အခန်း (၉၆)

ခွန်အားဂိုဏ်း အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံရပြီးနောက် နှစ်ရက်မျှ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လမ်းဘေးရှိ ခေါက်ဆွဲဆိုင်လေးတစ်ခုတွင်...

လီကျယ်ရှန်း၊ ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်လင်၊ ယွီထျန်းဟန် နှင့် သူတို့၏ ရှစ်ယောက်သော အဖွဲ့သည် စားပွဲဝိုင်းနှစ်ခုကို နေရာယူထားကြသည်။

လမ်းတစ်ဖက်ရှိ အရက်ဆိုင်ရှေ့တွင်မူ...

အအေးမိဝေဒနာမှ ပြန်လည်သက်သာလာကာစ ဖြစ်သော ပုံပြောဆရာသည် သူ၏ ခုံကို ပြန်လည် ခင်းကျင်းထားလေပြီ။ သူသည် လက်ကိုင်ယပ်တောင်ကို ဖျတ်ခနဲ ဖြန့်လိုက်ပြီး တံတွေးများ လွင့်စင်မတတ် အားရပါးရ ပြောဆိုနေတော့သည်။

“ကြည်ညိုလေးစားအပ်တဲ့ နားဆင်သူအပေါင်းတို့... ဒီနေ့တော့ ဒီအဘိုးကြီးက လောကီနယ်ပယ်ထဲက ထူးခြားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြပါရစေ။ အဲဒါကတော့ ‘သွေးစွန်းသော ဓားဝိုင်နှင့် အလဲလဲအပြိုပြို ဖြစ်သွားရရှာသော ခွန်အားဂိုဏ်း’ ပဲ ဖြစ်ပါတယ်!”

ပြာလွလွ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံပြောဆရာ၏ လေသံမှာ ကျီးကန်းတစ်ကောင်၏ အော်သံကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အေးစက်စက် နိုင်သွားသည်။

“သတင်းများအရ ခွန်အားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ထိုက်ထန်သည် ဓားဝိုင်ကို သူ၏ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ သွင်းယူလိုသော ရမ္မက်ကြောင့် မိုက်မဲသော အတွေးတစ်ခုကို ကြံစည်ခဲ့သတဲ့။ သူ၏ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် ဝါရင့်မှုကို အခြေခံပြီး ပါဝါသုံးကာ အနိုင်ကျင့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရာမှာတော့...”

“ဟဲဟဲ!”

ယွီဖုန်းသည် ပါးစပ်ထဲမှ ခေါက်ဆွဲရည်ကို မျိုချလိုက်ရင်း အားရပါးရ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ကြီး... မင်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီခေါက်ဆွဲဆိုင်လေးကို သဘောကျနေရတာလဲဆိုတာ ငါ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။”

“ဒီခေါက်ဆွဲရဲ့ ရနံ့နဲ့ လောကီနယ်ပယ်က ဇာတ်လမ်းတွေ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ အရသာတစ်မျိုးပဲ။”

ယွီထျန်းဟန်ကလည်း ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ

“လီကျယ်ရှန်း ပြောတာ မှန်တယ်။ တစ်ညလုံး အရက်တွေ အဝသောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ပူပူနွေးနွေး ခေါက်ဆွဲရည် တစ်ပန်းကန်က အကောင်းဆုံး အားဆေးပဲ။”

“ဘဝကို ဘယ်လို ပျော်ပျော်ပါးပါး ဖြတ်သန်းရမလဲဆိုတဲ့ နေရာမှာ လီကျယ်ရှန်းထက် ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။”

ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်လင်တို့၏ အကြည့်များမှာ ပုံပြောဆရာကို လက်ခုပ်တီး အားပေးနေသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးထံသို့ ရံဖန်ရံခါ ရောက်ရှိသွားတတ်ပြီး သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးနုနုလေးများ ပွင့်လန်းနေကြသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ သူငယ်ချင်းတစ်စုကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ ခေါင်းခါရင်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူ့အတွက်ကြောင့်နှင့် ဤမိသားစုကြီးများက သူတို့၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးပြုကာ ခွန်အားဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပေးခဲ့ကြသည်။ သူသည် ဤသံယောဇဉ်အတွက် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် မကြာမီတွင် တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးရမည်ဟု တွေးတောနေ၏။

၎င်းအပြင် သူ လီကျယ်ရှန်းအနေဖြင့် ဤကျေးဇူးတရားကို နှလုံးသားထဲတွင် ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ မှတ်သားထားမည်ဖြစ်သည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် ဤထက်မကသော အရာများဖြင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် အချိန်များစွာ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

အချိန်များမှာ မြားတစ်စင်းအလား ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ သုံးလတာကာလမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

ခြံဝန်းအတွင်းရှိ အိုမင်းသော မက်မွန်ပင်ကြီးအောက်တွင်...

