အခန်း (၁၁၅)

အစွမ်းထက်သော အကယ်ဒမီတစ်ခု၏ အရှိန်အဝါမှာ တကယ်ကို အံ့မခန်းလှပေသည်။ ကြက်သွေးရောင် အလင်းတန်းများ ထိုးထွက်နေပြီး လေထဲတွင် လွင့်နေသော အလံများကို ပြန်ဟပ်ကာ ခမ်းနားထည်ဝါသော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။ အနီးနားရှိ အခြားသော အကယ်ဒမီ အသင်းများစွာမှာ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြရသည်။

“ဟီး…”

ကြက်သွေးရောင် အလင်းတန်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြို့တံခါးသို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။ မြင်းဟီးသံများနှင့်အတူ အနီရောင် မီးတောက်မြင်းကြီးသည် ၎င်း၏ ခွာလေးချောင်းကို မြှောက်ကာ ရပ်တန့်လိုက်ရာ၊ မြင်းမွေးများကြားမှ မီးပွားများ လွင့်ပျံလာပြီး ပူလောင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လူငယ်မောင်မယ်များသည် သွက်လက်မြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။

ဦးဆောင်လာသူ ဟော့ဝူရွှမ်းက “မီးတောက်” တိုက်ပွဲအလံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး

“မီးတောက်အဖွဲ့ ဝိဉာဉ်ဆရာပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ရောက်ရှိလာပါပြီ”

ကင်းသမားများသည် သူတို့ကို လျစ်လျူမရှုရဲဘဲ လျင်မြန်စွာ အလေးပြု နှုတ်ဆက်ကြသည်။

“မီးတောက်အဖွဲ့က ပါရမီရှင်အားလုံးကို ထျန်းဒိုမြို့က ကြိုဆိုပါတယ်”

“လှည်းတွေ ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ၊ အကယ်ဒမီအသင်းတွေ တည်းခိုတဲ့ ဗီလာဧရိယာကို တိုက်ရိုက်သွားလို့ ရပါတယ်။ အဲဒီမှာ ကြိုဆိုဖို့ သီးသန့် ဝန်ထမ်းတွေ ရှိပါလိမ့်မယ်။”

မြို့တံခါးနားရှိ လူအုပ်ကြီးသည် ဤစိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော အသင်းကို ကြည့်ကာ တီးတိုး ရေရွတ်နေကြသည်။

“ဟူး... ငါးပါးသော ဒြပ်စင်အကယ်ဒမီထဲက တစ်ခုပဲ၊ ပဏာမအဆင့်ကနေ တိုက်ရိုက် အရည်အချင်းပြည့်မီထားတဲ့ မျိုးစေ့ချအသင်းပေါ့”

“ဒီလူငယ်တွေကို ကြည့်စမ်း၊ တက်ကြွလန်းဆန်းနေတာပဲ။ သူတို့ ပါရမီရဲ့ တစ်ဝက်လောက်သာ ငါ့မှာရှိရင် ငါလည်း သူတို့ထက် ပိုပြီး မောက်မာပြလိုက်ဦးမယ်”

ဆွေးနွေးသံများ မစဲသေးမီမှာပင်၊ မီးတောက်အဖွဲ့မှ ပါရမီရှင်များသည် သူတို့၏ လက်မှတ်များကို ရယူပြီးနောက် မြို့တံခါးသို့ အဝင်တွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။ လူအများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။ စောစောကမှ ပါရမီရှင်တို့၏ မောက်မာမှုများ ပြသနေသော မီးတောက်အဖွဲ့ဝင်များသည် ယခုအခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် အလံကိုင်ထားသော လူငယ်နှင့် တောက်ပလှပသော မိန်းကလေးမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မြို့ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးထံသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက် နှုတ်ဆက်ကြတော့သည်။ အစောင့်များသည် မီးတောက်အဖွဲ့က ဝိုင်းရံထားသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်ကို ကြည့်ကာ မျက်တောင်များ တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေမိသည်။ ဤမြင်ကွင်း... လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကလည်း တစ်ခါ မြင်ဖူးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သူတို့ စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်နေမိသည်။

‘ဒီသခင်လေးကတော့ တကယ်ပဲ။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနဲ့ ပဲနို့သောက်တယ်၊ လေဓားဂိုဏ်းက သခင်လေးနဲ့ ညီအစ်ကိုလို ပေါင်းတယ်၊ အခု မီးတောက်အဖွဲ့က ပါရမီရှင်တွေနဲ့ပါ ဤမျှ ရင်းနှီးနေရသလား။’

“အစ်ကို ကျယ်ရှန်း”

ဟော့ဝူရွှမ်းသည် ပြုံးနေသော လီကျယ်ရှန်းကို မြင်သောအခါ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ရှေ့သို့ တက်လာကာ တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်။

“ခွဲခွာနေရတဲ့ ခြောက်လအတွင်းမှာ မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါက အရင်ကထက် ပိုပြီး ခန့်ညားလာပါလား”

