အခန်း (၁၀၅)

ထိုအချိန်မှစ၍ လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားကိုသာလျှင် အဖော်ပြုခဲ့တော့သည်။ သူ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်နှင့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်း အတွင်း၌သာ ရူးသွပ်လုနီးပါး မြှုပ်နှံထားခဲ့သည်။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူသည် ဖမ်းဆုပ်ရခက်လှသော မိုးကြိုးဓားဆန္ဒကို ရရှိရန်အတွက် ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် အထုအဆစ် ခံခဲ့သည်။ သူသည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ ထွက်လာတိုင်း ဒဏ်ရာအလိမ်းလိမ်းဖြင့် ပြိုလဲလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေ့​၏။

အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန်သည် သူ့ကို နှစ်ရက်မျှ စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုပေးခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် မိမိ၏ အကန့်အသတ်ကို မိမိကိုယ်တိုင် သိရှိနားလည်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရသောအခါ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးသည် လီကျယ်ရှန်း၏ မလျှော့သောဇွဲကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။ မိုးကြိုးအမျိုးအစား ဝိဉာဉ်ဆရာသခင်များပင် ကြောက်ရွံ့ကြသော မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းသည် လီကျယ်ရှန်းအတွက်မူ နေ့စဉ်တိုက်ပွဲဝင်ရာ စစ်မြေပြင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အင်အားကုန်ခမ်းပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မီးလောင်ကျွမ်းထားသည့် အခြေအနေဖြင့် ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှ ယိုင်နဲ့စွာ ထွက်လာလေ့ရှိပြီး ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့က သူ့ကို တွဲကူကာ နေအိမ်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးကြရသည်။

ဓားဝိုင်ဟူသော အမည်နာမသည် မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းအတွင်း တစ်ဖန်ပြန်လည် ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။ လူအများက သူ၏ဓားသွားထက်မြက်မှုကို အံ့ဩကြသလို သူ၏ ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ထိတ်လန့်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဂိုဏ်းသားများ အလေးစားဆုံးအရာမှာ သူ၏ ခေါင်းမာလောက်အောင် ပြင်းထန်သော ဇွဲမာန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီကျယ်ရှန်းသည် သွေးသားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ နှလုံးသားကိုးခုပန်းနှင့် ဝိုင်ဝိဉာဉ်တို့က သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်သော်လည်း စိတ်ဓာတ်နှင့် ဆန္ဒတို့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုမူ မဖျောက်ဖျက်နိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်လခန့် ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် အလွန်အမင်း ပိန်ချုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုညတွင် ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့သာမက ယွီထျန်းဟန်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအဖော်လေးဦးတို့ပါ ရင်ပြင်ထဲ၌ စုဝေးကာ သူ့ကို အသည်းအသန် ဖျောင်းဖျခဲ့ကြသော်လည်း မထူးခြားခဲ့ပေ။

လီကျယ်ရှန်း၏ ဆံပင်များမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး ပါးချိုင့်များမှာလည်း ချိုင့်ဝင်နေကာ အသားအရေမှာလည်း ဝါဖျော့နေပြီဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းသို့ သွားချိန်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသောအချိန်များတွင် သူသည် ထိုမျိုးစေ့လေးကိုသာ ငေးကြည့်နေတတ်သည်။ ဤပုံစံတွင် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် ခန့်ညားလှသော လူငယ်လေး၏ အသွင်အပြင်ကို မည်သည့်နေရာ၌ ရှာတွေ့နိုင်တော့မည်နည်း။

မိုးကြိုးသုံ့လော် ယွီယွမ်ကျန့် ပင်လျှင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် လီကျယ်ရှန်း၏ အခြေအနေကို လေ့လာပြီးနောက် “ရူးသွပ်မှုမရှိဘဲနဲ့တော့ အောင်မြင်မှုဆိုတာ မရှိနိုင်ဘူး၊ ဒီအခက်အခဲကို သူကိုယ်တိုင်ပဲ ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်” ဟု မှတ်ချက်ပြုကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ယွီထျန်းဟန်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် ရင်ပြင်ငယ်လေးထဲတွင် လီကျယ်ရှန်း၊ ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဒူကူယန်သည် လီကျယ်ရှန်း၏ နောက်မှနေ၍ သူ၏လက်မောင်းများကို နှိပ်နယ်ပေးနေပြီး ယဲ့လင်းလင်းကမူ လီကျယ်ရှန်း၏ ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူ၏ခြေထောက်များကို နှိပ်ပေးနေသည်။

ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးသည် အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းလှသဖြင့် လီကျယ်ရှန်း၏ အကြောအခြင်များနှင့် ကြွက်သားများကို မကြာခဏ တွန့်လိမ်ကပ်ငြိသွားစေတတ်သည်။ နှလုံးသားကိုးခုပန်းက ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်သော်လည်း သူတို့သည် လီကျယ်ရှန်း၏ နာကျင်မှုကို အနည်းငယ်မျှ သက်သာစေရန် ရည်ရွယ်၍ အမြဲတစေ နှိပ်နယ်ပေးနေကြခြင်းပင်။

ယဲ့လင်းလင်းသည် သူ၏ အေးစက်ကြည်လင်သော မျက်နှာလေးကို မော့ကာ တစ်ခါက ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အာရုံကင်းမဲ့နေသော လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဝေဝါးနေသော အမြင်အာရုံကြားတွင် သူမသည် “မင်း ဘယ်သူ့မျက်နှာကိုမှ ကြည့်ပြီး နေစရာမလိုဘူး” ဟု ပြောခဲ့သော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးကို မြင်ယောင်လာသည်။

မျက်ရည်များမှာ ထိန်းမရအောင် စီးကျလာခဲ့သည်။ ယဲ့လင်းလင်းသည် လက်ခုံဖြင့် အသည်းအသန် သုတ်သော်လည်း သုတ်၍ မကုန်နိုင်အောင်ပင်။

ဒူကူယန်သည် သူမ၏ ထူးခြားသောအခြေအနေကို သတိပြုမိသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ယဲ့လင်းလင်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းနီလေးကို တင်းတင်းစေ့ကာ တုန်ရီနေသော လေသံဖြင့် “လီကျယ်ရှန်း ဘယ်တော့မှ ပြန်ကောင်းလာမှာလဲ” ဟု ရှိုက်ကြီးတငင် မေးလိုက်သည်။

ဒူကူယန်၏ မျက်လုံးများလည်း နီမြန်းလာခဲ့သည်။

“မကြာခင်ပါပဲ၊ မကြာခင်မှာ ပြန်ကောင်းလာမှာပါ”

“မောင်လေး ကျယ်ရှန်းက ဓားလမ်းစဉ်မှာ ပါရမီအရှိဆုံးသူပဲ၊ သူ ဓားရဲ့အနှစ်သာရကို သေချာပေါက် နားလည်သွားမှာပါ”

နောက်တစ်နေ့တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးရည်များကြားသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ခြေလှမ်းလိုက်ပြန်သည်။ သူသည် ပြင်းထန်လှသော မုန်တိုင်းကြားတွင် အချိန်မရွေး နစ်မြုပ်သွားနိုင်သည့် လှေငယ်လေးတစ်စင်းကဲ့သို့ပင်။

“မရသေးဘူး”

“ခုထိ နားမလည်နိုင်သေးဘူး”

ဓားလမ်းစဉ်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေချိန်တွင်သာ လီကျယ်ရှန်းသည် ပြင်ပလောကအပေါ် အသိစိတ် ပြန်လည်ရရှိတတ်သည်။ ယနေ့တွင်လည်း အရာအားလုံးက အချည်းနှီးဖြစ်နေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အကန့်အသတ်မှာလည်း တစ်ဖန်ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။ ရေခဲနှင့်မီးလျှံ ယင်ယန်ရေကန် နှင့် လေမျက်စိ တို့တွင် ထုဆစ်ခဲ့သော သူ၏စိတ်ဓာတ်မှာလည်း တစ်လကြာ ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုး၏ နှိပ်စက်မှုကြောင့် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

“ဖျက်ဆီးခြင်း”

“ဖျက်ဆီးခြင်းပဲ ကျန်နေသေးတယ်”

