အခန်း (၈၈)
Vol. 9 Ch. 88
“ကျယ်ရှန်း...”
“မင်း... ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းကို ပြန်လာဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား”
တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လှသော ဂိုဏ်းချုပ်နင်၏ ကျင့်ကြံမှုဖြင့်ပင် ဤမေးခွန်းကို မေးပြီးနောက် သူ၏ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော ချန်ရှင်း၏ လက်မှာ အနည်းငယ် တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ခွက်နှုတ်ခမ်းမှာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်မှာ လေမတိုက်ဘဲ လှိုင်းထလာပြီး ထိုလှိုင်းများကြား၌ ဓားချီများမှာ ယှက်နွယ်နေတော့သည်။ ခဏချင်းမှာပင် ခွက်ထဲမှ ရေများမှာ လုံးဝ အငွေ့ပျံသွားပြီး ဖြူလွလွ အခိုးအငွေ့လေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူသည် အားလပ်သွားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်နင်နှင့် လီကျယ်ရှန်းတို့ကြားတွင် ကူးလူးနေသည်။
ဂိုဏ်းချုပ်နင်နှင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း သိရှိထားကြသည်မှာ... ရုံရုံနှင့် လီကျယ်ရှန်းတို့ လမ်းခွဲခဲ့စဉ်က သူတို့သည် လူကြီးများဖြစ်ကြသော်လည်း ဘေးမှ ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမျှမလုပ်ခဲ့ကြပေ။ ဤသည်မှာ ထိုကိစ္စကို သဘောတူခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်းတစ်ယောက် ဝိုင်ထဲ၌ အသည်းကွဲ ခံစားချက်များကို နှစ်မြှုပ်ကာ စိတ်ပျက်အားလျော့စွာ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်ပင် သူတို့သည် တားဆီးရန် ပေါ်မလာခဲ့ကြချေ။
ထိုအချိန်မှစ၍...
လီကျယ်ရှန်းနှင့် ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းတို့၏ ပတ်သက်မှုမှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်လေးမှာ စည်းကမ်းမဲ့ပြီး လွတ်လပ်မှုကို မြတ်နိုးသူဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲ၌မူ မွေးရာပါ မာန်မာနတစ်ခု ရှိနေသည်။
သို့သော်လည်း...
ဂိုဏ်းချုပ်နင်ကဲ့သို့ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးက ယခုကဲ့သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချကာ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် ကမ်းလှမ်းလာခြင်းမှာ ယခုအချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် မည်မျှအထိ တောက်ပနေပြီနည်းဟူသည်ကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။
ရွယ်ချင်းဟော်၏ အကြည့်မှာလည်း လီကျယ်ရှန်းအပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ သူမ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရဆိုလျှင် လီကျယ်ရှန်းကို ပြန်မသွားစေလိုသည်မှာ အမှန်ပင်။ ဤသည်မှာ အကျိုးစီးပွား တွက်ချက်မှုကြောင့် မဟုတ်ပေ။ လီကျယ်ရှန်းအပေါ် မှားယွင်းခဲ့သူများကို အလွယ်တကူ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ရမည်ကို သူမ မလိုလားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော် မပြန်ချင်ပါဘူး။”
လူသုံးဦး၏ ကွဲပြားသော အကြည့်များအောက်တွင် လီကျယ်ရှန်း၏ အဖြေမှာ တိုက်ရိုက်ကျပြီး ပြတ်သားလှသည်။ ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားပြီးသား အဖြေတစ်ခုကို ပြောဆိုလိုက်သည့်အလားပင်။
“ကျယ်ရှန်း...”