လီကျယ်ရှန်း ကိုယ်တိုင် မြို့တံခါးအထိ လာကြိုသည်ကို သိရသဖြင့် သူ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လပတ်လုံး လီကျယ်ရှန်းကို မည်သို့ အနိုင်ယူရမည်နည်းဟု သူ အမြဲ စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု လီကျယ်ရှန်း လာကြိုသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူ၏ စောင့်စားရမှုမှာ တန်သွားခဲ့ပြီ။

ဟော့ဝူနှင့် အခြားအဖွဲ့ဝင်များကလည်း ဝိုင်းအုံလာကြပြီး ပြုံးရွှင်နေကြသည်။ လီကျယ်ရှန်းကလည်း ဟော့ဝူနှင့် အဖွဲ့သားများကို လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ၊ သူတို့အားလုံးကလည်း ရိုသေစွာ ပြန်လည် အလေးပြုကြသည်။

“ဟွန့်…. နင်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

ဟော့ဝူက မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ သူမ၏ ဖြူနုသော လက်ကလေးမှာ လေထဲတွင် ဝဲနေဆဲ။ အကယ်၍ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးဆိုလျှင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမကမူ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ငါက မိန်းကလေးဖြစ်တာတောင် မကြောက်ဘူး၊ သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက်ကို ဖက်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာတွင် အားနာရိပ် အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူမ၏ ဆန္ဒအတိုင်း ဟော့ဝူကို ညင်သာစွာ ပြန်လည် ဖက်လိုက်သည်။

“ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မကောင်းဘူး”

လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။

“နင်တို့ နားနားနေနေ နေနိုင်ဖို့ ဗီလာဆီကို ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်။ လမ်းမှာ ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့လည်း မိတ်ဆက်ပေးမယ်”

အနားတွင် ရပ်နေသော ဖုန်းပုယွီသည် ရွှေနီရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်စုကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။ ဟော့ဝူရွှမ်းနှင့် ဟော့ဝူတို့ထံမှ အားနည်းသော ဖိအားအချို့ကို သူ ခံစားနေရသည်။ ထိုနည်းတူ ဟော့ဝူရွှမ်းနှင့် ဟော့ဝူတို့ကလည်း ဖုန်းပုယွီကို ခေါင်းငြိမ့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ လီကျယ်ရှန်းက သူငယ်ချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော မည်သူမဆို သာမန်လူ မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။

ရှီလိုင်ခဲ့ အကယ်ဒမီ ရောက်ရှိလာခြင်း။

ခန့်မှန်းခြေ ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် အခြားသော အကယ်ဒမီအဖွဲ့တစ်ခု မြို့တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤအဖွဲ့မှ လူငယ်မောင်မယ်များသည် ထူးခြားသော စိတ်နေစိတ်ထား ရှိကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ဝတ်စုံနှင့် အလံများမှာမူ... တကယ်ကို စုတ်ပြတ်သတ်လွန်းလှသည်။

သူတို့၏ ဝါကျင်ကျင် စိမ်းဖန့်ဖန့် ဝတ်စုံများပေါ်တွင် “ကြော်ငြာနေရာ ငှားရန်ရှိသည်” ဟူသော စာလုံးများကို ပြူးပြဲစွာ ရိုက်နှိပ်ထားသည်။ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်လေး ကိုင်ဆောင်ထားသော အလံပေါ်တွင်မူ နားရွက်ကြီးကြီးနှင့် အစိမ်းရောင် လူသားပုံစံ ဝိဉာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ဆွဲထားသည်။ ဤအဝတ်အစားမှာ စောစောက မီးတောက်အဖွဲ့နှင့် ယှဉ်လျှင် နေနှင့် လကဲ့သို့ ကွာခြားနေရုံမက၊ ဒုတိယတန်းစား အဖွဲ့အချို့နှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် အတော်လေး အရောင်မှိန်လှသည်။

“ကျောင်းအုပ်ကြီး... ဆရာကြီး... ဒီဝတ်စုံတွေကို တကယ်ပဲ လဲလို့ မရဘူးလား...”

လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကြောင့် အော်စကာသည် အားကိုးရာမဲ့စွာ ထပ်မံ သက်ပြင်းချမိပြန်သည်။

ဖူလန်ဒါမှာမူ မြို့တံခါးကြီးကို ကြည့်ကာ ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ယွီရှောင်ကန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဝတ်စုံတွေက ကြည့်မကောင်းပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်တယ်။ တကယ်လို့ လှောင်ပြောင်သံတွေကြားမှာ မတုန်မလှုပ် နေနိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ဘယ်လောက် ခိုင်မာတယ်ဆိုတာ ပြတာပဲ”

အော်စကာမှာ ဤစကားကို ကြားသောအခါ လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။ လျိုအာလုံသည် ယွီရှောင်ကန်း၏ ဘေးတွင် လျှောက်လာသည်။ “ရွှေရောင် တြိဂံ” သုံးဦးသည် ခမ်းနားသော မြို့တော်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လကျော်က မာဟုန်ကျွင်းနှင့် ကျောက်ဝူကျိတို့သည် ဤမြို့၌ ဒုက္ခိတ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူတို့ သုံးဦးမှာ အကူအညီ လိုက်တောင်းခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခွေးပြေးဝက်ပြေး ပြေးခဲ့ကြရသည်။ ထိုအရာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်မှာ “ဓားဝိုင်” ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် တပည့်များနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ပြီ။

