အခန်း (၉၇)

မွန်းလွဲပိုင်း၏ နေရောင်ခြည်သည် ပျင်းရိစွာ ကျရောက်နေပြီး ရေကန်မျက်နှာပြင်ကို တောက်ပသော ရွှေရောင်အဆင်းဖြင့် ပုံဖော်ထားသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ရေကန်နားရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေ၏။ သူသည် လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေပြေညင်းလေးတစ်ခုက ကြာဖက်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျရောက်စေခဲ့သည်။

မနက်ဖြန်တွင် သူသည် မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းသို့ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သည်။ မနေ့က ချန်ရန်ရွယ်ကို ပြောပြပြီးနောက် သူမကို ဤကြာကန်အနားတွင် စောင့်နေရန် သူ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အချိန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေသည်။ လီကျယ်ရှန်းမှာ အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ သူ၏ သတိစိတ်များ ဝေဝါးစပြုလာချိန်မှာပင် သူ၏ ဘေးနားမှ တိုးတိတ်သော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ နူးညံ့သော မြက်ခင်းကို နင်းလျှောက်လာသော ထိုခြေသံများတွင် သတိထားနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ အိပ်ချင်စိတ်များမှာ တစ်ဝက်ခန့် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကြာဖက်ကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ခေါင်းကို အသာစောင်းကာ အာရုံစိုက် နားထောင်နေမိသည်။ ထိုခြေသံများသည် သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်တန့်သွား၏။ ထိုအခါမှသာ လီကျယ်ရှန်းသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ကြာဖက်ကို မလိုက်တော့သည်။

နေရောင်ခြည်မှာ အနည်းငယ် စူးရှနေသဖြင့် သူ မသိစိတ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံသည် အလင်းရောင်နှင့် အသားကျသွားသောအခါ တင့်တယ်လှပသော ထိုပုံရိပ်မှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့သို့ ရှင်းလင်းစွာ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

ချန်ရန်ရွယ်သည် ယနေ့တွင် ကျော့ရှင်းသော ဝတ်ရုံဖြူလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းမှာ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို အထင်းသား ပေါ်လွင်စေသည်။ နေမင်းသည် သူမကို အထူးတလည် မျက်နှာသာပေးထားသည့်အလား သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပြင်နှင့် ရွှေရောင်ဆံနွယ်များပေါ်တွင် အလင်းစက်များ ဝေ့ဝဲနေ၏။

ချန်ရန်ရွယ်၏ လှပသော မျက်ဝန်းများက လီကျယ်ရှန်းနှင့် ဆုံမိသောအခါ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ရှက်သွေးများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်ရသည်။ သူမသည် လက်ကို မြှောက်ကာ နားရွက်နားတွင် ကျနေသော ဆံနွယ်တစ်စကို သပ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများမှာ ရှေ့တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်ထိပ်လေးများမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်နေကာ မည်သို့ နေရမည်မှန်း မသိသော အနေခက်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

“မင်း...”

ချန်ရန်ရွယ်၏ အသံမှာ ရေကန်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေညင်းထက်ပင် ပို၍ နူးညံ့နေသည်။

“ငါ့ကို တွေ့ချင်တယ် ဆိုတာ...”

စကားအဆုံးတွင် သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် သူမ၏ အသံထဲ၌ ပါဝင်နေသော ရှက်ရွံ့မှုကို အံ့သြသွားမိသည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်းနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် အခါတိုင်း သူမ၏ နှလုံးသားမှာ အမြဲတမ်း ခုန်လှုပ်နေတတ်သည်။ နုရွှေပင်လေး ကဲ့သို့ပင် သူမသည် စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျုံ့ထားမိ၏။

လီကျယ်ရှန်းသည် ထိုင်လိုက်ကာ သူ၏ ဝတ်ရုံဖြူပေါ်မှ မြက်စလေးများကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းကို သွားတော့မယ်။”

