အခန်း (၁၀၃)
Vol. 11 Ch. 103
ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌။
မိုးကြိုးသံများမှာ အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်နေသည်။
မြကောင်းကင် မိုးကြိုးစိမ့်စမ်း၏ စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။ စိမ့်စမ်းအိုင်၏ ကမ်းပါးပေါ်ရှိ ကျောက်ဆောင်များမှာပင် အရည်ပျော်ကျကာ ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ ပြောင်လက်တောက်ပနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်းနှင့် ယွီထျန်းရှင်းတို့သည် ပြာလွင်ကောင်းကင် မိုးကြိုးစိမ့်စမ်းအတွင်း၌ နစ်မြုပ်နေကြသည်။
ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်တွင်မူ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်း၏ တပည့်များမှာ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြ၏။
ယဲ့လင်းလင်းနှင့် ဒူကူယန်တို့မှာ တစ်ဦး၏လက်ကိုတစ်ဦး တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ ယွီထျန်းဟန်နှင့် အဖွဲ့ဝင်ငါးဦးတို့၏ မျက်နှာတွင်လည်း တင်းမာမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။
ယွီကျင်းဟန်နှင့် ယွီလျိုမြန်တို့၏ အကြည့်များမှာမူ ရှေးဟောင်းရေတွင်းပျက်ကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းတည်ငြိမ်နေ၏။
လူတိုင်း၏ စိုက်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် ယွီထျန်းရှင်း၏ လည်ပင်း၌ သေးငယ်သော နဂါးကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းလာသည်။ ပြာလွင်သော မိုးကြိုးလျှပ်စစ်တန်းများက ကြေးခွံမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကခုန်နေပြီး သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားကာ နဖူးပေါ်တွင် အကြောများ ပြိုင်းပြိုင်းထနေသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ လီကျယ်ရှန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံဖြူမှာ တောက်လောင်နေသော ပြာလွင်မိုးကြိုးများအကြား ရူးသွပ်စွာ လွင့်ပျံနေ၏။ သူ၏ နဖူးထက်မှ ကြာပန်းစိမ်းဓားအမှတ်အသားသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်နေပြီး သူ၏ အသားမျှင်များအတွင်း၌ ပြာလွင်တောက်လောင်သော အလင်းတန်းများကို မှိန်ဖျဖျ မြင်တွေ့နေရသည်။
အပြင်ပန်းကြည့်ရရုံမျှဖြင့် လီကျယ်ရှန်းသည် ယွီထျန်းရှင်းထက် များစွာ ပိုမိုတည်ငြိမ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူသည် ပြာလွင်ကောင်းကင်မိုးကြိုးနှင့် တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူ၏ စွမ်းအင်လှိုင်းမှာလည်း ပိုမို အေးချမ်းတည်ငြိမ်လာသည်။
ဤမြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် မြကောင်းကင်မိုးကြိုးဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကျစ်လျစ်အောင် လုပ်ခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်း မဟုတ်ပါလော။
ပြာလွင်မိုးကြိုးဂိုဏ်းသားများက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။
“ဒါက ဓားဝိုင်ပဲ”
“သူက တကယ် သန်မာတာပဲ၊ ငါတော့ ဓားဝိုင် နိုင်တော့မယ်လို့ ထင်တယ်”
“ဓားဝိုင်ဆိုတဲ့ နာမည်က တကယ်ကို အချည်းနှီး မဟုတ်ပါလား”
ယွီထျန်းရှင်းမှာမူ သွားကို ကျိတ်ထားရသည်။
မြကောင်းကင်မိုးကြိုးသည် တုံးနေသော ဓားထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် သူ၏ အကြောအခြင်များနှင့် အရိုးများကို ခြစ်ထုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်လာသလို ခံစားနေရသည်။ သူသည် အားယူကာ ဘေးဘီကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်ရာ အနီးအနားရှိ လီကျယ်ရှန်းမှာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်နေရုံသာ ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။ ယွီထျန်းရှင်း၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများက တိုးဝင်လာသည်။
“ဟန်ဆောင်နေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ”
လီကျယ်ရှန်းသည် အမှန်တကယ် ဤမျှအေးဆေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။ တစ်ဖက်လူသည်လည်း သူ့ကဲ့သို့ပင် အသည်းအသန် အောင့်အီးသည်းခံနေခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်လောက်အထိ ဟန်ဆောင်နိုင်မလဲ ငါကြည့်သေးတာပေါ့”
ထိုအချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်းမှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် အောင့်အီးသည်းခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ မြကောင်းကင်မိုးကြိုး တစ်ချက်စီ စီးဝင်လာတိုင်း ခန္ဓာကိုယ် ဆွဲဖြဲခံရသကဲ့သို့ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုနာကျင်မှုကို ငြိမ်ခံနေရုံသာ မဟုတ်ဘဲ မိုးကြိုး၏ စွမ်းအားကို မြည်းစမ်းကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုး၏ စစ်မှန်သော အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။
“ငါက ကြယ်တာရာတွေရဲ့ တဖျပ်ဖျပ်လင်းလက်မှု ကို နားလည်ခဲ့လို့ ‘တောက်ပသော လှုပ်ခါခြင်း’ ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်”
“အဲဒီနောက် ရေခဲနဲ့ မီးလျှံရဲ့ အပြန်အလှန် ထိန်းကျောင်းမှု ကို နားလည်ခဲ့လို့ ‘တောက်လောင်သော နှင်းခဲ’ ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်”
“နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာရှည်တဲ့ လေပြင်းရဲ့ တိုက်စားမှု ကို နားလည်ခဲ့လို့ ‘ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့သော လေ’ ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်”
“ဒါဆို မိုးကြိုးကကော”
“မိုးကြိုးက ဘယ်လို ဖြစ်သင့်သလဲ”
ထုံကျင်မှုနှင့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြားတွင် လီကျယ်ရှန်း၏ အတွေးများက လျှပ်စီးတန်းများအကြား လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးနေသည်။ မိုးကြိုးနှင့် ပတ်သက်သည့် မြင်ကွင်းများ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ပေါ်လာသည်။ မိုးရွာသော ညတစ်ညတွင် ဓားကိုကိုင်ထားစဉ်၊ လျှပ်စီးတစ်ချက်က မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်ယံကို ခွဲဖျက်လိုက်သည့် မြင်ကွင်း။
တောက်ပသော လျှပ်စစ်အလင်းတန်းအောက်တွင် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ပြာကျသွားသည့် မြင်ကွင်း။ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ မိုးကြိုးလှံတံက တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွင်းကာ ခန့်ညားထည်ဝါသော တောင်ကြီးကို ဖြိုခွဲလိုက်ပြီး မြေပြိုမှုများ၊ ချော်ရည်ပူများ ထွက်လာစေသည့် မြင်ကွင်း။
“မိုးကြိုးဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်တဲ့ ကြိမ်လုံးပဲ၊ အရာအားလုံးရဲ့ မွေးဖွားခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို စီရင်နိုင်တဲ့ အခွင့်အာဏာလည်း ဖြစ်တယ်”
“မိုးကြိုးဆိုတာ သက်ရှိတွေရဲ့ ဒေါသတရား အသွင်ပြောင်းလဲမှုပဲ၊ရအားကြီးတဲ့သူရဲ့ ဒေါသက လူသန်းပေါင်းများစွာကို အလောင်းဖြစ်စေနိုင်သလို၊ သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဒေါသကလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်”
လီကျယ်ရှန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ထိုးထွင်းသိမြင်သွားပုံရသည်။
“ဝုန်း”
ကြည်လင်လှသော ဓားမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဒူးပေါ်တွင် ကြာပန်းစိမ်းဓား က ကန့်လန့်ဖြတ် တည်ရှိနေသည်။
မြကောင်းကင်မိုးကြိုးတန်းများက ဓားကိုယ်ထည်ကို ရစ်ပတ်ထားပြီး ဓားရိုးပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ကြာပန်းအမှတ်အသား ၁၂ ခုမှာလည်း ငြိမ်သက်စွာ တုန်ခါနေသည်။
“မဟုတ်သေးဘူး”
လီကျယ်ရှန်းက ဓားကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် ရှေ့ရှိ လေထုကို ဓားဖြင့် ညင်သာစွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဓားသွားဖြတ်သန်းသွားသော နေရာရှိ ပြင်းထန်လှသော ပြာလွင်ကောင်းကင်မိုးကြိုးများပင်လျှင် အလွယ်တကူ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အပြင်ဘက်ရှိ လူများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ကျောချမ်းသွားကြရသည်။
“ဓားဝိုင်ရဲ့ ဓားက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်”
သို့သော် လီကျယ်ရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“မှားနေတယ်၊ မှားနေတယ်”
“ငါ့ရဲ့ နားလည်မှုက အရိပ်ယောင်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အနှစ်သာရကို မထိတွေ့နိုင်သေးဘူး”
“မိုးကြိုးဓားဆန္ဒဆိုတာ ဒီလောက် ပေါ့ပါးနေလို့ မဖြစ်ဘူး”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်”
“ဒါက ဓားလမ်းစဉ်ရဲ့ စတုတ္ထနယ်ပယ်ကို ငါစိန်ခေါ်မယ့် ဓားချက်ပဲ”
