အခန်း (၁၀၀)
Vol. 10 Ch. 100
“မြကောင်းကင်မိုးကြိုး၊ ခရမ်းရောင်နတ်ဆိုးမိုးကြိုး၊ ရွှေရောင်မိုးကြိုး...”
“မိုးကြိုးတွေမှာတောင် ဒီလို အဆင့်အတန်းတွေ ရှိနေတာလား”
လီကျယ်ရှန်းနှင့် အခြားသူများအားလုံး အံ့သြတုန်လှုပ်လျက် သံသယစိတ်များ ဝင်လာကြသည်။ အကြီးအကဲ ယွီကျင်ဟန်၏ ဖော်ပြချက်ကို ကြားရုံမျှနှင့်ပင် မိုးကြိုးလျှိုမြောင်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော သဘာဝကို သူတို့ အာရုံခံမိနေကြပြီ။
လျှိုမြောင်နှင့် ပို၍နီးကပ်လာလေလေ၊ သူတို့၏ ခံစားချက်မှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ထစ်ချုန်းသံများမှာလည်း ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်။ အထူးပြုလုပ်ထားသော လျှပ်စစ်ကာ ဖိနပ်အစွပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည့်တိုင်အောင် ခြေဖဝါးမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထုံကျင်သော လှိုင်းအဆက်မပြတ် စီးဝင်နေဆဲပင်။
အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး အချိန်ခန့်တွင်မူ မိုးခြိမ်းသံများမှာ ရိုက်ခတ်နေသော လှိုင်းလုံးကြီးများအလား ဟိန်းဟောက်လာရာ လီကျယ်ရှန်းနှင့် အဖွဲ့၏ နားစည်များပင် အူသွားတော့သည်။ လျှပ်စီးတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေသော မြေပြင်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေ၏။ လူတိုင်းသည် လောင်ကျွမ်းနေသော တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုပေါ်သို့ တက်လှမ်းလိုက်သောအခါ... စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုမှာ သူတို့၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။ လီကျယ်ရှန်းနှင့် အဖွဲ့မှာ အံ့သြလွန်း၍ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရ၏။
အထက်မှ ကောင်းကင်ယံမှာ မှင်အိုးတစ်လုံးအလား မှောင်မည်းနေပြီး ထူထပ်လှသော မှင်ရောင်မိုးတိမ်တိုက်ကြီးများမှာ မြေပြင်သို့ ပြိုကျလာတော့မည့်အလား နိမ့်ဆင်းနေသည်။ တိမ်တိုက်ကြားမှ လျှပ်စီးအလင်းတန်းများမှာ လေထုကို ဖောက်ထွင်းနေပြီး၊ ထောင်ပေါင်းများစွာသော မိုးကြိုးစပါးအုန်းမြွေကြီးများမှာ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များကို ဆွဲဖြဲလျက် မြရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးကြောင်းများဖြင့် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို တံဆိပ်ခတ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
ဝုန်း——!
ဝုန်း——!
ဝုန်း——!