ဂိုဏ်းချုပ်နင်၏ နှုတ်ခမ်းထက်မှ ခါးသီးမှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်းအနေဖြင့် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့်ပင် အရိပ်အယောင်လေးမျှ ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ ထိုနေ့ကို သတိရစေသည်... သူ၊ ချန်ရှင်းနှင့် ကူရုံတို့သည် ရုံရုံနှင့် လီကျယ်ရှန်းတို့ ပြတ်ပြတ်သားသား လမ်းခွဲနေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည့် ထိုနေ့ကိုပင်။
ထိုစဉ်က သူသည်လည်း နောင်တစ်ချိန်အတွက် လမ်းစလေးမျှ ချန်ထားရန် မတွေးတောခဲ့မိပေ။ ယနေ့တွင်မူ လီကျယ်ရှန်းက ထိုသဘောထားအတိုင်းပင် သူ့ကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီ။ ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းမှာ ဤမျှသာ ဖြစ်ချေတော့သည်။ ချန်ရှင်း၏ ဖြူလွလွ မျက်ခုံးအစုံမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီးမှ ပြန်လည် ပြေလျော့သွားသည်... လီကျယ်ရှန်း၏ အပြုအမူက မမှားပေ။
“လက်ဖက်ရည်တွေ အေးကုန်ပါပြီ။”
ရွယ်ချင်းဟော်သည် ဂိုဏ်းချုပ်နင်နှင့် ချန်ရှင်းတို့အတွက် လက်ဖက်ရည်ကို ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြန်လည် ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ လီကျယ်ရှန်းနှင့် မတော်တဆ ဆုံမိသွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ “ကောင်းတယ်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် အပြုံးနုလေးတစ်ခု ပွင့်လန်းသွားသည်။
လီကျယ်ရှန်းက ထိုအကြည့်ကို နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မကာ အသာအယာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်သွားရန်လား။
သူ ထိုသို့ မည်သည့်အခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးပေ။ သူသည် လောကအနှံ့ လှည့်လည်ကာ သူ၏ဓားဖြင့် လောကဓံကို ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးကတည်းက လင်းလက်သော လမင်းနှင့် ကြည်လင်သော လေညင်းမှအပ အခြားသော အာဏာစက်ဟူသမျှသည် သံခြေချင်းများသာ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အတိတ်က နာကျည်းစရာများနှင့် မသာယာမှုများ ရှိခဲ့သော ခုနစ်ပါးရတနာ ဖန်စီဂိုဏ်းဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် အတိတ်ကို လွှတ်ချထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ထိုအတိတ်မှာ အိမ်မက်တစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ချေ။
လီကျယ်ရှန်း၏ တည်ငြိမ်ချောမောသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဂိုဏ်းချုပ်နင်သည် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“မင်း မပြန်ချင်ဘူးဆိုတာ နားလည်ပါတယ်။”
“ခုနက စစ်တုရင် ကစားပွဲလိုပါပဲ၊ လမ်းကြောင်းတစ်ခု မှားသွားရင် နောင်တရဖို့က နောက်ကျသွားပြီပေါ့။”
“ကျယ်ရှန်း... ငါ့မှာ နောက်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်...”
“ရုံရုံ...”
“သူက ငယ်သေးသလို ငါတို့ကလည်း သူ့ကို အလိုလိုက်ထားခဲ့ကြတာလေ။”
“အဲဒီနေ့က သူ မင်းကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက အရမ်းကို ရက်စက်ပြီး ပြင်းထန်လွန်းခဲ့ပါတယ်။”
“သူ့ကိုယ်စား ငါ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်...”
“ဂိုဏ်းချုပ်နင်... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့”
လီကျယ်ရှန်းက ဂိုဏ်းချုပ်နင်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ဆိုလိုက်သည်။
“အခု ပြန်တွေးကြည့်ရင် ကျွန်တော် ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် ကျင့်စဉ်တွေ ရပ်တန့်နေခဲ့တာဟာ အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့တာပါပဲ။”
“ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်သိုင်းဝိဉာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ နင်ရုံရုံ အတွက်တော့ ကျွန်တော်ဟာ တကယ်ပဲ မသင့်တော်တဲ့သူ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။”
“အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ လမ်းခွဲခဲ့တာကလည်း လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ သဘာဝပါပဲ။”
ဂိုဏ်းချုပ်နင်သည် စကားပြောချင်သော်လည်း တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ လီကျယ်ရှန်းက ဆက်လက်ပြောကြားသည်မှာ
“ဂိုဏ်းချုပ်နင် စိတ်ချပါ။”
“အကယ်၍ တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် နင်ရုံရုံနဲ့ တကယ်ပဲ ပြန်တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် သူ့ကို တစ်ခါမှ မဆုံဖူးတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားမှာပါ။”