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်နေသော်လည်း ဝေခွဲမရမှု အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ သူ သွားရမည့် ပန်းတိုင်ကို သူ သိသော်လည်း လမ်းကြောင်းကို ရှာမတွေ့သေးပေ။
“သူတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း”
“မိမိကိုယ်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း”
“ညမှောင်မိုက်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း”
“စတုတ္ထနယ်ပယ်ရဲ့ ဓားက နောက်ထပ် ဘာကို သတ်ဖြတ်နိုင်ဦးမှာလဲ”
“ဒီခန့်ညားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မိုးကြိုးစွမ်းအားကို ဖြိုခွင်းဖို့လား”
လီကျယ်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော မြကောင်းကင်မိုးကြိုးများသည် သူ၏ အသားများကို ခြစ်ထုတ်ကာ အရိုးများကို တိုက်စားနေသည်။ လေထုမှာပင် ထိုစွမ်းအားအောက်၌ ပုံပျက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ သို့သော် ဤမျှနှင့် မလုံလောက်သေး။ လုံးဝ မလုံလောက်သေးပေ။
သူ့အတွက် ပိုမိုစင်ကြယ်ပြီး ဖျက်ဆီးအားပြင်းသော မိုးကြိုးများ လိုအပ်သည်။ ဓားလမ်းစဉ်၏ စတုတ္ထနယ်ပယ်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော မြူနှင်းများကို ခွဲထုတ်ရန်အတွက်ပင်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ယိုင်နဲ့စွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ မြကောင်းကင်မိုးကြိုးများသည် သူ၏ ဝတ်ရုံဖြူပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေပြီး လှပသော ပြာလွင်ရောင် ပိုးသားခြုံလွှာတစ်ခု ခြုံထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် မိုးကြိုးစိမ့်စမ်းထဲမှ ခြေလှမ်းထွက်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံသွားခဲ့သည်။
ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့၏ လှပသော မျက်နှာလေးများ ပျက်သွားပြီး သူ့ကို ကြိုဆိုရန် ချိုင့်ဝှမ်းဝင်ပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။
ယွီဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ
“ငါ့ရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်က သူ့ရဲ့ အကန့်အသတ်ကို ရောက်သွားပြီလား”
အော့စလိုက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး
“ငါးမိနစ်နီးပါးပဲ၊ အဲဒါက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ စံချိန်ပဲ”
ပြာလွင်မိုးကြိုးဂိုဏ်းသားများကလည်း အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးနေကြသည်။
“ဓားဝိုင် ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူးလား”
“စောစောက သူ တည်ငြိမ်နေတာက ဟန်ဆောင်နေတာလား”
“နှမြောစရာပဲ၊ မြကောင်းကင်မိုးကြိုးက တကယ်ကို ပြင်းထန်လွန်းတာကိုး၊ ဓားဝိုင်က ဒီလောက်အထိ လုပ်နိုင်တာပဲ တော်လှပါပြီ”
လူအုပ်ထဲတွင် ယွီကျင်းဟန်နှင့် ယွီလျိုမြန် ဆိုသည့် စွမ်းအားရှင်နှစ်ဦးသာ အမှန်တရားကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ သူတို့၏ အမြင်အာရုံဖြင့် လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ အကန့်အသတ်သို့ မရောက်သေးသည်ကို သိကြသည်။
“သူ ထွက်လာပြီလား”
ယွီကျင်းဟန်၏ ဖြူဖွေးနေသော မျက်ခုံးများ တင်းတင်းကြုတ်သွားသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် နာကျင်မှုကြောင့် ဆုတ်ခွာမည့်သူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ထားသည်။
“ဒါဆိုရင်”
ယွီလျိုမြန်က သူ့ဘေးမှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ယွီကျင်းဟန်သည် ထိုစကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။
“ဒါ၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား”
ယွီထျန်းရှင်းသည် လီကျယ်ရှန်း ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို မျက်လုံးထောင့်မှ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ထုံကျင်နေသော မျက်နှာမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ပျော်ရွှင်မှုများ တိုးဝင်လာသည်။
သူ သိသားပဲ။ လီကျယ်ရှန်းသည် သန်မာချင်ယောင် ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။ အခုတော့ သူ၏ စစ်မှန်သော အခြေအနေကို မြင်ရပြီ။
“တော်သေးတာပေါ့၊ ငါကတော့ သူနဲ့ယှဉ်ပြီး စိတ်မလှုပ်ရှားသွားလို့၊ ငါလည်း ငါ့ရဲ့ အကန့်အသတ်ကို ရောက်တော့မယ်”
