အခန်း (၁၀၁)
Vol. 11 Ch. 101
ညစာစားပွဲမှာ အလွန်စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသည်။
မိုးကြိုးသုံ့လော် ယွီယွမ်ကျန့်သည် ခဏတာမျှ ကိုယ်ထင်ပြပြီးနောက် ကျော့ရှင်းစွာပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
မည်သူမျှ ဤအခြင်းအရာကို ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ကြပေ။
အဆင့် ၉၅ ရှိသော ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်တစ်ဦးသည် ဤကုန်းမြေတိုက်ကြီးပေါ်တွင် အထွတ်အထိပ်တည်ရှိမှုပင် ဖြစ်သည်။ သူကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များကို လာရောက်တွေ့ဆုံခြင်းသည်ပင် ကြီးမားလှသော ဂုဏ်ဒြပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
ဒူဂူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့က လီကျယ်ရှန်း၏ ဝဲယာတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရှိနေကြပြီး အားလုံးမှာ ပြန်ရန်ပြင်ဆင်နေကြသည်။
ထိုစဉ် အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး
“မိတ်ဆွေလေး ကျယ်ရှန်း၊ ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းကိုတွေ့ချင်လို့ ဖိတ်ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်”
လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး
“မင်းတို့ အရင်ပြန်နှင့်ကြတော့”
ယွီဖုန်းနှင့် အခြားသူများက သဘောတူညီကြသော်လည်း ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့ကမူ တပြိုင်နက်တည်း ဆိုကြသည်မှာ
“ငါတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်”
အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန်၏ နောက်သို့လိုက်ပါရင်း လီကျယ်ရှန်းသည် စာကြည့်ဆောင်တစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ယွီကျင်းဟန်ကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ဂါရဝပြုပြီးနောက် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။
စာကြည့်ဆောင်မှာ ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး အရာအားလုံးကို အထင်းသား မြင်တွေ့နိုင်သည်။
အတွင်း၌ မိုးကြိုးနဂါးပုံပါသော ကန့်လန့်ကာတစ်ခု၊ လက်ဖက်ရည်စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံခေါင်းအုံး နှစ်လုံးသာ ရှိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပြာလွင်သော ဝတ်ရုံကို ဆင်ယင်ထားသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် ထိုင်ခုံခေါင်းအုံးပေါ်၌ ထိုင်နေသည်။
သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ရှေးဟောင်းထင်းရှူးပင်ကဲ့သို့ မတ်မတ်ရှိလှပြီး လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော မျက်ခုံးတန်းများမှာ နားထင်သို့တိုင် ဆန့်ထွက်နေသည်။ ခန့်ညားသော မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးရိပ်တစ်ခု ယှက်သန်းနေ၏။
လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်သည် ထိုအဖိုးအိုနှင့် ဆုံမိလိုက်သည့် ခဏ၌ သူ၏ရှေ့တွင် မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီး ပေါက်ကွဲတက်ကြွလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
မိုးတိမ်များထဲတွင် အိပ်မောကျနေသော ရှေးဟောင်းနဂါးကြီးတစ်ကောင်က ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။
သူ၏ ကျောရိုးရှိ ဓားရိုးနှင့် ဓားချီတို့မှာ ကောင်းကင်သို့တိုင် ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် စိတ်ကိုပြန်လည်ထိန်းချုပ်ကာ ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“မျိုးဆက်သစ် လီကျယ်ရှန်းက စီနီယာ မိုးကြိုးသုံ့လော်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ”
ယွီယွမ်ကျန့်သည် မိမိရှေ့ရှိ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရဲရင့်တည်ကြည်ပြီး မောက်မာမှုလည်းမရှိသော ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ကာ သူ၏အပြုံးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။
“မွေးရာပါ ဓားသမားကောင်းတစ်ယောက်ပဲ ထိုင်ပါ”