“တမင်သက်သက် လက်စားချေတာ ဒါမှမဟုတ် စကားနဲ့ လှောင်ပြောင်တာမျိုးက ကလေးဆန်လွန်းပါတယ်၊ အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်လည်း မဟုတ်ဘူး။”
အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုပြီးသွားကြပြီ။ လီကျယ်ရှန်းနှင့် ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းကြားမှ ရင်ထဲက အထုံးအဖွဲ့မှာ ပြေသွားခဲ့ပုံရသည်။
သို့သော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်နင်ကမူ မြင်မရသော အတားအဆီးတစ်ခုမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားသည်ဟု သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆက်လက် စကားပြောနေခြင်းက အနေရခက်ရုံသာ ရှိတော့မည်။ သူတို့ကြားတွင် ကျန်ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသော ပတ်သက်မှုမှာ ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်း၏ အတိတ်ပင် ဖြစ်ပြီး ထိုအကြောင်းကို ပြောဆိုခြင်းကလည်း ဝေးကွာမှုကိုသာ ပိုမို ထင်ရှားစေပေလိမည်။
ဂိုဏ်းချုပ်နင်က ထရပ်လိုက်ပြီး
“ကျယ်ရှန်း... ငါတို့ကို လိုက်ပို့မနေပါနဲ့တော့။ ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ပါဦး။”
လီကျယ်ရှန်းကမူ ဂိုဏ်းချုပ်နင်နှင့် ချန်ရှင်းတို့ကို ခြံတံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။
ထိုစဉ် ချန်ရှင်း၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ ဖြူလွလွ ဆံနွယ်များမှာ လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံလာပြီး သူက အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဓားကဲ့သို့ စုလိုက်ပြီး မည်သည့် သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ လီကျယ်ရှန်းထံသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။
ဤရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရွယ်ချင်းဟော်၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏နောက်မှ ရွယ်ချင်းဟော်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုမှသာ ရွယ်ချင်းဟော်၏ တင်းမာနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ပြေလျော့သွားတော့သည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကြည်လင်သော ဓားမြည်သံနှင့်အတူ ကြာပန်းစိမ်းဓား မှာ သူ၏ရှေ့တွင် အဆင်သင့် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဓားရိုးကို သူ၏လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် ခဏ ခြံဝန်းအတွင်း၌ နူးညံ့သော လေညင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီ။
ထိုလေညင်းမှာ စိမ်းပြာကြာပန်းဓား အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားသည်။ ဓားကျောရိုးပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော စိမ်းပြာရောင် ကြာပန်းတစ်ဆယ့်နှစ်ပွင့်မှာ လေထဲတွင် တင့်တယ်စွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။
ချန်ရှင်း၏ ဓားလက်ချောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်သည့် ဓားအလင်းကို ရင်ဆိုင်လျက် လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“စိမ်းကြာဓားတေးသွား၊ တတိယပုံစံ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ လေညင်း...”
ဓားအလင်းမှာ ဝိညာဉ်ဆန်လှပြီး ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့လျက် ဆုပ်ကိုင်၍မရပေ။ နူးညံ့သော လေညင်းအတွင်း၌ စီးဆင်းနေသော်လည်း အရိုးကိုစားပြီး ကျောက်ကိုဖောက်နိုင်သော နက်နဲသည့် စူးရှမှုကို သယ်ဆောင်ထားသည်။
ခဏချင်းမှာပင် ခြံဝန်းအတွင်းရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်များ၊ အုတ်နှင့် ကျောက်ခဲများပေါ်တွင် လေတိုက်စားထားသော အမှတ်အသားများ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားသည် ချန်ရှင်း၏ ဓားလက်ချောင်းမှ စူးရှသော အစွန်းနှင့် ထိတွေ့သွားသော်လည်း ကြည်လင်သော လေညင်းများအဖြစ် ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ နောက်ထပ် ဓားချက်နှစ်ချက်ကို ဆက်တိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်းများမှာ ယှက်နွယ်သွားပြီး ချန်ရှင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မနည်း ထိန်းထားလိုက်နိုင်တော့သည်။
ချန်ရှင်းသည် လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ချီးကျူးဂုဏ်ယူရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
“မင်း တကယ်ပဲ လေညင်းရဲ့ ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားပြီပဲ။”
