အခန်း (၉၄)
Vol. 10 Ch. 94
ရွယ်ချင်းဟော်သည် လီကျယ်ရှန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ၏ ဖြူဖျော့နေသော ပါးပြင်ကို အသေအချာ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေ၏။ သူမ၏ ပုလဲရောင် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး မျက်ဝန်းအိမ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ရုန်းကြွနေသည်။
“ထိုက်ထန်! အဲဒီလူ... သေထိုက်တယ်!”
လီကျယ်ရှန်းမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ အခြေအနေကို နားလည်သွားတော့သည်။ ရွယ်ချင်းဟော် ရောက်လာခြင်းမှာ ထိုက်ထန်ကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သူ ရိပ်မိလိုက်ပြီ။
“ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”
လီကျယ်ရှန်းက ဆိုလိုက်ရင်း စန္ဒကူးကုလားထိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်ကာ ရွယ်ချင်းဟော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေက...”
“...အင်အားဆိုတာ ဘယ်လောက်အထိ အရေးပါတယ်ဆိုတာကို ငါ့ကို ပိုပြီးတော့ အထင်အရှား မြင်စေခဲ့တယ်။”
“ထိုက်ထန်ဟာ လုံလောက်တဲ့ အင်အားရှိနေလို့ပဲ လောင်းကြေးရှုံးသွားတာတောင်မှ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှောင်ပြောင်ပြီး ထွက်သွားနိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။”
ညတာမှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ ထူထပ်မှောင်မည်းလှသည်။ ကောင်းကင်ယံမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက မင်ရည်ဖြင့် ပက်ဖျန်းထားသည့်အလား ကြယ်တစ်ပွင့်မျှပင် မမြင်ရပေ။ ဒီနေ့ညသည် အပြင်ထွက်ရန် ကောင်းသောညတစ်ည မဟုတ်ပေ။
လီကျယ်ရှန်းသည် ကြည်လင်စမ်းရေ ဝိုင်အိုးကို ကောက်ယူကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ နာကျင်မှုမှာ အနည်းငယ် ပို၍ သက်သာသွားခဲ့သည်။ ရွယ်ချင်းဟော်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တင်းတင်းစေ့ထားပြီး လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြင်နာမှုနှင့်အတူ နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“လီကျယ်ရှန်း...”
“မင်း ကတ်သီးကတ်သတ် လက်စားချေချင်သလား”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ ဝိုင်စများကို သုတ်လိုက်သည်။
“လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အတွက် လက်စားချေဖို့ဆိုတာ ဆယ်နှစ်ကြာရင်တောင် မနှောင်းပါဘူး။”
“ဒါ့အပြင်...”
သူ၏ တည်ငြိမ်သောအသံတွင် ကိန်းအောင်းနေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကြောင့် သူ၏ခေါင်းပေါ်မှ မက်မွန်ပွင့်နှစ်ပွင့်မှာပင် လန့်နိုးကာ ကြွေကျသွားရသည်။
“ဆယ်နှစ်အထိ ဘာလို့ စောင့်နေမှာလဲ?”
“နောက် နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ငါ ထိုက်ထန်ကို သတ်ပြမယ်။”
လီကျယ်ရှန်း ပြောသမျှကို ရွယ်ချင်းဟော်က ယုံကြည်သည်။ သို့သော်လည်း... သူမကတော့ မစောင့်နိုင်ပေ။ သူမသည် လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သကဲ့သို့ လူကြီးလူကောင်းတို့၏ သဘောထားကြီးမှုကိုလည်း သည်းမခံနိုင်ပေ။ လီကျယ်ရှန်းကို ထိခိုက်စေသူ မည်သူမဆို ခေတ္တမျှပင် လွတ်လပ်စွာ အသက်ရှူနေရခြင်းက သူမကို ဒေါသတဟုန်းဟုန်း တောက်စေပြီး အိပ်မပျော်၊ စားမဝင် ဖြစ်စေသည်။ အရိုးများ ကြေမွပျက်စီးကာ လီကျယ်ရှန်း၏ စီရင်ချက်ကို အိပ်မက်ဆိုးများကြားမှ စောင့်မျှော်နေရသော ကျောက်ဝူကျီ ကဲ့သို့ပင်။
“ငါ ခွန်အားဂိုဏ်းဆီကို လူလွှတ်ထားပြီးပြီ။”
“ဟင်”
လီကျယ်ရှန်းသည် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ညအမှောင်ထုသည် ရွယ်ချင်းဟော်၏ ကိုယ်ဟန်ကို ပုံဖော်ထားပြီး သူမ၏ ဆံနွယ်အချို့မှာ လေညင်းနှင့်အတူ ဝေ့ဝဲနေသည်။ သူမ၏ ညာဘက်လက်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွတ်သပ်နေပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်ရုံဖြူပါးလေးအောက်တွင် သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေးမှာ ထင်ရှားနေသည်။ နံရံတွင် မြှုပ်နှံထားသော တောက်ပသည့် ကျောက်တုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပြင်မှာ ချန်ရန်ရွယ်၏ အရိပ်အယောင်ကို မသိမသာ ထုတ်ဖော်ပြသနေသကဲ့သို့ပင်။
“မင်း... ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ”
လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်အောက်တွင် ရွယ်ချင်းဟော်မှာ ပျာယာခတ်သွားပြီး သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပြစ်တင်ဝေဖန်သံ ပါနေသည်။ သူမ ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ထားသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာလည်း တစ်စစီ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။
လီကျယ်ရှန်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း။
“ညီနောင်... မင်းဆီကနေ ရနံ့လေး တစ်မျိုး ရနေသလိုပဲ။”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ သိသိသာသာ နီမြန်းလာကာ နားရွက်ဖျားများမှာလည်း အလွန်အမင်း ပူထူသွားတော့သည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်တကြားနှင့် ရှုပ်ထွေးသွားကာ ရှေ့သို့ပင် ဒိုင်ဗင်ထိုးသကဲ့သို့ တိုးဝင်သွားမိသည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ပုခုံးကို ဒေါသတကြီးဖြင့် အသာအယာ နှစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။
“မင်း... မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”
သူမသည် မိမိ၏ ပျာယာခတ်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် စကားကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“ငါပြောတာက... ငါ ခွန်အားဂိုဏ်းကို လူလွှတ်ထားတယ်လို့”
“ထိုက်ထန်ကို... သူတို့ အသက်တစ်ရှူစာ ချန်ထားပေးလိမ့်မယ်၊ မင်း... ကိုယ်တိုင် သွားချင်လား”
လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားမျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီးနောက် သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“သွားကြစို့။”
လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်အတွက် လက်စားချေရန် ဆယ်နှစ်ကြာသော်လည်း မနှောင်းပေ။ သို့သော် လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်၏ အရှက်တရားကိုမူ ထိုခဏချင်းမှာပင် ပြန်လည် ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သည်။
ညလေသည် အေးစက်မှုကို သယ်ဆောင်လာပြီး မှောင်မည်းသော တိမ်တိုက်များမှာ နိမ့်ဆင်းနေကာ ကြယ်ရောင်များမှာလည်း လုံးဝ ကွယ်ပျောက်နေသည်။ ဒီနေ့ညသည် အပြင်ထွက်ရန် မသင့်တော်သော်လည်း သတ်ဖြတ်ရန်အတွက်မူ အလွန်ပင် သင့်တော်လှပေသည်။
“ဒူကူဘို၊ မင်း တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်။”
ထိုက်ထန်၏ မျက်နှာမှာ အဆိပ်ငွေ့ကြောင့် စိမ်းဖန့်ဖန့် ဖြစ်နေပြီး ခြေလှမ်းများမှာလည်း ယိုင်နဲ့နေကာ အဆိပ်မှာ သူ၏ ကိုယ်အတွင်း၌ နက်ရှိုင်းစွာ ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျားမျက်ဝန်းများမှာ နီမြန်းနေပြီး ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်လျက် အဆိပ်မြူများကြားမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာသော အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ခွန်အားဂိုဏ်းမှာ... အသက်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါး ရှိတယ်၊ လူကြီးကော၊ လူငယ်ကော...”
“မင်း... မင်း တကယ်ပဲ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ်အောင် သတ်ရက်တယ်ပေါ့...”
ဒူကူဘိုသည် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် ပုံပျက်နေသော ထိုက်ထန်၏ မျက်နှာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။
“ငါက ‘အဆိပ်အိုကြီး’ဆိုတဲ့ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ မင်း မေ့နေပုံရတယ်။”
“ထိုက်ထန်... ဒီနေ့ မင်း လူငယ်တစ်ယောက်ကို အထက်စီးကနေ ကြည့်ခဲ့တုန်းက ပြခဲ့တဲ့ ခံ့ညားမှုတွေကို ထုတ်ပြစမ်းပါ။”
“မင်းက ဓားဝိုင်ကို အနိုင်ကျင့်နိုင်ရင်၊ ငါ ‘အဆိပ်အိုကြီး’ ကော မင်းကို ဘာလို့ အနိုင်မကျင့်နိုင်ရမှာလဲ”
ဝေါ့—
ထိုက်ထန်သည် လတ်ဆတ်သော သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော သွေးများမှာ “တစီစီ” မြည်သံနှင့်အတူ မြေကြီးကိုပင် လောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။
“ဒူကူဘို”
“မင်း... မင်း ငါနဲ့အတူ သေလိုက်တော့”
ထိုက်ထန်သည် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ခွန်အားကို စုစည်းကာ သူ၏ ဝိဉာဉ်စစ်မှန်သောသိုင်းဝိညာဉ်ခန္ဓာကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ မီတာနှစ်ဆယ်မြင့်သော ဧရာမမျောက်ဝံကြီးတစ်ကောင်မှာ မြေပြင်မှ ထိုးထွက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သံအပ်များကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အမွှေးအမျှင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ကြွက်သားများမှာလည်း တောင်တန်းများအလား ရုန်းကြွနေသည်။ ၎င်း၏ နီရဲသော မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်စွာ တောက်ပနေပြီး ဧရာမ နဂါးတစ်ကောင်ကိုပင် ဆွဲဖြဲနိုင်လောက်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်နေသည်။
သို့သော်လည်း...
ဝိဉာဉ်စစ်မှန်သောခန္ဓာ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး ပြင်းထန်သော အဆိပ်မှာ သူ၏ နှလုံးသွေးကြောများကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။
“ဝုန်း—!”
ထိုက်ထန်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ တောင်ငယ်နှစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ခေါင်းပေါ်တွင် မြှောက်ကာ ဒူကူဘိုထံသို့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ သူ၏ နောက်ဆုံး အသက်ရှူချိန်တွင် ထိုးနှက်လိုက်သော လက်သီးမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ လက်သီးကြီးများ မကျရောက်ခင်မှာပင် ပြင်းထန်သော လေဖိအားကြောင့် စံအိမ်အတွင်းရှိ အပင်အားလုံးမှာ ညွှတ်ကျကုန်သည်။ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ပင်။
ဝုန်း—!
လက်သီးကြီးများ ကျရောက်သွားရာ မြေကြီးနှင့် ကျောက်တုံးများမှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များမှာ ကောင်းကင်သို့ လွင့်တက်သွားတော့သည်။ သို့သော် ပါးစပ်မှ သွေးမြှုပ်များ ထွက်နေသော ထိုက်ထန်မှာ မယုံနိုင်လောက်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး!”
သူသည် မိမိ၏ လက်သီးများကို ဟန့်တားထားသော ကြီးမားသော အင်အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားကို မည်မျှပင် အတင်းအကျပ် သုံးပါစေ၊ သူ၏ လက်သီးမှာ တစ်လက်မမျှပင် ထပ်မံ နိမ့်မသွားတော့ပေ။ သူ၏ ခွန်အားမှာ သာမာန်ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်ပင် မယှဉ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း အဆိပ်ကြောင့် “အားအနည်းဆုံး” ဟု အမည်ကျော်သော ဒူကူဘိုက ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နိုင်သည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
“ပုရွက်ဆိတ်က သစ်ပင်ကို လှုပ်သလိုပါပဲ။”
မီတာတစ်ရာရှည်သော မြစိမ်းရောင် နဂါးမြွေဘုရင်သည် ဝိဉာဉ်စစ်မှန်သောခန္ဓာ၏ ထွားကျိုင်းသော လက်မောင်းကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ ဧရာမမြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားရာ ထိုက်ထန်၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှ အရိုးကျိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ မျောက်ဝံကြီး၏ ဝိဉာဉ်စစ်မှန်သောခန္ဓာမှာ အတင်းအကျပ် ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။
ရွှံ့နွံပုံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ထိုက်ထန်ကို ကြည့်ရင်း ဒူကူဘိုက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ည တခြားသူတွေလည်း လာကြဦးမှာ။”
“ခွန်အားဂိုဏ်းကတော့ ပျက်စီးသွားပြီ၊ ထိုက်ထန်... မင်းရဲ့ အသက်ကိုတော့ အသစ်ရောက်လာမယ့်သူတွေ နှုတ်ဖို့အတွက် ချန်ထားပေးခဲ့မယ်။”
သူ၏ စကားအဆုံးတွင် ဒူကူဘိုသည် အဆိပ်ငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မှောင်မည်းသော ညအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“ဟား... ဟား...”
ထိုက်ထန်၏ လက်ခြေများမှာ လုံးဝ ကြေမွသွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုမှာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားနေရသော ဝမ်းနည်းမှု၏ တစ်သောင်းပုံ တစ်ပုံမျှပင် မရှိပေ။ ခွန်အားဂိုဏ်း... ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ဤအရာအားလုံးမှာ သူ နေ့ခင်းက ဓားဝိုင်ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
“အား... အား...!”
