အခန်း (၁၀၇)

ချိုင့်ဝှမ်း၏ ပြင်ပတွင်။

စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော ဒူကူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်း၊ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြသော ယွီကျင်းဟန်နှင့် ယွီလျိုမြန်၊ သို့မဟုတ် မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်း၏ တပည့်များပင်ဖြစ်စေ၊ ဤမြင်ကွင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရသူအားလုံးမှာ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေကြသည်။

ယွီယွမ်ကျန့်သည် ပန်းခင်းကြီးအလယ်ရှိ လူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အိုမင်းသော မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ အထင်ကြီးလေးစားမှုများမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် သူ ခန့်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပါရမီရှင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုအရ ယခုအချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် ဤလောကကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ လောကကြီးနှင့် သီးခြား ကင်းလွတ်နေသကဲ့သို့လည်း ခံစားရသည်။ သူ၏ စွမ်းအင်လှိုင်းမှာ နတ်ဘုရားဆန်လှပြီး အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှ၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော ကြာပန်းစိမ်းဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ နူးညံ့သော လေပြင်းနှင့် လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပြန်သည်။

“ဒီ..ဒီ စွမ်းအင်လှိုင်းက”

အခြားသူများလည်း ထိုထူးခြားမှုကို ခံစားမိကြသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ စွမ်းအင်များမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

“စံပြပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက သူ သူက”

ယွီဖုန်းမှာ စကားပင် ထစ်နေရှာသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် အချိန်မရွေး လေနှင့်အတူ လွင့်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်အလား သူ ဝေဝါးစွာ ခံစားနေရသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည်လည်း လူတိုင်းရောက်ရှိနေသည်ကို သိရှိသည်။ သူသည် အေးအေးဆေးဆေးပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ လွင့်ပျံနေသော ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများသည် သူ၏ စုတ်ပြတ်နေသော ဝတ်ရုံဖြူရှိ ဟာကွက်များပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ပျံသန်းလာပြီး ကပ်ငြိသွားကြသည်။

သူသည် ဓားလမ်းစဉ် စတုတ္ထနယ်ပယ်၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။

ဓားလမ်းစဉ်၏ ပထမနယ်ပယ် သုံးခုမှာ

အောက်ဘုံဓားသည် သူတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပြင်ပအရာဝတ္ထုများကို ခုတ်ပိုင်းသည်။

အလယ်ဘုံဓားသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဟန့်အတားများကို ဖြိုခွင်းသည်။

အထက်ဘုံဓားသည် ညမှောင်မိုက်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး လှည့်စားမှုများကို ခုတ်ပိုင်းကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ဓားသွားအဖြစ် ငှားရမ်းအသုံးပြုသည်။

ဤနယ်ပယ် သုံးခုကို နားလည်သောသူကို ဓားလမ်းစဉ် ကျွမ်းကျင်သူဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော်လည်း စတုတ္ထနယ်ပယ်သို့ လှမ်းတက်နိုင်မှသာ စစ်မှန်သော ဓားသိုင်းဆရာသခင်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လွင့်ပျံနေသော ပန်းပွင့်ဖတ်များမှာ ဓားများဖြစ်လာသည်၊ လက်ကစားနေသော မိုးကြိုးများသည် ဓားများဖြစ်လာသည်၊ လေထုထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ လွင့်မျောနေသော ပြင်းထန်သည့် စွမ်းအင်များသည်လည်း ဓားများ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ ရုပ်ဒြပ်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ အရာအားလုံးသည် သူ၏ အလိုဆန္ဒရောက်ရှိရာတွင် ဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။

စတုတ္ထနယ်ပယ်၏ ဓားသည် ပြင်ပအရာဝတ္ထုများ သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို ခုတ်ပိုင်းခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းသည် ဓားလမ်းစဉ် ကိုယ်တိုင်ကို ခုတ်ပိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဓားလမ်းစဉ်ကို စော်ကားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဟောင်းကို ဖျက်ဆီးကာ အသစ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းပင်။