လီကျယ်ရှန်းသည် ဖျာကြမ်းလေးပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ ရှည်လျားကာ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ်မှု တိုင်းတွင် မြေပြင်ပေါ်မှ ကြွေကျနေသော မက်မွန်ပွင့်လေးများမှာ မမြင်ရသော စည်းချက်တစ်ခုအတိုင်း လိုက်ပါကာ နိမ့်တုံ၊ မြင့်တုံ ဖြစ်နေကြ၏။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ ထက်ရှသော ဓားစွမ်းအင်နှစ်ခုမှာ သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ ထိုးထွက်လာရာ လေထုမှာပင် တစီစီ မြည်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြင်းထန်လှသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားတစ်ခုမှာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျံ့ကျဲနေသော မက်မွန်ပွင့်ဖတ်လေးများကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်ရာ ပန်းပွင့်မိုးများ ရွာသွန်းနေသည့်အလား လှပနေတော့သည်။

“ငါ အဆင့် ၃၇ ကို ရောက်သွားပြီ။”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားကို ခံစားရင်း သူ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။

လွန်ခဲ့သော သုံးလအတွင်း သူသည် ဓားကွက်များကို လေ့လာရုံသာမက သူ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံခြင်းကိုလည်း အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထိုက်ထန်နှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စမှာ သူ့အတွက် အမြဲတမ်း သတိပေးခေါင်းလောင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

၎င်းသည် သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်စေခဲ့သည်မှာ

ဓားကွက်များနှင့် နည်းစနစ်များမှာ ထက်ရှလှသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ဝိဉာဉ်စွမ်းအား အခြေခံမှာသာ ဝိဉာဉ်ပညာရှင်တစ်ဦး၏ ရပ်တည်မှုအတွက် အစစ်အမှန် အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်ကြောင်းပင်။

ဓားလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံရာတွင်လည်း သူသည် လုံးဝ လျော့ရဲမနေခဲ့ပေ။ လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားလမ်းစဉ်ကို သိမြင်နားလည်ရာတွင် အမြဲတမ်း အကျွမ်းကျင်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ... သူသည် မကြုံစဖူးသော အခက်အခဲ တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

“ဓားကွက်တွေအကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင်...”

“ဒီ ကြာပန်းစိမ်းဓားတေးသွား ရဲ့ စတုတ္ထမြောက်ကွက်ကို ငါ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘူး၊ ဘယ်ကစရမလဲတောင် မသိဘူး ဖြစ်နေတယ်။”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏လက်ချောင်းများကို ဓားတစ်စင်းအလား စုလိုက်ကာ လက်ချောင်းထိပ်များကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြယ်ရောင်များ လင်းလက်လာပြီး ရေခဲနှင့် မီးများမှာ ရောယှက်သွားကာ လေပြင်းလေးတစ်ခုက သူတို့ကို ရစ်ပတ်သွားသည်။ မတူညီသော ဓားအသိ သုံးမျိုးမှာ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် ဝဲလည်နေပြီး မကြွေကျသေးသော မက်မွန်ပွင့်ဖတ်လေးများမှာ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်စစီ ကြေမွကုန်တော့သည်။

“ပထမကွက်က ကြယ်ရောင်၊ ဒုတိယကွက်က ရေခဲနဲ့မီး၊ တတိယကွက်က လေပြင်း...”

“ဒါဆိုရင် စိမ်းပြာကြာပန်းဓားသီချင်း ရဲ့ စတုတ္ထမြောက်ကွက်က ဘာဖြစ်မလဲ”

ဤအခက်အခဲမှာ ယခင်အခက်အခဲများနှင့် မတူပေ။ ယခင်က ဓားကွက်များ ဖန်တီးရာတွင် ခက်ခဲခဲ့သော်လည်း လီကျယ်ရှန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဓားအသိပုံရိပ်တစ်ခု အမြဲတမ်း ထွက်ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် လုံးဝ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေပြီး သူ၏ စိတ်ကူးများမှာလည်း မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်မှောင်မှာ တွန့်ချိုးသွားသည်။

“ဓားလမ်းစဉ်ရဲ့ နယ်ပယ်သုံးခု...”

“အောက်ဓားသည် သူတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်၏၊ အလယ်ဓားသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်ဖြတ်၏၊ အထက်ဓားသည် ညအမှောင်ကို သတ်ဖြတ်၏။”

“ကြာပန်းစိမ်းဓားတေးသွား ရဲ့ ပထမသုံးကွက်စလုံးက အထက်တန်းစားဓားရဲ့ နယ်ပယ်ကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ။”

“ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံထဲမှာတော့... အကယ်၍ ငါသာ ဒီစတုတ္ထမြောက်ကွက်ကို သိမြင်နိုင်ခဲ့ရင်... ငါ ဓားလမ်းစဉ်ရဲ့ နက်နဲလှတဲ့ စတုတ္ထမြောက် နယ်ပယ်ရဲ့ အစွန်းအစလေးကို မြင်တွေ့နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။”

ဓားလမ်းစဉ်ကို သိမြင်ရန် ကြိုးစားရာတွင် အခက်အခဲတွေ့နေသဖြင့် စိတ်ညစ်နေသော လီကျယ်ရှန်းသည်...

အထူးလေ့ကျင့်ခန်းများ ပြီးဆုံးသွားကြသော တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်ခုနစ်ဦးနှင့်အတူ ရွယ်ချင်းဟော်ကိုပါ သူ၏ ခြံဝန်းလေးသို့ ဖိတ်ကြားလိုက်သည်။ လူတိုင်းမှာ ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရက်ခွက်များ ကမ်းရင်း ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြသည်။

အရက်အနည်းငယ် ဝင်သွားပြီးနောက် ယွီထျန်းဟန်သည် အနည်းငယ် မူးရိပ်တက်လာပြီး သူ၏ အရက်ခွက်ကို ချကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လီကျယ်ရှန်း... ဝိဉာဉ်ဆရာပြိုင်ပွဲကြီး က လာမယ့် သုံးလအတွင်းမှာ စတော့မယ်။”

“ငါတို့ တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ရဲ့ တိုးတက်မှုက ကျောင်းမှာတင် လေ့ကျင့်နေရလို့ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေတယ်။”

“ငါတို့ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းရဲ့ အတုအယောင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဂိုဏ်းကို ခေတ္တပြန်ပြီး ကျင့်ကြံရဦးမယ်။”

သူသည် လီကျယ်ရှန်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး

“မင်းလည်း ငါတို့နဲ့အတူ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းကို ဧည့်သည်အဖြစ် ဘာလို့ လိုက်မလာတာလဲ။”

“ငါ့အဖိုးက မင်းကို အမြဲတမ်း စံပြထားပြီး ငါ့ကို ဆူပူနေတာ၊ ဒါဟာ မင်းကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်...

ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်လင်တို့၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ လင်းလက်သွားပြီး သူတို့က လီကျယ်ရှန်းကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် လီကျယ်ရှန်းနှင့်အတူ ခရီးသွားချင်ကြသည်မှာ ဓမ္မတာပင်။

“မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းကို သွားမယ် ဟုတ်လား?”

လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားမျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းကြီး ခုနစ်ဂိုဏ်းကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုရင်း ဓားလမ်းစဉ်ကို သိမြင်နိုင်ရန် ခရီးသွားဖို့ စဉ်းစားထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြားသော ဂိုဏ်းများမှာ လေဓားဂိုဏ်းလောက် မရင်းနှီးပေ။ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းသည် တကယ့်ကို အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

“အဆင့်နိမ့်ဂိုဏ်းလေးခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ လေဓားဂိုဏ်းမှာတောင် ‘လေမျက်စိ’လိုမျိုး ထူးခြားတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိနေသေးတာပဲ။”

“အထက်တန်းစား ဂိုဏ်းသုံးခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်း ဆိုရင်တော့ ပိုပြီးတော့ နက်နဲတဲ့ အခြေခံတွေ ရှိမှာဖြစ်သလို စူးစမ်းလေ့လာသင့်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ နေရာတွေလည်း ရှိမှာ သေချာတယ်။”

“ဒါ့အပြင် ပြီးခဲ့တဲ့ ခွန်အားဂိုဏ်း ကိစ္စမှာ ယွီထျန်းဟန်ရဲ့ အဖိုးဖြစ်တဲ့ မိုးကြိုးသုံ့လော် ကလည်း ပါဝင်ကူညီခဲ့သေးတယ်။”

“သူက စီနီယာဒူကူနဲ့ မတူဘူး၊ ငါတို့က အဲဒီလောက်အထိ မရင်းနှီးသေးတော့ ငါ သူ့ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောသင့်တယ်။”

ခဏတာ အတွေးများပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းမှာ ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်လင်တို့၏ ပျော်ရွှင်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး

“မင်းတို့ဘက်က အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။”

“ဟာ... ဟားဟားဟား! ဘာအနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရမှာလဲ၊ ငါတို့က တကယ့်ကို ဝမ်းသာတာပါ!”

ယွီထျန်းဟန်သည် လီကျယ်ရှန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ယွီဖုန်း၊ အော့စလို နှင့် ရှီညီအစ်ကို များမှာလည်း သူတို့၏ ဝမ်းသာမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသကြသည်။

ဤပျော်ရွှင်နေကြသော ဝန်းကျင်ကြားတွင် ရွယ်ချင်းဟော် တစ်ယောက်သာလျှင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးနုနုလေး ရှိနေသော်လည်း အခြားသူများကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်ပုံ မရပေ။

လီကျယ်ရှန်းသည် အရက်သောက်နေရင်း ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရွယ်ချင်းဟော်၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ငါ ထွက်သွားရင် မင်းကို ငါးမျှားဖော်လုပ်ပေးပြီး ပျင်းတာတွေ ဖြေဖျောက်ပေးမယ့်သူ မရှိတော့မှာ ကြောက်နေတာလား”

ဤလုပ်ရပ်ကို လူအများရှေ့တွင် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရွယ်ချင်းဟော်၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ စားပွဲအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော သူမ၏လက်က လီကျယ်ရှန်း၏ ခါးကို ဆိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာမူ အိမ်ရှေ့စံတစ်ဦး၏ ခန့်ညားမှုကို ထိန်းသိမ်းထားလျက် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဟက်... မင်း သွားချင်ရင် သွားလို့ရပါတယ်။”

“ငါးမျှားရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကိုတော့ ဘယ်အချိန်မဆို ခံစားလို့ရတာပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့စံဖြစ်တဲ့ ငါက အခုတလော နိုင်ငံတော်ရေးရာတွေမှာ ရှုပ်နေလို့ တစ်နေရာတည်းမှာပဲ ရှိနေရတာကို စိတ်ညစ်နေတာပါ။”

ယွီထျန်းဟန်နှင့် ကျန်ငါးယောက်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း ရင်းနှီးသည့် သံယောဇဉ်ဟုသာ ထင်ကြပြီး ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မစဉ်းစားမိကြပေ။ သို့သော်လည်း... အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ လည်ပင်းကို ထိုကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖက်ရဲသူမှာ လီကျယ်ရှန်း တစ်ယောက်သာ ရှိပေမည်။

သို့သော် ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်လင်တို့မှာမူ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ အံ့သြမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ နောက်ထပ်လုပ်ရပ်က သူတို့နှစ်ဦးကို ပို၍ပင် မှင်တက်သွားစေတော့သည်။

သူတို့သည် လီကျယ်ရှန်းက ရုတ်တရက် ခေါင်းကို လှည့်ကာ ရွယ်ချင်းဟော်၏ နားနားသို့ ကပ်လျက် စကားတစ်ခွန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရွယ်ချင်းဟော်သည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်တော့သည်။

“ဒါ... ဒါက...”

ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်လင်တို့သည် သူတို့နှစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ခဏမျှ စကားပင် မထွက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ရွယ်ချင်းဟော်ကို ဖက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ ဟောက်လိုက်သည်။

“ဘာ ‘ဒါ’ လဲ? မင်းတို့ကလည်း အံ့သြလွန်းလိုက်တာ၊ ညီအစ်ကိုချင်း လျှို့ဝှက်စကားလေး နည်းနည်းပြောတာ မမြင်ဖူးကြဘူးလား?”

ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်လင်တို့၏ လှပသော မျက်နှာများမှာ တောင့်တင်းသွားကြသည်။ ယွီထျန်းဟန်နှင့် ကျန်ငါးယောက်မှာမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရယ်မောနေကြဆဲပင်။ ပုံမှန်ပါပဲ။ တကယ့်ကို ပုံမှန်ပါပဲ။ သူငယ်ချင်းကောင်းအချင်းချင်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းနေကြတာပဲ မဟုတ်လား။

ရွယ်ချင်းဟော်သည် သူမ၏ အကြည့်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများက အရက်ခွက်အနားသတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဝိုင်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူမ၏ စောစောက စိတ်ပျက်နေမှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီကျယ်ရှန်းက သူမ၏ နားထဲတွင် ဤသို့ ပြောခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ငါ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းကို မသွားခင်မှာ... ချန်ရန်ရွယ်ကို တွေ့ချင်တယ်။”