သုံ့လော်တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားလှသော ဤခွန်အားနတ်ဘုရားကြီးမှာ ယခုအခါ၌ ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ငိုယိုနေရရှာသည်။ သွေးနှင့် ရောယှက်နေသော မျက်ရည်များမှာ သူ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော မျက်နှာပေါ်မှ လိမ့်ကျလာသည်။ သူသည် အသိုက်ဖျက်ခံလိုက်ရသော မသန်မစွမ်း အဘိုးကြီး ခွေးအိုတစ်ကောင်နှင့် တူနေတော့သည်။ နောင်တတရားများက လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ သူ၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်နေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင်...
ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် သူ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
“အခုမှ ငိုတတ်ပြီလား”
ထိုက်ထန်၏ ငိုသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူသည် ခက်ခက်ခဲခဲ ခေါင်းမော့ကာ ရောက်လာသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်မှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။ ဤလူနှစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါမှာ နက်ရှိုင်းသော ရေကန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခံ့ညားလှသဖြင့် သူ့ကို တုန်ယင်သွားစေသည်။
ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်
နောက်ထပ် ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် နှစ်ဦး
ဓားဝိုင်ကို ရန်စမိခြင်းကြောင့် ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် လေးဦးအထိ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်ပေါ့။ ယခုမှသာ ထိုက်ထန်သည် သူ နေ့ခင်းက မည်မျှ ကြီးမားသော ပြဿနာကို သွားရောက်နှိုးဆွမိခဲ့သည်ကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားတော့သည်။ သူသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သွေးမြှုပ်များကို အန်ထုတ်ရင်း
“ငါ့ကို သတ်လိုက်... မင်းတို့ ငါ့ကို သတ်လိုက်ကြစမ်း...”
ငါးပူတင်းနှင့် မြွေလှံတို့က ထိုက်ထန်ကို လျစ်လျူရှုထားကြသည်။
“မြစိမ်းရောင် နဂါးမြွေအဆိပ်နံ့ပဲ၊ ‘အဆိပ်အိုကြီး’ က အရင်ရောက်နှင့်နေတာပဲ။”
“ဟက်... အဲဒီ အဆိပ်အိုကြီးက တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ၊ သူက ခွန်အားဂိုဏ်းကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်တော့ ငါတို့အတွက် အလုပ်သက်သာသွားတာပေါ့။”
ငါးပူတင်းသည်လည်း အဆိပ်ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မြွေလှံထံသို့ အဆိပ်ဖြေဆေး တစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်သည်။ မြွေလှံသည် သူ၏ ခြေဦးဖြင့် ထိုက်ထန်ကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သေခြင်းထက် ပိုဆိုးသော သူ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“မင်း အခုလို ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိရင် ဘာလို့ အရင်က အဲဒီလို လုပ်ခဲ့သေးလဲ”
“ဘယ်သူက မင်းကို မျက်လုံးမပါဘဲ မစော်ကားသင့်တဲ့သူကို သွားပြီး စော်ကားခိုင်းလို့လဲ။”
“မင်းရဲ့ အသက်ကိုတော့ ချန်ထားပေးမယ်၊ တကယ့် ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် လာပြီး သိမ်းဆည်းဖို့ကို စောင့်နေလိုက်ဦး။”
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ရောက်လာသကဲ့သို့ပင် ပြတ်သားစွာ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ခဏအကြာတွင် နောက်ထပ် မှောင်မည်းသော ပုံရိပ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ခွန်အားဂိုဏ်း စံအိမ်အပြင်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ပျက်စီးယိုယွင်းကာ တိတ်ဆိတ်နေသော အပျက်အစီးများကို ကြည့်ရင်း အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရသည်။
အဖွဲ့ထဲမှ အထောက်အကူပြု ဝိဉာဉ်ပညာရှင်တစ်ဦးသည် လေထုကို နမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
“မကောင်းတော့ဘူး!”
“ဒါက မြစိမ်းရောင် နဂါးမြွေဘုရင်ရဲ့ အဆိပ်ပဲ ပြေးကြ”
“ခွန်အားဂိုဏ်းကတော့ ပျက်စီးသွားပြီ! ငါတို့ လုပ်စရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး”
ထို ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသော လူအုပ်မှာ စံအိမ်တံခါးဝကိုပင် မကျော်ရသေးဘဲ ညအမှောင်ထုအတွင်းသို့ ကယောင်ကတမ်းဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။
နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...
လီကျယ်ရှန်းနှင့် ချန်ရင့်ရွှေတို့သည် ခွန်အားဂိုဏ်း စံအိမ်အပြင်ဘက်သို့ ဆိုက်ရောက်လာကြသည်။