တိုင်မုပိုင်၊ အော်စကာနှင့် ထန်ဆန်းတို့သည် သူတို့ဆရာများ၏ လှုပ်ရှားနေသော စိတ်ခံစားချက်များကို သတိပြုမိကြသည်။ ထန်ဆန်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ရှီလိုင်ခဲ့အဖွဲ့က ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး”

ယွီရှောင်ကန်းသည် သူဂုဏ်အယူရဆုံး တပည့်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်ရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“သွားကြစို့” သူက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

“ဒီဝိဉာဉ်ဆရာသခင် ပြိုင်ပွဲဟာ ‘ရှီလိုင်ခဲ့ ခုနစ်ဦး’ ရဲ့ နာမည်မှာ တစ်ဟုန်ထိုး ကျော်ကြားလာဖို့ အစပျိုးမှု ဖြစ်လိမ့်မယ်”

အဖွဲ့၏ နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ဝူ၊ နင်ရုံရုံနှင့် ကျူးကျူးချင်းတို့ လိုက်လာကြသည်။ ကျူးကျူးချင်းသည် မြို့တော်ကြီးကို ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးနေပုံရသည်။ သူမ၏ အေးစက်လှပသော မျက်နှာလေးမှာ မသိမသာ ရှက်သွေးဖြာနေ၏။ ရှောင်ဝူက နင်ရုံရုံကို တို့ကာ စလိုက်သည်။

“ရုံရုံ၊ ကြည့်စမ်း။ သူမက သူ့ကို မတွေ့ရသေးခင်မှာတင် မျက်နှာတွေ နီနေပြီ။”

နင်ရုံရုံက ကျူးကျူးချင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

“ဟွန့် ဟွန့်... ကျူးချင်း၊ နင် ငါ့ကို ပြရမယ်နော်။ အဲဒီ ‘ဓားဝိုင်’ ဆိုတဲ့သူက ဘယ်လို ပါရမီရှင်မို့လို့ နင် ဒီလောက်တောင် စွဲလမ်းနေရတာလဲဆိုတာ”

…

“ဒါက ဘယ်နှစ်ဖွဲ့မြောက်လဲ”

“ဒါက တတိယမြောက်ဖွဲ့ပဲ...”

“မီးတောက်၊ ဆင်ဖြူ၊ လေနတ်ဘုရား...”

“ဘုရားရေ။ ဒါတွေ အားလုံးက ငါးပါးသော ဒြပ်စင်အကယ်ဒမီရဲ့ အင်အားကြီး အသင်းတွေချည်းပဲ။”

မြို့တံခါးဝတွင် လေနတ်ဘုရားအဖွဲ့နှင့် ရယ်မော စကားပြောနေသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်ကို ကြည့်ကာ အစောင့်များ၏ မျက်နှာမှာ ထုံထိုင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ဤမြင်ကွင်းမျိုးကို နေ့တိုင်း မြင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ထက် ပို၍ အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ ကျော်ကြားလှသော ဤအသင်းသုံးသင်းလုံးသည် ထိုလူငယ်လေးကို အလွန် ရင်းနှီးနွေးထွေးစွာ ဆက်ဆံနေကြခြင်းပင်။

အစောင့်များနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

‘ဒီသခင်လေးကတော့ တကယ်ပဲ ကမ္ဘာအနှံ့မှာ မိတ်ဆွေတွေ ရှိတာပဲ၊ သူ့ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေကလည်း သာမန်လူ တစ်ယောက်မှ မပါဘူး’

“...ကျန်သေးတာက မိုးရေ နဲ့ မိုးကြိုးလား”

“မိုးကြိုးအကယ်ဒမီက ထားပါတော့၊ မိုးရေအကယ်ဒမီက မြောက်ဘက်အစွန်မှာ ရှိတာလေ၊ ပြီးတော့ သူတို့က မိန်းကလေးတွေကိုပဲ လက်ခံတာဆိုပဲ...”

“ဒီသခင်လေးရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေက ဒီလောက်အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်”

လီကျယ်ရှန်းသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ စတင်ခဲ့သည်ဖြစ်၍ တစ်ဖွဲ့နှင့်တစ်ဖွဲ့ ခွဲခြားဆက်ဆံသလို မဖြစ်စေချင်ပေ။ နောက်ဆုံး ရောက်လာသော လေနတ်ဘုရား အဖွဲ့ကို ကြိုဆိုပြီးနောက်၊ သူသည် အကယ်ဒမီ အသီးသီးမှ ပါရမီရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ကာ လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ ရိုသေလေးစားသော အကြည့်များအောက်တွင် ထျန်းတုမြို့ထဲသို့ ခမ်းနားစွာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်...