အခန်း (၁၁၆)

လူပေါင်း ဒါဇင်အနည်းငယ်မျှ ပါဝင်သော ဤခမ်းနားလှသော စီတန်းလှည့်လည်မှုကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလွန်းလှပေသည်။ မီးတောက်၊ ဆင်ဖြူနှင့် လေနတ်ဘုရားဟူသော အကယ်ဒမီ သုံးခုအပြင် လေဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်များလည်း ပါဝင်နေကြသည်။

သူတို့သည် တိုက်ပွဲအလံများကို ထုတ်မပြထားသော်လည်း တစ်ဖွဲ့နှင့်တစ်ဖွဲ့ မတူညီသော ဝတ်စုံအရောင်အသွေးများနှင့် တက်ကြွလန်းဆန်းနေသော လူငယ်မျက်နှာများမှာပင် လမ်းသွားလမ်းလာများအား အားကျစိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေစိတ်ကို တစ်ပြိုင်နက် ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက်လှသည်။ အထူးသဖြင့် ကွဲပြားခြားနားသော ဝတ်စုံအရောင်လေးမျိုး၏ အလယ်တွင် ကြယ်တာရာများ ဝန်းရံထားသော လမင်းပမာ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်နေသည့် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်မှာ ပို၍ပင် ထင်ရှားနေ၏။

ထိုလူငယ်၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ကျော့ရှင်းလှပပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ကြယ်တာရာများအလား တောက်ပနေကာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုတို့ အထင်အရှား ရှိနေသည်။ သူတို့အုပ်စုအတွင်းမှ ရယ်မောသံများနှင့် နောက်ပြောင်ကျီစယ်သံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေ၏။

နုပျိုသော စိတ်ဓာတ်သည် ဤလောကဝယ် တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရာပင် ဖြစ်ပေတော့မည်။ အကြောင်းမူကား ကလေးသူငယ်တို့သည် ဖြူစင်လွန်းပြီး အပြစ်ကင်းသော်လည်း ရင့်ကျက်သော လူကြီးများမှာမူ အရာရာကို ချင့်တွက်ကာ အကျိုးအမြတ်ကိုသာ ဦးစားပေးတတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သွေးပူဆဲဖြစ်သော နုပျိုပျို လူငယ်တို့သာလျှင် မည်သည့် အတားအဆီးမှမရှိဘဲ မိမိတို့၏ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။ သို့သော် အချိန်ကား လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးတတ်၏။ မည်သူက ထာဝရ နုပျိုနေနိုင်ပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ဤတိုတောင်းလှသော လူငယ်ဘဝ အချိန်ကာလများကို တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးသင့်လှပေသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ မိတ်ဆွေရင်းချာများ၏ မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် ရယ်မောသံများကို နားထောင်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ခံစားချက်တစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“အစ်ကို ကျယ်ရှန်း...”

ဖုန်းရှောင်ထျန်းသည် လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မဖုံးကွယ်နိုင်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ တောက်လောင်နေသည်။

“အစ်ကို ကိုယ်တိုင် လာကြိုတာကို တွေ့ရတော့ ရှောင်ထျန်း တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝိဉာဉ်ဆရာပြိုင်ပွဲမှာ ဆုံခဲ့ရင်တော့ ကျွန်တော် အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်”

“လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လပတ်လုံး ခက်ခက်ခဲခဲ လေ့ကျင့်ခဲ့တာဟာ အရင်က အရှက်ရခဲ့တာတွေကို ဆေးကြောပစ်ဖို့ပဲ”

ဟော့ဝူရွှမ်းက ရယ်မောရင်း ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ညီလေး ရှောင်ထျန်းက အစ်ကို ကျယ်ရှန်းကို သူကျော်ဖြတ်ရမယ့် ပန်းတိုင်လို့ သတ်မှတ်ထားတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး”

“‘ဝိုင်ကို နွေးစေပြီး ရှောင်ထျန်းကို နှိမ်နင်းခြင်း’ ဆိုတဲ့ ပုံပြင်က မီးတောက်မြို့တော်အထိတောင် ပျံ့နှံ့နေတာလေ။ ဒါဟာ လူတိုင်း သိထားတဲ့ ကိစ္စပဲ၊ လူတိုင်း သိထားတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။”

