အခန်း (၉၂)

လီကျယ်ရှန်းသည် ဦးစွာ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

မတူညီသော စွမ်းအင်သဘာဝရှိသည့် ဓားအလင်းတန်း သုံးခုမှာ လေထုကို ဆွဲဖြဲလျက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ခဏချင်းမှာပင် မီတာရာပေါင်းများစွာအတွင်းရှိ ဧရိယာတစ်ခုလုံးမှာ ရမ်းကားလှသော ဓားချီ သုံးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ ဘေးမှ ကြည့်နေကြသော ကျောင်းသားများမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဆုတ်ခွာသွားကြရ၏။

ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် ကျန်ခုနစ်ယောက်ပင်လျှင် ထိုဓားချီများကြောင့် နောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။ ယွီထျန်းဟန်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး

“ကျယ်ရှန်းရဲ့ ဓားက ပိုပြီးတော့တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလာပြီပဲ”

တော်ဝင်ကျောင်းတော်မှ ကျန်အဖွဲ့ဝင်လေးဦးမှာလည်း ထိတ်လန့်တကြား ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့ကမူ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကြ၏။

“မဆိုးဘူးပဲ...”

ထိုက်ထန်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ ပြေးဝင်လာသော ဓားအလင်းတန်း သုံးခုကို ရင်ဆိုင်လျက် သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကိုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကဲ့သို့ ထွားကျိုင်းလှသော သူ၏လက်မောင်းမှာ ကြွက်သားများ ရုန်းကြွလာပြီး အကြောများမှာ နဂါးများကဲ့သို့ ထောင်ထလာတော့သည်။

ဝုန်း—!

ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး ဟိန်းထွက်လာသည်။ လက်သီး၏ အရှိန်အဟုန်ကြောင့် ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လေထုကို အရိုင်းဆန်စွာ ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ ခေတ္တမျှ လေဟာနယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သွားရသည်။ လက်သီး၏ ဖိအားကြောင့် မြေပြင်မှာ တစ်လက်မချင်း ကွဲအက်သွားပြီး ကျောက်ခဲစများမှာ မိုးရေစက်များကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်စင်ကာ ပြေးဝင်လာသော ဓားအလင်းတန်းများကို ရိုက်ခတ်မိကုန်သည်။

ချွန်း— ချွန်း— ချွန်း—

တောက်ပလှသော ဓားချီသုံးခုမှာ ထိုက်ထန်၏ လက်သီးနှင့် ထိတွေ့မိသောအခါ နှင်းပွင့်များ အရည်ပျော်သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဖန်ခွက် ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ စူးရှသော အသံသုံးခုသာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်အဆင့်နှင့် ယှဉ်နိုင်သော ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားရှိသည့် ပညာရှင်ကြီးဖြစ်သည့်အလျောက် လီကျယ်ရှန်း၏ ပြင်းထန်လှသော ဓားချက် သုံးချက်ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုက်ထန်၏ လက်သီးမှာ အရှိန်အနည်းငယ်မျှပင် လျော့မသွားဘဲ လီကျယ်ရှန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျောင်းသားများမှာ ကြောက်လန့်တကြား မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ကြသည်။ ယွီထျန်းဟန်တို့မှာ ရင်ခုန်သံ ရပ်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့မှာမူ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့လျက် လီကျယ်ရှန်းထံသို့ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

လက်သီး၏ အရှိန်မှာ ကြမ်းတမ်းလှသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းထိုးသွားပြီး ဆံနွယ်များမှာ အရူးအမူး လွင့်ပျံနေတော့သည်။ သူသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဓားမွှေး ၁၂ ချောင်း ပုံဖော်ထားသော ခန့်ညားလှသည့် ဝိဉာဉ်ကွင်းတစ်ခုမှာ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“တတိယ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည် စိမ်းပြာကြာပန်း ဆယ့်နှစ်ပါးဘေးဒုက္ခ”

ဤဆန်းကြယ်သော ဝိဉာဉ်ကွင်း ပေါ်လာသောအခါ ကြည့်နေကြသော ကျောင်းသားများမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ ဤဝိဉာဉ်ကွင်း၏ သက်တမ်းမှာ မည်မျှ ရှိပါသနည်း။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ သိနားလည်မှုများကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်ခြင်းပင်။ ထိုက်ထန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း အံ့ဩရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း ထံမှ ရရှိသော အံ့အားသင့်မှုများမှာ တစ်ကြိမ်ထက်တစ်ကြိမ် ပို၍ ကြီးမားလာခဲ့သည်။

“ဒီကလေးက အလျှော့မပေးတတ်တာ နှမြောဖို့ ကောင်းလိုက်တာ...”

