အခန်း (၁၁၈)

နင်ရုံရုံသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေမိသည်။ ဘေးရှိ ရှောင်ဝူက သူမကို ကြည့်ကာ တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်၏။

“ရုံရုံ၊ နင်ကတော့ အတော်လေး စိတ်စောနေတာပဲနော်”

ထိုစကားကြောင့် နင်ရုံရုံ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်ရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဟုတ်ပါသည်... သူမ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်စောနေမိသည်။ ဤစိတ်စောမှုထဲတွင် ကျူးချင်းအတွက် သက်သက်သာ ဝမ်းသာပေးနေခြင်း ဖြစ်ပါရဲ့လား.

သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်။ သူမ၏ ညီမလေးအတွက် အဖော်ကောင်း ရသွားသည်ကို ဝမ်းသာသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ကျူးချင်းတစ်ယောက် ချစ်သူကြောင့် ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ရတိုင်း သူမ၏ ရင်ထဲမှ ဖုန်တက်နေသော ထောင့်စွန်းလေးတစ်ခုမှာ မသိမသာ နာကျင်လာတတ်သည်။ ၎င်းက သူမ၏ နောင်တရစရာ အတိတ်မှ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ပြန်လည် အမှတ်ရစေသည်။

မည်သည့် မိန်းမပျိုကမှ အချစ်ကို မတောင့်တဘဲ နေပါမည်နည်း။ သူမ၏ ညီမလေးတွင် အားကျစရာ ချစ်သူရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲမှ ဝှက်ထားသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားမိသည့် စိတ်မှာ မသိမသာ ကြီးထွားလာသည်။

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် နင်ရုံရုံ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမ ကျူးချင်းအပေါ် မနာလိုဖြစ်နေမိတာလား။ နောက်ပြီး ခဏနေ “ဓားဝိုင်” နဲ့ ဆုံတဲ့အခါ သူ့ကို တမင်တကာ နှိမ့်ချပြောဖို့တောင် စဉ်းစားနေမိတာလား။ ဤအတွေးမှာ နင်ရုံရုံကို ကြောက်လန့်သွားစေသည်။ သူမသည် မည်သည့်အချိန်က ဤမျှအထိ စိတ်ပုပ်သွားရသနည်းဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျိန်ဆဲမိသည်။

သူမသည် မျက်နှာကို တင်းထားလိုက်ပြီး ရှောင်ဝူကို လေးနက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ဝူ၊ ခဏနေ ဓားဝိုင်ကို တွေ့တဲ့အခါ သူက ကောလာဟလတွေအတိုင်း တော်သည်ဖြစ်စေ၊ မတော်သည်ဖြစ်စေ ငါတို့ သူ့ကို သေချာ ချီးကျူးပေးရမယ်နော်။”

ရှောင်ဝူက ခေါင်းလေးစောင်းကာ နားမလည်စွာဖြင့်

“အဲဒါကတော့ သဘာဝပေါ့! ဒါပေမဲ့ ဓားဝိုင်က ငါတို့ ချီးကျူးတာကို လိုလို့လား။ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း သူ့အကြောင်းတွေ ကြားရတာ သူက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်”

“ဪ...” နင်ရုံရုံက ငြိမ်သက်စွာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရှောင်ဝူက နင်ရုံရုံ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲကာ တံတားအကွေး၏ အခြားတစ်ဖက်မှ လမ်းမကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။

“ဟေး ဟေး၊ ရုံရုံ၊ ကြည့်စမ်း! ဟိုမှာ ကျူးချင်းနဲ့ ဓားဝိုင် မဟုတ်လား”

“ဟင်” နင်ရုံရုံ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ခနဲ ခုန်သွားသည်။ သူမသည် ရှောင်ဝူ ညွှန်ပြရာသို့ အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

အမှန်ပင်။ မီးအိမ်လေးများ စတင်ထွန်းညှိထားသော လမ်းမကြီး၏ အဆုံးတွင် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးတို့သည် တံတားဆီသို့ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ကျူးကျူးချင်းနှင့် အလွန်ရင်းနှီးကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် အဝေးမှပင် ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်ကြသည်။

ကျူးကျူးချင်း၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် ပုံရိပ်မှာ လမ်းဘေးမီးအိမ်ရောင်အောက်တွင် ထင်ရှားနေကာ ၎င်းမှာ ဓားဝိုင် ဖြစ်မည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။ အကွာအဝေးမှာ ဝေးနေသေးသဖြင့် မျက်နှာကို သေချာ မမြင်ရသေးသော်လည်း နင်ရုံရုံနှင့် ရှောင်ဝူတို့၏ သိလိုစိတ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့မှာ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီမှာ” နင်ရုံရုံက သူတို့ဆီသို့ လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။ မျက်နှာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသေးသော်လည်း သူတို့၏ ကိုယ်ဟန်နှင့် အဝတ်အစားများမှာ ထင်ရှားလာသည်။ နင်ရုံရုံ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲ။

သို့သော်လည်း ဝတ်ရုံဖြူမှာ သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံများမှာလည်း မမှန်တော့ပေ။

“ဒါ... ဒါက တူလိုက်တာ...”

ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းမှ ထွက်လာကတည်းက သို့မဟုတ် ထိုဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ကတည်းက သူမ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။ နင်ရုံရုံ၏ ရင်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံမှာ စည်တီးသံပမာ တဒုန်းဒုန်းနှင့် ပို၍ ပို၍ မြန်လာသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားပြီဟု ထင်ထားသော ထိုခန့်ညားသည့် မျက်နှာလေးမှာ ယခုအခါ တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာသည်။

နင်ရုံရုံ၏ အကြည့်များမှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း သူမ ဘာမှ သိပ်မတွေးမိသေးပေ။ ဝတ်ရုံဖြူမှာ လူငယ်ဘဝ၏ တက်ကြွမှုကို အကောင်းဆုံး ဖော်ပြနိုင်သည်ဟုသာ သူမ တွေးမိသည်။ တမ်းတခြင်းရိပ်များမှာ မသိမသာ ပျံ့နှံ့လာ၏။

‘အစ်ကို ကျယ်ရှန်း အခု ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး...’

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာသည်။ နင်ရုံရုံ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပြင်းထန်လာ၏။ နှလုံးခုန်သံမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ပေါက်ထွက်မတတ်ပင်။ တူလွန်းလှသည်။ လမ်းလျှောက်ပုံ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကအစ တူလွန်းလှသည်။

သူမ၏ စိတ်များ လှုပ်ရှားနေစဉ်မှာပင် ကျူးကျူးချင်းနှင့် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် ပုံရိပ်မှာ ကျင့်ရှီးတံတားပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။ တံတားပေါ်ရှိ ဝိဉာဉ်ကိရိယာ မီးအိမ်လေးများမှ အလင်းရောင်မှာ အားနည်းသော်လည်း တံတားအောက်ရှိ မြစ်ရေနှင့်အတူ မျောပါနေသော မီးအိမ်လေးများမှာမူ လင်းထိန်နေ၏။ ရေလှိုင်းလေးများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အလင်းရောင်မှာ အောက်မှ အပေါ်သို့ ထိုးတက်လာကာ တံတားပေါ်ရှိ လူများ၏ မျက်နှာကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ခွဲခွာခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကထက် ပို၍ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည့် ထိုခန့်ညားသော မျက်နှာလေး ပေါ်လာသောအခါ နင်ရုံရုံ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ဖြစ်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ဘာမှမရှိတော့ဘဲ ဗလာဖြစ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှ သွေးရောင်များ ဆုတ်ယုတ်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသံများ... ရှောင်ဝူ၏ အားပေးသံ၊ မြစ်ရေစီးသံ၊ လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ ဆူညံသံများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ နားထဲတွင် တဝီဝီ မြည်သံသာ ကျန်တော့သည်။

“ကျယ်ရှန်း... အစ်ကို... ကျယ်ရှန်း...”

ကျူးကျူးချင်း ချစ်နေသောသူမှာ လီကျယ်ရှန်း ဖြစ်သည်။ ထျန်းဒိုမြို့တွင် ကျော်ကြားနေသော “ဓားဝိုင်” မှာ လီကျယ်ရှန်း ဖြစ်သည်။ မာဟုန်ကျွင်းကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သော ပါရမီရှင်မှာ လီကျယ်ရှန်း ဖြစ်သည်။

ဤအတွေး သုံးခုမှာ နင်ရုံရုံ၏ ဗလာဖြစ်နေသော စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

“ဟီးဟီး၊ ဒီဓားဝိုင်က တော်တော် ချောတာပဲ”

ရှောင်ဝူက တဟီးဟီးနှင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ ဘေးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အကြည့်များ တောင့်တင်းနေပြီး မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေသော နင်ရုံရုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရုံရုံ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”

ပထမတစ်ခေါက် ခေါ်သံကို မကြားပေ။ ရှောင်ဝူက အသံကို မြှင့်လိုက်ပြီး နင်ရုံရုံ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်ရာ သူမ၏ လက်မှာ အလွန်အေးစက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရုံရုံ၊ နင် ဘာဖြစ်တာလဲ”

“ဘာ... ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး...”

နင်ရုံရုံသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ ဆံပင်များက သူမ၏ ပါးပြင်ကို ဖုံးအုပ်သွားသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေပြီး အသက်ရှူသံတိုင်းမှာ အလွန်ပြင်းထန်နေ၏။ သူမသည် တောင်ပြိုကမ်းပြို ဖြစ်ပေါ်နေသော စိတ်အစုံကို ငြိမ်သက်အောင် ကြိုးစားနေရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နင်ရုံရုံ ပြန်၍ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်ကို တည်ငြိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သို့သော် သူမ၏ အကြည့်က ထိုဝတ်ရုံဖြူနှင့် ရင်းနှီးသော မျက်နှာလေးကို ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ထိန်းမရဘဲ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

အကွာအဝေးမှာ နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ကျင့်ရှီးတံတားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။ ကျူးကျူးချင်း၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ ရှက်ရွံ့ပျော်ရွှင်နေသော အနီရောင်ရိပ်များနှင့် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်၏ မျက်ခုံးများကြားမှ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသော ခံစားချက်ကို နင်ရုံရုံ မြင်နေရသည်။

နင်ရုံရုံ ဘာကြောင့်လဲ မသိပေ။ သူမ၏ အမြင်အာရုံများ ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားသည်။ သူတို့၊ သူတို့က တကယ်ကို လိုက်ဖက်လွန်းလှသည်။ ပုခုံးချင်း ယှဉ်လျက်၊ ဆံနွယ်များပင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ငြိတွယ်နေကာ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ထပ်တူကျနေသည်။‌

လူငယ်လေး၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ဝါးပင်အလား ရှည်လျားမတ်စောက်နေကာ ဝတ်ရုံဖြူမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေသည်။ ထိုလွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အရှိန်အဝါကို မည်သူမှ အတုမယူနိုင်ပေ။ ကျူးကျူးချင်းမှာလည်း ယနေ့တွင် အထူးပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ သူမသည် သေသေချာချာ ရွေးချယ်ထားသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ နားသယ်စပ်မှ တောက်ပသော ရောင်စုံကျောက်မျက် နားကပ်လေးများမှာ သူမ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဝတ်ရန်ပင် နှမြောနေခဲ့သော အရာများ ဖြစ်သည်။

နင်ရုံရုံသည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို သွားလေးဖြင့် ခပ်တင်းတင်း ကိုက်ထားမိရာ အမှတ်အသားတစ်ခုပင် ကျန်ရစ်သည်။

“ကျူးချင်း၊ နင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ”

ရှောင်ဝူက ရှေ့သို့ ခုန်ပေါက်ကာ သွားရောက်ပြီး ကျူးကျူးချင်းကို နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လီကျယ်ရှန်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်၏။

ကျူးကျူးချင်းသည် သူမ၏ အစ်မတော်နှစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း နင်ရုံရုံ၏ မျက်နှာမှာ သိပ်မကောင်းသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ရုံရုံ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နေလို့ မကောင်းဘူးလား”

“ဟင့်အင်း... မဟုတ်ပါဘူး...”

နင်ရုံရုံ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေ၏။ သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် ဤအသံကို မရင်းနှီးပေ။ သူမ ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ထိုရင်းနှီးသော်လည်း စိမ်းသက်နေသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်ကို မကြည့်မိရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ အကြည့်များမှာ ထိုသူ့ထံသို့သာ ထိန်းမရဘဲ ရောက်သွားမိသည်။

‘နင်... နင်ကော... တည်ငြိမ်မနေဘူး မဟုတ်လား...’

နင်ရုံရုံ တွေးလိုက်သော်လည်း သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်၏ အပြုံးမှာ နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့် ဂယက်ထမှုမျှ မရှိခြင်းပင်။ ဤတည်ငြိမ်မှုက သူမကို ပို၍ပင် အသက်ရှူကျပ်စေကာ စိတ်များ ရှုပ်ထွေးကုန်စေသည်။

ကျူးကျူးချင်းသည် နင်ရုံရုံကို စိုးရိမ်တကြီးနှင့် နားမလည်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ သို့သော် အရေးကြီးသော ကိစ္စကို သတိရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ သူမ အနည်းငယ် ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ကာ သွယ်လျသော လက်ကလေးဖြင့် သူမ ဘေးမှ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံလေးတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ ပါဝင်နေသည်။

“ရုံရုံ၊ ရှောင်ဝူ၊ ငါ နင်တို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်”

“သူကတော့ ‘ဓားဝိုင်’ လို့ ခေါ်တဲ့ လီကျယ်ရှန်း ပါ”

လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်မှာ ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုံရုံတို့အပေါ် တည်ငြိမ်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“နေကောင်းကြရဲ့လား”

“နေကောင်းပါတယ် လီကျယ်ရှန်း၊ ငါက ရှောင်ဝူပါ”

ရှောင်ဝူက တဟီးဟီးနှင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ရှောင်ဝူနှင့် ကျူးကျူးချင်းတို့သည် ခေါင်းငုံ့ထားသော နင်ရုံရုံကို နားမလည်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

“ရုံရုံ...” ရှောင်ဝူက သူမကို တို့လိုက်သည်။

“နင် အမြဲတမ်း ဓားဝိုင်နဲ့ တွေ့ချင်နေတာ မဟုတ်လား၊ သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးလေ”

နင်ရုံရုံသည် မသိမသာ တုန်လှုပ်သွားကာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် တိုးညှင်းသော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“နင်... နေကောင်းလား...”