အခန်း (၁၀၂)
Vol. 11 Ch. 102
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စာ စားသောက်ပြီးချိန်တွင်ဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်းနှင့် သူ၏အပေါင်းအဖော်များသည် မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။ အံ့မခန်း မိုးကြိုးလျှပ်စီးမြင်ကွင်းကို တစ်ဖန်ပြန်လည် မြင်တွေ့ရသည့်အခါ လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လီကျယ်ရှန်းနှင့် အခြားသူများ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ယနေ့တွင် ချိုင့်ဝှမ်းဝင်ပေါက်၌ လူများဖြင့် စည်ကားလှုပ်ခတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါက”
ယွီဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး
“အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန် ပြောတာတော့... မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းထဲမှာတောင် မြကောင်းကင်မိုးကြိုးကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့သူက အယောက်ငါးဆယ်လောက်ပဲ ရှိတယ်ဆို”
သူတို့ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ယွီထျန်းဟန်သည် လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ကာ လီကျယ်ရှန်း၏အနားသို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဟန်ဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။
“တော်ဝင်တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ယောက်လုံးက ပြာလွင်ကောင်းကင်မိုးကြိုးဒဏ်ကို တစ်မိနစ်လောက် တောင့်ခံနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက တစ်ဂိုဏ်းလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီလေ”
“ဒီနေ့မှာတော့ နာမည်အကျော်ကြားဆုံးဖြစ်တဲ့ မင်းက ခန္ဓာကိုယ်ကျစ်လျစ်အောင် လာလုပ်မယ်ဆိုတော့ ဂိုဏ်းသားတွေက ဒီလို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မြင်ကွင်းကို လာကြည့်ချင်ကြတာပေါ့”
သူ၏စကားကို ထောက်ခံသည့်အလား လူအုပ်ထဲမှ ပြောဆိုသံများ ဆူညံလာသည်။
“လောင်းကြေးတွေ ထပ်လို့ရပြီဟေ့။ ဓားဝိုင်ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲ”
“ငါကတော့ သုံးမိနစ် လောင်းတယ်”
“ငါက ငါးမိနစ်”
“ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မြေးတောင် ငါးမိနစ်ပဲ ခံနိုင်တာလေ။ ဓားဝိုင်က သန်မာတယ်ဆိုပေမဲ့ သူက မိုးကြိုးအမျိုးအစား ဝိဉာဉ်ဆရာသခင်မှ မဟုတ်တာ၊ ပြီးတော့ မြကောင်းကင်မိုးကြိုးနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျစ်လျစ်အောင် လုပ်တာက ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ ငါတော့ စိုးရိမ်မိတယ်”
ဆွေးနွေးငြင်းခုံသံများ မစဲသေးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် အေးစက်သော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယွီထျန်းရှင်းသည် ခေါင်းကိုအနည်းငယ်မော့ကာ လက်ပိုက်လျက် မလျှော့သောဇွဲမာန်တို့ဖြင့် မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းဝင်ပေါက်သို့ လျှောက်လာသည်။ သူ၏အကြည့်များက လီကျယ်ရှန်းကို စိန်ခေါ်သလို စိုက်ကြည့်နေ၏။
ယွီထျန်းဟန်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ယွီထျန်းရှင်း၊ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ”
ယွီထျန်းရှင်းက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး
“ဘာလဲ၊ နောင်တော် ဂိုဏ်းချုပ်အလောင်းအလျာ ဒီမိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းက အစ်ကို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း ဖြစ်သွားပြီလား”
“ကျွန်တော်က ဒီကို ကျင့်ကြံဖို့တောင် လာလို့မရတော့ဘူးလား”
ယွီထျန်းဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ
“မင်း ဘယ်အချိန် ကျင့်ကြံကျင့်ကြံ ငါဘာမှမပြောဘူး၊ အခုတော့ ပြန်လိုက်တော့”
“မပြန်နိုင်ဘူး”
ယွီထျန်းရှင်းသည် လီကျယ်ရှန်းကို တောက်လောင်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လူငယ်တစ်ဦး၏ ထက်မြက်သော ဇွဲမာန်တို့က အထင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။
“ဓားဝိုင်ဆိုတဲ့ နာမည်က ကျွန်တော့်နားထဲမှာ မိုးကြိုးသံလို ဟိန်းနေတာကြာပြီ”
“ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် ဓားဝိုင်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ချင်တယ်၊ မြကောင်းကင်မိုးကြိုးထဲမှာ ဘယ်သူက ပိုကြာကြာ ခံနိုင်မလဲဆိုတာကိုပေါ့”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ယွီထျန်းဟန်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားသည်။ ယွီဖုန်းနှင့် အခြားသူများကလည်း လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကြ၏။ အကယ်၍ ဤနေရာသည် မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်း မဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ သို့မဟုတ် သူသည် ယွီထျန်းဟန်၏ ညီငယ်မဟုတ်ခဲ့လျှင် ဤကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော လူငယ်ကို သူတို့ သင်ခန်းစာ ပေးပြီးလောက်ပြီ။
လူတိုင်း နားလည်ထားသည်မှာ ယွီထျန်းရှင်းသည် လီကျယ်ရှန်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လီကျယ်ရှန်းသာ ခန္ဓာကိုယ်ကျစ်လျစ်စေသည့် ပြိုင်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်သွားပါက သိက္ခာကျရုံတင်မကဘဲ သူယခုထိ စုဆောင်းလာခဲ့သမျှ ကျော်ကြားမှုအားလုံးမှာ တစ်ဖက်လူအတွက် နာမည်ကြီးစရာ လှေကားထစ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
“ဟင်း”
ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့မှာမူ ထိုကဲ့သို့ များများစားစား ထည့်တွက်မနေပေ။ ယွီထျန်းရှင်းက လီကျယ်ရှန်းကို ရန်စနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ လှပသော မျက်နှာလေးများတွင် ဒေါသရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ပြန်လည်ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။
“နေပါဦး၊ မလိုပါဘူး”
လီကျယ်ရှန်းက လက်မြှောက်ကာ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို တားလိုက်သလို၊ ရှေ့သို့တက်လာမည့် ယွီထျန်းဟန်ကိုလည်း တားဆီးလိုက်သည်။ သူ၏လေသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း လူတိုင်း၏နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။
“မင်း ယှဉ်ပြိုင်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပေါ့”
မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်း၏ တပည့်များကြားတွင် ဟုန်းဟုန်းတောက် ဆူညံသွားခဲ့သည်။ ဓားဝိုင်က ဂိုဏ်းချုပ်၏ မြေးရင်းဖြစ်သူ၏ စိန်ခေါ်မှုကို ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
ယွီထျန်းဟန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်
“ကျယ်ရှန်း၊ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ သူက မင်းပထမဆုံးအကြိမ် စမ်းသပ်တာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရန်စနေတာ”
“ငါ့ညီရဲ့ ပါရမီက ငါ့ထက် သိပ်မနိမ့်သလို သူက မြကောင်းကင်မိုးကြိုးထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်လာတာ၊ ငါးမိနစ်လောက်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်”
ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် အခြားသူများကလည်း လီကျယ်ရှန်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသည်။ လီကျယ်ရှန်းကမူ အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ရုံသာ။ တင်းမာနေသော သို့မဟုတ် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် ချိုင့်ဝှမ်းဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
“ရပါတယ်”
သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လှသည်။
“ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီမြကောင်းကင်မိုးကြိုးရဲ့ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ”
ယွီထျန်းရှင်းသည် သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ
“မင်းရဲ့ ဒီသတ္တိတစ်ခုတည်းနဲ့တင် မင်းဟာ ဓားဝိုင်ဆိုတဲ့အတိုင်း တစ်ခုခုတော့ ရှိသားပဲ”
လီကျယ်ရှန်း ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ခါးကိုကိုင်းကာ လူတိုင်း၏ အစောင့်အကြည့်အောက်တွင် သူ၏ခြေဖဝါးမှ လျှပ်စစ်ကာဖိနပ်အစွပ်များကို ချွတ်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်၌ တွားသွားနေသော လျှပ်စစ်မြွေများသည် သူ၏ခြေထောက်မှတစ်ဆင့် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံထက်သို့ ရစ်ပတ်တက်လာကြသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော တစစ်စစ် တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“လက်ခံနိုင်တဲ့ အနေအထားပဲ”