“ဒီလောက် ထူးကဲတဲ့ ပါရမီရှင်ကို ငါ့လူအဖြစ် မသုံးနိုင်ဘဲ ရန်ငြိုးဖွဲ့မိသွားပြီဆိုရင်တော့...”

“ငါ သူ့ကို အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်ရမယ်၊ ကုသရခက်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပေးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ရွှေရောင် ကျင့်ကြံခြင်း ကာလတွေကို လွဲချော်သွားအောင် လုပ်ရမယ်၊ ဒါမှ နောက်ပိုင်းမှာ သူ ငါ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်တော့မှာ။”

ထိုက်ထန်၏ မျက်နှာထက်တွင် ရက်စက်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်သီးအရှိန်မှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုစဉ်မှာပင် စိမ်းပြာကြာပန်းဓား ၁၂ လက်မှာ လေကိုခွဲ၍ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။ ဓားဝင်္ကပါအတွင်းရှိ ဓားရည်ရွယ်ချက် သုံးမျိုးမှာ ရောယှက်နေပြီး ထိုက်ထန်ကဲ့သို့ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် အနည်းငယ် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်သွားစေသည်။

“တကယ့်ကို ဓားဝိုင် ပါပဲလား”

ထိုက်ထန်သည် အံကြိတ်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဝုန်း—

သို့သော် ထိုက်ထန်၏ လက်သီးစွမ်းအားမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ ဓားဝင်္ကပါမှာ သုံးကြိမ်မျှ အသက်ရှူချိန်သာ ခံနိုင်ပြီး ထိုဧရာမ စွမ်းအားအောက်တွင် အတင်းအကျပ် ချေမှုန်းခံလိုက်ရသည်။ မိမိ၏ ရင်ဘတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော လက်သီးကို ကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ထဲမှ သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းနေသော စိမ်းပြာကြာပန်းဓားမှာ စုစည်းထားသော ကြယ်ရောင်ခြည်များဖြင့် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာပြီး သူက ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ချွန်း—

သတ္တုချင်း ထိတွေ့သံနှင့်အတူ စိမ်းပြာကြာပန်းဓားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကွေးညွှတ်သွားရသည်။ ဓား၏ အရှိန်အဟုန် အဆင့်ဆင့်ကြောင့် ထိုက်ထန်၏ လက်သီးစွမ်းအား အများစုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားမှာ ကွေးညွှတ်နေသော ဓားကိုယ်ထည်မှတစ်ဆင့် လီကျယ်ရှန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိသွားတော့သည်။

ဝေါ့—

လတ်ဆတ်သော သွေးတစ်လုတ်မှာ လေထဲတွင် သွေးမြူများအဖြစ် ပွင့်လန်းသွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော မြောင်းနှစ်ကြောင်းကို ထွင်းထုသွားခဲ့သည်။ သူသည် မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ ကျောင်းတော်၏ တံတိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိပြီးမှ အုတ်ပုံများအောက်တွင် နစ်မြုပ်ကာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

“လီကျယ်ရှန်း”

ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့၏ အော်ဟစ်သံများမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ရောယှက်နေသည်။ သူတို့သည် ထိုအပျက်အစီးများဆီသို့ အရူးအမူး ပြေးသွားကြသည်။ ယွီထျန်းဟန်တို့ ငါးယောက်လည်း ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်သွားကြသည်။

“အဟွတ်... အဟွတ်...”

ဖုန်တောကြားမှ အားနည်းသော ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ မရောက်ခင်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏ဓားကို အားပြုလျက် ဖုန်တောထဲမှ လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ထိုက်ထန်၏ နှုတ်ခမ်းထက်မှ အပြုံးမှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပြီး သူ၏ ကျားမျက်ဝန်းများမှာ အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။

“လီကျယ်ရှန်း”

ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့သည် သူ့ကို အလျင်အမြန် တွဲပေးလိုက်ကြသည်။ ယဲ့လင်းလင်း၏ လက်ဖဝါးမှ ဖြူစင်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နှလုံးသားကိုးခုပန်း၏ ကုသခြင်း အလင်းရောင်မှာ လီကျယ်ရှန်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ကြည်လင်စမ်းရေ ဝိုင်အိုးကို ထုတ်ယူကာ ခေါင်းကိုမော့၍ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ဝိုင်နှင့် ရောယှက်နေသော သွေးများမှာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ စီးကျလာ၏။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး ရင်ဘတ်အတွင်းမှ နာကျင်မှုမှာ ဝိုင်ဝိဉာဉ်နှင့် နှလုံးသားကိုးခုပန်းတို့၏ ကုသမှုကြောင့် အနည်းငယ် သက်သာလာခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အကြည့်ကို မြှင့်လိုက်ရာ ထိုအကြည့်မှာ အိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သော စူးရှလှသည့် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ မျက်နှာပျက်နေသော ထိုက်ထန်ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

“ကျွန်တော် ခံယူပြီးပြီ။”

“ခင်ဗျား... ဒူးထောက်လိုက်တော့။”

“လူငယ်လေး...”

ထိုက်ထန်၏ ခေါင်းပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားမှာ လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်လောက်အောင်ပင် ထုထည်ကြီးမားလာခဲ့သည်။ သူသည် လီကျယ်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပွက်ပွက်ဆူနေတော့သည်။ ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် ယွီထျန်းဟန်တို့မှာ လီကျယ်ရှန်း၏ ရှေ့တွင် ကာရပ်လိုက်ကြသည်။

“လောင်းကြေးဆိုတာ လောင်းကြေးပဲ”

“ထိုက်ထန်... ရှင် ရှင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ သိက္ခာကိုတောင် စွန့်လွှတ်တော့မှာလား”

ထိုက်ထန်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ လီကျယ်ရှန်း ပြသလိုက်သော ထူးကဲသည့် ပါရမီမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ။ အကယ်၍ သူ့ကိုသာ ကြီးထွားခွင့် ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် ခွန်အားဂိုဏ်းအတွက် ငြိမ်းချမ်းမှု ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အကြည့်မှာ မရေရာဖြစ်နေပြီး ဆုပ်ထားသော လက်သီးမှ အကြောများမှာ တဖျတ်ဖျတ် တုန်နေသည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားသုံးမျိုး ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီ။ မုန့်ရှင်ကျိ၊ ပိုင်ပေါင်ရှန်းနှင့် ကျစ်လင်း ဟူသော ပညာရေးဘုတ်အဖွဲ့ဝင် အကြီးအကဲ သုံးဦးမှာ လီကျယ်ရှန်း၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်ကြပြီး ထိုက်ထန်ကို ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။

“ထိုက်ထန် မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ။”

အကြီးအကဲ သုံးဦး ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါမှသာ ထိုက်ထန်၏ ဆုပ်ထားသော လက်သီးမှာ ပြေလျော့သွားတော့သည်။

“ငါ ဘာလုပ်နေလို့လဲ”

“ဒါက ကောင်းကင်ဒူ တော်ဝင်ကျောင်းတော်ရဲ့ စည်းကမ်းလား”

“ငါ့ရဲ့ ခွန်အားဂိုဏ်းက သခင်လေးဟာ မင်းတို့ကျောင်းမှာ အပြင်လူတွေနဲ့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်”

“ဒီနေ့ ငါလာတာ ငါ့မြေးအတွက် တရားမျှတမှု ရှာဖို့ပဲ”

အကြီးအကဲ သုံးဦးမှာ သွေးစွန်းနေသော အင်္ကျီဖြူနှင့် လီကျယ်ရှန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အံကြိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“တရားမျှတမှု ရှာတယ် ဟုတ်လား”

“ဒါက မင်း တရားမျှတမှု ရှာတဲ့ ပုံစံလား”

“ဒါဆိုရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ”

ထိုက်ထန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရန်လိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ကျောင်းတော်ဆိုတာ အဖွဲ့အစည်းတွေကြားက ပဋိပက္ခတွေထဲမှာ ဘယ်တုန်းကမှ ဝင်မပါခဲ့ဘူး။ မင်းတို့ အကြီးအကဲ သုံးယောက်က ငါ့ရဲ့ ခွန်အားဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်တော့မလို့လား”

“မင်း...”

အကြီးအကဲ သုံးဦးမှာ စကားမဲ့သွားရပြီး မျက်နှာများမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူတို့သည် ထိုက်ထန်ကို မကြောက်သော်လည်း ခွန်အားဂိုဏ်းသည် ပျောက်ဆုံးနေသော ဟောက်ထျန်းသုံ့လော်နှင့် ရှုပ်ထွေးလှသော ပတ်သက်မှုများ ရှိနေခြင်းကြောင့် သူတို့ သတိထားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟွန့်”

ထိုက်ထန်သည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး တိုက်လုံ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကာ လီကျယ်ရှန်းကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ တည်ငြိမ်သောအသံမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လူအများရှေ့မှာ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက နားထဲမှာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရှိနေသေးတယ်လေ။”

“ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ထိုက်ထန်... ခင်များ ကတိဖျက်တော့မလို့လား”

ထိုက်ထန်သည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်သော်လည်း ခေါင်းကိုမူ လှည့်မကြည့်ပေ။

“ဒီနေ့ ငါ အနည်းငယ် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားခဲ့ပုံရတယ်။”

“မင်းတို့ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့ရင်... ဟက်၊ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ သတ္တိပိုရှိအောင် မွေးထားဦးပေါ့။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ် မဆိုင်းမတွဘဲ တိုက်လုံကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ “ဒူးထောက်တောင်းပန်ခြင်း” ဟူသော ကတိမှာမူ သူ၏ စိတ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ထိုက်ထန် ပျောက်ကွယ်သွားရာ လမ်းကြောင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုမှောင်မည်းနေသော မျက်ဝန်းအိမ် နက်ရှိုင်းရာတွင် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှအေးစက်လှသော အလင်းတန်းမှာ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားစေနိုင်သည်။

ထိုနေ့ညတွင်...

“ခွန်အားဂိုဏ်းရဲ့ နောက်ခံက အရမ်းနက်နဲတယ်၊ မိုးပြာလျှပ်စီးနဂါးဂိုဏ်းအနေနဲ့ ဝင်မပါသင့်ဘူး။”

“ဒါ့အပြင် ထိုက်ထန်က မင်းကို တကယ်ပဲ ဒုက္ခမပေးခဲ့ပါဘူး။ မင်းရဲ့ အဓိကတာဝန်က မင်းရဲ့ အစွမ်းကို မြှင့်တင်ဖို့ပဲ။”

ယွီထျန်းဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော်လည်း သူက မာန်တင်းကာ ဆိုလိုက်သည်။

“အကယ်၍ အဖိုးက ခွန်အားဂိုဏ်းကို သွားရောက် အရေးမယူပေးဘူးဆိုရင်...”

“မြေးဖြစ်သူဟာ ဒီဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ အိမ်ထောင်မပြုတော့ဘဲ ယွီမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်ကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ပါ့မယ်”

ဒူကူစံအိမ်တော်။

ဒူကူယန်သည် ပန်းခြံအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ကျင့်ကြံနေသော ဒူကူဘိုကို အသံဗလံဖြစ်အောင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အဖိုး”

“ကျွန်မ ခွန်အားဂိုဏ်းကို သေစေချင်တယ်”

ယဲ့မိသားစု ခန်းမဆောင်။

ယဲ့လင်းလင်းသည် သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူ၏ စူးစမ်းသော အကြည့်ကို မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

“လီကျယ်ရှန်း အခုလို ဒဏ်ရာရသွားတာဟာ ကျွန်မကြောင့်ပါ”

“အကယ်၍ ယဲ့မိသားစုအနေနဲ့ နံပါတ်တစ် အထောက်အကူပြု ဝိဉာဉ် ဖြစ်လာချင်တဲ့ ဆန္ဒ အနည်းငယ်မျှ ရှိနေသေးရင်...”

“ဒီနေ့ညမှာပဲ အကြံပေးအားလုံးကို စုစည်းပြီး ခွန်အားဂိုဏ်းကို သွားကြစို့”

အိမ်ရှေ့စံ၏ အိပ်ဆောင်။

ရွယ်ချင်းဟော်သည် သတင်းကို ကြားသောအခါ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

“ငါ လီကျယ်ရှန်းကို သွားရှာရမယ်”

သူမသည် အိပ်ဆောင်အတွင်းမှ ပြေးထွက်သွားသည်။ အဝေးမှနေ၍ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားစေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ခွန်အားဂိုဏ်း ဆိုတာ လောကမှာ ဆက်ရှိနေဖို့ မလိုတော့ဘူး။”