အခန်း (၁၀၆)

မည်းနက်သော မျိုးစေ့လေးသည် အက်ကွဲသွားခဲ့ပြီ။ နုပျိုသော အညှောက်ကလေးတစ်ခုသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းမှာ ပိုမိုတောက်ပ စိုပြည်လာသည်။ ဆူပွက်နေသော မိုးကြိုးချော်ရည်များကြားတွင် ထူးခြားဆန်းပြားသော ပန်းဖူးလေးတစ်ခုသည် မာန်ပါပါ ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။ ထိုပန်းသည် ညမွှေးပန်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပွင့်ဖတ်များမှာမူ ကြည်လင်သော ဖန်သားကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ ၎င်းတို့သည် ကြည်လင်သော ခရမ်းပြာရောင်အသွင် ရှိနေပြီး ပန်းဝတ်ဆံမှာမူ တောက်ပသော အဖြူရောင် မိုးကြိုးလုံးလေးတစ်ခုပင်။

၎င်းတွင် အမြစ် သို့မဟုတ် ပင်စည်ဟူ၍ မရှိပေ။ ၎င်းသည် ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုး ချော်ရည်များ၏ အထက်တွင် အေးဆေးစွာ ဝဲပျံနေသည်။ ပွင့်ဖတ်များ၏ အနားသတ်များတစ်လျှောက် လျှပ်စစ်တန်းများ စီးဆင်းနေ၏။ ၎င်းသည် ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အသက်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဤပန်းကို ‘နိဗ္ဗာန်မိုးကြိုး ညမွှေးပန်း’ ဟု ခေါ်ဆိုပေသည်။

မှောင်မိုက်ခြင်းထဲသို့ နစ်မြုပ်တော့မည့် လီကျယ်ရှန်း၏ အသိစိတ်သည် အနီးအနားမှ ခံစားလိုက်ရသော ကြီးမားလှသော သက်စွမ်းအားများကြောင့် ရုတ်တရက် နိုးကြားလာခဲ့သည်။ မြေပြင်ကို ထောက်ထားသော သူ၏လက်သည် ထို နိဗ္ဗာန်မိုးကြိုး ညမွှေးပန်း နှင့် လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးတော့သည်။ ပြင်းထန်သော သက်စွမ်းအားများ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူ၏ သေလုမြောပါး အာရုံခံစားမှုများသည် အံ့ဖွယ်ကောင်းစွာပင် နောက်ဆုံးလက်ကျန် စွမ်းအင်များဖြင့် ကြည်လင်ပြတ်သားလာခဲ့သည်။

“ဒါက”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ မျက်ခွံများကို အားယူကာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မှေးမှိန်နေသော သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် သက်စွမ်းအား အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသည့် ထိုပန်းလေးမှာ အရိပ်ထင်ဟပ်နေသည်။ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုသည် ကြိုတင်အသိပေးခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးထက်ပင် ပိုမိုစူးရှတောက်ပသော လျှပ်စီးတစ်ချက်သည် လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တပြက် လက်သွားခဲ့သည်။

မိုးကြိုးဆိုသည်မှာ “ဖျက်ဆီးခြင်းကိုသာ ယူဆောင်လာသည်” ဟူသော သူ၏ အတိတ်က နားလည်မှုအားလုံးသည် မိုးကြိုးချော်ရည်များကြားတွင် ပွင့်လန်းနေသော ဤသက်ရှိပန်းလေးရှေ့တွင် လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“မှားတယ်၊ အားလုံး မှားနေတာပဲ”

“မိုးကြိုးဆိုတာ ဖျက်ဆီးဖို့ သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူး”

“သူ့ရဲ့ ဖျက်ဆီးလိုတဲ့ ဟန်ပန်တွေရဲ့ အောက်မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း တွေ ကိန်းအောင်းနေတာပဲ”

“နွေဦးမိုးကြိုးအပြီးမှာ ရွာချတဲ့ မိုးရေစက်တွေလိုမျိုး၊ လျှပ်စီးကြောင့် ကျိုးပဲ့သွားတဲ့ သစ်ဆွေးပင်ကနေ ထွက်လာတဲ့ အညှောက်သစ်လေးတွေလိုမျိုး”

“ဒါက အဟောင်းကို ဖျက်ဆီးပြီး အသစ်ကို တည်ဆောက်တာပဲ။ ဒါက နိဗ္ဗာန်ပဲ။ ဒါက အသစ်တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်းပဲ”