လူတစ်ဦး၏ ခါးခန့်မျှ ထူထဲသော မိုးကြိုးတန်းကြီးများသည် အောက်ဘက်ရှိ လျှိုမြောင်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ခတ်နေကြသည်။ ထိုမိုးကြိုးတန်းများသည် မြေပြင်ကို ရိုက်ခတ်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိဘဲ ဧရာမ လျှပ်စစ်မြွေကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လျှိုမြောင်အတွင်း အရိုင်းဆန်စွာ လှည့်လည်နေကြသည်။ လျှိုမြောင်၏ ဝဲယာရှိ ကမ်းပါးယံများနှင့် မြေပြင်မှာ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ မိုးကြိုးဒဏ်ကို ခံထားရသောကြောင့် လောင်ကျွမ်းပြောင်လက်နေသည့် ဖန်စီမျက်နှာပြင်သဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
သို့သော် အထူးခြားဆုံးမှာ ဤမိုးကြိုးရွှံ့နွံအိုင်အတွင်း အပြင်းထန်ဆုံး စွမ်းအင်များ ရှိနေသော နေရာပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာရှိ မိုးကြိုးများမှာ တောက်ပလှသော စိမ်းပြာရောင်များ ဖြစ်နေကြသည်။ ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါမှာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှနှင့်ပင် ကြက်သီးမွေးညင်း ထစေနိုင်သည်။
ထို စိမ်းပြာရောင် မိုးကြိုးအိုင်များအတွင်း၌ အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား ဆယ်ဂဏန်းခန့်နှင့် လူငယ်အချို့မှာ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လျက် သွားကို ကြစ်ကြစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ အပြင်းအထန် ကျင့်ကြံနေကြသည်။ သူတို့၏ ပေါ်ထွက်နေသော အရေပြားပေါ်တွင် အားနည်းသော အကြေးခွံပုံစံများ ပေါ်ထွက်နေ၏။ စိမ်းပြာရောင် မိုးကြိုးအငွေ့အသက်များ ဖြတ်သန်းသွားသည့် အခါတိုင်း ထိုအကြေးခွံပုံစံများမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာတတ်သည်။
သို့သော် ခဏမျှကြာသောအခါ... လူအချို့မှာ ဆက်လက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် စိမ်းပြာရောင် မိုးကြိုးအိုင်ထဲမှ ယိုင်ထိုးကာ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး အသက်ကို အတင်းလုရှူနေရကာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။
ယွီဖုန်းသည် ခက်ခဲစွာ တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။
“အကြီးအကဲ ယွီကျင်ဟန်... ဒါက ‘မြကောင်းကင်မိုးကြိုး’ လား”
“ဒါက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်”
ယွီကျင်ဟန်က ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ အိုမင်းသော မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားအပေါ် ရိုသေလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“မြကောင်းကင်မိုးကြိုးဆိုတာ မိုးကြိုးလျှိုမြောင်ထဲက မိုးကြိုးသုံးမျိုးထဲမှာ အားအနည်းဆုံး အမျိုးအစားပဲ ရှိပါသေးတယ်။”
သူသည် လျှိုမြောင်အတွင်းရှိ မိုးကြိုးအိုင်ထဲ၌ ရုန်းကန်နေကြသော ပုံရိပ်များကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တကမ္ဘာလုံးကဂိုဏ်းဝင်တွေထဲမှာတောင် ဒီမိုးကြိုးရဲ့ ထုဆစ်မှုကို ခံနိုင်တဲ့သူက ငါးဆယ်လောက်ပဲ ရှိတယ်။”
“မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ ဆိုရင်တော့ ထျန်းဟန်အပြင် လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းနဲ့ ရေလို့ရတဲ့ ပမာဏပဲ ရှိပါတယ်။”
လူတိုင်း မသိမသာ လျှာရိုက်မိကြသည်။ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းသို့ စရောက်စဉ်က တပည့်ငယ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ရှိသည်ကို သူတို့ သိရှိခဲ့ကြသည်။ မြကောင်းကင်မိုးကြိုးကို တောင့်ခံနိုင်သူ အချိုးအစားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြလောက်အောင် နည်းပါးလှပေသည်။ ဤသည်မှာ အားအနည်းဆုံး ဖြစ်သော မြကောင်းကင်မိုးကြိုးသာ ရှိသေးသည်။ လျှိုမြောင်၏ အတွင်းပိုင်းရှိ ခရမ်းရောင်နတ်ဆိုးမိုးကြိုး နှင့် ရွှေရောင်မိုးကြိုးတို့မှာ မည်မျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်မည်နည်း။
ထိုစဉ် အော့စလိုက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲ ယွီကျင်ဟန်... ကျွန်တော်လည်း ဒီ မြကောင်းကင်မိုးကြိုးကို စမ်းသပ်ကြည့်လို့ ရမလား”
ယွီကျင်ဟန်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီးကို သပ်လိုက်ပြီး
“ငါတို့ရဲ့ လေးစားရတဲ့ ဧည့်သည်တွေက အဝေးကနေ လာကြတာပဲ။ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ကျင့်ကြံရေးနယ်မြေကို စမ်းသပ်ချင်တာကို ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းပယ်နိုင်မှာလဲ”
“မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းမှာ ဒီလောက်အထိတော့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှု ရှိပါတယ်ဗျာ။”
အော့စလိုသည် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကာ သူ၏ လျှပ်စစ်ကာ ဖိနပ်အစွပ်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ချွတ်လိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်းက သူ့ကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ အော့စလို၏ ခြေထောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ နင်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်...
