အခန်း (၁၀၄)
Vol. 11 Ch. 104
ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ခက်ခဲပင်ပန်းလှသော်လည်း သူသည် ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်ချီတက်ခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ တစ်ကိုယ်တော် ခရီးနှင်ခဲ့သည်။
အတွင်းထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လေလေ၊ မြင့်မားလှသော ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါးကြီးနှစ်ခုကြားရှိ လမ်းမှာ ပိုမိုကျဉ်းမြောင်းလာလေလေ ဖြစ်သော်လည်း မိုးကြိုးသံများကမူ ပိုမိုပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းလာသည်။
အစပိုင်းတွင် တောက်လောင်နေသော သာမန်အဖြူရောင်မိုးကြိုးများသာ အများအပြားရှိပြီး ကျောက်စိမ်းရောင် ရေကန်ငယ်လေးများသဖွယ် မြကောင်းကင် မိုးကြိုးစိမ့်စမ်းအိုင်လေးများမှာလည်း ဟိုတစ်ကွက် သည်တစ်ကွက် ရှိနေသည်။ သို့သော် အတွင်းသို့ ပိုမိုရောက်ရှိလာချိန်တွင် မြကောင်းကင် မိုးကြိုးစိမ့်စမ်းအိုင်ငယ်လေးများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစည်းသွားကာ ကျယ်ပြောလှသော မြမိုးကြိုးအိုင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ထိုအိုင်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ရန် ခြေလှမ်းလိုက်ရ၏။
“ကြည့်ရတာ”
“မိုးကြိုးအပေါ် ငါ့ရဲ့ ခံနိုင်ရည်က တဖြည်းဖြည်း တိုးလာနေပြီပဲ”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေအောက်တွင် ရေခဲပြာရောင်နှင့် ကြက်သွေးရောင် အလင်းတန်းများမှာ ဝဲဂယက်သဖွယ် တိုးဝှေ့နေသည်။ ထိုရေခဲနှင့် မီးလျှံကြား၌ တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေသော အဖြူရောင် လျှပ်စီးတန်းလေးများကိုလည်း မှိန်ဖျဖျ မြင်တွေ့နေရသည်။
“ဒါက ရေခဲမီးလျှံ ဝိဉာဉ်ကြောခန္ဓာရဲ့ အာနိသင်ပဲလား”
“ရေခဲနဲ့ မီးလျှံလိုမျိုး လုံးဝ ကင်းလွတ်ခွင့်မပေးနိုင်ပေမဲ့ မိုးကြိုးစွမ်းအင်အပေါ် ခံနိုင်ရည်ကိုတော့ သိသိသာသာ မြင့်တက်စေတာပဲ”
“ဒီမိုးကြိုးစွမ်းအင် ခံနိုင်ရည် ရရှိလိုက်တာ တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ဒီခရီးက တန်ဖိုးရှိလှပါပြီ”
“ဒါပေမဲ့”
“ဒီလောက်နဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး”
“ငါ မိုးကြိုးဓားဆန္ဒကို မရရအောင် နားလည်စေရမယ်”
လီကျယ်ရှန်းသည် အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်သည်။ သေးငယ်သော လျှပ်စစ်တန်းလေးများက သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် တစ်ဖြောက်ဖြောက် မြည်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြင်းထန်လှသော ထုံကျင်နာကျင်မှုများသည် ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝါးမြိုနေသော်လည်း သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ချိုင့်ဝှမ်း၏ နောက်ထပ်နယ်မြေတစ်ခုဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးဝင်ခဲ့သည်။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့ရှိ မြေပြင်အနေအထားမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သာမန်မိုးကြိုးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ လီကျယ်ရှန်း မြင်တွေ့ရသမျှ မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ မြကောင်းကင် မိုးကြိုးရည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ၎င်းတို့သည် နိမ့်ပါးသော မြေပြင်များတွင် မိုးကြိုးအိုင်များအဖြစ် စုဝေးနေကြပြီး ချောက်ကမ်းပါးကြားတွင် မြစ်များသဖွယ် စီးဆင်းနေကြသည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်ကို ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားစေသည်မှာ ထိုဆူပွက်နေသော မြမိုးကြိုးအိုင်ကြီး၏ ဗဟိုချက်တွင် ထူထပ်ပြီး ခရမ်းရောင်ရင့်ရင့်ရှိသော ပျစ်ချွဲသည့် မိုးကြိုးအရည်များ လှုပ်ခတ်နေခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ သာမန်ခရမ်းရောင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ခဲနေသော သွေးများကဲ့သို့ သိပ်သည်းလှပြီး မြမိုးကြိုးများထက် သာလွန်သော ဖျက်ဆီးလိုသည့် ဆန္ဒများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ၎င်းမှာ သက်ရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး ထိုခရမ်းရောင်မိုးကြိုးများ တိုးဝှေ့လာတိုင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြမိုးကြိုးများမှာ ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား တွန့်လိမ်သွားကြသည်။
“ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုး...”
