလား”
သူမနှင့် လီကျယ်ရှန်းတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပွင့်လင်းစွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်မှာ ကြာပါပြီ။ တစ်ခါက ဝိုင်သောက်ရင်း အရှိန်တက်လာချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်သော သူ၏ အတိတ်များကို သူမအား ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။
ထို့ကြောင့်လည်း နင်ဖုန်းကျီ ရောက်လာတော့မည်ကို သိရှိချိန်တွင် နှစ်ဖက်စလုံး အနေရခက်သော အခြေအနေမျိုး မဖြစ်စေရန် ရွယ်ချင်းဟော်က လီကျယ်ရှန်းကို ရှောင်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်နင် ရောက်လာမှာလား”
လီကျယ်ရှန်း၏ ချောမောသော မျက်နှာထက်တွင် အံ့ဩမှု အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းနှင့် တော်ဝင်မိသားစုတို့၏ ပတ်သက်မှုအရ နင်ဖုန်းကျီ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြာအောင် မပေါ်လာရသနည်းဟု သူ တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမှပင် သူသည် ချန်ရှင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးနေရမှန်း သိလိုက်ရတော့သည်။
“ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်...”
“စီနီယာ ချန်ရှင်းနဲ့ ချိန်းထားတဲ့ တစ်လပြည့်ဖို့ကလည်း နီးနေပြီပဲ။”
သူသည် လွင့်ပျံ့နေသော အတွေးများကို ပြန်စုစည်းလိုက်သည်။ “မြို့ပြင်ကို ရက်အနည်းငယ် ရှောင်နေပါ” ဟူသော ရွယ်ချင်းဟော်၏ စကားကြောင့် လီကျယ်ရှန်းမှာ ဒေါသထွက်ထွက်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
သူသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ လက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ ရွယ်ချင်းဟော်၏ နဖူးလေးကို လက်ဖြင့် တောက်လိုက်လေသည်။
တောက်!
ပုလင်းဖုံး ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“လီကျယ်ရှန်း။ မင်း ဘာလုပ်တာလဲ။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် နဖူးကို အုပ်လိုက်ပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ဝိုင်းသွားရသည်။
“ငါ့ကို ဘယ်သူက ပုန်းခိုင်းတာလဲ”
လီကျယ်ရှန်းသည် လက်ကို ပြန်ရုပ်ရင်း မကျေမနပ်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ငါက ဘာလို့ ပုန်းရမှာလဲ”
“ငါ ပြောပြီးသားပဲလေ... ငါနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် နင်ဖုန်းကျီတို့က ဘာအကြွေးမှ မရှိတော့ဘူး။”
“ပြောရရင်... ငါ ထွက်လာတုန်းက ငွေကြေးတွေ ချန်ထားခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ငါ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကိုတော့ ငါ အမှတ်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝမှာတော့ ငါနဲ့ ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းတို့က ဘာမှ ထပ်မပတ်သက်တော့ဘူး။”
လီကျယ်ရှန်း၏ ပွင့်လင်းပြတ်သားမှုကို မြင်သောအခါ ရွယ်ချင်းဟော်သည် သက်ပြင်းကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လေးစားမှုများ အလိုအလျောက် ပေါ်လာတော့သည်။
သူမသာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရပြီး ယခင်က လူကြီးသူမများကို ပြန်တွေ့ရမည်ဆိုလျှင် လီကျယ်ရှန်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။
အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရွယ်ချင်းဟော်၏ မျက်နှာထက်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်မှာ
“အဲဒီ နင်ရုံရုံ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး...”
“တစ်နေ့ကျရင် သူမရဲ့ အမှားအတွက် နောင်တရစေရမယ်။”
လီကျယ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းထက်မှ အပြုံးမှာ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားပြီး သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ရွယ်ချင်းဟော်၏ ခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ခေါက်လိုက်ပြန်သည်။
“ဒါတွေက အတိတ်က ကိစ္စတွေပါ...”
နေဝင်ရီတရော အချိန်ထိ သူသည် ရွယ်ချင်းဟော်နှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှသာ သူတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။
မနေ့က ယဲ့လင်းလင်းကို ပေးထားသော ကတိအရ ယဲ့မိသားစုဆီသို့ သွားရန် လီကျယ်ရှန်း သတိရလိုက်သည်။ အချိန်မှာလည်း အတော်ပင် အနေတော် ဖြစ်နေလေပြီ။
လုပ်စရာ အခြားမရှိသဖြင့် လီကျယ်ရှန်းသည် ကောင်းကင်ဒူ တော်ဝင်ကျောင်းတော်၏ အဝင်ဝသို့ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်သွားကာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
အင်း... ကျောင်းတက်ရမှာကို သူ မနှစ်သက်သော်လည်း သူများတွေ ကျောင်းဆင်းတာကို ထိုင်ကြည့်နေရသည်မှာတော့ အဆင်ပြေလှသည်။
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် ကျယ်လောင်သော ခေါင်းလောင်းသံများ မြည်ဟီးလာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခံ့ညားထည်ဝါသော ကျောင်းဆောင်ကြီးအတွင်းမှ ကျောင်းသားအုပ်ကြီးမှာ ဆည်ကျိုးသကဲ့သို့ တိုးထွက်လာကြသည်။
ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးထွက်လာကြသော လှပသည့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ အခြားသူများမဟုတ်ဘဲ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် ဒူကူယန်တို့ပင် ဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
ထိုစဉ် အခြားကျောင်းသားများထက် ခေါင်းတစ်လုံးခန့် ပိုမြင့်ပြီး သံမဏိမျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းလှသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ လူအုပ်ကြားမှ ရိုင်းစိုင်းစွာ တိုးထွက်လာပြီး ယဲ့လင်းလင်း၏ နံဘေးသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
“လင်းလင်း... ငါ့ကို ငြင်းမပစ်ပါနဲ့ဦး”
ထိုလူငယ်၏ အသံမှာ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှပြီး အလောတကြီး ဖြစ်နေဟန်ရှိသည်။
“မင်းတို့ ယဲ့မိသားစုက အင်အားကြီးတယ်ဆိုပေမဲ့ ငါတို့ ခွန်အားဂိုဏ်းကလည်း မဆိုးပါဘူးနော်”
သူသည် သူ၏ တောင့်တင်းလှသော ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။
“ဓားဝိုင်ရောက်လာလို့ သူ့ကို ငါနဲ့ ခွန်အားချင်း ယှဉ်ပြိုင်ခိုင်းရင်တောင် ငါ တိုက်လုံက မကြောက်ဘူးဟေ့”
သူ၏ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင်...
မျက်စိလျင်သော ကျောင်းသားအချို့မှာ ကျောင်းဂိတ်ဝရှိ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးကို လှမ်းမြင်သွားကြသည်။
ခဏချင်းမှာပင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သံများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ဓားဝိုင်! ဓားဝိုင် ရောက်နေပြီဟေ့!”