အခန်း (၁၁၁)

ရွှယ်ချင်းဟော်သည် သူမ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို အုပ်ထားသော လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ သူမ၏လက်ကလေးကို ညင်သာစွာ ထပ်တင်လိုက်၏။

“လီကျယ်ရှန်း... နင် ပြန်လာပြီပေါ့...”

သူမ၏အသံမှာ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းတွင် ပြည့်လျှံနေသော ဝမ်းသာအားရမှုကိုမူ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။ လီကျယ်ရှန်း ပြန်လည် မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ရွှယ်ချင်းဟော်သည် သူ့ကို ဆွဲခေါ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်စေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ အကြည့်များက သူ့ကို အသေးစိတ် စူးစမ်းကြည့်ရှုနေမိသည်။ ဝင်းပဖြူစင်သော အသားအရေ၊ သန့်ရှင်းသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် နဖူးထက်မှ ကြာပန်းစိမ်းဓား အမှတ်အသားတို့ကြောင့် လူငယ်လေးသည် ပိုမို၍ ခန့်ညားထည်ဝါကာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ မြင့်မြတ်လှပေသည်။

“နင်... နင် အရင်ကထက် ပိုပြီး သန်မာလာသလိုပဲ” ဟု ချန်းရန်ရွှယ်က တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ပုံနေသော စာလိပ်ပုံကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီကာလပတ်လုံး ဝိဉာဉ်ဆရာပြိုင်ပွဲအတွက်ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေတာလား”

ရွှယ်ချင်းဟော်က သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လီကျယ်ရှန်း၏ အံ့ဩနေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူမသည် ဝတ်ရုံစကို ဝှေ့ယမ်းကာ စားပွဲပေါ်ရှိ စာလိပ်များအားလုံးကို ကော်ဇောပေါ်သို့ ဝှေ့ချလိုက်တော့သည်။

“နင် မရှိတဲ့ တစ်လအတွင်းမှာ ငါ လူတွေကိုလွှတ်ပြီး ဝိုင်ကောင်းတချို့ စုဆောင်းထားခိုင်းတယ်။ နင်လို ဝိုင်ချစ်သူ တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ဒီဝိုင်တွေက အဆင့်မီရဲ့လားဆိုတာ ကြည့်ပေးပါဦး” ဟု ရွှယ်ချင်းဟော်က ဆိုသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ ရတနာသိုလှောင်အိတ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

လီကျယ်ရှန်းက သူ၏ ညာလက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ မမြင်ရသော လေပြေအေးတစ်ခု မြေပြင်မှ ထလာပြီး ပြန့်ကျဲနေသော စာလိပ်များကို မူလနေရာသို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

“နင့်အလုပ်တွေကို အရင်လုပ်ပါဦး‌”

“ဝိုင်ကတော့ ဘယ်အချိန်သောက်သောက် ရတာပဲ။ ငါ့ကြောင့် နင့်ရဲ့ အရေးကြီးကိစ္စတွေ မနှောင့်နှေးပါစေနဲ့”

ရွှယ်ချင်းဟော်၏ နှုတ်ခမ်းလေးများ အနည်းငယ် တင်းသွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ စကားနှစ်ခွန်းကြောင့် သူမ၏ တက်ကြွနေသော အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားရသည်။ ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် အပြုံးရိပ်များ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့၊ ငါ နင်ပေးတဲ့ ဝိုင်ကို မြည်းစမ်းချင်တာပေါ့”

“ဒါကြောင့်လည်း နန်းတော်ထဲအထိ နင့်ကို လာရှာတာပေါ့။ ငါ သိထားတဲ့ ရွှယ်ချင်းဟော်ဆိုတာ အလုပ်အပေါ် အလေးထားတဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား တစ်ယောက်ပဲလေ”

ဤစကားလုံးများသည် နွေးထွေးမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရွှယ်ချင်းဟော်၏ မျက်ခုံးကြားမှ မှိုင်းညို့မှုများကို တိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ပြန်လည် တောက်ပလာခဲ့ပြီ။ သူမသည် စာလိပ်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မြှောက်ကာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဟင်း... ဒီအိမ်ရှေ့စံမင်းသားက သဘာဝအတိုင်း အလုပ်ကြိုးစားတာပေါ့”

စံအိမ်တံခါးအပြင်ဘက်တွင်မူ ငါးပူတင်း နှင့် မြွေလှံတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်ကြသည်။ နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့သည့် အရိပ်အယောင်များကို မြင်နေရ၏။

‘ကယ်လို့ မရတော့ဘူး။ ငါတို့ သခင်ငယ်လေးကတော့ ကယ်လို့ မရတော့ဘူး။’

သူတို့သည် ထိုလီကျယ်ရှန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ ငါတို့သခင်ငယ်လေးကို ဘယ်လို ပြုစားလိုက်တာလဲဟု အမှန်တကယ်ပင် မေးမြန်းချင်နေကြသည်။ စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံဖြင့် သူမကို လုံးဝ ဖမ်းစားသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