လီကျယ်ရှန်းသည် ယွီယွမ်ကျန့်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက လက်ဖက်ရည်အိုးထဲမှ လက်ဖက်ရည်ငှဲ့နေသည်ကို သူစောင့်ကြည့်နေမိသည်။
အိုးနှုတ်သီးမှ စီးကျလာသည်မှာ ခရမ်းပြာရောင် လျှပ်စစ်အလင်းတန်းများ ရစ်ပတ်နေသည့် မိုးကြိုးများသာ ဖြစ်နေသည်။
“စီနီယာရဲ့ ကူညီမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ယွီယွမ်ကျန့်သည် ညာဘက်လက်ဖြင့် အိုးကိုကိုင်ထားပြီး ဘယ်ဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ
“ဒီလို အထူးတလည် အားနာစရာမလိုပါဘူး”
“ယဲ့မျိုးနွယ်စုနဲ့ အဆိပ်အိုကြီးတို့လိုပဲ... ငါ မင်းကို ကူညီခဲ့တာက မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကို တန်ဖိုးထားလို့ပဲ”
သူက မိုးကြိုးများ ပြည့်နှက်နေသည့် ထူးဆန်းသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လီကျယ်ရှန်းဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်ရင်း
“ဒါကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ”
“အခုတော့ ဒီရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာ မြင်နေရပြီ”
လီကျယ်ရှန်းက “စီနီယာ ချီးမွမ်းတာ လွန်နေပါပြီ” ဟု ဆိုကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်၍ တစ်ငုံတည်း သောက်ချလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် သူ၏ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများနှင့် အရိုးများထဲ၌ တစ်ဖျပ်ဖျပ် တုန်ခါသွားပြီး အားအင်အသစ်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒီလက်ဖက်ရည်က တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ”
ယွီယွမ်ကျန့်ကမူ စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အရသာနဲ့ မကိုက်ညီဘူးလား”
လီကျယ်ရှန်းက ပွင့်လင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး
“လက်ဖက်ရည်ထက်စာရင် ကျွန်တော်က ပြင်းရှတဲ့ အရက်ကို ပိုနှစ်သက်ပါတယ်”
ယွီယွမ်ကျန့်သည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
“တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ”
“ယဲ့မျိုးနွယ်စုက မင်းကို ဘာကြောင့် ဒီလောက် အရယူချင်နေလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ပါဘူး။ မင်းက ချန်ရှင်း ကို အနိုင်ယူပြီး ‘ကောင်းကင်ကုသခြင်း စေတီတော်’ ပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ယုံကြည်နေကြတာကိုး”
“ကောင်းကင်ကုသခြင်း စေတီတော်” ဆိုသည့် စကားလုံးလေးလုံးကို ယဲ့သခင်မသာမက ယွီယွမ်ကျန့်ကဲ့သို့ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကပါ ပြောဆိုလာခြင်းဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“စီနီယာကလည်း ‘ကောင်းကင်ကုသခြင်း စေတီတော်’ ကို အာရုံစိုက်နေတာလား”
“ဒါက ချန်ရှင်းနဲ့တင်မကဘဲ နံပါတ်တစ်ထောက်ပံ့ရေးဝိဉာဉ်ဆိုတဲ့ ဘွဲ့အမည်နဲ့လည်း သက်ဆိုင်နေတော့ အာရုံစိုက်ခံရတာ မဆန်းပါဘူး”
ယွီယွမ်ကျန့်က စကားကို ခေတ္တရပ်ကာ လွမ်းဆွတ်တမ်းတဟန်ဖြင့်
“ပြောရမယ်ဆိုရင်”
“အရင်တုန်းက သုံ့လော်တိုက်ကြီးက အခုထက် အများကြီး ပိုပြီး ထည်ဝါခမ်းနားခဲ့တာ”
“နံပါတ်တစ် အထောက်အကူပြုဘွဲ့အတွက် ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ ကောင်းကင်ကုသခြင်း စေတီတော်တင်မကဘူး၊ အဆင့် ၉၅ အထက် ရှိသမျှ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်အားလုံးကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်ကြီးလည်း ရှိခဲ့သေးတယ်”
“အို”
လီကျယ်ရှန်း၏ ကျောပြင်က မတ်သွားသည်။
အဆင့် ၉၅ အထက် ဘွဲ့ခံသုံ့လော်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ ပွဲတော်လား။
ဒါက မူရင်းဇာတ်လမ်းမှာ မပါခဲ့တဲ့ နောက်ထပ်လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလား။
သူ သေချာစဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီလို ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်မျိုးအကြောင်း ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”
“ဟူး”
