အခန်း (၈၇)
Vol. 9 Ch. 87
“အရှင်မင်းကြီး... ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်တော်မူပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ခွင့်ပြုပါဦး။”
အင်ပါယာ ရွယ်ယဲ့သည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် မှီလျက် ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ပိုမိုဖြူဖျော့သွားသည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်နင်... နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်မနေချင်ဘူးလား”
“ငါကိုယ်တော်နဲ့ စစ်တုရင်တစ်ပွဲလောက် ကစားရင် ကောင်းမယ်လို့ စိတ်ကူးမိလို့ပါ။”
နင်ဖုန်းကျီက ပြုံး၍ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အနားယူချိန်ကို ကျွန်တော်မျိုး မနှောင့်ယှက်လိုတော့ပါဘူး။”
အင်ပါယာ ရွယ်ယဲ့သည် မတတ်သာသည့်အဆုံး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“ချင်းဟော်... ငါကိုယ်တော့်ကိုယ်စား မင်းရဲ့ဆရာကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ။”
“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ ခမည်းတော်။”
နန်းတော်၏ နီရဲသော တံတိုင်းများကြားရှိ လမ်းကလေးပေါ်တွင် အလင်းနှင့် အရိပ်တို့မှာ တစ်ဖက်ဆီ ကျရောက်နေသည်။ ရွယ်ချင်းဟော်နှင့် နင်ဖုန်းကျီတို့သည် ပုခုံးချင်းယှဉ်လျက် လျှောက်လှမ်းရင်း နိုင်ငံတော်အရေးများကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။
လူသူကင်းဝေးရာ နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ နင်ဖုန်းကျီသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ဘေးမှ ဓားဝိဉာဉ်ပြည့်ရှင် ချန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဓားဦးလေး... ဦးလေးတောင်မှ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဝေဒနာကို အကဲမဖြတ်နိုင်ဘူးလား”
ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်အေးစက်နေပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါပြလိုက်သည်။
“ဆေးကုသပြီး လူနာကယ်တင်ဖို့က ငါ့ရဲ့ အတတ်ပညာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ဟို... အဆိပ်မိစ္ဆာအိုကြီးတောင် လက်လျှော့ထားရတယ်ဆိုမှတော့ ငါလည်း...”
နင်ဖုန်းကျီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ရွယ်ချင်းဟော်ကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“ချင်းဟော်... ကောင်းကင်ဒူမြို့တော်မှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့ ဓားဝိုင်နဲ့ မင်းနဲ့က ခိုင်မာတဲ့ ပတ်သက်မှုရှိတယ်လို့ ငါ ကြားမိတယ်။ အဲဒါ တကယ်ပဲလား”
ရွယ်ချင်းဟော်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်နဲ့ သူနဲ့က တကယ်ပဲ အဆင်ပြေကြပါတယ်။”
“ဆရာက ဓားဝိုင်ကို ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းထဲကို သိမ်းသွင်းချင်လို့ မေးတာလား”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အလွန်ပင် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက နည်းနည်းတော့ လွတ်လပ်မှုကို မြတ်နိုးတဲ့ သဘာဝရှိတယ်ဗျ။ ဘယ်အဖွဲ့အစည်းထဲကိုမှ ဝင်ရောက်ဖို့ ဆန္ဒရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်မိပါတယ်။”
နင်ဖုန်းကျီသည် ရွယ်ချင်းဟော်ကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့် သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူ၏ စကားထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်ဟု သူ ခံစားနေရသနည်း။
လီကျယ်ရှန်းက ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်ခဲ့သော သူ၏ အတိတ်များကို ရွယ်ချင်းဟော်အား ပြောပြထားလေသလား။ သူတို့နှစ်ဦးက အဲဒီလောက်ထိ ရင်းနှီးကြတာလား။
နင်ဖုန်းကျီ၏ အတွေးများမှာ လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက် သူက တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်သည်။
“ဓားဝိုင်နဲ့ ငါနဲ့က... ပတ်သက်မှုဟောင်းလေးတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။”
“ဒီတစ်ခေါက် အင်ပါယာမြို့တော်ကို လာတာက သူ့ကိုလည်း တစ်ချက် တွေ့ချင်လို့ပါ။”
ရွယ်ချင်းဟော်က ပြုံးလျက်ပင်
“ဒါဆို ဆရာ့အတွက် ကျွန်တော်ပဲ လမ်းပြပေးပါရစေ။”
“မင်းသားက နိုင်ငံတော်အရေးတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲ၊ အလုပ်ရှုပ်ခံနေဖို့ မလိုပါဘူး။”
