အခန်း (၁၁၂)
Vol. 12 Ch. 112
ဝိဉာဉ်ဆရာသခင် ပြိုင်ပွဲ၏ ပဏာမအဆင့်များ စတင်ရန် တစ်လပင် မလိုတော့ချေ။ မှတ်ပုံတင်ခြင်း၊ တည်းခိုရန် နေရာချထားခြင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ဆောင်ရမည့် ရှုပ်ထွေးလှသော ကိစ္စရပ်များကြောင့် အဝေးမှ လာရမည့် အကယ်ဒမီအသင်းအချို့သည် ခရီးစတင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထျန်းဒိုအင်ပါယာသို့ ဦးတည်သော လမ်းမထက်ဝယ် အကယ်ဒမီ ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်မောင်မယ်များကို ကုန်သည်များနှင့် ကြေးစားအဖွဲ့များ မကြာခဏ ဆုံတွေ့နေရသည်။ သူတို့၏ ပန်းတိုင်မှာ စည်ကားလှသော မြို့တော်ကြီး ထျန်းဒိုပင် ဖြစ်သည်။
မီးတောက် အကယ်ဒမီ၊ မီးလျှံများကဲ့သို့ နီရဲသော မြင်းများသည် ဟိန်းဟောက်နေကြသည်။ စီတန်းလှည့်လည်မှု၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ဦးဆောင်ဆရာများနှင့်အတူ ခေါင်းဆောင် ဟော့ဝူရွှမ်း နှင့် ဒု-ခေါင်းဆောင် ဟော့ဝူ တို့ ပါဝင်သည်။ ဟော့ဝူသည် လေထဲတွင် ဝဲနေသော “မီးတောက်” ဟု ရွှေရောင်စာလုံးဖြင့် ရေးထိုးထားသည့် အနီရောင် အလံတော်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
“ဝိဉာဉ်ဆရာသခင် ပြိုင်ပွဲက နောက်ဆုံးတော့ စတော့မှာပဲ”
ဟော့ဝူရွှမ်း၏ သာမန်မျက်နှာပေါ်တွင် ရဲရင့်သော အရှိန်အဝါများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ တောက်လောင်နေသည်။
“အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်... ဓားဝိုင်...”
ခွန်အားဂိုဏ်း တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားသည့် သတင်းမှာ မီးတောက်မြို့တော်အထိ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဟော့ဝူမှာမူ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး တောက်ပနေဆဲ။ သူမ၏ မီးနီရောင် ဆံနွယ်ရှည်များကို ဖဲကြိုးဖြင့် စည်းနှောင်ထားသည်။
“ဓားဝိုင်ရဲ့ ဓားက အရင်ကထက် ပိုထက်မြက်နေမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့လည်း ဒီခြောက်လအတွင်းမှာ အချိန်တွေကို အလဟဿ အကုန်မခံခဲ့ပါဘူး”
“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် လမ်းခွဲတုန်းက ငါ သူ့ရဲ့ ဓားကွက်တွေကို ဖျက်ဆီးပြမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ အဲဒီကောင် ငါ့ကို အထင်သေးလာအောင် လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး”
သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် အဖွဲ့သားများအားလုံးက ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြပြီး မြင်းများကို အရှိန်မြှင့်ကာ ထျန်းဒိုအင်ပါယာဆီသို့ အနီရောင် ရေစီးကြောင်းကြီးအလား ပြေးလွှားသွားကြတော့သည်။
လေနတ်ဘုရား အကယ်ဒမီ ဖုန်းရှောင်ထျန်းသည် မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲကာ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မြို့၏ အသွင်အပြင်မှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်ကာ ဝေဝါးသွားခဲ့ပြီ။ သူသည် အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ လေနတ်ဘုရား အဖွဲ့နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့သည်။
“ငါ့ရဲ့ ‘လေပြင်း (၃၆) ချက် ဆက်တိုက်ခုတ်ချက်’ က အခုတော့ ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။ ဓားသွားဆန္ဒရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတောင် ငါ နားလည်သွားခဲ့ပြီ”
“ကျောင်းအုပ်ကြီးတောင် ပြောတယ်၊ ငါ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ ဒီဝိဉာဉ်စွမ်းရည်က ဓားလမ်းစဉ်ရဲ့ တတိယမြောက် နယ်ပယ်ကို ထိစပ်နေပြီတဲ့”
“အစ်ကို ဓားဝိုင်...”