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။
“ဒိုင်း”
ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ မိုးကြိုးများမှာ ပြင်ပနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရအောင် ပြင်းထန်လှသည်။ အဓိကနေရာဖြစ်သော မြကောင်းကင် မိုးကြိုးစိမ့်စမ်းသို့ မရောက်သေးသော်လည်း ပေါက်ကွဲထွက်နေသော မိုးကြိုးစွမ်းအားများသည် ဒေါသထွက်နေသည့် ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တိုးဝှေ့လာကြသည်။
စောစောက ခံစားရသော တစစ်စစ် နာကျင်မှုသည် ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်မည့် နာကျင်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများနှင့် အရိုးများအတွင်းသို့ တပြိုင်နက်တည်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခြင်းပင်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ရူးသွပ်စွာ ကခုန်နေသော မိုးကြိုးလျှပ်စစ်မြွေပေါင်းများစွာကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အား ရိုက်ခတ်ခွင့်ပြုထားပြီး သူ၏ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံမှာလည်း မိုးကြိုးများအကြား တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေသည်။ သူသည် ရပ်တန့်မသွားဘဲ မိုးကြိုးစိမ့်စမ်းအိုင်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ပြင်ပမှကြည့်လျှင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အတားအဆီးမရှိသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လွန်းလှသည်။
ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အပြင်ဘက်ရှိ ဂိုဏ်းသားများမှာ မျက်လုံးပြူးသွားကြရသည်။ မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းတွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကျင့်ကြံနေသူများပင်လျှင် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သည့်အခါ နာကျင်မှုနှင့် ထုံကျင်မှုကို အသားကျရန် အချိန်ယူရလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဤဓားဝိုင်မှာမူ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ပင်။
“သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ပဲ ဘယ်လောက်တောင် သန်မာတာလဲ” ဟု တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် အခြားသူများ၏ တင်းမာနေသော စိတ်များလည်း အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာမှန်း သိကြသော်လည်း မိုးကြိုးစွမ်းအားနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းဖြစ်သဖြင့် စိုးရိမ်မှုကိုတော့ ဖျောက်ဖျက်၍မရခဲ့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် ယွီလျိုမြန်နှင့် ယွီကျင်းဟန်တို့ အတူတူရောက်ရှိလာကြသည်။ ဂိုဏ်းသားများက ဦးညွှတ်ကာ လမ်းဖယ်ပေးကြ၏။ ယွီကျင်းဟန်က ယွီထျန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ
“တစ်ယောက်က မင်းရဲ့သူငယ်ချင်း၊ တစ်ယောက်က မင်းရဲ့ညီ မင်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကောင်းကောင်းသိတယ်မဟုတ်လား၊ မင်းအထင် ဘယ်သူနိုင်မလဲ”
ယွီထျန်းဟန်သည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေတ္တစဉ်းစားကာ ဆိုသည်မှာ
“ကျယ်ရှန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ထျန်းရှင်းထက် အများကြီး ပိုသန်မာတယ်”
“ဒါပေမဲ့ ထျန်းရှင်းက မြကောင်းကင်မိုးကြိုးနဲ့ ကျင့်ကြံလာတာ ကြာပြီဖြစ်သလို နယ်မြေအနေအထားကိုလည်း ကျွမ်းကျင်တယ်”
“ဒါကြောင့် ကျယ်ရှန်းက အနည်းငယ်ပဲ အသာရမယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
“အို”
ယွီလျိုမြန်သည် မိုးကြိုးစိမ့်စမ်းထဲသို့ ဝင်ရန်ပြင်နေသော လူငယ်ကို ကြည့်ကာ သူ၏လက်သီးကို ဝတ်ရုံစအတွင်း တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အစ်ကိုကြီးရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်က တကယ်ပဲ မှန်သလားဆိုတာ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့”