“ဓားဝိုင်ရဲ့ နေအိမ်က လူသူကင်းဝေးတဲ့ နေရာမှာဆိုတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လမ်းပြတာက ပိုပြီး သင့်တော်ပါလိမ့်မယ်။”
အင်ပါယာမြို့တော်၏ အရှေ့ဘက် ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်၊ မြို့၏ ဆူညံသံများနှင့် ဝေးကွာသော ခြံဝန်းလေးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရွယ်ချင်းဟော်၊ နင်ဖုန်းကျီနှင့် ချန်ရှင်းတို့ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
ခြံစည်းရိုး တံတိုင်းမှာ မမြင့်လှဘဲ ကိုင်းကျဲကျဲနှင့် အိုမင်းနေသော မက်မွန်ပင်ကြီးမှာ တံတိုင်းပေါ်မှ အပြင်ဘက်သို့ ကိုင်းထွက်နေသည်။ ဤသည်မှာ ခြံဝန်းလေးကို ပိုမို ရိုးရှင်းတင့်တယ်ပြီး ဆိတ်ငြိမ်သော အလှကို ပေးစွမ်းနေသည်။
နင်ဖုန်းကျီသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ တံတိုင်းပေါ်မှ ထွက်နေသော မက်မွန်ပွင့်လေးများကို ကြည့်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။
“ဆူညံသံတွေကြားမှာ ဆိတ်ငြိမ်ပြီး ထူးကဲတဲ့ အလှတရား ရှိနေပါလား။ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ နေရာလေးပဲ။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွယ်ချင်းဟော်၏ အပြုံးမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားပြီး သူမ၏ လေသံမှာ ပေါ့ပါးနေသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ အင်အားကြီး ဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ တင်းကျပ်လှတဲ့ ခြံဝန်းကြီးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီနေရာက ပိုပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတယ်လို့ ခံစားရတာပေါ့။”
နင်ဖုန်းကျီ: “...”
သူတို့အားလုံး ခြံတံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။ ရွယ်ချင်းဟော်က ရှေ့သို့တက်ကာ တံခါးခေါက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နင်ဖုန်းကျီက ဦးစွာ ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံစကို အသာအယာ ခါလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ငါက ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမရှိဘဲ ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်ဆိုတော့ တစ်ဖက်လူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို နှောင့်ယှက်သလို ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ။”
“ယဉ်ကျေးမှုအရ ငါ့ကိုပဲ အခွင့်ပေးပါ။”
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...
တိတ်ဆိတ်လှသော ကျေးလက်တောရိပ်တွင် တံခါးခေါက်သံမှာ ကြည်လင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွီ...
တံခါးမှာ ပွင့်ဟလာသည်။ အပြင်ဘက်မှ နေ့အလင်းရောင်များမှာ အထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး တံခါးနောက်ကွယ်တွင် ရိုးရှင်းလှသော အင်္ကျီဖြူနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်တစ်ဦး၏ ရုပ်ပုံလွှာကို ပေါ်လွင်စေသည်။ နင်ဖုန်းကျီ၏ အကြည့်မှာ လူငယ်လေး၏ ချောမောနေဆဲဖြစ်သော မျက်နှာထက်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူတို့ကြားတွင် တောင်တန်းပေါင်း ထောင်ချီကာဆီးနေသကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များက သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဤမိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းကို သူ မမှတ်မိနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။
သူ၏ လည်ချောင်းမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သူ အကြာကြီး မခေါ်ဖြစ်ခဲ့သော နာမည်ကို နောက်ဆုံးတွင် ခေါ်ဆိုလိုက်တော့သည်။
“ကျယ်ရှန်း... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။”
တံခါးအတွင်းဘက်တွင်မူ အသစ်စက်စက် ချုပ်လုပ်ထားသော ဖြူစင်သည့် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လီကျယ်ရှန်းမှာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အပြုံးနုလေးကို ဆင်မြန်းထားသည်။
သူသည် ဘေးသို့ အသာအယာ ဖယ်ပေးရင်း လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်နင်၊ စီနီယာ ချန်ရှင်းနဲ့... အိမ်ရှေ့စံ မင်းသား၊ ကြွကြပါဦးဗျာ။”