“ဒီမိုးကြိုးထဲမှာ တကယ်ပဲ ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်တွေ ကိန်းအောင်းနေတာလဲ”

“အဲဒီအရာက ဒီနားလေးမှာတင် ရှိနေတာကို ငါရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေတယ်၊ အမြှေးပါးလေးတစ်ခုပဲ ခြားနေတာ”

“အဲဒီအမြှေးပါးက တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ထူထဲနေသလို၊ ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံလိုလည်း ပါးလွှာနေတယ်၊ ငါ ဘာလို့ အဲဒါကို ဖောက်ထွက်လို့ မရနိုင်တာလဲ”

လီကျယ်ရှန်းသည် အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ရှိနေသော်လည်း လှမ်းမမီနိုင်သည့် ထိုခံစားချက်က သူ့ကို များစွာ နှိပ်စက်နေသည်။

“ငါ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး”

“သေလုမြောပါး အခြေအနေရောက်မှ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာနေတာက ငါ့ကို ဘေးကင်းတဲ့ အကန့်အသတ်တွေထဲမှာပဲ ကျင့်သားရသွားစေလိမ့်မယ်”

“တကယ့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ အခြေအနေကို မခံစားရဘဲနဲ့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် ထုတ်နိုင်မှာလဲ”

လီကျယ်ရှန်း၏ မှိုင်းညို့နေသော မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းနှစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ငြိမ်းလုဆဲဆဲ မီးစာလေးတစ်ခုက နောက်ဆုံးအချိန်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တောက်လောင်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူသည် သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ပြီးမှ ရှင်သန်ခြင်းကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ ဆုတ်ခွာမည် မဟုတ်ပေ။ နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးများသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ့ကို ဝါးမြိုလိုက်သည်။ သူ၏ အသားအရေမှာ တစ်လက်မချင်း ပေါက်ထွက်သွားပြီး မီးလောင်ထားသော အခွံတစ်ခုကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ဦးခေါင်းမှာ အားအင်ကင်းမဲ့စွာ ငိုက်ကျသွားခဲ့သည်။ ခရမ်းရောင် လျှပ်စစ်တန်းများ လက်နေသည့် သွေးစက်များသည် သူ၏ မီးလောင်ထားသော နှုတ်ခမ်းများမှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။

တစ်လကြာ ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးဖြင့် ထုဆစ်မှုက သူ့ကို မိုးကြိုးအပေါ် အံ့ဩဖွယ် ခံနိုင်ရည်ကို ပေးစွမ်းထားသည်။ သူ၏ သွေးများမှာပင် ချက်ချင်း အငွေ့မပျံသွားဘဲ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးများကြားတွင် ခေတ္တမျှ တည်ရှိနေနိုင်သည်။

“ဓားရဲ့ စတုတ္ထနယ်ပယ်”

“ဒါက တကယ်ပဲ နားလည်ဖို့ ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲတာလား”

သွေးစက်များသည် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ အသိစိတ်မှာ မှောင်မိုက်ခြင်းထဲသို့ နစ်မြုပ်တော့မည့်အချိန်၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲတော့မည့် အခိုက်အတန့်တွင် အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန်က “ဘယ်တော့မှ အညှောက်မထွက်နိုင်ဘူး” ဟု ဆိုခဲ့သော မြက်မျိုးစေ့လေးသည် သူ၏ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အဝတ်အစားများကြားမှ လွတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ထိုမျိုးစေ့လေးသည် လီကျယ်ရှန်း၏ သွေးအိုင်ထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျဆင်းသွားသည်။ ဤသွေးများထဲတွင် မိုးကြိုးစွမ်းအား၊ ရေခဲနှင့် မီးလျှံ၏ အနှစ်သာရ၊ နှင့် လီကျယ်ရှန်း၏ ရူးသွပ်သော စွဲလမ်းမှုများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

မြက်မျိုးစေ့သည် လီကျယ်ရှန်း၏ သွေးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ၎င်း၏ မည်းနက်သော အခွံကြားမှ မြစိမ်းရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအလင်းဖျော့ဖျော့လေးသည် ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုး၏ ဖျက်ဆီးမှုကြောင့် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ၊ မိုးကြိုးစွမ်းအားပါသော သွေးများ၏ အာဟာရကို ရရှိကာ မည်းနက်သော အခွံမှာ အက်ကွဲလာခဲ့သည်။

ဆံခြည်မျှင်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း ကြီးမားသော သက်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည့် နုပျိုသော အညှောက်လေးသည် သေခြင်းတရားကို အာခံသော ဇွဲမာန်ဖြင့် အခွံကို ဖောက်ထွက်ကာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်တွင် ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့မှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပူလောင်နေကြသည်။

“အချိန်တွေ အများကြီး ကျော်သွားပြီ”

“လီကျယ်ရှန်း ဘာလို့ အခုထိ ထွက်မလာသေးတာလဲ”

ဒူကူယန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ဖြူလျော့နေပြီး သူမသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ

“လင်းလင်း၊ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းကို သွားအကြောင်းကြားလိုက်”

“ငါ ချိုင့်ဝှမ်းထဲဝင်ပြီး မောင်လေး ကျယ်ရှန်းကို သွားရှာမယ်”

ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုး နယ်မြေထဲသို့ သူမ ဝင်၍မရမှန်း သိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ထိုအရာများကို ထည့်တွက်မနေနိုင်တော့ပေ။

ယဲ့လင်းလင်းသည်လည်း ယခုအချိန်မှာ ငြင်းခုံနေရမည့်အချိန် မဟုတ်မှန်း သိသည်။ ထောက်ပံ့ရေးဝိဉာဉ်ဆရာသခင် ဖြစ်သော သူမထက်စာလျှင် ဒူကူယန်က ချိုင့်ဝှမ်းထဲဝင်ရန် ပိုမိုသင့်တော်ပေသည်။ သူမသည် ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများကို သွားရောက်ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ယွီထျန်းရှင်း သည် အနီးအနားရှိ တောင်ကုန်းနောက်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းတင်းကြုတ်နေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း စိုးရိမ်ရိပ်များ ရှိနေသည်။

“အခြေအနေက စိုးရိမ်ရပြီ၊ တစ်စက္ကန့်တောင် အဖြုန်းမခံနိုင်ဘူး။ ငါ အခုပဲ ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေကို ခေါ်လိုက်မယ်”

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် အရိုးပုလွေတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အားကုန် မှုတ်လိုက်သည်။ စူးရှလှသော ပုလွေသံသည် ဟိန်းဟောက်နေသော မိုးကြိုးသံများကို ဖောက်ထွင်းကာ ထွက်ပေါ်သွားသည်။

ခေတ္တမျှအကြာတွင် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ မိုးကြိုးအလင်းတန်းများ လက်လာခဲ့သည်။ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်း၏ လူငယ်တပည့်များရော၊ ဝါရင့်အကြီးအကဲများပါ ထိုအသံကြားရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမထဲ၌ ရှိနေသော ယွီထျန်းဟန်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များပင် ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ယွီကျင်းဟန်က လေးနက်သောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒီမိုးကြိုးပုလွေကို အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အရေးကြီးကိစ္စမျိုး မဟုတ်ရင် မမှုတ်ရဘူးဆိုတာ သိတယ်မဟုတ်လား”

ယွီထျန်းရှင်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“ဓားဝိုင် အန္တရာယ်ရှိနေပြီ”

“သူ ချိုင့်ဝှမ်းထဲဝင်သွားတာ ပုံမှန်ထက် အချိန်တွေ အများကြီး ကျော်နေပြီ၊ အခုထိ ပြန်ထွက်မလာသေးဘူး”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချိုင့်ဝှမ်းဝင်ပေါက်တွင် စုဝေးနေသူအားလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

“ဝုန်း”

ကြီးမားလှသော မိုးကြိုးတိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းလာသည်။

ယွီယွမ်ကျန့် သည် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ချိုင့်ဝှမ်းကို တစ်ချက်ဝှေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏ ဝတ်ရုံစုံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ မိုးကြိုးများမှာ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး တည်ငြိမ်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ယွီယွမ်ကျိန်းသည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ပထမဆုံး လှမ်းဝင်လိုက်ပြီး

“ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ၊ ဓားဝိုင်ကို ရှာရမယ်”