အခန်း (၈၉)

နင်ဖုန်းကျီနှင့် ချန်ရှင်းတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ အမြင်အာရုံ၏ အဆုံးသတ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ လီကျယ်ရှန်းသည် ခြံတံခါးကို ပိတ်ကာ ခြံဝန်းလေးအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ပြင်ပလူများ မရှိတော့သောအခါ ရွယ်ချင်းဟော်၏ ဟန်ပန်မှာ သိသိသာသာပင် ပြေလျော့သွားတော့သည်။ သူမသည် စန္ဒကူးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ မှီလျက် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာထက်တွင် အေးအေးလူလူ ရှိနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

လီကျယ်ရှန်းက ပြုံး၍ သူမ၏ ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ အင်ပါယာအရေးတွေနဲ့ အလုပ်မရှုပ်ဘူးလား။ သူတို့နဲ့အတူတောင် လိုက်လာနိုင်တယ်ဆိုတော့။”

“အင်း... မရှုပ်ပါဘူး။”

ရွယ်ချင်းဟော်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် ပျင်းရိစွာပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော စီဖုန်း နှင့် ရှဲလန်တို့မှာမူ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ မဲ့လိုက်ကြသည်။

အလုပ်မရှုပ်ဘူးလား။ အိမ်ရှေ့စံ နန်းတော်က အကြံပေးတွေအားလုံး အလုပ်များလွန်းလို့ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေကြတာ။ သူကတော့ နင်ဖုန်းကျီနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ မင်း တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ လိုက်လာခဲ့တာလေ။

“သခင်လေးကတော့ လီကျယ်ရှန်းအပေါ် အရမ်းကို ကောင်းလွန်းနေပြီပဲ...”

ထိုနှစ်ဦးမှာ စိတ်ထဲမှ တတွတ်တွတ် မြည်တွန်တောက်တီးနေကြသော်လည်း လက်ဖက်ရည်ကိုမူ အေးအေးလူလူပင် သောက်နေကြသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဤနေရာတွင် နေရသည်ကို နှစ်သက်ကြသည်။ မက်မွန်ပွင့်ရနံ့များ သင်းပျံ့နေပြီး လေညင်းလေးများ တိုက်ခတ်နေသော ဤခြံဝန်းလေးမှာ တကယ့်ကို စိတ်အေးချမ်းစရာ နေရာလေးတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။

လီကျယ်ရှန်းသည် နေရာတွင် ထိုင်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ဟိုရွှေ့ဒီရွှေ့ လုပ်နေသည်။ သူသည် ရံဖန်ရံခါ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ မျက်လွှာချလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေ၏။

ရွယ်ချင်းဟော်သည် မျက်လုံးများကို အသာအယာ ဖွင့်ကြည့်ကာ လီကျယ်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ငုံ့ထားသော ထိုချောမောသည့် မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းနေသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ် နက်ရှိုင်းရာတွင်မူ ဂရုဏာသက်မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် မည်မျှပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော စရိုက်ရှိပါစေ သူသည် လူငယ်တစ်ဦးသာ ရှိသေးသည်။ ယနေ့ နင်ဖုန်းကျီနှင့် တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရခြင်းက သူ၏ရင်ထဲတွင် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည် နိုးကြားလာစေမည်မှာ အမှန်ပင်။ လူ့နှလုံးသားသည် ကျောက်ခဲမဟုတ်ပါလား၊ မည်သို့လျှင် ခံစားချက် ကင်းမဲ့နိုင်ပါမည်နည်း။

ရွယ်ချင်းဟော်သည် ထရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်း၏ နောက်ဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော လက်တစ်စုံက လူငယ်လေး၏ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးအစုံကို အသာအယာ အုပ်မိုးလိုက်သည်။

လီကျယ်ရှန်းမှာ သူ၏ အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောနေသဖြင့် ရွယ်ချင်းဟော်၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိမပြုမိဘဲ ထိုနူးညံ့သော ထိတွေ့မှု ရောက်ရှိလာမှသာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

“ချန်ရန်ရွယ်... မင်း...”