မိုးကြိုးချော်ရည်များအောက်တွင် ပိုမိုညှို့ယူဖမ်းစားဖွယ် ကောင်းလာသော နိဗ္ဗာန်မိုးကြိုး ညမွှေးပန်းကို ကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်း၏ မှေးမှိန်နေသော မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ လျှပ်စီးများထက် ပိုမိုတောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ နက်နဲဆန်းကြယ်လှသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတစ်ခုက သူ အသည်းအသန် ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း လမ်းစရှာမတွေ့ခဲ့သော ထိတ်ခတ်မှုများကို ရိုက်ချိုးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

“မိုးကြိုးဆိုတာ”

“ဖျက်ဆီးခြင်းကို ဓားအဖြစ် သုံးပြီး၊ တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်းကို ဓားအိမ်အဖြစ် သုံးတာပဲ”

“မိုးကြိုးက ကောင်းကင်ယံကို ခွဲဖျက်လိုက်ချိန်မှာ၊ မီးလောင်ထားတဲ့ မြေဆီလွှာရဲ့ အောက်ခြေမှာတော့ စိမ်းလန်းတဲ့ အညှောက်လေးတွေက လျှို့ဝှက်စွာ ပေါ်ပေါက်လာနေပြီ”

“မိုးကြိုးဆိုတာ...”

“ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ အကြမ်းတမ်းဆုံးသော ဆေးကြောသန့်စင်ခြင်း ဖြစ်သလို၊ အကြင်နာတရား အရှိဆုံးသော အာဟာရလည်း ဖြစ်တယ်”

လီကျယ်ရှန်း၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ပေါ်ပေါက်လာသည့် ခဏမှာပင်... ထို “နိဗ္ဗာန်မိုးကြိုး ညမွှေးပန်း” ၏ ဆင့်ခေါ်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်အလား။ တစ်ချိုင့်ဝှမ်းလုံးရှိ မိုးကြိုးစိမ့်စမ်းအောက်တွင် မြှုပ်နှံထားသော မြက်မျိုးစေ့များအားလုံးသည် အညှောက်ထွက်ရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ဟု ယူဆထားကြသော မျိုးစေ့များအားလုံးသည် တပြိုင်နက်တည်း နိုးကြားလာခဲ့ကြသည်။

“ဝုန်း ဝုန်း”

လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ဖဝါးအောက်ရှိ နိဗ္ဗာန်မိုးကြိုး ညမွှေးပန်းမှ စတင်ကာ ကြီးမားလှသော အသက်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည့် မမြင်ရသော စွမ်းအင်လှိုင်းများသည် အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားသွားခဲ့သည်။ ထိုလှိုင်းများသည် ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုး စိမ့်စမ်းတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မြကောင်းကင် မိုးကြိုးအိုင်အထိပင် ရောက်ရှိသွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်…

ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ရာ အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ မိုးကြိုးချော်ရည်များကြားတွင် မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းပေါင်းများစွာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းလက်လာသည်။ မည်မျှကြာရှည်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့မှန်း မသိရသော မရေမတွက်နိုင်သော မြက်မျိုးစေ့များသည် ၎င်းတို့၏ အခွံများကို ဖောက်ထွက်လိုက်ကြပြီး နုနယ်သော အညှောက်လေးများသည် ပျစ်ချွဲလှသော မိုးကြိုးချော်ရည်များကို အားမာန်ပါပါ ထိုးဖောက်ထွက်လာကြသည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင်။

မီးလောင်ကျွမ်းနေသော မြေပြင်အောက်မှ နိဗ္ဗာန်မိုးကြိုး ညမွှေးပန်းများ တစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့၏ ပွင့်ဖတ်များ ပွင့်လန်းလာသည်နှင့်အမျှ သေးငယ်သော လျှပ်စစ်တန်းလေးများ စီးဆင်းသွားပြီး လျှပ်တပြက် မိုးကြိုးမြွေကလေးများက ၎င်းတို့၏ မြစိမ်းရောင် အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များကို ရစ်ပတ်ထားကြသည်။ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးတွင် မိုးကြိုးအလင်းတန်းများနှင့် ပန်းရနံ့များ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း အငွေ့အသက်များသည် လေထုထဲတွင် ရောယှက်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားလမ်းစဉ်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်ခြင်း။

လူတစ်စုသည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် မီတာ ၆,၀၀၀ ကျော်အထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုး နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ယွီယွမ်ကျန့်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ့နောက်မှ လူများအားလုံးလည်း လိုက်လံရပ်တန့်ကြရသည်။

စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပူလောင်နေသော ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့သည် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယွီယွမ်ကျန့်က တားဆီးလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့ရှိ ချိုင့်ဝှမ်းကို ကြည့်နေပြီး သူ၏ အိုမင်းသော မျက်ဝန်းများတွင် ထူးဆန်းသောအမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထို့နောက်တွင်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင်။

လူတိုင်းသည် မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေမိကြသည်။ ခန့်ညားလှသော ခရမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းများသည် ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ချိုင့်ဝှမ်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ပြန့်ကားလာခဲ့သည်။ အနားသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါမှသာ ၎င်းတို့သည် ထူးခြားသော ပန်းလေးများဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိလိုက်ရသည်။ မိုးကြိုးစိမ့်စမ်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှနေ၍ အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပွင့်လန်းလာခြင်းပင်။

ထိုပန်းများသည် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပလှသည်။ ချက်ချင်းပင် ပန်းလှိုင်းကြီးများသည် သူတို့ကို လုံးဝ ဝန်းရံသွားခဲ့သည်။ မူလက ခြောက်ကပ်ပြီး ဖျက်ဆီးခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းသည် အိပ်မက်ဆန်လှသော ပန်းခင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် မှင်တက်သွားကြရသည်။

“ဒါ... ဒါက”

ပြာလွင်မိုးကြိုးဂိုဏ်းမှ တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများအားလုံးမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ ထိုအရာများကို မှတ်မိကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းတွင် မြှုပ်နှံထားပြီး မည်သူမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့သော မြက်မျိုးစေ့များ မဟုတ်ပါလော။

အမှန်တော့ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည်လည်း ထိုအရာများကို ရတနာများဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြဖူးသည်။ သို့သော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ထိုမျိုးစေ့များကို အညှောက်မထွက်စေနိုင်ခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်လျှော့ခဲ့ကြရသည်။ ဤသည်မှာ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းအတွင်း အားလုံး လက်ခံထားသော အချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း အိပ်ပျော်နေသော မျိုးစေ့များအားလုံးသည် အမှန်တကယ်ပင် ပွင့်လန်းလာခဲ့ပြီ။

ယွီကျင်းဟန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို သက်သာရာရစွာ ချလိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်းက ထိုမျိုးစေ့များအကြောင်း မေးခဲ့သည့်နေ့ကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည်။ သူက ခက်ခဲစွာပင် ဆိုသည်မှာ

“လီကျယ်ရှန်း”

“ဒါက သေချာပေါက် လီကျယ်ရှန်း လုပ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

ယွီယွမ်ကျိန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် မိုးကြိုးအလင်းတန်းများ လက်သွားခဲ့သည်။

“ရှေ့ကို ဆက်သွားကြစို့”

မီတာ ၆,၆၆၆ အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသောအခါ။

လူအုပ်သည် ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုး နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူတို့၏ အကြည့်များသည် ပန်းခင်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ယွီယွမ်ကျန့်က လက်မြှောက်ကာ အချက်ပြလိုက်သဖြင့် မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြပေ။

သူတို့၏ အံ့ဩမှင်တက်နေသော အကြည့်များသည် ပန်းခင်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော လူငယ်လေးအပေါ်တွင်သာ စွဲထင်နေသည်။ ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့သည် သူတို့၏ ဝတ်ရုံစများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အသက်ရှူပင် အောင့်ထားကြရသည်။ သူတို့ နားလည်ထားသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားလမ်းစဉ်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်ရန် အရေးကြီးသော အလှည့်အပြောင်းတွင် ရောက်ရှိနေသဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် အနှောင့်အယှက် ပေး၍မဖြစ်ပေ။

လီကျယ်ရှန်း၏ အသက်ရှူသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံနှင့်အတူ ခန့်ညားလှသော ပန်းခင်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာလည်း စည်းချက်ကျကျ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ အသစ်တစ်ဖန် မွေးဖွားလာသော မြက်ပင်လေးများကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း ဖျက်ဆီးခြင်းကြားတွင် နိဗ္ဗာန်ဝင်စံပြီး ပြာပုံထဲမှ တစ်ဖန်ပြန်လည် နိုးထလာခြင်း ဖြစ်သည်။

မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အသားသေများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကွာကျသွားခဲ့သည်။ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့ဝင်းပလှသော အသားအရေသစ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ မှိန်ဖျော့သော ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနှင့် မြစိမ်းရောင် အသက်စွမ်းအားများသည် သူ၏ အသားအရေအောက်တွင် ရောယှက်စီးဆင်းနေသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များတွင် ဝေခွဲမရမှုများ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ မိုးကြိုး၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရကို နားလည်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြည်လင်မှုများသာ ရှိတော့သည်။

“ငါ”

“နားလည်သွားပြီ”

“မိုးကြိုးဓားဆန္ဒ ဆိုတာ ဖျက်ဆီးဖို့ သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူး”

“ငြိမ်သက်ခြင်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ သက်ရှိမိုးကြိုးတွေ ကိန်းအောင်းနေတယ်၊ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် အရာအားလုံးကို သံသရာလည်စေပြီး ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်တယ်”

လီကျယ်ရှန်း၏ တိုးညှင်းသော ရေရွတ်သံနှင့်အတူ သူ၏ ကျောရိုးရှိ တာကျွေးအမှတ်မှ ဓားချီများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဓားရိုး ဆယ့်နှစ်ဆစ်မှာ နဂါးဟိန်းသံနှင့် ဓားမြည်သံများသဖွယ် တုန်ခါသွားသည်။ ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုး၏ ထုဆစ်မှုကို အခံရဆုံးအပိုင်းမှ အထူးသဖြင့် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအလင်းမှာ ဖျက်ဆီးလိုသော မိုးကြိုးသက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။ မိုးကြိုးကို အရိုးအဖြစ် သုံးပြီး မြစိမ်းရောင် အသက်စွမ်းအားကို ခြင်ဆီအဖြစ် သုံးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း ဟူသော အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးလုံး ကိန်းအောင်းနေသည့် မိုးကြိုးဓားရိုးသည် ပန်းခင်းကြီးအတွင်းရှိ ဤသက်ရှိအံ့ဖွယ်များကြားတွင် အောင်မြင်စွာ တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ။

ယခင်က မရှိဖူးသေးသော ဓားဆန္ဒတစ်ခုသည် လီကျယ်ရှန်းကို ဗဟိုပြု၍ အားမာန်ပါပါ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ဤဓားဆန္ဒသည် ပန်းခင်းကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားရာ... အစပိုင်းတွင် ထက်မြက်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် ပန်းပွင့်ဖတ်များကို မိုးရေစက်များကဲ့သို့ လွင့်ပျံသွားစေသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ၎င်းသည် ပြန်လည်ရှင်သန်စေသော စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လွင့်ပျံနေသော ပန်းများကို ညင်သာစွာ ပြန်လည် မတင်ပေးခဲ့သည်။

ဤဓားဆန္ဒသည်

ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်မှ မိုးကြိုးပြစ်ဒဏ်ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းလှပြီး အရာအားလုံးကို သန့်စင်ပေးနိုင်သည်။

ထို့အတူ နွေဦးမိုးရေစက်ကဲ့သို့ နူးညံ့လှပြီး သက်ရှိအားလုံးကို အာဟာရ ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

“ကြာပန်းစိမ်းဓားသီချင်း ရဲ့ စတုတ္ထပုံစံ”

“ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ”

ဤစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်း၏ နှလုံးသားမှာ များစွာ နက်နဲနေသည်။ ၎င်းအတွက် သူခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခများကို သူကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။ တစ်လလုံးလုံး ရူးသွပ်စွာ စွဲလမ်းခဲ့ရပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ကာ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကြားတွင် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းလှစွာဖြင့်။

ရလဒ်က သူ့ကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ပေ။

ပန်းခင်းကြီးထဲတွင် လီကျယ်ရှန်း၏ ဝတ်ရုံဖြူမှာ စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း သူ၏ အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လင်းလက်နေပြီး ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်ထားသော နက်နဲသည့် ဓားဆန္ဒများက သူ့ကို ဝန်းရံထားသည်။ ၎င်းက သူ့ကို လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော စစ်မှန်သည့် ဓားနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ထင်မှတ်စေသည်။

“ဒီပုံစံကို”

“မိုးကြိုးတစ်ဖန်မွေးဖွားခြင်း လို့ အမည်ပေးမယ်”