ယွီထျန်းရှင်းသည် စိတ်လျှော့လိုက်ကာ မိုးကြိုးစိမ့်စမ်းထဲမှ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လူတိုင်း၏ အံ့ဩစရာကောင်းသော အကြည့်များအောက်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် ချိုင့်ဝှမ်းဝင်ပေါက်ဆီသို့ မဦးတည်ဘဲ နောက်သို့ ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။
သူသည် လျှပ်စစ်တောက်လောင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲကာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မီးလောင်ရာခြေရာများကို ချန်ရစ်ရင်း ချိုင့်ဝှမ်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ ဝတ်ရုံဖြူမှာ တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေပြီး ယိုင်နဲ့နေသော ထိုကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း၏ အံ့ဩမှုမှာ ထိတ်လန့်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“ဓားဝိုင် ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“ဘာလို့ သူက ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးကို သွားနေတာလဲ”
“သူ၊ သူ ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးနေရာကို သွားမလို့လား”
ယွီကျင်းဟန်သည် လီကျယ်ရှန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သူငယ်ချင်းလေး ကျယ်ရှန်း၊ ခဏနေဦး”
“အဲဒီ ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးဆိုတာ မြကောင်းကင်မိုးကြိုးနဲ့ လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရဘူး”
“မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ ဆယ်ယောက်ကျော်လောက်ပဲ အဲဒီဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိတာ”
ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့မှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပူလောင်နေကြပြီး ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ပြေးဝင်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။
လီကျယ်ရှန်းက နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ပေ။ လေနှင့် မိုးကြိုးသံများအကြားတွင် သူ၏ အနည်းငယ် အက်ရှရှအသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။
“နောက်က လိုက်မလာကြနဲ့”
“မင်းတို့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါက ပိုပြီး စိတ်အာရုံ နောက်သွားလိမ့်မယ်”
ထိုစကားကြောင့် ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြရသည်။
“မောင်လေး ကျယ်ရှန်း ကျေးဇူးပြုပြီး ဂရုစိုက်ပါ”
ဝတ်ရုံဖြူနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်တွင် သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
“ဒါက ခန္ဓာကိုယ် ကျစ်လျစ်အောင် လုပ်တာသက်သက်ဆိုရင် သူ ဒီလောက်အထိ ခေါင်းမာမှာ မဟုတ်ဘူး”
ယွီလျိုမြန်က ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် ယွီထျန်းဟန်အပါအဝင် ခုနစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့က ချိုင့်ဝှမ်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသို့သာ စိုက်ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
ယွီထျန်းဟန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ
“ကျယ်ရှန်းက တစ်ခါတုန်းက လေဓားဂိုဏ်းကိုလည်း ဓားလမ်းစဉ်ကို နားလည်ဖို့ သွားခဲ့ဖူးတယ်”
“အခု ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းကို လာတာလည်း အဲဒီအတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”
ဤစကားသည် ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်သွားစေသည်။
ဓားလမ်းစဉ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်အတွက်။ မိမိအသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ ကြိုးစားနေခြင်းပါလား။
ယွီလျိုမြန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကို့ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်က တကယ်ကို တိကျတာပဲ”
ယွီထျန်းရှင်းမှာမူ ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှ ယိုင်နဲ့စွာ ထွက်လာရင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ပုံစံရှိနေသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားပြီး ချိုင့်ဝှမ်းအနက်ပိုင်းသို့ ဦးတည်နေသော မီးလောင်ထားသည့် ခြေရာများကို ကြည့်ကာ ငေးမောနေမိတော့သည်။