ယွီယွမ်ကျန့်က သက်ပြင်းသာသာ ချလိုက်ပြီး သူ၏ခွက်ထဲမှ မိုးကြိုးကို သောက်ချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် လျှပ်စစ်အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။
“အဲဒီပွဲတော်က တိကျတဲ့ ကတိကဝတ်မျိုးတော့ မရှိခဲ့ပါဘူး”
“အဲဒါက အရင်မျိုးဆက်တွေဖြစ်တဲ့ ထန်ချန်၊ ချန်တောက်လျိုနဲ့ ပေါ်စိုင်းရှီတို့ဟာ ကုန်းမြေ၊ ကောင်းကင်နဲ့ ပင်လယ်တွေမှာ အသီးသီး အနှိုင်းမဲ့စွမ်းအားရှင်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး အနှိုင်းမဲ့ လို့ အများက လေးစားခဲ့ကြလို့ပါပဲ”
“အဲဒီနောက်မှာ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်တွေကြားထဲမှာ လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာတော့ မရေးသားထားတဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရှိလာခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ နှစ်ငါးဆယ်တစ်ကြိမ် ‘အနှိုင်းမဲ့သုံ့လော်’ဘွဲ့အမည်ကို ပြန်လည်ဆုံးဖြတ်ကြဖို့ပဲ”
“ဒါပေမဲ့လည်း”
“အဲဒီသုံးယောက်က အနားယူသွားတာ ဒါမှမဟုတ် ပျောက်ကွယ်သွားတာမျိုးတွေ ဖြစ်လာသလို၊ တိုက်ကြီးပေါ်မှာလည်း မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေတဲ့ လှိုင်းတံပိုးတွေကြောင့် အဲဒီတုန်းက ‘ထျန်းကျီသိုင်းပြိုင်ပွဲ’ ဆိုတဲ့ နှုတ်ကတိကို ဘယ်နှစ်ယောက်က မှတ်မိနေကြဦးမလဲ”
“ထျန်းကျီသိုင်းပြိုင်ပွဲ”
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။
ဤသည်မှာ သုံ့လောလောက၏ ‘မောက်ဟွာဓားလုပွဲ’ ပင် မဟုတ်ပါလော။
မူရင်းဇာတ်ကြောင်းအရ ဆိုလျှင်မူ ဤကဲ့သို့ ခမ်းနားသော ပွဲတော်မျိုးသည် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ယွီယွမ်ကျန့် ပြောသွားသော လှိုင်းတံပိုးများနှင့် မုန်တိုင်း ဆိုသည်မှာ ဝိဉာဉ်နန်းတော်၏ ပုပ်ရဟန်းမင်းအသစ်၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမှုကြောင့် အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းများ အစိုးရိမ်ကြီး စိုးရိမ်နေကြသည်ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မူရင်းဇာတ်လမ်းအတိုင်းသာဆိုလျှင် နောက်လာမည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဝိဉာဉ်နန်းတော်ကြောင့် တစ်တိုက်ကြီးလုံး စစ်မီးတောက်လောင်ရတော့မည်။ အင်အားစု မြောက်မြားစွာ ပျက်စီးသွားကြမည်ဖြစ်ပြီး အထက်တန်းစား ဂိုဏ်းကြီးသုံးခုပင်လျှင် ထိုဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်မည်မဟုတ်ပေ။
ဤကဲ့သို့ ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော ကမ္ဘာကြီးတွင် “ထျန်းကျီသိုင်းပြိုင်ပွဲ” ကို မည်သို့ ကျင်းပနိုင်ပါမည်နည်း။
သို့သော် လီကျယ်ရှန်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အဆင့် ၉၅ ရှိသော မိုးကြိုးသုံ့လော့သည် ထိုပြိုင်ပွဲအကြောင်း ပြောဆိုစဉ် သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်သော စိတ်အားထက်သန်မှုများ တောက်ပနေခြင်းပင်။
“အနှိုင်းမဲ့သုံ့လော်” သုံးဦးကို ရွေးချယ်ရန်။
ဤသည်မှာ အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားရှင်တိုင်း တောင့်တရသည့် ခမ်းနားသော ပွဲတော်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။
ခေတ္တမျှ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းသည် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကန့်လန့်ကာအနောက်မှ လျှပ်စီးအလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ လူတစ်ယောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ယွီယွမ်ကျန့်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း အနည်းငယ် ပိုငယ်ပုံရပြီး မျက်ခုံးတန်းများမှာ ထက်မြက်လှသည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ”
ယွီယွမ်ကျန့်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်၏ နှုတ်ခမ်းသားကို လက်ဖျားဖြင့် ပွတ်သပ်နေသည်။
ယွီလျိုမြန်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ဆိုသည်မှာ
“လူတွေထဲက နဂါးတစ်ကောင်ပဲ”