ဓားလမ်းစဉ်အပေါ်ထားရှိသော တောင့်တင်းခိုင်မာနေသည့် နားလည်မှုများနှင့် အရေယောင် သိမြင်မှုများကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အခြေခံအကျဆုံး၊ ရှေးဦးအကျဆုံး အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေခြင်းပင်။

“ဒီနယ်ပယ်ကို ‘လမ်းစဉ်ဖြတ်တောက်ခြင်း’လို့ ခေါ်ဆိုရမယ်”

လီကျယ်ရှန်း၏ နဖူးထက်ရှိ ကြာပန်းစိမ်းဓား အမှတ်အသားသည် နောက်ဆုံး၌ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေခြင်းမှ ရပ်တန့်သွားကာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ။

“ဒီကလေးရဲ့ ဓားသိုင်းက နောက်ထပ် နယ်ပယ်တစ်ခုထဲကို ဝင်သွားပြီပဲ”

ယွီယွမ်ကျန့်သည် စိတ်ထဲမှ နားလည်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်ကို ယွီထျန်းဟန် နှင့် ယွီထျန်းရှင်း တို့ဆီသို့ လွှဲလိုက်သည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ အဘိုး၏ အကြည့်ကို ဆုံလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

မိုးကြိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဤချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ သူတို့၏ မိုးပြာလျှပ်စီးနဂါးဝိဉာဉ်မှာ ကြီးမားသော အင်အားကို ရရှိသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကြီးမားလှသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများသည် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

“အစ်ကို ကျယ်ရှန်း၊ အစ်ကို့ရဲ့ ဓားကို ကျွန်တော် စမ်းသပ်ပါရစေ”

ယွီထျန်းဟန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူနှင့် ယွီထျန်းရှင်းတို့သည် တပြိုင်နက်တည်း ပြေးထွက်လာကြသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ လည်ချောင်းထဲမှ နဂါးဟိန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ လက်မောင်းများသည် နဂါးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးများ ကိန်းအောင်းနေသည့် နဂါးလက်သည်းများသည် လေထုကို ဆွဲဖြဲကာ လီကျယ်ရှန်းထံသို့ အားကုန် ရိုက်ခတ်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်း၏ တင်းမာနေသော မျှော်လင့်ချက် အကြည့်များအောက်တွင် ယွီထျန်းဟန်နှင့် ယွီထျန်းရှင်းတို့၏ မိုးကြိုးနဂါးလက်သည်းများသည် လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော် သူသည် ငြိမ်သက်စွာပင် ရပ်နေဆဲ။ သူသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်ပျံနေသော ပန်းပွင့်ဖတ်များနှင့် လေထဲတွင် ဝဲနေသော ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးတန်းများကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

သောင်းနှင့်ချီသော ပန်းပွင့်ဖတ်များနှင့် ခရမ်းရောင် မိစ္ဆာမိုးကြိုးတန်းများသည် မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ဆွဲငင်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်အလား။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် ရောယှက်ပေါင်းစည်းသွားကြပြီး ဟာလာဟင်းလင်း လေထဲမှနေ၍ ထက်မြက်ခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်း အာနိသင်ပါသော မိုးကြိုးပန်းဓားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ထိုမိုးကြိုးပန်းဓားများသည် ဝင်ရောက်လာသော နဂါးလက်သည်းများထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ကြသည်။

“ဖြတ်.. ဖြတ်”

ယွီထျန်းဟန်သည် အော်ဟစ်ကာ နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားဆန္ဒမှာ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားသဖြင့် သူ ဒဏ်ရာမရခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်တွင်မူ ယွီထျန်းရှင်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား ငေးကြည့်နေမိသည်၊ အကြောင်းမှာ ပန်းဓားအချို့သည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို တိကျစွာ ထိုးဖောက်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော အားတစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်လိုက်ပြီး ကျောက်နံရံပေါ်သို့ ကပ်သွားစေခဲ့သည်။

ယွီထျန်းဟန်မှာ အစပိုင်းတွင် မှင်တက်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ကြည့်ရှုနေသူများအားလုံးမှာလည်း အံ့ဩလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးသွားကြရသည်။