စောစောကမှ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသော ဖုန်းရှောင်ထျန်းမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာ ပျက်သွားတော့သည်။ ဤအကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရသော ဖုန်းပုယွီမှာမူ မထိန်းနိုင်ဘဲ တဟားဟား ရယ်မောကာ လီကျယ်ရှန်း၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် အသာအယာ ထိုးလိုက်သည်။ ဟူယန်ကျိကလည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ပို၍ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ဖုန်းရှောင်ထျန်း၏ ပုခုံးကို လှမ်းဖက်လိုက်သည်။

ဟော့ဝူက လီကျယ်ရှန်းကို တံတောင်နှင့် အသာတိုးကာ

“ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်မှာ ဆုံရင်တော့ နင့်ရဲ့ ဓားနဲ့ ငါ့ကို ‘နှိမ်နင်း’ ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့နော်။ ဟွန့်... ငါက ရှုံးချင်မှ ရှုံးမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အရှက်တော့ မကွဲနိုင်ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် အရင် သတိပေးထားတာ”

လီကျယ်ရှန်းက ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး

“ငါတို့ ဒီမှာ ရယ်ရယ်မောမော စကားပြောနေကြပေမဲ့ မမေ့ကြနဲ့ဦး။ ဒီဝိဉာဉ်ဆရာပြိုင်ပွဲဟာ ထျန်းဒိုမြို့ရဲ့ ပြိုင်ပွဲဇုန်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ အသင်းအနည်းငယ်ပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး”

“ကြယ်ဒူအင်ပါယာရဲ့ ပြိုင်ပွဲဇုန်အသီးသီးကို မပြောနဲ့ဦး၊ ဝိဉာဉ်နန်းတော်အဖွဲ့က ပိုပြီးတော့တောင် ကိုင်တွယ်ရခက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ အနည်းငယ် မှိန်ဖျော့သွားကာ လေးနက်သော အမူအရာများဖြင့် ခေါင်းငြိမ့် ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

ဖုန်းရှောင်ထျန်းက သက်ပြင်းချရင်း

“အင်ပါယာကြီး နှစ်ခုနဲ့ ဝိဉာဉ်နန်းတော်တို့က တစ်ဖွဲ့စီ ဗိုလ်လုပွဲကို တိုက်ရိုက်တက်ခွင့် ရထားပြီးသား။ အဲဒီ သုံးဖွဲ့ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ အသင်းပေါင်း ရာနဲ့ချီထဲက အသင်းပေါင်း သုံးဆယ်ပဲ ဗိုလ်လုပွဲကို တက်ခွင့်ရမှာ။ ငါတို့ အဲဒီ သုံးဆယ်ထဲမှာ ပါဖို့ပဲ လိုတယ်”

သူ ခေတ္တ ရပ်လိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ကာ လေသံကို ပျော့ပြောင်းလိုက်သည်။

“ကံကောင်းတာက... ငါတို့ ပဏာမအဆင့်မှာ အစ်ကို ကျယ်ရှန်းရဲ့ တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့နဲ့ ဆုံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ပဏာမအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ပဲ လိုတယ်”

လူတိုင်း ပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းများကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ လီကျယ်ရှန်းက သူကိုယ်တိုင် ပြိုင်ပွဲဝင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို ထုတ်မပြောတော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် လှပသော အငွေ့အသက်များကို ရုတ်တရက် ရေအေးနှင့် ပက်သလိုမျိုး မဖြစ်စေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုလူအုပ်ကြီးသည် လမ်းမတလျှောက် လျှောက်လှမ်းလာကာ လေနတ်ဘုရား အကယ်ဒမီ တည်းခိုရာ ဗီလာဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် လမ်းကြားလေးတစ်ခုမှ ယွီရှောင်ကန်း ဦးဆောင်သော ရှီလိုင်ခဲ့ခုနစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အင်အားကြီး အသင်းသုံးသင်းမှ ပါရမီရှင်များ၏ ကျောပြင်များ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြည့်နေကြသော်လည်း ဤနေရာမှ ကြည့်လျှင် ကြယ်တာရာများ ဝန်းရံခြင်း ခံထားရသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်ကို မမြင်နိုင်ကြပေ။ လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ ပြောစကားများကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။