ဖုန်းရှောင်ထျန်းက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သူ့ကို နံရံတွင် ကပ်ထားခဲ့သော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်ကို သတိရနေမိသည်။
“ဒီတစ်ခေါက်တော့... အရင်က အရှက်ရခဲ့တာတွေကို ငါ အပြတ်အသတ် ပြန်ချေပပြမယ်”
မိုးရေ အကယ်ဒမီ။ ထျန်းတုအင်ပါယာ၏ မြောက်ဘက်နယ်စပ်တွင် အမြဲတမ်း နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အေးစက်လှသည့် မြို့တော် ထျန်းရွှေ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ “ငါးပါးသော ဒြပ်စင်အကယ်ဒမီ” ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော မိုးရေအကယ်ဒမီ တည်ရှိရာနေရာ ဖြစ်သည်။
“ ရှပ် ရှပ်”
ရေခဲပြင် လမ်းမများပေါ်တွင် အေးစက်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် မိန်းကလေး တစ်ဒါဇင်ကျော်သည် ရေခဲလျှောစီး ကိရိယာများကို အသုံးပြုကာ မြားတစ်စင်းအလား လျင်မြန်စွာ လျှောစီးသွားနေကြသည်။
“အစ်မ”
ပြာလွင်သော ဆံပင်တိုလေးနှင့် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက အလယ်တွင်ရှိသော အရပ်ရှည်ရှည် မိန်းကလေးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ဝိဉာဉ်ဆရာသခင် ပြိုင်ပွဲမှာ ထိပ်ဆုံး သုံးသင်းထဲ ပါနိုင်မှာလား”
အစ်မဟု အခေါ်ခံရသူမှာ ရွှေပင်းအာဖြစ်သည်။ သူမသည် အဖွဲ့တွင် အငယ်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း အားအကောင်းဆုံး ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းက သူမကို အစ်မကြီးဟု တလေးတစား ခေါ်ကြသည်။ သူမ၏ ရေပြာရောင် ဆံနွယ်ရှည်များသည် ရေခဲငွေရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့်အဆုံး တင်ပါးအထိ ဝဲကျနေသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော နှင်းပွင့်ပုံစံပါသည့် ဝတ်ရုံဖြူမှာ သူမ၏ အလှကို ပိုမို၍ ထင်ရှားစေသည်။
“ပြောင်းလဲမှုတွေက အရမ်းများတယ်၊ အသေအချာ ပြောဖို့ ခက်ပါတယ်”
ရွှေပင်းအာ၏ အသံမှာ ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်သို့ ရေခဲစများ ကျဆင်းသည့်အလား ကြည်လင်လှသည်။
“ယွဲ့အာ... အဆိုးမြင်တာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သီအိုရီအရဆိုရင် ဝိဉာဉ်နန်းတော် အသင်းက နံပါတ်တစ် ဖြစ်မှာပဲ”
“ကျန်တဲ့ ထျန်းဒို တော်ဝင်အဖွဲ့၊ ကြယ်ဒူအဖွဲ့နဲ့ ငါတို့တွေရဲ့ အင်အားကတော့ ခန့်မှန်းရ ခက်တယ်။ ပြီးတော့ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာမယ့် အသင်းတွေလည်း ရှိနိုင်သေးတယ်”
ရွှေပင်းအာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။
“လမ်းခရီး ဝေးလွန်းလို့ ငါတို့ အကယ်ဒမီက အပြန်အလှန် လဲလှယ်ပွဲတွေကို မတက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လေနတ်ဘုရား၊ မီးတောက်နဲ့ ဆင်ဖြူအကယ်ဒမီတွေက ထျန်းဒိုကို သွားခဲ့ကြတယ်။ ဆရာမက ရလဒ်တွေကို မေးကြည့်တော့ သူတို့တွေက ဘာမှ မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေကြတယ်”
“သူတို့တွေ တော်ဝင်အဖွဲ့ကို ရှုံးသွားလို့များလား” ဆံပင်နက်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဝင်မေးသည်။
“ပြောရခက်တယ်” ရွှေပင်းအာက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“လေနတ်ဘုရားက ဖုန်းရှောင်ထျန်း၊ မီးတောက်က ဟော့ဝူရွှမ်းတို့က အင်အားကြီးကြတာပဲ။ အဲဒီ အကယ်ဒမီ သုံးခုလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှုံးဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ ငါထင်တာတော့... သူတို့တွေ ထျန်းဒိုမြို့မှာ တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား ကြုံခဲ့ရပုံပဲ”
သူမသည် တည်ငြိမ်စွာပင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ မိုးရေအဖွဲ့က အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမှာပဲ။ ယွဲ့အာ... ရွှယ်ဝူ... အကယ်ဒမီ အလံကို လွှင့်ထူလိုက်ကြ။ ငါတို့ လာနေပြီဆိုတာကို တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး သိပါစေ”
နော့ဒင်းမြို့၊ ရှီလိုင်ခဲ့ အကယ်ဒမီအဖွဲ့သည်လည်း ထွက်ခွာရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖူလန်ဒါ၊ ယွီရှောင်ကန်း နှင့် လျိုအာလုံ တို့က ဦးဆောင်သည်။
“ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဒီဝတ်စုံကြီးက အရမ်း ရုပ်ဆိုးတာပဲ”
ရှောင်ဝူ နှင့် နင်ရုံရုံ တို့သည် ကြော်ငြာတံဆိပ်မျိုးစုံ ကပ်ထားသော အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံကြီးကို ကြည့်ကာ ညည်းတွားနေကြသည်။
“ဝတ်စရာ ရှိတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်စမ်းပါ။ ကျောင်းကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ဘယ်လောက် ကုန်လဲ မင်းတို့ သိလား။” ဖူလန်ဒါက ပြန်အော်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ခြံစည်းရိုးနားတွင် ရပ်နေသော ပိန်ချောင်ကာ မျက်နှာဖြူဖျော့နေသည့် လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုန်ကျွင်း... မင်း တကယ်ပဲ ထျန်းဒိုမြို့ကို မလိုက်တော့ဘူးလား”
ထိုလူငယ်မှာ မာဟုန်ကျွင်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက ဝဖြိုးနေသော်လည်း ယခုအခါ မှတ်မိရခက်လောက်အောင် ပိန်သွားခဲ့ပြီ။ သူ၏ မိစ္ဆာမီးလျှံမှာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး အခြေခံများ ပျက်စီးသွားသဖြင့် သူ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားမှာ အဆင့် (၉) တွင်သာ ရပ်တန့်နေတော့သည်။
“ကျွန်တော် မလိုက်တော့ဘူး”
မာဟုန်ကျွင်း၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသည်။ “ထျန်းဒိုမြို့” ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နာကျည်းမှုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“ကျွန်တော်က ပြိုင်ပွဲဝင်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။ ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့ပြီး ဆရာ ကျောက်ဝူကျိ ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်”