သူသည် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နာကျင်မှုနှင့် နူးညံ့မှုတို့ ရောယှက်နေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် ဆုံမိသွားသည်။

“ခဏလောက် အိပ်လိုက်ပါ... ငါ... မင်းဘေးမှာ ရှိနေပေးမယ်။”

လီကျယ်ရှန်းမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ကောင်းပါပြီ။”

မက်မွန်ပင်အောက်၊ နူးညံ့သော လေညင်းများကြားတွင် ချန်ရန်ရွယ်၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ နွေးထွေးမှုကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်း၏ နဖူးပြင်ကို အသာအယာ နှိပ်နယ်ပေးနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စီဖုန်းမှာ အံကြိတ်ထားမိသည်။ သခင်လေး၏ အဆင့်အတန်းက မည်မျှ မြင့်မြတ်သနည်း။ မည်သို့လျှင် ဤကဲ့သို့ နိမ့်ကျသော အလုပ်ကို လုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ရှဲလန်မှာမူ ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် စီဖုန်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ခြံပြင်ဘက်သို့ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

သူသည် ချန်ရန်ရွယ်ထံမှ သန့်စင်တောက်ပသော စွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားလျက် ခြံတံတိုင်းပေါ်မှ ခုန်ကျော်သွားကြသည်။ ကျယ်ပြောလှသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ခြံဝန်းလေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လုံခြုံစွာ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြတော့သည်။

ခြံဝန်းအတွင်း၌မူ မက်မွန်ပွင့်ဖတ်လေးတစ်ခုသည် အသာအယာ လွင့်ပျံလာပြီး ချင်းရင်ရွှေ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုပွင့်ဖတ်လေး ထိတွေ့မိသော နေရာမှ စတင်၍ တောက်ပသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

မြင့်မြတ်သော အလင်းတန်းများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ အိမ်ရှေ့စံ၏ ဝတ်စုံအစား ဖြူစင်၍ ရွှေရောင်ခြည်များ ယှက်နွယ်နေသော ဇာဂါဝန်ရှည်ကြီး တစ်ထည် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ရွှေရောင်ဆံနွယ်များမှာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးကျနေပြီး တိုင်းပြည်ကိုပင် ပြိုလဲစေနိုင်လောက်သော အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် မျက်နှာလေးကို ဝန်းရံထားသည်။

ရွယ်ချင်းဟော် မရှိတော့ချေ။ မက်မွန်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေသူမှာ ချန်ရန်ရွယ်ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော မပြောင်းလဲသည့်အရာမှာ... အိပ်ပျော်နေသော လူငယ်လေးအပေါ် စိုက်ကြည့်နေသည့် သူမ၏ အကြည့်မှာ နူးညံ့စွဲလန်းနေဆဲ ဖြစ်ခြင်းပင်။

ဤအိပ်စက်ခြင်းကို လီကျယ်ရှန်းမှာ အလွန်ပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ခြေလက်များကို ဆန့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်အားရစွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ နဖူးပေါ်မှ နူးညံ့နွေးထွေးသော ထိတွေ့မှုမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြုံးလျက် ထိုလက်ကလေးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပဲ ချန်ရန်ရွယ်၊ ငါ တကယ် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားတယ်။”

သို့သော်လည်း သူ၏ လက်ဖဝါးအောက်မှ လက်မှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေပြီး ထိတွေ့မှုမှာလည်း အလွန်အမင်း နူးညံ့လွန်းနေသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ရင်ခုန်သံမှာ မြန်ဆန်သွားပြီး သူသည် ချက်ချင်း ထထိုင်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝင်လုဆဲဆဲ နေဝင်ရိုးရီ အလင်းတန်းများအောက်တွင် မြင့်မြတ်ပြီး ထူးကဲလှပသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းရောင်မှာ နေဝင်ချိန်၏ အလှကိုပင် မှိန်ဖျော့သွားစေသည့်အလား။

“မင်း... ချန်ရန်ရွယ်လား”

