အခန်း (၉၃)
Vol. 10 Ch. 93
ယွီယွမ်ကျန့်မှာ ခေါင်းခဲနေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြီးဆုံးမြေးဖြစ်သူ၏ ‘ငိုယိုခြင်း၊ ပြဿနာရှာခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခြင်း’ ဟူသော နည်းလမ်းဟောင်းကြီးကို မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပေ။
“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ။”
“အကယ်၍ ဓားဝိုင်သာ မရှိရင် ထျန်းဟန်တစ်ယောက် အခုလို ဘယ်မှာ ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံပါ့မလဲ”
မှောင်မိုက်လှသော ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင်...
လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံကို ခွဲခြမ်းလိုက်သည်။ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကို စီးနင်းလျက် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်...။
ခွန်အားဂိုဏ်းသည် ကောင်းကင်ဒူမြို့တော်၏ တောင်ဘက် ဆင်ခြေဖုံးတွင် တည်ရှိသည်။ ခန့်ညားလှသော စံအိမ်ဂိတ်ဝရှေ့တွင် မီတာနှစ်ဆယ် မြင့်မားသော ထိုက်ထန် ဧရာမမျောက်ဝံကြီး၏ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုတစ်ခု ရှိနေ၏။ ဧကပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ ကျယ်ဝန်းသော စံအိမ်အတွင်း၌ ဗိသုကာလက်ရာများမှာ ရဲတင်းပြတ်သားလှပြီး ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးများကို ဆင့်ကဲတင်ထားကာ တိုင်လုံးကြီးများမှာလည်း တောအုပ်တစ်ခုအလား စီတန်းနေသည်။
ထိုအချိန်တွင်...
ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်း၌ အကြီးအကဲအချို့မှာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြပြီး သူတို့၏ စကားလုံးများမှာ ဓားသွားများကဲ့သို့ ထက်ရှလှသည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်။အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ဓားဝိုင်ကို သွားရှာဖို့ အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်ခဲ့သားပဲ။ အခုကြည့်စမ်း၊ ငါတို့မှာ အလကားနေရင်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရန်သူတစ်ယောက် တိုးလာပြီ။”
“ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်၊ ရှင့်အနေနဲ့ ဓားဝိုင်ကို ငါတို့ဂိုဏ်းထဲ သွင်းချင်တဲ့ စေတနာနဲ့ လုပ်ခဲ့တာဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ တော်ဝင်မိသားစု၊ ယဲ့မိသားစုနဲ့ ဒူကူမိသားစုတောင် မလုပ်နိုင်တဲ့အရာကို ငါတို့ ခွန်အားဂိုဏ်းက ဘာမို့လို့ လုပ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလဲ။”
“ဟူး... ဒီကလေးရဲ့ ထူးကဲတဲ့ ပါရမီက တကယ့်ကို ရှားပါးလှတယ်၊ ဒါက ကျွန်တော့်ကို ထမင်းမေ့၊ ဟင်းမေ့ ဖြစ်စေတယ်ဗျာ။”
ဒုန်း—!
သဘာပတိခုံတွင် ထိုင်နေသော ထိုက်ထန်သည် သူ၏လက်ဖြင့် လက်တန်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ သံမဏိထက်ပင် မာကျောလှသော သံသားသစ်သား လက်တန်းမှာ တဖြောက်ဖြောက် မြည်ကာ ကျိုးပဲ့သွားပြီး သစ်စများမှာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူ၏ ကျားမျက်ဝန်းများကို ပြူးကြည့်လျက် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသော ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ထားသော အသံနက်ကြီးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ငါက ဓားဝိုင်နဲ့ တိုက်ခိုက်မိတော့ ဘာဖြစ်လဲ။”
“ငါက သူ့ကိုလည်း ဒုက္ခမပေးခဲ့သလို၊ အဲဒီမိသားစု သုံးစုက လူငယ်တွေကိုလည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာမရစေခဲ့ဘူး။”
“ဒီလောက် မပြောပလောက်တဲ့ ပဋိပက္ခလေးကြောင့်နဲ့ အဲဒီမိသားစု သုံးစုက ငါတို့ ခွန်အားဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်လိမ့်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား။”
“ငါတို့ ခွန်အားဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က ဒီမှာပဲရှိတယ်။ သူတို့ တကယ် သတ္တိရှိရင် လာခဲ့ကြစမ်းပါစေ။”
အသက်ရှူကျပ်မတတ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုဖိအားကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ငါတို့ ခွန်အားဂိုဏ်းကလည်း အနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့ အဖွဲ့အစည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီပဋိပက္ခက ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုအထိ မကူးစက်သရွေ့တော့ အဲဒီမိသားစု သုံးစုက ငါတို့နဲ့ လုံးဝ ရန်သူဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဟုတ်တယ်၊ ဓားဝိုင်နဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း... သူ ကြီးထွားလာဖို့ အချိန်အများကြီး လိုသေးတာပဲ။”
အစည်းအဝေးမှာ အလျင်အမြန်ပင် ပြီးဆုံးသွားသည်။ ထိုက်ထန်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် ခန်းမအတွင်းမှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ စင်္ကြံထောင့်သို့ ချိုးလိုက်စဉ်မှာပင် တောင့်တင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခု တံတိုင်း၏ အရိပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုက်ထန်၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။
“တိုက်လုံ၊ မင်း ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ”
တိုက်လုံသည် အရိပ်ထဲမှ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်ထွက်လာသည်။
“မြေးဖြစ်သူအနေနဲ့ အဖိုးနဲ့ ဒီနေ့ကိစ္စတွေအကြောင်း စကားပြောချင်လို့ပါ။”
ထိုက်ထန်သည် ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးမိသည်နှင့် စိတ်တိုနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဝတ်ရုံစကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ပြောစရာ ဘာမှမရှိဘူး”
“ရှိတယ်”
တိုက်လုံသည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ ကြောက်ရွံ့ရိုသေရသော အဖိုးကို မလွှဲမရှောင်ဘဲ တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်ခြင်းပင်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီမြန်းနေပြီး အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆုပ်ထားသော လက်သီးများမှာလည်း တုန်ယင်နေသည်။
“အဖိုး ဒီနေ့ တော်ဝင်ကျောင်းတော်ကို သွားတာဟာ ဓားဝိုင်ကို ခွန်အားဂိုဏ်းထဲ သွင်းဖို့အတွက်ဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်အတွက် တရားမျှတမှု ရှာပေးတယ်ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေကို သုံးခဲ့တာလဲ”
“ဒီကိစ္စပြီးရင် ကျွန်တော် တော်ဝင်ကျောင်းတော်မှာ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲဆိုတာ အဖိုး စဉ်းစားခဲ့ဖူးသလား”
ထိုက်ထန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့်
“လောကမှာ ကျောင်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်ကွ၊ တစ်နေရာက လက်မခံရင် နောက်တစ်နေရာ ရှိမှာပေါ့”
“ဒီနေ့ ငါလုပ်ခဲ့တာက သူ့ကို သိမ်းသွင်းဖို့ဆိုပေမဲ့ မင်းအတွက် တရားမျှတမှု ရှာပေးတာလည်း အမှန်ပဲ။ ငါ ထိုက်ထန်ရဲ့ မြေးကို ဘယ်သူမှ အနိုင်ကျင့်လို့ မရစေရဘူး...”
တိုက်လုံသည် သူ၏ လက်မောင်းဖြင့် မျက်နှာကို သုတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဓားဝိုင်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အရေးနိမ့်ခဲ့တာဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်း မမီလို့ပဲ။ ပြီးတော့ သူ့ဘေးက မိန်းကလေးကို အရင်သွားပြီး ရန်စခဲ့တာကလည်း ကျွန်တော်ပဲ။ ကျွန်တော် တိုက်လုံအနေနဲ့ ဒီအရှုံးကို လက်ခံတယ်။ လုံးဝ ကျေနပ်တယ်။”
“ဒါပေမဲ့ အဖိုး။ အဖိုး ဒီနေ့ လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကိုတော့... ကျွန်တော် စက်ဆုပ်ရွံရှာတယ်။”
ဖျန်း—!
ထိုက်ထန်သည် ဒေါသအလွန်ထွက်သွားသည်။ သူသည် တိုက်လုံကို ပါးရိုက်လိုက်ရာ သူသည် လိမ့်ထွက်သွားတော့သည်။ ယခုနှစ်တွင် ၁၆ နှစ်သာ ရှိသေးသော သူ၏ မြေးဖြစ်သူမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပြီးမှ ခက်ခက်ခဲခဲ ပြန်ထနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ထိုက်ထန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် သူ့ကို ကူညီရန် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်မိသည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ လက်မှာ လမ်းတစ်ဝက်တွင်ပင် ရပ်တန့်သွားပြီး ဝတ်ရုံစအတွင်းသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူသည် ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ကာ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ငါတို့သာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ရရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ဂိုဏ်းရဲ့ နှစ်ပေါင်းရာချီ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုအတွက် အာမခံချက်ပဲ။”
“မင်းသာ ဤမျှ ရိုးရှင်းတဲ့ အမှန်တရားနဲ့ ငါ့ရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေကို နားမလည်နိုင်ဘူးဆိုရင် မင်းဟာ ခွန်အားဂိုဏ်းရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။”
“ဘိုးဘွား ခန်းမကို သွားပြီး မင်းရဲ့ အမှားတွေကို နံရံဘက် မျက်နှာမူပြီး ပြန်လည် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ချေ။”
တိုက်လုံသည် ခေါင်းမာစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဘိုးဘွားရိပ်သာ ခန်းမဆီသို့ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် လျှောက်သွားတော့သည်။
ထိုက်ထန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခြံဝန်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အမှောင်ထုအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူ၏ အမူအရာမှာ ထိတ်လန့်တကြား ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် မဆိုင်းမတွဘဲ လှည့်ထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း
နောက်တစ်ခဏတွင် မှောင်မည်းနေသော အခန်းအတွင်း၌ ပြာလွလွ လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ သတိပေးချက်မရှိဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ မိုးကြိုး၏ စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခုက ထိုက်ထန်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူသည် ထိုအင်အား၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။
ဒုန်း!
သူသည် အခန်းအတွင်းရှိ ကုလားထိုင်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ပြင်းထန်စွာ ဒူးထောက်ကျသွားရသည်။ ထိုကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အပြာရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် တည်ငြိမ်စွာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေ၏။ ခွန်အားနတ်ဘုရား ထိုက်ထန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လက်ထောက်ထားရပြီး နဖူးပေါ်တွင် အကြောများ ရုန်းကြွနေသော်လည်း ခေါင်းကိုပင် မော့၍ မကြည့်နိုင်ပေ။ သူ ခံစားနေရသည်မှာ သာမန်ဖိအား မဟုတ်ဘဲ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေသော ထိတ်လန့်မှုပင် ဖြစ်သည်။
“မိုးကြိုး... မိုးကြိုးသုံ့လော် အရှင်... အရှင်က... ဘယ်လိုဖြစ်လို့... ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ...”
ယွီယွမ်ကျန့်သည် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“မင်း မသိဘူးလား”
“မသိ... မသိပါဘူး...”
“မင်း ဒီနေ့ တော်ဝင်ကျောင်းတော်ကို သွားခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
ထိုက်ထန်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြတော့သည်။
“မိုးကြိုးသုံ့လော် အရှင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သိပေးပါ! ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အရှင့်ရဲ့မြေး ယွီထျန်းဟန်ကို လက်တစ်ချောင်းတောင် မထိခဲ့ပါဘူး”
“ဓားဝိုင်။”
ဤစကားလုံး နှစ်လုံးကြောင့် ထိုက်ထန်မှာ ချက်ချင်းပင် စကားမဲ့သွားရသည်။ အေးစက်လှသော ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်မှုမှာ သူ၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာမှ တက်လာခဲ့သည်။
ဓားဝိုင်
အဲဒီမိသားစု သုံးစုတောင် တံခါးလာမခေါက်သေးဘူး။
မိုးပြာလျှပ်စီးနဂါးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က အရင်ရောက်လာတယ် ဟုတ်လား။
ဓားဝိုင်နဲ့ မိုးပြာလျှပ်စီးနဂါးဂိုဏ်းကလည်း အဲဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးကြတာလား။
ဒီ ဓားဝိုင်က... သူ တကယ်ပဲ ရန်မစသင့်တဲ့သူလား။
“ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းက ဓားဝိုင်အပေါ် ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခု တင်ရှိနေတယ်။”
“မင်း ဒီနေ့ သူ့ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့တဲ့အတွက်... ဒဏ်ရာချင်း လဲလှယ်ကြတာပေါ့။”
ယွီယွမ်ကျန့်သည် လေထဲတွင် သူ၏လက်ကို အသာအယာ ဖိချလိုက်သည်။
ဝုန်း— ဂျိန်း—
ကောင်းကင်ယံတွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားသည်။ ထိုက်ထန်သည် သွေးတစ်လုတ် ပြင်းထန်စွာ အန်လိုက်ရပြီး သူ၏ အင်္ကျီရှေ့ဖုံးမှာ ပြာဖြစ်သွားကာ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နောက်သို့ လန်သွားတော့သည်။ သူသည် အော်ဟစ်သံပင် မပြုနိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည့်တည့် လဲကျကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။
“ဟွန့်”
ယွီယွမ်ကျန့်၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် လျှပ်စီးများ လင်းလက်သွားပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လေထုထဲတွင် မီးလောင်နံ့ အနည်းငယ်နှင့် ခုန်ပေါက်နေသော လျှပ်စီး အကြွင်းအကျန်လေးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...
“ဟူး...”
ထိုက်ထန်သည် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် သတိပြန်လည်လာသည်။
“မကောင်းတော့ဘူး... ဒါ တကယ် မကောင်းတော့ဘူး...”
“ဒီည... တခြားသူတွေလည်း လာကြဦးမှာပဲ...”
ဓားဝိုင်နှင့် ပတ်သက်မှု မရှိဘူးဟု ထင်ရသော မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းပင်လျှင် သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ မိုးကြိုးသုံ့လော်ကိုယ်တိုင် လာရောက် အရေးယူခဲ့သည်ဆိုလျှင် ကျန်သော မိသားစု သုံးစုက မည်သို့ ငြိမ်နေပါမည်နည်း။ အတိုင်းအဆမဲ့သော နောင်တများက သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရစ်ပတ်နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ထိုက်ထန်မှာ တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိပေ။
သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ အားယူထလိုက်ပြီး ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ခြံပြင်သို့ ပြေးထွက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“လူတွေ... လူတွေ...”
“အမိန့်ပေးလိုက်စမ်း... ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး... အမြင့်ဆုံး သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်လိုက်”
ဤစကား နှစ်ခွန်းကို အော်ဟစ်ပြီးနောက် ထိုက်ထန်၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားသည်။
မဖြစ်နိုင်ဘူး
ဘာဖြစ်လို့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက ဒီလောက် တိတ်ဆိတ်နေရတာလဲ
သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်ခြင်း
စံအိမ်ဂိတ်ဝရှေ့တွင် မီတာနှစ်ဆယ်မြင့်သော ထိုက်ထန် ဧရာမမျောက်ဝံကြီး ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုပေါ်တွင် သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေသည်။ ညလေပြင်းများက သူ၏ ဆံပင်ဖြူများကို လွင့်ပျံစေ၏။ လေထဲတွင် ကခုန်နေသော ဆံနွယ်များကြားမှ မမြင်ရ၊ အနံ့မရှိသော အဆိပ်ငွေ့တစ်ခုသည် သက်ရှိတစ်ခုအလား လေထုအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
၎င်းသည် သေးငယ်ပြီး ခွဲခြားရခက်လှသော မြွေငယ်လေး ထောင်ပေါင်းများစွာ အသွင်ပြောင်းလျက် ညလေနှင့်အတူ ခွန်အားဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးသို့ တိတ်တဆိတ် ဝါးမျိုသွားတော့သည်။ ထိုအကြွင်းမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် ထိုက်ထန်၏ ရူးသွပ်နေသော အော်ဟစ်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
ဒူကူဘို၏ အိုမင်းသော မျက်နှာထက်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဖုန်း—
အလွန်တိုးညင်းသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူရှိခဲ့သော နေရာတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသော စိမ်းလဲ့လဲ့ မြူခိုးအချို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်...။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... လီကျယ်ရှန်း၏ လူသူကင်းဝေးသော ခြံဝန်းလေးအတွင်း၌...
ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း—
အရေးတကြီး တံခါးခေါက်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တံခါးဘောင်မှာ ပြုတ်ထွက်တော့မည့်အလား တုန်ခါနေ၏။
“လီကျယ်ရှန်း”
“လီကျယ်ရှန်း”
တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ခြံတံတိုင်းကို တိုက်ရိုက် ခုန်ကျော်၍ ခြံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“လီ...”
ရောက်လာသူမှာ ရွယ်ချင်းဟော် ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စကားလုံးများမှာ ပါးစပ်မှ ထွက်လာရုံသာ ရှိသေးသည်။ မက်မွန်သီးတစ်လုံးသည် သူမ၏ အနည်းငယ် ဟဟပွင့်နေသော ပါးစပ်အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူမ၏ စိုးရိမ်နေသော အကြည့်များက အမှောင်ထဲတွင် လိုက်လံ ရှာဖွေလိုက်ပြီးနောက် တစ်နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
အကျပ်အတည်းများကြားမှ အထိအခိုက်မရှိဘဲ ရပ်နေသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် ရင်းနှီးသော လူငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ သူမ၏ တင်းမာနေသော ခံစားချက်များမှာ ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားတော့သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ရှေ့တွင် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲနှင့် ညဝတ်အင်္ကျီပါးလေးသာ ဝတ်ဆင်ထားသော ရွယ်ချင်းဟော်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“သန်းခေါင်ယံကြီး ငါ့ကို ဘာလာရှာတာလဲ?”