“လေညင်းတစ်ချက်အတွင်းမှာပဲ အချို့က သူ့ရဲ့ လျင်မြန်မှုကို နားလည်ကြတယ်၊ အချို့က သူ့ရဲ့ စူးရှမှုကို နားလည်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ လေညင်းရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့မှုကို နားလည်သွားတာပဲ။ အဲဒါက အချိန်ရဲ့ ကုန်ဆုံးမှုနဲ့ အရာခပ်သိမ်းရဲ့ ပျက်စီးခြင်း သဘောတရားတွေနဲ့ လျှို့ဝှက်စွာ ဆက်နွှယ်နေတယ်။”
“မင်း လေဓားဂိုဏ်းကို ရောက်ခဲ့ပြီး ဖုန်းပိုင်လုံနဲ့ တွေ့ခဲ့ပုံရတယ်။”
“အဲဒီအဖိုးကြီး ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို အလေးအနက်ထားမနေပါနဲ့။ သူက တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်းထိုင်ပြီး ဓားကို နားလည်ဖို့ လေညင်းကို နားထောင်နေတာ။ ‘ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် နယ်ပယ်ထဲကို မဝင်မချင်း ဓားအိမ်ကို မချွတ်ဘူး’ လို့ သူ ကျိန်ဆိုထားပေမဲ့ ငါ့အမြင်မှာတော့ အခွင့်အရေးကြီးကြီးမားမား မရရင် ဖုန်းပိုင်လုံဟာ ဒီဘဝမှာ ဝိဉာဉ်ပြည့်ရှင် နယ်ပယ်ကို လှမ်းမြင်ဖို့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။”
“ဒီလေညင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ဓားလမ်းစဉ်ရဲ့ အခြေခံက ပိုပြီး ခိုင်မာလာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့်လမ်းကတော့ အခက်အခဲတွေ အတားအဆီးတွေနဲ့ ပြည့်နေဦးမှာပဲ။”
“မင်း စတုတ္ထနယ်ပယ်ရဲ့ ဓားကို နားလည်သွားတဲ့အခါ ငါ မင်းကို ပြန်လာရှာပါ့မယ်။”
စကားဆုံးသည်နှင့် ချန်ရှင်းနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်နင်တို့သည် လွင့်မျောထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ခြံဝန်းနှင့် ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်နင်က ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။
“ကျယ်ရှန်းက ရုံရုံကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားမယ်လို့ ပြောသွားတယ်။”
“ငါ့သမီးရဲ့ အကြောင်းကို သိသလောက်ဆိုရင် ရုံရုံက အဲဒါကို လက်ခံဖို့ ပိုပြီး ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ရှင်း၏ ပိန်လှီပြီး အေးစက်သော မျက်နှာထက်တွင် ရှားရှားပါးပါး မတတ်သာသည့် အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏လက်ထဲက ဓားသည် လောက၌ ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသော်လည်း “အချစ်” ဟူသော စကားလုံးကိုမူ မဖြတ်တောက်နိုင်ဘဲ ပို၍သာ ရှုပ်ထွေးသွားစေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။
“ကျယ်ရှန်းရဲ့ အခု အခြေအနေကို ရုံရုံကို အသိပေးသင့်သလား”
ဂိုဏ်းချုပ်နင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းခါလျက် ဆိုလိုက်သည်။
“ရုံရုံနဲ့ ကျယ်ရှန်းတို့ လမ်းခွဲခဲ့တုန်းက ငါတို့ ဝင်မပါခဲ့ဘူး။”
“အခုတော့... အရာအားလုံးကို သူ့သဘာဝအတိုင်းပဲ ရှိပါစေတော့။”
ချန်ရှင်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဒူ အင်ပါယာမြို့တော် ဧရိယာမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ချန်ရှင်းက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်နင်ကို ပြောလိုက်သည်။
“ဖုန်းကျီ... ကျယ်ရှန်းဟာ ယဲ့မိသားစုအတွက် လုပ်ဆောင်ပေးမှာ မဟုတ်သလို မြင့်မြတ်သော ကုသခြင်းမျှော်စင်အတွက် တိုက်ပွဲမှာလည်း ပါဝင်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး သေချာပေါက် သိကြပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်နေရင်တောင်... နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျယ်ရှန်းရဲ့ ဓားလမ်းစဉ်က ထိပ်ဆုံးကို ရောက်လာတဲ့အခါ သူနဲ့ ငါ့ကြားမှာ တိုက်ပွဲတစ်ခုကတော့ မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမှာပဲ။”
ဂိုဏ်းချုပ်နင်သည် ဦးစွာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ချန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ လောကရှိ ဓားသမားများမှာ မြစ်ကို ဖြတ်ကူးနေသော ငါးများကဲ့သို့ များပြားလှသော်လည်း ချန်ရှင်းသည် လက်ရှိတွင် လောက၏ ဓားလမ်းစဉ်၌ ထိပ်ဆုံးနေရာကို ရယူထားသူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လီကျယ်ရှန်းအနေဖြင့် သူ၏လမ်းစဉ်ကို သက်သေပြပြီး အနာဂတ်တွင် ထိပ်ဆုံးသို့ တက်လှမ်းလိုပါက ချန်ရှင်းနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ရန်မှာ မလွဲမသွေပင်။ ဤသည်မှာ ရန်ငြိုးကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လမ်းစဉ်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမည်။
ဂိုဏ်းချုပ်နင်သည် ခေါင်းကို ခါရမ်းလျက် တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့သည်။
“ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းနဲ့ လီကျယ်ရှန်းတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိမှာမဟုတ်ဘူး ထင်ပါရဲ့ဗျာ။”