လီကျယ်ရှန်းသည် လက်သီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်လိုက်သည်။ ဤမိုးကြိုး၏ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်မှုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုထဲ၌ပင် ပျံ့နှံ့နေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်တင်းသွားစေသလို နှလုံးသားထဲတွင်လည်း မထိန်းချုပ်နိုင်သော ထိတ်လန့်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
သူသည် အချိန်အတော်ကြာ မတ်တတ်ရပ်နေမိသည်။ ပြင်းထန်သော ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည့် သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် နောက်ဆုံး၌ ခိုင်မာသော သန္နိဋ္ဌာန်တစ်ခု တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ မိုးကြိုးဓားဆန္ဒကို နားလည်လိုလျှင် မိုးကြိုးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အရင်ဆုံး ခံစားကြည့်ရပေမည်။ ထပ်တလဲလဲ ဖျက်ဆီးခံရသည့် ဘိသိက်ပေးမှုများမှတစ်ဆင့်သာ ၎င်း၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရကို ထိတွေ့နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိပေလိမ့်မည်။
“လာစမ်း”
လီကျယ်ရှန်းသည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။ သူသည် ဆူပွက်နေသော ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးများအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။ အဝေးတစ်နေရာမှနေ၍ အသားအရေများ ပေါက်ပြဲကာ အသားမျှင်များ လန်ထွက်နေပြီး ဝတ်ရုံဖြူပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးများအကြား နစ်မြုပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ယွီကျင်းဟန် နှင့် ယွီလျိုမြန် တို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ယွီကျင်းဟန်က လေးလေးနက်နက် ဆိုသည်မှာ
“ဒီကလေးကတော့ တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းတယ်”
“ငါ သူ့ကို ပထမဆုံး စတွေ့ကတည်းက သူ့ရဲ့အတွင်းထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ ထက်မြက်မှုကို ခံစားမိခဲ့သားပဲ”
“တကယ်ကို ထူးကဲလှတဲ့ လီကျယ်ရှန်းပါပဲ”
ယွီလျိုမြန်မှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ပါရမီဆိုတာ လမ်းပြတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်ဆိုရင်၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဆိုတာ ခြေဖဝါးအောက်က ရှည်လျားလှတဲ့ လှေကားထစ်ပဲ”
“ဒီကလေးမှာ နှစ်ခုစလုံး ရှိနေတယ်၊ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ် မရှိနိုင်တော့ဘူး”
လီကျယ်ရှန်းသည် ပြင်ပမှ လူများရှိနေသည်ကို သိရှိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံးမှာ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သတိတရားကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုး၏ ဖျက်ဆီးခြင်း အနှစ်သာရကို နားလည်ရန်သာ အာရုံစိုက်ထားသည်။
ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုး၏ စွမ်းအားမှာ မြမိုးကြိုးထက် ဆယ်ဆမက ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။ ထိုမိုးကြိုးထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည့် ခဏမှာပင် လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ အသားနှင့် သွေးများအားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။
ပြင်းထန်လှသော ဝေဒနာ။
အရိုးထိအောင် စိမ့်ဝင်သော နာကျင်မှု။
၎င်းနှင့်အတူ ရူးသွပ်စရာကောင်းသော ထုံကျင်ယားယံမှုများကလည်း ကပ်ပါလာသည်။
ရေခဲနှင့်မီးလျှံ ယင်ယန်ရေကန်နှင့် လေမျက်စိတို့၏ ထုဆစ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သော်လည်း ဤဝေဒနာက လီကျယ်ရှန်းကို ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။
သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ကြက်သွေးရောင် သွေးစများ စီးကျလာသည်။ ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုး မြွေကလေးများက သူ၏ အသားအရေကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ရာ ခဏချင်းမှာပင် သူသည် သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုသွေးစက်များသည် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုး၏ အပူရှိန်ကြောင့် အငွေ့ပျံသွားကြသည်။