“ပြန်လာဖို့က အချိန်တစ်ခုတော့ ကြာလိမ့်မယ် ထင်တယ်။”

“မထွက်ခွာခင်မှာ မင်းကို တွေ့ချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ။”

ချန်ရန်ရွယ်သည် သူမ၏ ရှည်လျားသော ဂါဝန်စကို အသာသပ်လိုက်ရင်း လီကျယ်ရှန်း၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို သတိရပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် မြက်ပင်ရှည်လေး တစ်ပင်ကို အသာအယာ ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ကျွမ်းကျင်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ခဏချင်းမှာပင် မြက်ပင်နှင့် ယှက်လုပ်ထားသော နှံကောင်လေးတစ်ကောင်မှာ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“ရော့... မင်း ဆော့ဖို့အတွက်။”

ချန်ရန်ရွယ်သည် လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ဖဝါးပေါ်မှ နှံကောင်လေးကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ အေးခဲနေသော ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းကြက်ခွန်းလေးများ ပျံ့နှံ့သွားသည့်အလား သူမ၏ စိုးရိမ်စိတ်များကြားမှ အပြုံးနုနုလေး တစ်ပွင့် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမသည် လက်ထိပ်လေးဖြင့် နှံကောင်လေး၏ “ဦးမှင်” ကို တို့ထိလိုက်ရင်း ရယ်မောလိုက်၏။

“နည်းနည်းတော့ အရုပ်ဆိုးတယ်နော်၊ မဟုတ်ဘူးလား”

“ဒါဆိုရင်လည်း ငါ လွှင့်ပစ်လိုက်တော့မယ်။”

လီကျယ်ရှန်းက ပြန်ယူရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

“မလုပ်နဲ့”

ချန်ရန်ရွယ်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သွားသည်။ သူမသည် ပြိုင်ပွဲဝင်နေသည့်အလား နှံကောင်လေးကို လုယူကာ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တော့သည်။

ဤအရာမှာ လီကျယ်ရှန်းက ချန်ရန်ရွယ်ကို ပေးသော ပထမဆုံး လက်ဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို သတိထားမိသွားသောအခါ ချန်ရန်ရွယ်သည် မျက်နှာကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်ပြီး ရေကန်ပေါ်မှ ကြာပန်းများကို ကြည့်နေဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများမှာမူ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ထိုမြက်နှံကောင်လေးကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်နေမိသည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်မှုနှင့် မျက်ဝန်းထဲမှ ဖုံးကွယ်မရသော ရှက်ရွံ့မှုများမှာ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပနေတော့သည်။

နွေးထွေးသော မွန်းလွဲပိုင်း နေရောင်ခြည်သည် လူကို ပျင်းရိစေသည်။ ပန်းရနံ့များ သယ်ဆောင်လာသော ရေကန်လေညင်းမှာ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့နေပြီး မိန်းကလေးငယ်၏ နွေးထွေးမွှေးပျံ့သော အရှိန်အဝါမှာ သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ စိမ်းပြာကြာပန်းဓားသီချင်း၏ စတုတ္ထမြောက်ကွက်ကို သိမြင်ရန် ကြိုးစားရင်း စိတ်ပင်ပန်းနေသော လီကျယ်ရှန်းမှာ မျက်ခွံများ လေးလံလာခဲ့သည်။

ဝေဝါးနေသော သတိစိတ်များကြားတွင် သူ၏ ခေါင်းကို နူးညံ့နွေးထွေးသော အရာတစ်ခုက အသာအယာ အမှီပြုစေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုထိတွေ့မှုမှာ နူးညံ့ပြီး ရုန်းကန်အားရှိကာ ဖော်မပြနိုင်သော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် ပိုမို သက်သောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားသို့ ပြောင်းလိုက်ပြီး ထိုနူးညံ့မှုကြားတွင် သူ၏မျက်နှာကို ပို၍ နစ်ဝင်စေခဲ့သည်။