ဓားဝိုင် ဟူသော နာမည်မှာ ကောင်းကင်ဒူမြို့တော်တွင် ကျော်ကြားလာကတည်းက နင်ဖုန်းကျီသည် ပြန်လည်ဆုံတွေ့မည့် ပုံရိပ်ပေါင်းများစွာကို စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ထိုလူငယ်လေးမှာ ဒေါသထွက်နေမည်၊ လှောင်ပြောင်မည်၊ သို့မဟုတ် ထိုစဉ်က သူတို့၏ “မျက်စိကန်းခဲ့မှု” ကို အပြစ်တင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုကဲ့သို့ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်အေးဆေးနေလိမ့်မည်ဟုမူ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးမှာ ယုံကြည်မှုရှိရှိ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ လွန်ခဲ့သမျှ အတိတ်က ကိစ္စများမှာ မက်မွန်ကိုင်းများကို ဖြတ်တိုက်သွားသော လေညင်းလေးတစ်ချက်ကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေပုံရသည်။
လီကျယ်ရှန်းကို ဤကဲ့သို့ မြင်တွေ့ရသောအခါ နင်ဖုန်းကျီသည် ကူရုံမေးခဲ့သော မေးခွန်းကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။
“မင်း နောင်တရသလား”
ထိုစဉ်က သူ၏ရင်ထဲတွင် လှိုင်းအနည်းငယ်သာ လှုပ်ခတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုလှိုင်းငယ်လေးမှာ ပြင်းထန်သော ဒီရေများအဖြစ် ပြောင်းလဲလာချေပြီ။
ဓားသုံ့လော် ချန်ရှင်းမှာမူ ထိုကဲ့သို့ တွေးနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူ၏ အကြည့်မှာ လီကျယ်ရှန်းအပေါ်တွင်သာ စိုက်ကျနေပြီး လူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ဝန်းကျင်တွင် လှည့်ပတ်နေသော လေညင်းလေးများကို အထူးသတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
တစ်လပြည့်မည့် အချိန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ အကယ်၍ နေရာဒေသက မသင့်တော်ပါက သူသည် လီကျယ်ရှန်းအနေဖြင့် ဓားလမ်းစဉ်တွင် မည်မျှအထိ ထပ်မံ တိုးတက်လာသည်ကို သေချာပေါက် စမ်းသပ်ကြည့်ချင်မိမည်မှာ အမှန်ပင်။
ရွယ်ချင်းဟော်ကမူ နောက်ဆုံးမှ ဝင်လာသူဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် သူမ၏ တင်းကျပ်နေသော စိတ်အာရုံများမှာ ပြေလျော့သွားတော့သည်။ လီကျယ်ရှန်းက နင်ဖုန်းကျီကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်မည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် အေးဆေးနေသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရမှသာ သူမ တကယ်ပင် စိတ်အေးသွားရသည်။
မက်မွန်ပင်ကြီးမှာ ထီးတစ်စင်းကဲ့သို့ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေပြီး ကြည်လင်သော အရိပ်များကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ထိုသစ်ပင်အောက်တွင် စန္ဒကူးစားပွဲဟောင်းတစ်လုံးနှင့် ဝိုင်းစက်သော ထိုင်ခုံလေးလုံး ရှိနေသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် နင်ဖုန်းကျီနှင့် ချန်ရှင်းတို့ကို ဧည့်သည်တော်နေရာများသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ရွယ်ချင်းဟော်ကိုမူ သူမ စိတ်ကြိုက် နေထိုင်နိုင်ကြောင်း မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။
လေးဦးသား ထိုင်လိုက်ကြသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် နင်ဖုန်းကျီနှင့် ချန်ရှင်းတို့အတွက် လက်ဖက်ရည် ကြည်ကြည်လေးကို လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းများ စကားစမြည် ပြောသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။
“စီနီယာ ကူရုံကော ဘာလို့ အတူတူ မပါလာတာလဲဗျ”
မက်မွန်ပွင့်များကို ငေးကြည့်နေသော နင်ဖုန်းကျီက အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက်
“မင်းရဲ့ ဦးလေးကူက ဂိုဏ်းရေးရာတွေကို တာဝန်ယူနေရလို့ ဒီတစ်ခေါက် မပါလာဖြစ်တာပါ။”
သူ အကြာကြီး မခေါ်ဖြစ်ခဲ့သော “ဦးလေးကူ” ဟူသော အသုံးအနှုန်းကြောင့် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကိုင်ထားသော လီကျယ်ရှန်း၏ လက်မှာ အသက်ရှူတစ်ချက်စာမျှ မသိမသာ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်မှာ လှိုင်းအနည်းငယ် ထသွားသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် ထိုလှိုင်းများမှာ မရှိခဲ့သကဲ့သို့ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။