အရာအားလုံးကို ဓားအဖြစ် အမိန့်ပေးနိုင်ခြင်းပါလား။ လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားသိုင်းသည် ယခုအချိန်တွင် မည်သည့်အတိုင်းအတာအထိ ရောက်ရှိသွားပြီနည်း။ အကယ်၍ သူသည် ထို ကြာပန်းစိမ်းဓား ကိုသာ အမှန်တကယ် ကိုင်စွဲလိုက်လျှင် မည်ကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုး ရှိနေမည်နည်း။

နောက်ရက်များတွင် မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်း၌ ပန်းခင်းကြီး ပွင့်လန်းလာခြင်း ဟူသော ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်ရပ်သည် မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် အားတက်သရော ပြောဆိုစရာ ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဓားဝိုင် ဟူသော အမည်သည်လည်း ဂိုဏ်းအတွင်း ပိုမို၍ ဂုဏ်သတင်း ကျော်စောလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကာယကံရှင်ဖြစ်သော လီကျယ်ရှန်းမှာမူ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲပင်။ သူသည် မကြာသေးမီက အချက်နှစ်ချက်ကို အဓိကထား လုပ်ဆောင်နေသည်။

ပထမအချက်မှာ နိဗ္ဗာန်မိုးကြိုး ညမွှေးပန်းဖြင့် ဝိုင်ချက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မှန်ပေသည်၊ ဖျက်ဆီးလိုသော မိုးကြိုးများကြားတွင် မွေးဖွားလာသည့် ဤအံ့ဖွယ်ပန်းသည် ဝိုင်ချက်ရန်အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော ဝိဉာဉ်ပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ လီကျယ်ရှန်းကလည်း ပြုံးလျက် သက်ပြင်းချကာ ဤဝိုင်သည် အနည်းငယ် နောက်ကျမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ အကယ်၍ စောစောစီးစီးသာ ချက်နိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် နာကျင်မှုများကို များစွာ သက်သာစေမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏နှလုံးသားမှာ လုံးဝကို အေးချမ်းနေသည်။ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ထိုးထွင်းသိမြင်မှုဖြင့် ဓားလမ်းစဉ်၏ စတုတ္ထနယ်ပယ်သို့ လှမ်းတက်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ရရှိသော အောင်မြင်မှု ခံစားချက်က သူ့ကို လေပေါ်မှာ ဝဲနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သူသည် မိုးကြိုးဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကျစ်လျစ်အောင် လုပ်ခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေခဲမီးလျှံ ဝိဉာဉ်ကြောခန္ဓာ ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အကန့်အသတ်သို့ မရောက်သေးပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အကြောအခြင်များအတွင်း၌ မူလကရှိသော အပူရှိန်နှင့် အအေးဓာတ်တို့အပြင် ယခုအခါ ကခုန်နေသော မိုးကြိုးအလင်းတန်းများပါ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးရုံသာမက လျှပ်စစ်စွမ်းအင်အပေါ် အံ့ဩဖွယ် ခံနိုင်ရည်ကိုလည်း ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင်မိုးကြိုး၏ ဘိသိက်ပေးမှုကို ခံယူပြီး နှစ်ရက်မျှ အနားယူပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်း၏ မိုးကြိုးခန္ဓာ ထုဆစ်မှုမှာ ပြီးပြည့်စုံသွားခဲ့သည်။ ရင်ပြင်အတွင်း၌ လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ လက်မောင်းကို မြှောက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖြူဝင်းသော အသားအရေအောက်တွင် မှိန်ပျပျ စီးဆင်းနေသော မီးလျှံနီရောင်၊ ရေခဲပြာရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးအလင်းတန်းများကို ကြည့်ရင်း သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ရေခဲမီးလျှံ ဝိဉာဉ်ကြောခန္ဓာ လို့ ဆက်ခေါ်ဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူး ထင်တယ်”

“’မိုးကြိုး ရေခဲမီးလျှံ ဝိဉာဉ်ကြောခန္ဓာ”