ချန်ရန်ရွယ်သည် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများကို အောက်သို့ ချလိုက်ပြီး မျက်တောင်လေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် အိပ်စက်နေသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဖော်မပြနိုင်သော ပူလောင်သည့် ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး လောင်ကျွမ်းလုမတတ်ပင်။ သူမသည် ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ လူငယ်လေး၏ မျက်ခုံးကို ဖုံးအုပ်နေသော ဆံနွယ်အချို့ကို သတိထားကာ အသာအယာ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။

“လီကျယ်ရှန်းက... တကယ့်ကို ရုပ်ဖြောင့်တာပဲ...”

ဤတိတ်ဆိတ်သော မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အချိန်သည် အဆုံးမရှိ ဆန့်ထွက်နေသကဲ့သို့ပင်။ မိန်းကလေး၏ ငုံ့ကြည့်နေသော အကြည့်နှင့် လူငယ်လေး၏ အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နေသော ပုံရိပ်ကြားတွင် ကမ္ဘာကြီးမှာ ရပ်တန့်နေတော့သည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိရဘဲ သူမ၏ ပေါင်ပေါ်မှ လူသည် စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။ ချန်ရင့်ရွှေမှာ မီးလောင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်သွားကာ သူမ၏လက်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ သူ၏ သတိစိတ်မှာ ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤအိပ်စက်ခြင်းမှာ မကြုံစဖူး ငြိမ်းချမ်းပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်ဟုသာ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်တောင်ခတ်ရင်း အလင်းရောင်နှင့် အသားကျအောင် လုပ်လိုက်ပြီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသော ချန်ရန်ရွယ်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသွားသည်။

သူ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ သူ မည်သည့်နေရာတွင် မှီအိပ်နေခဲ့သည်ကို သတိပြုမိသွားတော့သည်။ လီကျယ်ရှန်းမှာ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာထက်တွင် ရှားရှားပါးပါး ရှက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“အဟမ်း... ငါ အိပ်ပျော်သွားတာလား? ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ”

“သိပ်မကြာသေးပါဘူး။”

ချန်ရန်ရွယ်သည် သူမ၏ ကြေမွနေသော ဂါဝန်စကို သပ်ရပ်အောင် လုပ်လိုက်ရင်း သူမ၏ ရင်ခုန်သံကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

“မနက်ဖြန်... ဘယ်အချိန်မှာ ထွက်မှာလဲ?”

“မနက် ၇ နာရီကနေ ၉ နာရီကြားမှာ၊ တောင်ဘက် မြို့တံခါးကနေ။”

ချန်ရန်ရွယ် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ငါ... ငါ မင်းကို လာပို့မယ်။”

လီကျယ်ရှန်း ကြောင်သွား၏။

“ငါ့ကို လာပို့မယ် ဟုတ်လား”

ချန်ရန်ရွယ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းမှာ အထိခိုက်မခံနိုင်သော ကိစ္စဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဒူ အင်အားစုများရှေ့တွင် ထုတ်ဖော်ရန် မသင့်တော်ကြောင်း သူ သိနေသည်။

ချန်ရန်ရွယ်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ သူမသည် ချန်ရန်ရွယ်အဖြစ်နှင့် သူ့ကို လာပို့ချင်သည်။

“ငါ့ရဲ့ အခြေအနေက တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးတယ်။”

“ဒါပေမဲ့ လီကျယ်ရှန်း... ငါ့ကို ယုံကြည်ပေးပါ၊ ငါ မင်းကို ထိခိုက်စေမယ့် ဘာကိစ္စမျိုးမှ ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“အခုလောလောဆယ် ကောင်းကင်ဒူ အင်အားစုတွေရှေ့မှာ ငါ့ရဲ့ တကယ့်ပုံစံကို ပြဖို့ မအဆင်ပြေသေးဘူး။”