စံအိမ်အတွင်း၌။

အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် စာရွက်စာတမ်းများတွင် အာရုံစိုက်နေသော ရွှယ်ချင်းဟော်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပျင်းရိလာသဖြင့် သူသည် ခန်းမအတွင်း၌ လက်နောက်ပြန်ထားကာ လှည့်လည်လျှောက်လှမ်းနေမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်မှာ ပြတင်းပေါက်နံဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ အလင်းရောင်အောက်တွင် ရေချိုးနေသော နံနက်ခင်းပန်းအိုးလေးနှင့် မသေမျိုးပန်းအောက်ရှိ ဝါကျင်ကျင် ကောက်ရိုးနှံကောင်လေး။ ထိုနံနက်ခင်းပန်းမှာ မသေမျိုးပန်းတစ်မျိုးဖြစ်သဖြင့် ဤမျှ တန်ဖိုးထားသည်မှာ နားလည်နိုင်သော်လည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယက်လုပ်ထားသော ဤကစားစရာလေးကိုပါ ဤမျှ အလေးအနက်ထား၍ သိမ်းဆည်းထားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ချောင်းများက နုနယ်သော ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်မိသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ရွှယ်ချင်းဟော်ထံသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ဤကောက်ရိုးနှံကောင်လေးမှာ သူ ချန်ရန်ရွယ်ကို ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ စံအိမ်တွင် ပေါ်ပေါက်နေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရွှယ်ချင်းဟော်မှာ စာလိပ်များတွင်သာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် သူ့ကို သတိမထားမိပေ။ မဟုတ်လျှင် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ပေါ်သွားပေလိမ့်မည်။

‘ကြည့်ရတာ သူမ နောက်မှ သိသွားမှာပဲ...’

ထူးဆန်းလှသည်။ ရွှယ်ချင်းဟော်မှာမူ သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ စိတ်တိုစရာများမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ စောစောက သူမကို ဒုက္ခပေးနေသော ပြဿနာများစွာမှာ ယခုအခါ အဖြေများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာနေတော့သည်။ သူမသည် အံ့ဩဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် စာရေးနေပြီး မကြာမီမှာပင် ရုံးလုပ်ငန်းအားလုံးကို ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

စာလိပ်များကို ချလိုက်ပြီးနောက် ရွှယ်ချင်းဟော်သည် သူမ၏ တောင့်တင်းနေသော ခါးကို ဆန့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက လီကျယ်ရှန်း၏ ပုံရိပ်ကို အလိုအလျောက် ရှာဖွေမိသည်။ သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်နှင့် တည့်တည့် ဆုံသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် ခုန်နှုန်းမြန်သွားသည်။ ရွှယ်ချင်းဟော်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်သည့်အလား လည်ချောင်းကို တစ်ချက်ဟန်လုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ စာလိပ်တွေ အားလုံး ဖတ်ပြီးသွားပြီ”

ထိုစကားလုံးများ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်သည်မှာ သူမ၏ လေသံမှာ အပြစ်ကင်းစင်သော မမူမနွဲ့ပုံစံ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ အိမ်စာများ လုပ်ပြီးသွားသဖြင့် လူကြီးများ၏ ချီးမွမ်းမှုကို စောင့်မျှော်နေသော ကလေးတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် နူးညံ့သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူက ဝန်မလေးဘဲ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

“တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ”

ရွှယ်ချင်းဟော်၏ နှုတ်ခမ်းလေးများမှာ အလိုအလျောက် အပေါ်သို့ တွန့်တက်သွားသည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား သူမက မေးလိုက်သည်။

“လီကျယ်ရှန်း၊ နင်က မိတ်ဆွေဖွဲ့ရတာ ဝါသနာပါပြီး ထူးချွန်သူတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရတာကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ဒီ ဝိဉာဉ်ဆရာပြိုင်ပွဲမှာ နင့်ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေ အားလုံး ပါဝင်ကြလိမ့်မယ်၊ သူတို့တွေလည်း နင့်ကို စောင့်မျှော်နေကြမှာပဲ။ နင် တကယ်ပဲ... မပြိုင်ချင်ဘူးလား”

ခွက်ကို ကိုင်ထားသော လီကျယ်ရှန်း၏ လက်မှာ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဝိဉာဉ်ဆရာပြိုင်ပွဲ... ဤသည်မှာ သုံ့လော့တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်များ သူတို့၏ တောက်ပမှုကို ပြသကြမည့် ခမ်းနားသော ပွဲတော်ကြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်ဒမီ အသီးသီးမှ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရခြင်း၊ ထိုသူများထဲတွင် သူနှင့် စိတ်တူကိုယ်တူရှိသော သူငယ်ချင်းကောင်းများ ပါဝင်နေခြင်း... အကယ်၍ သူသာ မပါဝင်ဖြစ်လျှင် အမှန်တကယ်ပင် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ထျန်းဒို တော်ဝင်အဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ဦးမှာ အပြည့်အစုံ ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် လီကျယ်ရှန်းမှာမူ သဘာဝအတိုင်းသာ ဖြစ်ပါစေဟု ဆန္ဒရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်းရန်ရွှယ်သည် သူ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သဘောထားကို ရိပ်မိလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