“အင်း၊ နာမည်က ခေါ်ရတာ အရမ်းခက်နေသလိုပဲ”

“အင်း၊ ဒါကို သုံးမျိုးစပ် ဝိဉာဉ်ကြောခန္ဓာ လို့ပဲ ခေါ်ရအောင်”

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဓားကဲ့သို့သော မျက်ခုံးများမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ရင်ပြင်တံတိုင်းအပြင်ဘက်တွင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချောင်းကြည့်နေသော ဦးခေါင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ချောင်းကို တောက်လိုက်သည်။

စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု လေထဲသို့ ထိုးထွက်သွားခဲ့သည်။

“အား”

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဘုတ်ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ယွီထျန်းရှင်းသည် နီရဲနေသော သူ၏ နဖူးကို ပွတ်ရင်း၊ ခေါင်းငုံ့ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ရင်ပြင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသည်။

“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းကို နောက်သို့လှည့်ကာ ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း မသိမသာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့ရှိ ဆိုးသွမ်းသော လူငယ်လေးအပေါ် သူ မည်သည့် ရန်ငြိုးမှ မထားပေ။ ထိုလူငယ်က သူ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရန်စခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူ သိရှိခဲ့ရသည်မှာ သူမိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းတွင် ဓားလမ်းစဉ်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် နောက်ကျနေသည့်အခါ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများအားလုံးကို ချက်ချင်း သွားရောက်ဖိတ်ခေါ်ပေးခဲ့သူမှာ ဤလူငယ်ပင်။

အင်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်က မဆိုးလှပါဘူး။

ရည်းစားဦးနဲ့တူတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဟာ အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းတာကလည်း သဘာဝပါပဲ။ လီကျယ်ရှန်းက ဤသို့ တွေးလိုက်မိသည်။

သူ၏ အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားစဉ်မှာပင်

“ဘုန်း”

ယွီထျန်းရှင်းသည် သူ၏ရှေ့တွင် တည့်တည့်မတ်မတ် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျောက်ပြားခင်းထားသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော ဦးတိုက်ခြင်း သုံးကြိမ်ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ယွီထျန်းရှင်း ပြန်လည်မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏နဖူးမှာ လုံးဝကို နီရဲနေပြီဖြစ်သည်။

“ဓားဝိုင် ကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ”

“ဟင်”

ယွီထျန်းရှင်းသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် စကားပြောနေရင်း တစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုင်ခုံရှည်ပေါ်တွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ခြင်းကြောင့်ပင်။ သူ အမြန် ဝှေ့ကြည့်လိုက်ရာ လီကျယ်ရှန်းသည် တံခါးဘောင်ကို မှီရပ်ကာ သူ့ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဓားဝိုင်… ကျေးဇူးပြုပြီး”

ယွီထျန်းရှင်းက သွားကို ကျိတ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ဦးတိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

မိုးကြိုးအလင်းတန်းများ ပါဝင်သော ကြည်လင်သည့် လေပြင်းတစ်ခုသည် သူ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ နူးညံ့သော်လည်း ခုခံ၍မရနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် မတင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားသဖြင့် သူသည် နေရာမှာတင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိတော့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်းနဲ့ငါက အသက်တူတူလောက်ပဲ၊ ငါက မင်းရဲ့ ဒီလိုကြီးမားတဲ့ ဦးတိုက်မှုကို လက်ခံလိုက်ရင် ငါ့အသက်တိုသွားမှာ ကြောက်ရတယ်”

“ကျွန်တော်”

ယွီထျန်းရှင်း၏ မျက်နှာတွင် ပိုမို အရေးတကြီးဖြစ်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

“ကျွန်တော် တကယ်ကို ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်ဖြစ်ချင်တာပါ”

“တပည့်၊ သင်ပေးရမယ်”

လီကျယ်ရှန်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး”

သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ရင်ပြင်ထဲမှ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းပြပေးပါဦး၊ ငါ့မှာ အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့ စီနီယာ မိုးကြိုးသုံ့လော်ကို တွေ့ချင်တယ်”