သည်းမခံနိုင်လောက်သော ဝေဒနာများကြားမှ လီကျယ်ရှန်းသည် မိုးကြိုး၏ စည်းချက်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူသည် မိုက်ရူးရဲဆန်သော လူမိုက်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ပြာလွင်မိုးကြိုးနယ်မြေအတွင်းရှိ မီတာ ၆,၆၆၆ ကျော်ကို ဖြတ်သန်းလာစဉ်ကပင် မိုးကြိုးဓားဆန္ဒကို နားလည်ရန် ခက်ခဲနေပါက အဘယ်ကြောင့် လောင်းကြေးမထပ်ဘဲ နေရမည်နည်းဟု သူ တွေးတောခဲ့ပြီးသားပင်။
လျှပ်တပြက် အတွေးနှင့်အတူ လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ကျောရိုးရှိ ဓားရိုးများကို လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။ ဆယ့်နှစ်ဆစ်ရှိသော ဓားရိုးများသည် နဂါးများ၊ ဓားများကဲ့သို့ပင်။ တစ်ဆစ်မှာ ကြယ်ရောင်များ လင်းလက်နေပြီး၊ နောက်တစ်ဆစ်မှာ ရေခဲနှင့် မီးလျှံတို့ ရစ်ပတ်နေကာ၊ တတိယတစ်ဆစ်မှာ နူးညံ့သော လေပြင်းများ ဝန်းရံနေသည်။ ကျန်ရှိသော ကိုးဆစ်မှာမူ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးများက ထိုဓားရိုးများကို ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးတန်းများမှာ ရူးသွပ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆန်ခါတစ်ခုကဲ့သို့ တုန်ခါနေ၏။ ဤသည်မှာ သူ စဉ်းစားထားသော “လိမ္မာပါးနပ်သည့်” နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် မိုးကြိုးဓားဆန္ဒကို နားလည်ခဲ့ပါက မိုးကြိုးဓားရိုးတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထို့အတူ အကယ်၍ ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးကို အသုံးပြု၍ မိုးကြိုးစွမ်းအားပါသော ဓားရိုးတစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ ထုဆစ်နိုင်ခဲ့လျှင် ထိုမှတစ်ဆင့် မိုးကြိုးဓားဆန္ဒကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။
လီကျယ်ရှန်း၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လဲကျတော့မည့်အလား ယိမ်းထိုးနေသည်။ ဖျက်ဆီးခြင်း အငွေ့အသက်များက သူ့ကို ဝါးမြိုထား၏။ သူသည် မိုးကြိုး၏ ဖျက်ဆီးခြင်း အနှစ်သာရကို အထင်းသား ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်သည်။
“ဖျက်ဆီးခြင်း.. ဖျက်ဆီးခြင်း။ ဖျက်ဆီးခြင်းပဲ ကျန်ခဲ့ရမယ်”
“မိုးကြိုးဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲ။ သူ့ရဲ့ သဘောသဘာဝက ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်တာပဲ”
“ငါ့ရဲ့ နားလည်မှုက မှန်နေတယ်”
“ဘာလို့ ဘာလို့ ဓားဆန္ဒက ပေါ်မလာသေးတာလဲ”
ဓားရိုးများကို ကျစ်လျစ်အောင် လုပ်နိုင်သေးသော်လည်း လီကျယ်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးက ထိုသွေးများကို ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းပြာကျစေခဲ့သည်။ သူသည် ယိုင်နဲ့သွားပြီး တင်ပျဉ်ခွေထားသော ပုံစံကို ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ညာဘက်လက်က မြေပြင်ကို အလိုအလျောက် ထောက်လိုက်မိသည်။
ထိုအချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ဖဝါးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ထိမိသွားသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ရန် သူ၏မှာ အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူသည် ထိုအရာကို လက်ထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာပင် လဲကျသွားတော့သည်။
“ငါးမိနစ်”
“မယုံနိုင်စရာပဲ”
အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန်၏ အိုမင်းနေသော မျက်ဝန်းများမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် မိုးကြိုးတစ်ချက် လက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးများအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကာ လီကျယ်ရှန်းကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ပွေ့ချီလိုက်သည်။
ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်တွင် လူတိုင်းမှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ယွီကျင်းဟန်နှင့် ယွီလျိုမြန်တို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်လာကြသည်။ ယွီကျင်းဟန်၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ မီးလောင်ကျွမ်းထားကာ သွေးများ စွန်းထင်နေပြီး မည်သူမှန်း မခွဲခြားနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
၎င်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မီးလောင်ထားပြီး အသားများမှာလည်း လန်ထွက်နေကာ နဂိုအတိုင်း ကျန်ရှိသော အသားအရေဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။ ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့၏ မျက်နှာလေးများမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး မျက်ရည်များ ဝိုင်းကာ ထိတ်လန့်တကြား ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။
“လီကျယ်ရှန်းက ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးထဲမှာ ငါးမိနစ်လောက် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့တယ်”
ယွီကျင်းဟန်၏ မျက်လုံးများတွင် မိုးကြိုးကဲ့သို့ ဒေါသရိပ်များ တောက်လောင်နေပြီး မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်း၏ တပည့်များကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
“ငါတို့ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ရှိလား”
“မင်းတို့အားလုံး အရှက်မရသင့်ဘူးလား”
မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းသားများအားလုံး ခေါင်းငုံ့သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာတွင် အရှက်ရမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယွီကျင်းဟန်သည် လီကျယ်ရှန်းကို ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့၏ လက်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်ပေးလိုက်ပြီး
“သူငယ်ချင်းလေး ကျယ်ရှန်းရဲ့ အသက်အန္တရာယ် မရှိပါဘူး”
မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အသက်ရှူသံ ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ ရှိတော့သော လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ကာ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆွဲညှစ်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ယဲ့လင်းလင်းသည် တုန်ရီနေသော လက်ကလေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ နှလုံးသားကိုးခုပန်းသည် လင်းလက်လာပြီး နူးညံ့လှသော ကုသခြင်း အလင်းတန်းများ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။
ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လာသည်။ ဒူကူယန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေရင်း သူသည် ယွီကျင်းဟန်ကို ကြည့်ကာ တင်းတင်းဆုပ်ထားသော ညာဘက်လက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။
“စီနီယာ”
“ဒါ... ဒါက ဘာလဲ”
လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် လက်သည်းခွံခန့်ရှိသော လုံးဝမည်းနက်နေသည့် မာကျောသော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ယွီကျင်းဟန်က အာရုံစိုက် ကြည့်လိုက်ပြီး
“ဒါက ‘မိုးကြိုးစိမ့်စမ်း မြက်မျိုးစေ့’ ပဲ”
“ပြင်းထန်လှတဲ့ မိုးကြိုးစိမ့်စမ်းနယ်မြေတွေမှာ ပေါက်ဖွားပြီး ဘယ်တော့မှ အညှောက်မထွက်တဲ့ မျိုးစေ့တစ်စေ့ပေါ့”
“ဒါက မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းမှာ ရှိတဲ့ သာမန်အရာတစ်ခုပါပဲ”
လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်များမှာ ခဏမျှ ဝေဝါးသွားသည်။ သူသည် စောစောက သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုး ငရဲခန်းကို ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။
“မျိုးစေ့တစ်စေ့၊ ဖျက်ဆီးခြင်းကနေ မွေးဖွားလာတယ်၊ အဲဒီနောက်မှာတော့”
လီကျယ်ရှန်းကို ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့က သူ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။ နှလုံးသားကိုးခုပန်းနှင့် ဝိုင်ဝိဉာဉ်တို့ဖြင့် ကုသပြီးနောက် သူ၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ မရှိတော့သော်လည်း မျက်နှာမှာမူ အနည်းငယ် ဖြူလျော့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် နူးညံ့သော ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ မျိုးစေ့ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ထိုးထွင်းသိမြင်သွားပုံရသည်။