ထူထပ်သော လျှပ်စီးတန်းများက သူ့ကို ရစ်ပတ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
“အင့်...”
အော့စလိုသည် ညည်းညူရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားကို အလျင်အမြန် လှည့်ပတ်လိုက်ရာ ပါးပြင်ပေါ်တွင် အမည်းရောင် သားရဲမွေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝတ်စုံအောက်ရှိ လက်မောင်းကြွက်သားများမှာလည်း ဖောင်းကားလာသည်။ သူ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားအပေါ် အခြေခံပြီးမှသာ အော့စလိုသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်တော့သည်။ သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြစ်လျက် မိုးခြိမ်းသံ တစ်ချက်တိုင်းတွင် ခြေတစ်လှမ်းကျဆင်းကာ လျှိုမြောင်၏ အဝင်ဝဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။
ဤပြင်ပမှ လှုပ်ရှားမှုက လျှိုမြောင်အတွင်းရှိ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းတပည့်များ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ သူတို့သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ထူးဆန်းသော သူစိမ်းတစ်ဦး လျှိုမြောင်ထဲသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို အံ့သြမှု၊ ရယ်မောချင်မှုတို့ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် အော့စလိုသည် စိမ်းပြာရောင် မိုးကြိုးအိုင်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်... သူ၏ အမည်းရောင် သားရဲမွေးများမှာ ထောင်ထွက်သွားသည်။ စိမ်းပြာရောင် လျှပ်စီးတန်းများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်ပြီး လောင်ကျွမ်းရာများနှင့် အရေပြားများ စုတ်ပြဲခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူသည် တစ်မိနစ်ခန့် တောင့်ခံထားသည်။ ထုံကျင်မှုနှင့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများကြောင့် အော့စလိုမှာ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အကြီးအကဲ ယွီကျင်ဟန်၏ ပုံရိပ်မှာ ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ကို လျှိုမြောင်အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။
တစ်မိနစ်။ ဤအချိန်မှာ လုံးဝ မနည်းလှပေ။ လျှိုမြောင်အတွင်းရှိ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်း တပည့်များသည် အထင်အမြင်သေးခြင်း မရှိသည့်အပြင် လောင်ကျွမ်းသွားသော အော့စလိုကို လေးနက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အကြီးအကဲ ယွီကျင်ဟန်ကလည်း ချီးကျူးသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ရဲ့ ပါရမီရှင်ဆိုတာ အမှန်ပဲ။”
“လျှိုမြောင်ထဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခြေချတာဖြစ်သလို မိုးကြိုးဓာတ် ဝိဉာဉ်လည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ တစ်မိနစ်တိတိ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့တယ်။”
“မင်းမှာ မိုးကြိုးဓာတ် ဝိဉာဉ် မရှိပေမဲ့လည်း ဒီလို မိုးကြိုးရဲ့ ထုဆစ်မှုက မင်းရဲ့ ကြွက်သားနဲ့ အရိုးအဆစ်တွေကို သန်မာစေလိမ့်မယ်။”
ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ယွီဖုန်း၊ ရှီညီအစ်ကို၊ ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်လင်တို့ပင် စမ်းသပ်ကြည့်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့ငါးဦးသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး စမ်းသပ်ကြည့်ကြသည်။ ယွီဖုန်း၏ တောင့်ခံနိုင်စွမ်းမှာလည်း တစ်မိနစ်ခန့်ပင် ဖြစ်သည်။ ရှီညီအစ်ကိုမှာမူ မိုးကြိုးဓာတ် ဝိဉာဉ် မဟုတ်သော်လည်း သူတို့၏ အံ့မခန်းသော ခုခံနိုင်စွမ်းအားကို အားကိုး၍ မြကောင်းကင်မိုးကြိုးအိုင်အတွင်း နှစ်မိနစ်ကျော်အောင် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ကြသည်။