“အစ်ကိုကြီး... သူ အနာဂတ်မှာ မဟာသုံ့လော် ထက်တောင် ကျော်လွန်သွားမယ်လို့ မျှော်လင့်ချက်ရှိလို့ သူ့ကို ‘ထျန်းကျီသိုင်းပွဲ’ အကြောင်း ပြောပြလိုက်တာလား”
ယွီယွမ်ကျန့်က လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ လေသံခိုင်ခိုင်မာမာဖြင့်
“ဒီကလေးရဲ့ အနာဂတ် ဓားပညာအောင်မြင်မှုက ချန်ရှင်းထက် မနိမ့်ကျနိုင်ဘူး”
“ဒါကြောင့်”
သူက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး
“ယွီရှောင်ကန်းနဲ့ လျိုအာလုံတို့ရဲ့ သူနဲ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စသေးသေးမွှားမွှားတွေကို အဆုံးသတ်လိုက်သင့်ပြီ”
“ဒါက... အဲဒီလူမိုက်စုံတွဲအတွက်လည်း ကောင်းဖို့ပဲ”
ယွီလျိုမြန်၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“အစ်ကိုကြီး... ရှောင်ကန်းရဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားတောင် ဒီလိုသဘောထားနိုင်ရင်”
“အာလုံက ကျွန်တော့်သမီးဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း လက်လွှတ်လိုက်နိုင်ပါတယ်”
ယွီယွမ်ကျန့်၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော လက်များမှာ သိသိသာသာ တုန်ခါသွားပြီး လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော့သွားသည်။
မထိန်းချုပ်နိုင်သော ဒေါသများက သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာထက်သို့ တက်လာသည်။
သူ၏သားဖြစ်သူက ဝမ်းကွဲညီမနှင့် ဖောက်ပြန်ခဲ့သည်ကို တွေးမိတိုင်း သူ၏ခေါင်းထဲသို့ ဒေါသမီးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာပြီး သူတို့ကို လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုတည်းနှင့် သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာရသည်။
“မိသားစုအတွက် အရှက်ရစရာပဲ”
“မိသားစုအတွက် အရှက်ရစရာ”
မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော စာကြည့်ဆောင်အတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
အရင်ညစာစားပွဲကျင်းပရာနေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့သည် သူ့ကို အမှန်တကယ် စောင့်နေကြဆဲဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံးက ကျော့ရှင်းစွာဖြင့် ကြိုဆိုရန် လျှောက်လာကြသည်။
သူတို့သုံးဦးသည် မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းမှ စီစဉ်ပေးထားသော ဧည့်ဂေဟာသို့ ယှဉ်တွဲ၍ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းက အတုယောင်ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း ကို သွားရမှာလား”
ဒူကူယန်က စွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး
“ဟုတ်တယ်။ ဝိဉာဉ်ဆရာပြိုင်ပွဲက နီးနေပြီလေ၊ ငါတို့ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ပန်းတိုင်က ချန်ပီယံဖြစ်ဖို့ပဲ”
“ချန်ပီယံဖြစ်ဖို့ ဟုတ်လား”
လီကျယ်ရှန်းက ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။
ယဲ့လင်းလင်းက သူမ၏ ပြာလွင်သော မျက်ဝန်းများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လုပ်ရင်း ဒူကူယန်နှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ထက်တွင် ပါးချိုင့်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးလိုက်ပြီး
“ဒါပေမဲ့ မကျင့်ကြံခင်မှာ”
“ဓားဝိုင် က မြကောင်းကင်မိုးကြိုးထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲဆိုတာကို ငါတို့ သိချင်သေးတယ်”
လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ခုံးတန်းများ ပင့်တက်သွားသည်။
“မင်းတို့က အဲဒါကို မှတ်မိနေသေးတာလား”
“ဒါပေါ့”
ဒူကူယန်က လည်ပတ်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“မင်း မြကောင်းကင်မိုးကြိုးထဲမှာ ဆယ်မိနစ်လောက် ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ထင်နေကြတာ”
“ဆယ်မိနစ် ဟုတ်လား”
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ၏ နဖူးထက်မှ ကြာပန်းစိမ်းဓား အမှတ်အသားသည် ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်ပြီး ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။