“လီကျယ်ရှန်း၊ နင့်အမြင်မှာ ထျန်းဒိုတော်ဝင်အဖွဲ့ရဲ့ လက်ရှိ အင်အားက ဘယ်လိုရှိလဲ”

ဤအကြောင်းအရာကို ပြောလိုက်သောအခါ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူရှိနေခြင်းကြောင့် ထျန်းဒို တော်ဝင်အဖွဲ့၏ အင်အားမှာ ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယွီထျန်းဟန်သည် ဆုတ်ယုတ်မှုများကြားမှ ပိုမိုသန်မာလာခဲ့ပြီး၊ မိုးပြာနဂါးဂိုဏ်းသို့ သူ ပေးခဲ့သော မိုးကြိုးအိုင်ဝိုင် ကြောင့် သူ၏ အင်အားမှာ ထပ်မံ တိုးတက်လာဦးမည်မှာ သေချာသည်။ ဒူကူယန်မှာမူ ပို၍ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်၊ “အပြင်းထန်ဆုံး အဆိပ်” ဖြစ်သော သွေးငန်းကမ်းနား အနမ်းကို ရရှိထားသဖြင့် သူမ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအား အဆင့်မှာ ယွီထျန်းဟန်ကိုပင် ကျော်လွန်သွားကာ အဖွဲ့၏ ထိပ်ဆုံးနေရာကို ခိုင်မာစွာ ရယူထားနိုင်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ထျန်းဒိုတော်ဝင်အဖွဲ့... သူတို့ မည်မျှအထိ ခရီးပေါက်နိုင်မည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။ လီကျယ်ရှန်းက ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက်

“ထိပ်ဆုံး သုံးသင်းထဲမှာတော့ အေးအေးဆေးဆေး ပါနိုင်မှာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ထိပ်ဆုံး သုံးသင်း ဟုတ်လား...”

ချန်းရန်ရွှယ်က လီကျယ်ရှန်းသည် အနည်းငယ် ခန့်မှန်းချက် လျှော့ထားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ဝိဉာဉ်နန်းတော်၏ ရွှေရောင်မျိုးဆက်သစ်များ၏ အံ့ဩဖွယ် အင်အားကို သတိရသွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

အမှန်တော့ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထျန်းဒိုတော်ဝင်အဖွဲ့ကို ချန်ပီယံ ဖြစ်စေချင်သည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ထျန်းဒိုအင်ပါယာတွင် သူလျှိုအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ဝိဉာဉ်နန်းတော်အပေါ် သံယောဇဉ် သိပ်မရှိလှပေ။ ထို့အပြင် ဤသည်မှာ ထျန်းဒိုအင်ပါယာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာသာမက၊ တော်ဝင်အကယ်ဒမီ၏ ဒုတိယ ကျောင်းအုပ်လည်းဖြစ်သော အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအဖြစ် သူမအတွက် ကြီးမားသော နိုင်ငံရေး အောင်မြင်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း လီကျယ်ရှန်း ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း မရှိဘဲနှင့် ဝိဉာဉ်နန်းတော် အသင်းကို အနိုင်ယူရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။ အခြားသော အားကောင်းသည့် အသင်းများ၏ အင်အားကိုလည်း လျှော့တွက်၍ မရပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လီကျယ်ရှန်းက သဘာဝအတိုင်းသာ ဖြစ်ပါစေဟု ဆန္ဒရှိသဖြင့်ရွှယ်ချင်းဟော်သည် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ အတင်းအကျပ် မလုပ်လိုပေ။

ထျန်းဒိုအင်ပါယာမှ “အင်ပါယာလုံးဆိုင်ရာ အဆင့်မြင့် ဝိဉာဉ်ဆရာသခင် အကယ်ဒမီ ထိပ်တန်းပြိုင်ပွဲ” ကို ထျန်းတုမြို့တော်ရှိ မဟာ ဝိဉာဉ်ကွင်းတွင် ကျင်းပမည်ဖြစ်ကြောင်း တရားဝင် ကြေညာလိုက်သည်နှင့်အမျှ ပြိုင်ပွဲရက်မှာ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ။ မူလကပင် စည်ကားလှသော မြို့တော်ကြီးမှာ ယခုအခါ ပိုမို၍ လူစည်ကားကာ ဆူညံလာခဲ့သည်။ တစ်မြို့လုံးတွင် ပြိုင်ပွဲမတိုင်မီ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားနေသော စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်...။