အံ့သြစရာအကောင်းဆုံးမှာ ဒူကူယန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် လက်ရှိတွင် တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ ခုနစ်ယောက်ထဲ၌ အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဝိဉာဉ်ပညာရှင် ဖြစ်သည်။ သူမသည်လည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အခြေအနေဖြင့် နောက်မဆုတ်ခင်အထိ နှစ်မိနစ်ခန့် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်။ ယဲ့လင်းလင်းမှာမူ စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဒူကူယန်က သူမကို မချီကာ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရသည်။
“လင်းလင်း... မင်း ဒဏ်ရာရလို့ မဖြစ်ဘူး”
ဒူကူယန်၏ လှပသော မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် လောင်ကျွမ်းနေသော်လည်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့က ကုသပေးဖို့အတွက် မင်းကို လိုအပ်နေသေးတယ်”
ယခုအချိန်တွင် တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ ခုနစ်ယောက်ထဲ၌ ထောက်ပံ့ရေးဝိဉာဉ်ပညာရှင် ယဲ့လင်းလငမှလွဲ၍ အားလုံးမှာ မြကောင်းကင်မိုးကြိုးအတွင်း တစ်မိနစ်ထက်မက တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ကြပြီ။ ဤအချက်က မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်း တပည့်များကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
“ဒီလူတွေက တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တာပဲ”
“သခင်လေးရဲ့ အဖွဲ့ဖော်တွေဆိုတာ အမှန်ပဲ”
“ဒါဆို ဓားဝိုင်ကရော၊ ဓားဝိုင်က သူတို့ထဲမှာ အသန်မာဆုံးလေ”
“ငါ ကြားတာတော့ ဓားဝိုင်က သခင်လေးကို ဓားတစ်စင်းတည်းနဲ့ နံရံမှာ ကပ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာတဲ့...”
ယွီထျန်းဟန်သည် သူ၏ ဂိုဏ်းသားများ၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများကို ကြားရသောအခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားတော့သည်။ ဤကိစ္စက မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းအထိတောင် ပျံ့နှံ့နေပြီလား။ ဒါက ဘယ်တော့မှ ပြီးတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။
သို့သော်လည်း... ပြာလောင်ဂိုဏ်းတပည့်များ ပြောသည်မှာ မှန်ကန်လှပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဂိုဏ်း တပည့်များရော၊ ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် အခြားခုနစ်ယောက်ရော၊ သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း စောင့်ကြည့်နေသော အကြီးအကဲ ယွီကျင်ဟန်ပါ အားလုံးသည် လျှိုမြောင်အဝင်ဝတွင် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးထံသို့ အကြည့်များ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားကြသည်။
သူတို့အားလုံး သိချင်နေကြသည်မှာ - အသန်မာဆုံးဟု ဆိုရမည့် လီကျယ်ရှန်းသည် ဤ မြကောင်းကင်မိုးကြိုးအတွင်း၌ မည်မျှကြာအောင် တောင့်ခံနိုင်မည်နည်း။
လီကျယ်ရှန်း၏ ဝတ်ရုံဖြူမှာ အနည်းငယ် လွင့်ပျံနေသည်။ သူသည် သူ၏ ခြေလှမ်းကို မြှောက်ကာ မိုးကြိုးလျှိုမြောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင်... မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦးမှာ ပြေးလာပြီး ဦးညွှတ်လျက် သတင်းပို့လိုက်သည်။
“အကြီးအကဲ၊ သခင်လေး၊ လေးစားရတဲ့ ဧည့်သည်တော်တို့... ညစာ ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။”
“ဒါကတော့...”
အကြီးအကဲ ယွီကျင်ဟန်က မေးမြန်းလိုသော အမူအရာဖြင့် လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ခြေလှမ်းကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“မိုးကြိုးလျှိုမြောင်ကိုတော့ ဘယ်အချိန်မဆို သွားလို့ရတာပဲ၊ စီနီယာ မိုးကြိုးသုံ့လော် ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမနေသင့်ဘူး။”
ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် အခြားသူများကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ အကြီးအကဲ ယွီကျင်ဟန်၏ အပြုံးမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာပြီး ဘေးသို့ဖယ်ကာ လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ သူငယ်ချင်းငယ် ကျယ်ရှန်းနဲ့ ဧည့်သည်တော်တို့... ဒီဘက်ကို ကြွပါ။”