လီကျယ်ရှန်းကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီထျန်းရှင်းသည် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
ဝင်လိုက်သည်နှင့် မိုးကြိုးဒဏ်ကြောင့် သူ၏ခြေထောက်များ အားပျော့သွားသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူသည် စိမ့်စမ်းထဲမဝင်ခင် အသားကျအောင် အချိန်ယူလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယခုတွင် လီကျယ်ရှန်းက အဓိကနယ်မြေထဲသို့ ဝင်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အားတင်းကာ လီကျယ်ရှန်းနှင့် တပြိုင်နက်တည်းပင် ထိုပြာလွင်ကောင်းကင် မိုးကြိုးစိမ့်စမ်းထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ မရှုံးစေရဘူး”
ယွီထျန်းရှင်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး သူ၏နဖူးပေါ်တွင် အကြောများပင် ထောင်နေသည်။ အမှန်တော့ သူသည် ထိုယွီရှောင်ကန်းကို သံယောဇဉ်ရှိလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
မနေ့က သူပြောခဲ့သမျှမှာ သူ့အဖိုးက “ဓားဝိုင်က ဘယ်လောက်ထူးချွန်လဲ” ဆိုပြီး ခဏခဏ ပြောနေခြင်းအပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“ဒီနေ့တော့ ငါယွီထျန်းရှင်းဟာ ဘယ်သူ့ထက်မှ မနိမ့်ကျဘူးဆိုတာ လူတိုင်းကို သိအောင်လုပ်ပြမယ်”
လီကျယ်ရှန်းကမူ ခေါင်းမာပြီး မာန်တက်နေသော ယွီထျန်းရှင်းကို အာရုံမရပေ။ မိုးကြိုးစိမ့်စမ်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ၎င်းမှာ ကမ်းခြေတိမ်တိမ်လေးမှ ရူးသွပ်နေသော လှိုင်းလုံးကြီးများရှိရာ ပင်လယ်နက်ထဲသို့ ဆင်းလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
စောစောက ခံစားရသော နာကျင်မှုသည် ယခုအခါ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆွဲဖြဲပစ်နေသည့် ဝေဒနာအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။ အပ်ပေါင်းများစွာနှင့် ထိုးဆွခံရသလိုမျိုးမဟုတ်ဘဲ မီးလျှံများကဲ့သို့ ပူပြင်းလှသော ဓားသွားပေါင်းများစွာက ခန္ဓာကိုယ်၏ လက်မတိုင်းကို ဖောက်ထွင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရခြင်းပင်။
ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးစွမ်းအားများသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ရိုင်းစိုင်းစွာ တိုးဝင်လာပြီး ကြွက်သားများ၊ အရိုးများနှင့် အသားမျှင်များကို ရစရာမရှိအောင် ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
“ဟူး”
လီကျယ်ရှန်း၏ အသက်ရှူသံမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မမှန်မကန် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြာလွင်တောက်လောင်နေသော အလင်းတန်းများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ရေခဲစိမ့်ကြောင်းကိုယ်ခန္ဓာသည် သူ့ကို မိုးကြိုးဒဏ်မှ လုံးဝကင်းလွတ်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်သော်လည်း ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ ပေးစွမ်းထားသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် စိတ်ကိုစုစည်းကာ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။ လှိုင်းတံပိုးများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ သူသည် ပြာလွင်ကောင်းကင်မိုးကြိုး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထုဆစ်မှုကို တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာသည်။ မိုးကြိုးရိုက်ချက်တိုင်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုကျစ်လျစ်စေကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏နဖူးအလယ်မှ ကြာပန်းစိမ်းဓား အမှတ်အသားသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်လာသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ကျစ်လျစ်စေခြင်းမှာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ဤခရီး၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့မထားပေ။ ၎င်းမှာ ဤပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးများအကြားတွင် ကြာပန်းစိမ်းဓားတေးသွား၏ စတုတ္ထမြောက်ပုံစံဖြစ်သော “မိုးကြိုးဓားဆန္ဒ” ကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။