အော်စကာ၏ မျက်နှာတွင် အားကျစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“သူတို့ရဲ့ ဝတ်စုံတွေကို ကြည့်စမ်း၊ သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါက... တကယ့်ကို ခန့်ညားလိုက်တာ”

“လမ်းသွားလမ်းလာတွေ ပြောတာတော့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို သူတို့တွေ ဝိုင်းရံထားကြတာတဲ့။ ဘယ်လိုလူမျိုးမို့လို့ ဒီလောက်အထိ အရှိန်အဝါ ကြီးနေရတာလဲ မသိဘူး”

တိုက်မုပိုင်က နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်သည်။ သူ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

“အင်အားကြီး အကယ်ဒမီ သုံးခုက ပါရမီရှင်တွေကို ဒီလောက် ရင်းရင်းနှီးနှီး စုစည်းနိုင်ပြီး ဒီလောက်အထိ ထင်ထင်ပေါ်ပေါ် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင်တော့... အဲဒီလူဟာ တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ တစ်ခုခု ရှိလို့နေမှာပဲ”

ယွီရှောင်ကန်းသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော လူငယ်များ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေမိသည်။ တစ်နည်းနည်းဖြင့် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက မြင်ကွင်းတစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာလည်း ယခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပုံရသည်။

“သွားကြစို့”

ထန်စန်း၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေ၏။ သူသည် လှည့်ထွက်သွားရာ တိုက်မုပိုင်နှင့် အော်စကာတို့က နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားကြသည်။

ရှီလိုင်ခဲ့အကယ်ဒမီသည် နာမည်မရှိသော ကျောင်းလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ လျိုအာလုံ၏ လန်ပါအကယ်ဒမီနှင့် ပေါင်းစည်းပြီးနောက်တွင်ပင် ၎င်း၏ ကျော်ကြားမှုမှာ သာမန်မျှသာ ရှိသေးသည်။ သူတို့၏ တည်းခိုရာမှာလည်း ရိုးရှင်းသော ဟိုတယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျူးကျူးချင်း၏ အခန်းထဲ၌ နင်ရုံရုံသည် စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးဖြင့် ကျူးကျူးချင်း၏ နဖူးကို အသာအယာ တို့လိုက်သည်။

“ကျူးချင်းရေ၊ ချစ်ညီမလေးရဲ့”

“ငါတို့ ထျန်းဒိုမြို့ကို ရောက်နေတာ နှစ်ရက် ရှိပြီနော်”

“ဘာလို့ နင့်ရဲ့ ‘ဓားဝိုင်’ ကို သွားမရှာသေးတာလဲ”

“ငါနဲ့ ရှောင်ဝူကို သူ့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ”

မုန်လာဥနီ တစ်ဝက်ကို မြိန်ရေယှက်ရေ စားနေသော ရှောင်ဝူကလည်း ခေါင်းကို တရစပ် ငြိမ့်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်”

ကျူးကျူးချင်းသည် ခေါင်းငုံ့ထားမိပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာနေ၏။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်းကို မတွေ့ချင်ဘဲ နေပါ့မလား။ ၎င်းမှာ... နောက်ဆုံး ခွဲခွာခါနီးတွင် သူမ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိသော စကားများကို ပြန်တွေးမိတိုင်း… “ဒူဂူယန် ပြောခဲ့တာတွေကို ငါပြောတယ်လို့ပဲ မှတ်ထားလိုက်ပါ၊ နောက်တစ်ခါ ဆုံရင် ငါ အဲဒါကို လုပ်ပေးမယ်” ဆိုသော စကားကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒူဂူယန်က လီကျယ်ရှန်းကို ဘာပြောခဲ့သနည်း။ “နောက်တစ်ခါ ဆုံရင် ငါ နင့်ကို နမ်းမယ်” ဆိုသော စကား မဟုတ်ပါလော။

ကျူးကျူးချင်းသည် အင်္ကျီအောက်တွင် ဝှက်ထားသော လွမ်းဆွတ်တမ်းတခြင်း အသဲကွဲပန်းကို အမှတ်မဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ ပယင်းရောင် မျက်ဝန်းများတွင် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ ရောယှက်ကာ နေ၏။

“အို... ဘုရားရေ”

နင်ရုံရုံသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ မာဟုန်ကျွင်းကို အနိုင်ယူပြီး ကျူးကျူးချင်း၏ နှလုံးသားကို ဤမျှအထိ လွှမ်းမိုးထားနိုင်သော ထို “ဓားဝိုင်” ဆိုသူမှာ မည်သို့သော လူမျိုးဖြစ်သည်ကို သူမ တကယ်ကို မြင်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ကျူးချင်း၊ နင်က ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံး ညီမလေးပဲ။ အဲဒါကြောင့် ဒီညတော့ ငါပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်တော့မယ်...”

နင်ရုံရုံသည် ခါးကို လက်ထောက်ကာ ပြတ်သားစွာ ကြေညာလိုက်သည်။

“ဒီည နင် သူ့ကို သွားရှာရမယ်”

“ပြီးရင် ကျင့်ရှီးတံတားနားမှာ ဆုံဖို့ ချိန်းလိုက်”

“ဟီးဟီး၊ အဲဒီနေရာက ဆိတ်ငြိမ်ဆုံးပဲ။ ငါနဲ့ ရှောင်ဝူလည်း လိုက်ခဲ့မယ်၊ သူက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ကြည့်ပေးဖို့လေ”

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် မုန်လာဥနီကို ကိုက်နေဆဲဖြစ်သော ရှောင်ဝူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ရှောင်ဝူ၊ နင် ဘယ်လို ထင်လဲ”

ရှောင်ဝူက လက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်သည်။

“လုံးဝ သဘောတူပါတယ်”

“အို... နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကတော့... ငါ့ကိုတောင် မမေးကြတော့ဘူးလား”

ကျူးကျူးချင်းသည် ပူလောင်နေသော သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ကလေးဖြင့် အုပ်ထားမိရာ၊ သူမ၏ နူးညံ့သော နားသယ်စပ်လေးများမှာပင် နီမြန်းနေတော့သည်။

“ဟွန့်… ငါသာ နင့်ကို အတင်း မတိုက်တွန်းရင် နင်ကတော့ ကမ္ဘာကြီး ပျက်တဲ့အထိ အချိန်ဆွဲနေဦးမှာပဲ”

နင်ရုံရုံ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ အရောင်စုံ ဖန်စီလက်ကောက်လေးမှာ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ လှပသော ဝတ်စုံလေးများမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်သွားတော့သည်။

“ကျူးချင်း၊ နင့်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေက အေးစက်လွန်းတယ်။ တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘောင်းဘီရှည်တွေချည်းပဲ”

နင်ရုံရုံသည် အဝတ်ပုံထဲတွင် ခေါင်းနှစ်ကာ ရှာဖွေနေသည်။

“ဒီညတော့ နင့်ရဲ့ အစ်မတော်က နင် ချိန်းတွေ့ဖို့အတွက် ဝတ်စုံကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပေးမယ်”

“ငါ အာမခံတယ်၊ နင့်ကို အနှိုင်းမဲ့ အလှဘုရင်မလေး ဖြစ်သွားအောင် ပြင်ပေးမယ်။ အဲဒီ ‘ဓားဝိုင်’ ဆိုတဲ့သူ နင့်ကို မြင်ရင် ရူးမတတ် ဖြစ်သွားစေရမယ်”

သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ နောက်ပြောင်သည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့... အဲဒီ ‘ဓားဝိုင်’ က ဘာအရောင် ကြိုက်တတ်လဲ”

ကျူးကျူးချင်း၏ အသံမှာ တိုးတိုးလေးသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ခ... ခရမ်းရောင်”

“ခရမ်းရောင်”

နင်ရုံရုံနှင့် ရှောင်ဝူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မိန်းကလေး နှစ်ဦးစလုံး၏ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် လိမ္မာပါးနပ်သော အရိပ်အယောင်များ လက်သွားပြီးနောက် အသံကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆွဲလိုက်ကြသည်။

“ဪ~~~~~~~~”

ရှည်လျားလှသော ထို “ဪ” ဟူသော အသံမှာ ဝေ့ဝိုက်နေသဖြင့် ကျူးကျူးချင်းမှာ ဆက်လက် မခံစားနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် နီမြန်းနေသော မျက်နှာဖြင့် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ သူငယ်ချင်းကောင်း နှစ်ဦး၏ ခါးကို အသာအယာ ဆိတ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်တော့သည်...