ချန်ရန်ရွယ်သည် သူမ၏ လက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ လီကျယ်ရှန်း၏ ခြံဝန်းလေးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါ မင်းရဲ့ နေအိမ်လား။ တကယ့်ကို တင့်တယ်ပြီး ထူးခြားတဲ့ နေရာလေးပဲ။”

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည် ရယူလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ အစ်ကို ရွယ်ချင်းဟော်ကော ဘယ်မှာလဲ”

ချန်ရန်ရွယ်၏ စိမ်းပြာရောင် မျက်ဝန်းများက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ရွယ်ချင်းဟော်က... အရေးကြီးတဲ့ နိုင်ငံတော်ကိစ္စတွေ ရှိလို့ အရင် ထွက်သွားပြီ။”

“သူ မသွားခင် ငါ့ကို ပြောသွားတာက...”

ချန်ရန်ရွယ်သည် စကားကို ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ဝှက်ထားသော လက်ချောင်းလေးများမှာ တင်းတင်း ဆုပ်ထားမိသည်။

“သူက ပြောတယ်... မင်း ငါ့ကို တွေ့ချင်နေသေးတယ် ဆိုလို့ ငါ ရောက်လာတာ။”

“မင်း ငါ့ကို တွေ့ချင်နေသေးတယ်” ဟူသော စကားလုံးများတွင် ပါဝင်နေသည့် မရေရာမှုများကြောင့် ထိုစကားကို ပြောဆိုလိုက်သည့်အခါ သူမ၏ ရင်ခုန်သံမှာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သို့သော်လည်း... ဤသည်မှာ လီကျယ်ရှန်းကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့သော စကားများ မဟုတ်ပါလား။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်းအနေဖြင့် “ရွယ်ချင်းဟော်” နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်နှင့် သူမနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် စကားနှင့် အပြုအမူ တူညီမှု ရှိမရှိကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်မိသည်။

“လီကျယ်ရှန်း... မင်းသာ လူရှေ့မှာ တစ်မျိုး၊ ကွယ်ရာမှာ တစ်မျိုး ပြောတတ်တဲ့သူဆိုရင်တော့... ဟွန့်”

ချန်ရန်ရွယ်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ ကိုက်ထားပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲမနေတော့ပေ။ ယင်းအစား သူမသည် သတ္တိရှိရှိပင် သူ၏ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ် နက်ရှိုင်းရာတွင်မူ စိုးရိမ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ထိုတောက်ပသော အကြည့်များအောက်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် ရိုးသားစွာပင် ခေါင်းညိတ် ဝန်ခံလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ငါ ချန်ရန်ရွယ်ကို၊ မင်းကို တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။”

“မင်း...”

ချန်ရန်ရွယ်၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများမှာ လိပ်ပြာတောင်ပံများကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကလေးများမှာ ဂါဝန်စကို ဆုပ်နယ်နေမိသည်။ သူမသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို ကိုက်ထားသော်လည်း ပါးပြင်ပေါ်မှ ပါးချိုင့်လေးများကိုမူ မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ချေ။

လီကျယ်ရှန်း၏ ပြုံးနေသော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် မျက်နှာကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်သော်လည်း ထိုမျက်ဝန်းများမှာ နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီထက်ပင် ပိုမို တောက်ပစွဲမက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

“ငါ ထင်တာတော့...”

“မင်း ကောင်းကင်ဒူမြို့တော်ကို ကောင်းကောင်း လည်ပတ်ဖူးမှာ မဟုတ်သေးဘူး မဟုတ်လား”

“ငါနဲ့အတူ အပြင်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ကြမလား”

လီကျယ်ရှန်းသည် ချန်ရန်ရွယ်ထံသို့ သူ၏ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ချန်ရန်ရွယ်၏ နားထဲတွင် သူမကိုယ်ပိုင် အသက်ရှူသံ မြန်ဆန်နေမှုကိုသာ ကြားနေရသည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများမှာ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လီကျယ်ရှန်း၏ နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးထဲသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ခြေထောက်ကို အားပြုလိုက်ရာ ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ခုန်ပျံမှု အနည်းငယ်ဖြင့် ချန်ရန်ရွယ်ကို ခြံဝန်းလေးအပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရွှေရောင်ဆံနွယ်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး ချန်ရန်ရွယ်သည် သူမဘေးမှ လူငယ်လေး၏ ချောမောသော ဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သမင်ပေါက်လေးတစ်ကောင် ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေပြီး ကြည်နူးမှု လှိုင်းတံပိုးများမှာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော စီဖုန်းနှင့် ရှဲလန်တို့၏ အမူအရာမှာမူ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုနှစ်ဦး လက်ချင်းချိတ်ထားသည်ကို မြင်ရုံသာမက ချန်ရန်ရွယ်၏ စစ်မှန်သော ရုပ်သွင်မှာ လူအများရှေ့တွင် ပေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီကျယ်ရှန်း သွားနေသော လမ်းကြောင်းမှာ မြို့ပြင်ရှိ လူသူကင်းဝေးသော ကြာပန်းကန်ဘက်သို့ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါမှသာ ထိုနှစ်ဦး စိတ်အေးသွားကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ စွမ်းအင်များကို ဖုံးကွယ်လျက် အနီးကပ် တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ချန်ရန်ရွယ်ကို ကြာပန်းကန်၏ ကမ်းနားသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ နူးညံ့သော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလျက် နေဝင်ချိန်၏ အလှတရားကို ခံစားနေကြသည်။ မှောင်ရီပျိုးစပြုလာပြီး ကြယ်လေးများ စတင် ပေါ်ထွက်လာသည့် အချိန်ရောက်မှသာ ချန်ရန်ရွယ်သည် မချင်မရဲဖြင့် လီကျယ်ရှန်းကို နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“လီကျယ်ရှန်း...”

သူမ၏ အသံထဲတွင် ဖုံးကွယ်မရသော စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ ဤစကားကို ပြောရန်မှာ သူမအတွက် အရှက်အကြောက် ကင်းမဲ့ရာ ရောက်မည်လား သူမ မသိပေ။ သို့သော် အကယ်၍ သူမ မပြောဖြစ်ခဲ့လျှင် ယနေ့ည သူမ အိပ်ပျော်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

“အကယ်၍... အကယ်၍ မင်း ငါ့ကို တွေ့ချင်သေးတယ်ဆိုရင်...”

“အဲဒီအခါကျရင် ရွယ်ချင်းဟော်ကိုပဲ ပြောလိုက်ပါ... ငါ သေချာပေါက် မင်းဆီကို လာတွေ့ပါ့မယ်...”

နေဝင်ချိန်၏ အလင်းတန်းမှာ ရွှေရောင်ဆံနွယ်နှင့် မိန်းကလေးကို ဝန်းရံလျက် မြင့်မြတ်ပြီး နူးညံ့သော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ထင်ကျန်စေသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ အပြုံးမှာ နွေးထွေးလှပြီး သူက ပြန်လည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ။”

နောက်ရက်များတွင် လီကျယ်ရှန်း၏ ဘဝမှာ အေးချမ်းမှုသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။ ဝိဉာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၃၄ သို့ တိုးတက်သွားသည့်အပြင် သူ၏ ကြာပန်းစိမ်းဓား‌တေးသွားကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့် သန့်စင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤနေ့တွင်မူ ကောင်းကင်ဒူ တော်ဝင်ကျောင်းတော်၏ ဂိတ်ဝရှေ့တွင်...

ဝုန်း ဝုန်း!

ဒိုင်း ဒိုင်း!

ယွီဖုန်း၊ အော်စလိုနှင့် ရှီညီအစ်ကိုတို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ လဲလျောင်းနေကြသည်။ ယွီထျန်းဟန်၊ ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့မှာလည်း ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုအောက်တွင် မလှုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားများ၏ ထိတ်လန့်တကြား တီးတိုးပြောသံများကို နားထောင်ရင်း တိုက်လုံသည် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“အဖိုး... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်”

“ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ပါတော့။ အဖိုးသာ ဒီလို ဆက်လုပ်နေရင် ကျွန်တော် ဒီကျောင်းမှာ ဆက်နေလို့ ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး”