အခန်း (၉၀)
Vol. 9 Ch. 90
ထိုအဘိုးအိုမှာ အလွန်ပင် ထွားကျိုင်းလှပြီး တိုက်လုံထက်ပင် နှစ်ဆခန့် ပိုမိုကြီးမားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကျယ်ပြန့်ပြီး ဖြူလွလွဆံပင်များမှာ သံအပ်များကဲ့သို့ ထောင်မတ်နေ၏။ ကျားသစ်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဒေါသထွက်မနေသည့်တိုင် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အလိုအလျောက် ထုတ်လွှတ်နေသည်။
မိမိ၏မြေးဖြစ်သူမှာ ဒူးထောက်ကာ ငိုယိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအဘိုးအိုသည် လက်ကိုမြှောက်၍ အားပါလှသော ပါးရိုက်ချက်တစ်ချက် ကျွေးလိုက်တော့သည်။
ဖျန်း—!
“ငါ့ရဲ့ ခွန်အားဂိုဏ်းကနေ မင်းလို လူဖျော့တော့တစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ထွက်လာရတာလဲ”
“ခွန်အားချင်း ရှုံးတာက တစ်ပိုင်းပေါ့၊ အခုတော့ ကျောင်းသားတစ်စုရဲ့ ဝိုင်းဝန်းလှောင်ပြောင်တာကိုတောင် ခံနေရတယ်”
“ဒါဟာ ငါ့မျက်နှာကို အိုးမည်းသုတ်လိုက်တာပဲ”
တိုက်လုံသည် သူ၏ပါးကို အုပ်ထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲပေ။
“စီနီယာ ထိုက်ထန်...”
ယွီထျန်းဟန်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေသည်။ ထိုအဘိုးအိုထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသည့် ဖိအားကြောင့် သူ စကားပြောရန် ခက်ခဲနေသော်လည်း အားယူ၍ ဆိုလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့က တိုက်လုံနဲ့ စနောက်နေကြတာပါ၊ အတည်မဟုတ်ပါဘူး။”
“ခွန်အားဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျောင်းသားတွေကြားက စနောက်မှုကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တာဟာ လူငယ်တွေကို အနိုင်ကျင့်ရာ မရောက်ဘူးလား”
ထိုက်ထန်သည် ယွီထျန်းဟန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ လဲကျရာမှ မနည်းထရန် ကြိုးစားနေသော ယွီဖုန်းတို့ လေးယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ဒါဟာ စနောက်ရုံသက်သက်ဆိုရင် အဲဒီလေးယောက်မှာ အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာလောက်ပဲ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။”
“ဒီနေ့ ငါလာတာ မင်းတို့အတွက် မဟုတ်ဘူး။ ဓားဝိုင် ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်၊ သူက ငါ့မြေးရဲ့ လက်မောင်းကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ချိုးလိုက်တယ်၊ ပြန်ကောင်းဖို့ လပေါင်းများစွာ ကြာလိမ့်မယ်။ ငါ သူ့ကိုလာရှာတာ။”
“ဓားဝိုင်ကို သွားခေါ်ပေးလိုက်၊ ဒါဆိုရင် မင်းတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး။”
“အဖိုးကြီး အယုတ်တမာ။ ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းသလဲ။”
ဒူကူယန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူမက အံကြိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ဝိဉာဉ်သုံ့လော် တစ်ယောက်ဆိုရင်ပဲ အနိုင်မရနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ခွန်အားနတ်ဘုရားရဲ့ နာမည်ကို အသုံးချပြီး ထင်တိုင်းကြဲနေတာလား။”
“မယုံရင် စမ်းကြည့်လိုက်လေ၊ ကျွန်မအဖိုးကို ခေါ်ပြီး ရှင်တို့ရဲ့ ခွန်အားဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို အပြတ်ရှင်းခိုင်းလိုက်မယ်။”
ယဲ့လင်းလင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းလှသဖြင့် ထိုဖိအားကို တိုက်ရိုက်မခံစားနိုင်သော်လည်း လျှံထွက်နေသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေတော့သည်။
“ကျွန်မတို့ နှလုံးသားကိုးခုပန်း ယဲ့မိသားစုကလည်း ခွန်အားဂိုဏ်းကို ကြောက်မှာမဟုတ်ဘူး”
ယွီထျန်းဟန်ကလည်း လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်အဖိုးကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး စီနီယာ ထိုက်ထန်နဲ့ စကားပြောခိုင်းရမှာပေါ့။”
ဤမိသားစု သုံးစု၏ နောက်ခံမှာ... တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုမို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။ စိတ်ဓာတ်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလှသော ထိုက်ထန်ပင်လျှင် မျက်နှာအမူအရာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားရသည်။
သူသည် စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ကာ တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ငါက မင်းတို့ သုံးယောက်လုံးကို အနည်းငယ်မျှတောင် မထိခိုက်စေခဲ့ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့ရဲ့ လူကြီးတွေကလည်း ငါ့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ်”
“ငါပြောပြီးပြီလေ၊ ဒီနေ့ ငါ ဓားဝိုင်ကိုပဲ လာရှာတာ၊ မင်းတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး”
ရှီညီအစ်ကိုတို့၏ အကူအညီဖြင့် ထိုင်နေသော ယွီဖုန်းမှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးရောင်နေတော့သည်။ ခုနက သူသည် အသံအကျယ်ဆုံး အော်ဟစ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုက်ထန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူက ပီသရုံမျှဖြင့် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။
“ဟက် စီနီယာ ထိုက်ထန်က လူစွမ်းကောင်းတစ်ယောက်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့ လူစားမျိုးပဲကိုး”
“ကျွန်တော်တို့ မိသားစု သုံးစုရဲ့ အရှိန်အဝါကို မြင်တဲ့အခါကျတော့မှ လက်ရှောင်ချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က တော်ဝင်ကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတွေဗျ”
“စီနီယာ ထိုက်ထန်အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကျောင်းက ပညာရေးဘုတ်အဖွဲ့ဝင် အကြီးအကဲ သုံးယောက်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား”
ထိုက်ထန်အနေဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ရဲမည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ယွီဖုန်း၏ ဆဲရေးတိုင်းထွာမှုများမှာ ပိုမို ရဲတင်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားတစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့သည်။
ကွဲ...—!
ယွီဖုန်း၏ အရိုးဆစ်များမှာ မြည်ဟည်းသွားသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် ကျသွားရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးထွက်တော့မည့်အလား ခရမ်းပုပ်ရောင် ပြောင်းသွားတော့သည်။
“ငါ့ကို ပညာရေးဘုတ်အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ လာပြီး ဖိအားမပေးနဲ့။ ဖုန့်သောက်သုံ့လော်တစ်ယောက်အောက်မှာ ငါ ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ရမှာလဲ”
ထိုက်ထန်၏ ကျားမျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်ဖက်သတ် ဖိနှိပ်ထားသည်။
“စင်စစ်အားဖြင့် ခွန်အားသက်သက်ဆိုရင် သာမန် ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်တစ်ယောက်တောင် ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”
ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် ယွီထျန်းဟန်တို့၏ မျက်နှာများမှာ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။ ထိုက်ထန်၏ စကားမှာ မုသားမဟုတ်ပေ။ တစ်မြို့လုံးကို ခြုံကြည့်လျှင် ဤ ခွန်အားဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်သည် တကယ်ပင် ထူးကဲလှသည်။ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် အဆင့်အောက်တွင် သူသည် ပြိုင်ဘက် ရှားလှပေသည်။
“ဟင်း... ဒါဆိုရင်လည်း... မပြောနဲ့တော့...”
မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားခံရသော ယွီဖုန်းသည် စကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်း ညှစ်ထုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ခင်များ... ခင်များ တကယ် သတ္တိရှိရင် ကျွန်တော်တို့ကို သတ်လိုက်လေ...”
“ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို... သစ္စာဖောက်ဖို့ဆိုတာ... ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး...”
အော်စလိုနှင့် ရှီညီအစ်ကိုတို့မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး ခက်ခဲစွာ ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။
“မင်း... ပြောတာ မှန်တယ်...”
ယွီဖုန်းတို့ လေးယောက်၏ သနားစဖွယ် အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ကျောင်းသားများမှာ မကြည့်ရက်နိုင်ကြတော့ချေ။ အချို့က ဆရာများကို သွားရောက်ခေါ်ယူကြသော်လည်း အကြီးအကဲ သုံးဦးမှာ ကျောင်းတွင် ရှိမနေတတ်ကြပေ။ အချို့ကျောင်းသားများမှာမူ သတင်းပေးရန်အတွက် အင်ပါယာမြို့တော်အတွင်း ဓားဝိုင် ရှိနိုင်မည့်နေရာများကို အသည်းအသန် လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် လမ်းဘေးဆိုင်လေး၌ ခေါက်ဆွဲစားနေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် ဝိုင်ဆိုင်မှ ပုံပြောသူအဘိုးကြီးမှာ အအေးမိနေသဖြင့် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ပုံမပြောနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ခေါက်ဆွဲမှာပင် အရသာ မရှိသလို ခံစားနေရသည်။
ထိုစဉ် တော်ဝင်ကျောင်းတော် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကျောင်းသားနှစ်ဦး အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။ လီကျယ်ရှန်းကို တွေ့သည်နှင့် သူတို့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အသံကို နှိမ့်ကာ
“ကျယ်...”
“ရှူး...”
လီကျယ်ရှန်းသည် ဆိုင်အတွင်းရှိ စားသောက်နေသူများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ “ဓားဝိုင်” ဟူသော အမည်နာမမှာ လောလောဆယ်တွင် ကျောင်းအတွင်း၌သာ ပျံ့နှံ့နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ကန့်သတ်ခံရမည်ကို မလိုလားပေ။
ကျောင်းသားနှစ်ဦး၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ လီကျယ်ရှန်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါခဲ့သည်။
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
“တိုက်လုံရဲ့ အဖိုး ရောက်နေတယ်၊ မင်းကို အထူးတလည် လာရှာနေတာ”
“ယွီဖုန်း၊ အော်စလိုနဲ့ ရှီညီအစ်ကိုတို့ကတော့ အတော်လေး အနှိပ်စက်ခံနေရပြီ၊ ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနဲ့ ယွီထျန်းဟန်တို့တောင်မှ သူ့ရဲ့ ဖိအားအောက်မှာ မလှုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြတယ်”
လီကျယ်ရှန်း၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကျောင်းသားနှစ်ဦးက အလျင်အမြန် ဆက်ပြောသည်မှာ
“ဓားဝိုင်... ငါတို့က မင်းကို မြို့ပြင်ကို မြန်မြန် ထွက်သွားဖို့ လာပြောတာပါ။ တိုက်လုံရဲ့ အဖိုးက ကျောင်းသားတွေကိုတော့ သတ်ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”
စကားမဆုံးခင်မှာပင် လီကျယ်ရှန်းသည် ဖြူလွလွ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တော်ဝင်ကျောင်းတော်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ကျောင်းတော်၏ ဂိတ်ဝရှေ့တွင်မူ ထိုက်ထန်၏ မျက်နှာထက်တွင် ဒေါသများ အပြည့် ရှိနေသည်။
“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ”
“တကယ့်ကို ခိုင်မာတဲ့ ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်တွေပါလား”
“ငါ တကယ်ပဲ လက်မပါရဲဘူးလို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား”
“အဖိုး”
တိုက်လုံမှာ မျက်ရည်၊ နှပ်ချေးများဖြင့် ငိုယိုနေသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ဒါကို အတည်မယူပါနဲ့”
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ အဖိုးသာ ဒီလို ဆက်လုပ်နေရင်... မြေးဖြစ်သူက အဖိုးကို အထင်သေးမိတော့မယ်”
ထိုက်ထန်သည် တိုက်လုံ၏ လည်ပင်းကို ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲမကာ မီတာအနည်းငယ်အကွာသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ သူ၏ တောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ လေးလံလှသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် မြင့်တက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ယွီဖုန်းတို့ လေးယောက်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြန်သည်။
ထိုစဉ် ကျောင်းသားများ၏ အံ့ဩတုန်လှုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဓားဝိုင် ဓားဝိုင် ရောက်လာပြီ”
“ဘာလို့ သူ ရောက်လာရတာလဲ။ သူ့ကို မြန်မြန် ပြေးခိုင်းလိုက်ကြပါဆို။”
ဆူညံသံများကြားမှ လူအုပ်ကြီးမှာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ မောင်လေး ကျယ်ရှန်း... မြန်မြန် ပြေးတော့”
ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် ယွီထျန်းဟန်တို့က စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်ကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ယွီဖုန်းတို့ လေးယောက်မှာလည်း ခက်ခဲစွာဖြင့်
“သွား... သွားတော့”
ထိုက်ထန်သည် သူ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး လျှောက်လာနေသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးကို ကျားမျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့မြေးကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပြီး လန်ပါကျောင်းတော်ကို မောင်းထုတ်ခဲ့တဲ့ ဓားဝိုင် ဆိုတာလား”
လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်မှာ ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် ကျန်ငါးယောက်အပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားသည်။
“ကျွန်တော် ရောက်ပြီ။ သူတို့ကို လွှတ်လိုက်ပါ။”
“ဟက်...”
ထိုက်ထန်သည် သူ၏ ဖိအားကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် အသက်ရှူကျပ်စေသော ခံစားချက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် ကျန်ငါးယောက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ လဲကျသွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ လီကျယ်ရှန်းဆီသို့ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် လျှောက်လာကြသည်။
“မောင်လေး ကျယ်ရှန်း... မင်း မလာသင့်ဘူး။ ခွန်အားဂိုဏ်းက အရမ်းကို အစွဲအလမ်းကြီးတယ်လို့ သတင်းထွက်နေတာ၊ ဒီ ထိုက်ထန်က လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ သိက္ခာကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
ဒူကူယန်က အံကြိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“မောင်လေး ကျယ်ရှန်း... မြန်မြန် ပြေးတော့”
“ငါတို့ ခုနစ်ယောက်က သူ့ကို အတတ်နိုင်ဆုံး တားထားပေးမယ်”
စကားဆုံးသည်နှင့် သူမနှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့သည် သူတို့၏ ဝိဉာဉ်များကို ဦးစွာ ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။ ယွီထျန်းဟန်အပါအဝင် ကျန်ငါးယောက်မှာလည်း တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများကို မြှင့်တင်ကာ သူတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ဝိဉာဉ်ကွင်းများကို ပေါ်ထွက်စေလိုက်သည်။
သူတို့ ခုနစ်ယောက်လုံး လီကျယ်ရှန်း၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်လျက် ရပ်လိုက်ကြသည်။ ဒူကူယန်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်မှာ ဒေါသကြောင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“အဖိုးကြီး အယုတ်တမာ... ကျွန်မအဖိုးကို တိုင်၊ မတိုင် စောင့်ကြည့်လိုက်”
ထိုက်ထန်၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်မှာ ထိုခုနစ်ယောက်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ သူတို့နောက်ကွယ်ရှိ လီကျယ်ရှန်းထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။
“ကောင်လေး... မင်း ပုန်းနေဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတာလား”
ဤမြင်ကွင်းမှာ မူရင်းဇာတ်လမ်းနှင့် အချို့သော နေရာများတွင် တူညီနေသော်လည်း မိမိကြောင့် မရေရာသော အပြောင်းအလဲများ ရှိနေမည်ကို လီကျယ်ရှန်း သိရှိထားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်သည်။
သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ စိမ်းပြာကြာပန်းဓား အမှတ်အသားမှာ လင်းလက်သွားတော့သည်။
“ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ထိုက်ထန်... ခင်များရဲ့ အလိုရှိရာကိုသာ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ပါတော့။”