“ဒါပေမဲ့... ငါ တကယ်ပဲ မင်းကို လာပို့ချင်တာပါ။”

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းသည် သူမ၏ ငုံ့ထားသော်လည်း ခိုင်မာနေသော မျက်နှာပေးကို ကြည့်ကာ နူးညံ့သော်လည်း ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ။”

သဘောတူညီချက် ရသွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရေကန်နားတွင် အတူတူ ထိုင်နေကြသည်။ ညနေခင်း၏ နေဝင်ချိန်အလှတရားနှင့် ကြယ်ရောင်စုံနေသော ညကောင်းကင်ယံကို သူတို့ အတူတကွ ငေးကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင်... ကောင်းကင်ဒူမြို့တော်၏ တောင်ဘက်တံခါးဝ အပြင်ဘက်၌ လီကျယ်ရှန်း၊ ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်လင်၊ ယွီထျန်းဟန် နှင့် အခြားသူ ရှစ်ဦးမှာ ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီ။ အိမ်ရှေ့စံ ရွယ်ချင်းဟော်သည် အရပ်ဝတ်ဖြင့် သူတို့ကို လာရောက် ပို့ဆောင်ပေးသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်က ရွယ်ချင်းဟော်နှင့် ဆုံမိသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားမိသည်။ ချန်ရန်ရွယ်က သူ့ကို လာပို့မည် မဟုတ်ပါလား။

ရွယ်ချင်းဟော်၏ အကြည့်မှာ လီကျယ်ရှန်းထံတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တင့်တယ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

“ဒီခရီးလမ်းက ရှည်လျားပြီး ပင်ပန်းလိမ့်မယ်။ မင်းတို့အားလုံး အင်အားတွေ တိုးတက်လာပြီး လိုအင်ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။”

“လီကျယ်ရှန်း...”

သူမ၏ အကြည့်က လီကျယ်ရှန်းထံသို့ တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

“အမြန်ပြန်လာခဲ့နော်။ ငါ တကယ်ပဲ မင်းနဲ့အတူ ငါးမျှားချင်သေးတာ။”

ယွီထျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများက ကျေးဇူးတင်စကား ပြန်ဆိုကြသည်။ လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်မှာ ရွယ်ချင်းဟော်နှင့် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ငါးပူတင်း။ မြွေလှံတို့ထံသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ ဤကဲ့သို့ လူအများရှေ့တွင်၊ ထို့အပြင် ရွယ်ချင်းဟော် ရှိနေစဉ်မှာပင် ချန်ရန်ရွယ်က မည်သို့ ပေါ်လာမည်နည်း။

အချိန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်းနှင့် အဖွဲ့ဝင်များသည် မြင်းပေါ်သို့ တက်ကာ ရွယ်ချင်းဟော်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ မြင်းခွာသံများမှာ လမ်းမပေါ်တွင် တဒုန်းဒုန်း မြည်ဟီးသွားပြီး ဝေးလံသော အရပ်ဆီသို့ ကုန်နှင်သွားကြတော့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် မြို့တံခါးကို ပြန်လည် လှည့်ကြည့်ခြင်း၊ လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးများနှင့် တောင်ကုန်းများကို စူးစမ်းကြည့်ခြင်းများ ပြုလုပ်မိသော်လည်း လှပသော ထိုပုံရိပ်ကို မတွေ့ရသေးပေ။ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးသည် သူ၏ အမြင်အာရုံ အစွန်းတွင် ဝေဝါးသွားပြီးနောက် လမ်းကွေ့တစ်ခုတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွယ်ချင်းဟော်သည် သူမ၏ အိမ်ရှေ့စံဝတ်ရုံကို မကာ လမ်းဘေးရှိ တောင်ကုန်းပေါ်မှ ထူထပ်သော တောအုပ်အတွင်းသို့ လမ်းလျှောက် ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမကို မည်သူမှ စောင့်ကြည့်ခြင်း မရှိတော့ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်...