လက်ဖက်ရည်မှာ ခွက်ထဲသို့ ပြည့်လျှံသွားသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ပြန်ချလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ နင်ဖုန်းကျီနှင့် ချန်ရှင်းတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ် နက်ရှိုင်းရာတွင်မူ မထိန်းချုပ်နိုင်သော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များက လှိုက်တက်လာခဲ့သည်။
သူ့ရှေ့မှ ဤလူနှစ်ဦးသည် တစ်ချိန်က သူ မော်ကြည့်ခဲ့ရသော မြင့်မားသည့် တောင်တန်းကြီးများ ဖြစ်ခဲ့သည်။ နင်ဖုန်းကျီ၏ ပါးနပ်သော စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် ချန်ရှင်း၏ အေးစက်စံပယ်လှသော ဓားပညာရပ်များမှာ သူ တစ်ချိန်က တမ်းတခဲ့ဖူးသော နယ်ပယ်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း အချိန်နှင့် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။ သူ လီကျယ်ရှန်း၏ လမ်းစဉ်သည် ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်း၏ လမ်းကြောင်းမှ သွေဖည်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာလှပါပြီ။ လွန်ခဲ့သမျှ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များမှာ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းမှ မီးတောက်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင်။ ရင်ထဲတွင်မူ အရာအားလုံးက အရင်အတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း လူတွေကတော့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဟူသော နှမြောတသမှု သက်ပြင်းလေးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
“ကျယ်ရှန်း... မင်းက ငါ ဒါကို ကြိုက်တာ မှတ်မိနေသေးတာပဲ။”
နင်ဖုန်းကျီ၏ အကြည့်မှာ စားပွဲပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သော စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူသည် ဝတ်ရုံစကို အသာအယာ ခါလိုက်ရာ စစ်တုရင်ခုံမှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသည်။
“ကျယ်ရှန်း... ငါတို့ စစ်တုရင် မကစားဖြစ်တာ ကြာပြီပဲ။ တစ်ပွဲလောက် ကစားကြမလား”
“ရပါတယ်။”
လီကျယ်ရှန်းက ပြုံး၍ သဘောတူလိုက်သည်။ အဖြူနှင့် အမည်း ရောယှက်ကာ စစ်တုရင်ရုပ်များမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျရောက်လာကြသည်။ ကစားပွဲမှာ နက်နဲလှသော်လည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ မရှိဘဲ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းများ အတိတ်ကို ပြန်လည် တမ်းတနေကြသည့်အလား စစ်တုရင်ခုံလေးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေသည်။
နင်ဖုန်းကျီသည် ကစားပွဲကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် စိတ်အေးသွားဟန်ရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ကျယ်ရှန်း... ငါ တကယ်ပဲ မင်းကို အထင်မမှားခဲ့ပါဘူး...”
ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယခင်က ပေါ့ပါးနေသော လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... နင်ဖုန်းကျီသည် ဤစကားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော စကားလုံးများကို ယခင်က လီကျယ်ရှန်းအား ပြောကြားခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်။ လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ညှပ်ထားသော အဖြူရောင် စစ်တုရင်ရုပ်လေးမှာ လေပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး အောက်သို့ ကျမလာတော့ပေ။
ရှည်လျားလှသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက သူတို့ကြားတွင် စိုးမိုးသွားရာ မက်မွန်ကိုင်းများပင် လေးလံမှုကြောင့် အောက်သို့ ငိုက်ကျသွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ရွယ်ချင်းဟော်သည် လီကျယ်ရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို နောက်သို့ အသာအယာ ဆန့်ထုတ်ကာ လီကျယ်ရှန်း၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ သူမရှိနေကြောင်း နှစ်သိမ့်ပေးသည့် သဘောပင်။
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နင်ဖုန်းကျီ၏ အသံထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခါးသီးမှုများ ပါဝင်နေသည်။
“ကျယ်ရှန်း...”
“မင်း... ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းကို ပြန်လာဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား”