အခန်း (၁၁၉)
Vol. 12 Ch. 119
လရောင်မှာ ပို၍ ထူထပ်လာသည်။
သူတို့လေးဦးသည် ညဦးယံ လမ်းလျှောက်ထွက်ရင်း အတူတူ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ နင်ရုံရုံသည် တစ်လမ်းလုံး တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း လီကျယ်ရှန်းနှင့် ကျန်နှစ်ဦးမှာမူ လမ်းမတစ်လျှောက် ရယ်မောသံများဖြင့် စိုပြေနေ၏။ သူတို့ လမ်းခွဲကြချိန်တွင် ညဥ့်နက်လှပြီဖြစ်သော နံနက် ၁ နာရီခွဲခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ စံအိမ်လေးသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရိုးရှင်းစွာ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် မည်သည့်အရာကိုမျှ စဉ်းစားမနေဘဲ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ ယနေ့တွင် ခရမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝတ်စုံဖြင့် ထူးထူးခြားခြား လှပနေသော ကျူးကျူးချင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကမျှ သူ၏ စိတ်ကို မနှောက်ယှက်နိုင်ချေ။
ဪ... နောက်ထပ် တစ်ခုတော့ ရှိသေးသည်။ ကျင့်ရှီးတံတားအနီးက သကြားလုံးသုတ်ထားသော ဆီးသီးအရသာမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှပေသည်။ နောက်တစ်ခါဆိုလျှင် ပိုကြီးတာကို ဝယ်ရမည်။
ရှီလိုင်ခဲ့ အကယ်ဒမီ တည်းခိုရာ ဟိုတယ်တွင် ကျူးကျူးချင်း၊ နင်ရုံရုံနှင့် ရှောင်ဝူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နှုတ်ဆက်ကာ အသီးသီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကြသည်။ ရှောင်ဝူသည် သူမ၏ အခန်းတံခါးထဲသို့ပင် မဝင်ရသေးမီမှာပင် ထန်စန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ရှောင်ဝူ၊ နင် ဟို ‘ဓားဝိုင်’ ဆိုတဲ့လူကို သွားတွေ့ခဲ့တာလား”
ရှောင်ဝူက လျှာလေးထုတ်ကာ ခေါင်းညိတ် ဝန်ခံလိုက်သည်။ ထန်စန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ရှောင်ဝူ၊ ငါ နင့်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြီးပြီလေ”
“ဓားဝိုင်က မာဟုန်ကျွင်းကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သလို၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ဆရာကြီးတို့ကိုလည်း နှင်ထုတ်ခဲ့တဲ့သူ။ ငါတို့ သူနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
ရှောင်ဝူက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး
“အစ်ကိုသုံး... ငါ့အထင်တော့ မာဟုန်ကျွင်းက သူ့ဘာသာသူ အလုပ်ခံရတာလို့ ထင်တယ်။ အဲဒါကို ထပ်မပြောပါနဲ့တော့”
ထန်စန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မာဟုန်ကျွင်းက သာမန်အရပ်သူတွေကို သုံးပြီး သူ့ရဲ့ ဝိဉာဉ်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ ဆရာကြီး ပြောသလိုပဲ အဲဒီမိန်းကလေးတွေက သူတို့ဘာသာ သဘောတူခဲ့တာလေ”
“ဒါ့အပြင် မာဟုန်ကျွင်းက ငါတို့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ဟောင်းပဲ။ သံယောဇဉ်အရေရာ၊ အကျိုးအကြောင်းအရရော ငါတို့ သူ့အတွက် တရားမျှတမှု ရှာပေးရမယ်”
ရှောင်ဝူက ခေါင်းငုံ့ကာ မကျေမနပ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်
“သိပါပြီ”
ထန်စန်းက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ကာ
“ရှောင်ဝူ၊ စောစောနားတော့။ ငါပြောတဲ့ စကားတွေကို မှတ်ထားဦး”
အခြားတစ်ဖက်တွင်။
နင်ရုံရုံ၏ အခန်းအတွင်း၌ သူမသည် အိပ်မပျော်ဘဲ ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေမိသည်။ ပြတင်းပေါက်ကြားမှ မြင်နေရသော ကောင်းကင်ပြာပေါ်ရှိ လမင်းကြီးကို သူမ ငေးကြည့်နေမိ၏။
‘အစ်ကို ကျယ်ရှန်း...’
‘သူက ဘယ်လိုလုပ် ထျန်းဒိုမြို့ရဲ့ ကျော်ကြားလှတဲ့ “ဓားဝိုင်” ဖြစ်နေရတာလဲ...’
သူမ ခုနစ်ပါးသော ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းမှာ ရှိစဉ်က လီကျယ်ရှန်း၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားမှာ ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် တစ်လက်မမျှ တိုးတက်မလာခဲ့ပေ။ မွေးရာပါ ဝိဉာဉ်စွမ်းအား အပြည့်အဝ ရှိသော်လည်း ပထမဆုံး ဝိဉာဉ်ကွင်းကိုပင် စုပ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာလည်း သူမ လီကျယ်ရှန်းကို ရက်စက်စွာ လမ်းခွဲခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ရင်ဘတ်ဆီမှ အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသဖြင့် နင်ရုံရုံ၏ အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားသည်။ သူမသည် အင်္ကျီအောက်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းလေးကို အမှတ်မဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ စောစောက ထျန်းဒိုမြို့ထဲ လမ်းလျှောက်ခဲ့စဉ်က မြင်ကွင်းကို သူမ ပြန်တွေးမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေသော်လည်း ထိုလူငယ်မှာမူ သူမကို သူစိမ်းတစ်ယောက်ပမာ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ နင်ရုံရုံ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။
“ဘာလို့ သူစိမ်းလို ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ...”
“အစ်ကို ကျယ်ရှန်း... အဲဒီတုန်းက နင့်ကို ငါစွန့်ပစ်ခဲ့လို့... ငါ့ကို အငြိုးထားနေတာလား...”
ရှောင်ဝူနှင့် ကျူးကျူးချင်းတို့သာ အနားမှာ မရှိခဲ့လျှင် ဤမေးခွန်းကို လီကျယ်ရှန်းအား သူမ လွှတ်ခနဲ မေးမိလောက်ပေသည်။ အတွေးပေါင်း ထောင်သောင်းမှာ နင်ရုံရုံ၏ ရင်ထဲတွင် ညခင်းကောင်းကင်မှ ကြယ်တာရာများထက်ပင် ပိုမို ရှုပ်ထွေးနေတော့သည်။
ရုတ်တရက်။
ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာသည်။ နင်ရုံရုံမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။
“ကျူးချင်း”
“နင်...”
ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသူမှာ ကျူးကျူးချင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ညာဘက်လက်မှ ချွန်ထက်သော လက်သည်းများဖြင့် ပြတင်းပေါက်ကို ချိတ်ထားကာ နင်ရုံရုံကို လက်လှမ်းပြရင်း ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။
“ရုံရုံ၊ ငါ အိပ်မပျော်လို့။ လာ... စကားပြောရအောင်”
နင်ရုံရုံ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ လက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ဖုံးကွယ်လိုက်ကာ အတင်းပြုံးပြရင်း လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကျူးကျူးချင်းက နင်ရုံရုံ၏ လက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ လရောင်အောက်တွင် သွက်လက်စွာဖြင့် ဟိုတယ်၏ အမိုးပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။
နင်ရုံရုံ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် “အို...” ဟု အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာကာ သူမ၏ ကိုယ်မှာ အောက်သို့ လျှောကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ကျူးကျူးချင်းက မျက်စိလျင် လက်လျင်စွာဖြင့် လှမ်းဖမ်းကာ ထိန်းပေးလိုက်၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ အမြင့်တွင် ဖြစ်သဖြင့် ညလေပြေမှာ သူတို့၏ ဆံနွယ်များကို တဖျတ်ဖျတ် လွင့်စေနေသည်။
“ရုံရုံ၊ ရော့ ဒါလေးစား~~”
ကျူးကျူးချင်းက အရောင်ခုနစ်မျိုးရှိသော အခွံပါသည့် အသီးတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ နင်ရုံရုံ၏ လှပသော မျက်ဝန်းလေးများ ဝိုင်းသွားရ၏
“ရတနာခုနစ်ပါး ပျားရည်သစ်သီး၊ နင်... ဒါကို ဘယ်က ရတာလဲ”
ကျူးကျူးချင်းက ပြုံးရင်း
“နင် ဒါကို စားချင်နေတာ ကြာပြီဆိုတာ ငါသိလို့ နေ့လယ်က လမ်းမှာ ခိုးဝယ်ထားတာ။ ရှောင်ဝူကိုတော့ သွားမပြောနဲ့ဦး”
“အင်း အင်း” နင်ရုံရုံက ခေါင်းကို တရစပ် ငြိမ့်လိုက်ကာ အငမ်းမရ ကိုက်စားလိုက်သည်။ ချိုမြိန်ဆိမ့်အိသော အရသာမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့် သူမ ကျေနပ်စွာ မျက်လုံးလေး မှိတ်လိုက်မိသည်။ ဤပျားရည်သစ်သီးမှာ ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်က စိုက်ပျိုးသော အသီးဖြစ်ပြီး အလွန်ဈေးကြီးသည်။ ရှီလိုင်ခဲ့အကယ်ဒမီ၏ ခက်ခဲသော အခြေအနေအရ ဤကဲ့သို့ အသီးမျိုး စားနိုင်ရန် ငွေကြေးမရှိပေ။ ဆရာကြီးကပင် “ဆင်းရဲမှုကို ခံစားမှ ချမ်းသာမှုကို တန်ဖိုးထားတတ်မည်၊ စိတ်ဓာတ်ကို ထိန်းကျောင်းရမည်” ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူမကို ကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် ဝယ်စားခြင်း သို့မဟုတ် မိသားစုထံမှ အထောက်အပံ့ယူခြင်းကို တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ထားသည်။ နင်ရုံရုံမှာ စားချင်နေသည်မှာ ကြာလှပြီ။
“ကျူးချင်း၊ နင်လည်း စားဦးလေ”
ကျူးကျူးချင်းက ခေါင်းခါပြကာ
“နင်ပဲ စားပါ”
နင်ရုံရုံက အသီးကို ခပ်အေးအေး ကိုက်စားရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ရှီလိုင်ခဲ့ ခုနစ်ယောက်ထဲမှာ နင် တစ်ယောက်ပဲ ဆရာကြီးရဲ့ သင်ကြားပြသမှုကို နားမထောင်တာ။ ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့က နင် လမ်းမှားရောက်နေပြီလို့ ပြောကြပေမဲ့ နင့်ရဲ့ ဝိဉာဉ်စွမ်းအား တိုးတက်မှုက မြန်လွန်းနေတော့ သူတို့လည်း ဘာမှ မပြောတော့တာ”
သူမ ခေတ္တ ရပ်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ပြည့်လာသည်။
“ကျူးချင်း၊ မှတ်မိသေးလား။ ငါတို့ရယ်၊ ရှောင်ဝူရယ် သုံးယောက်သား မိုးရွာတာကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အခုလိုမျိုး ခိုးထွက်ခဲ့ကြတာလေ”
ကျူးကျူးချင်း၏ နှုတ်ခမ်းလေးများ အသာအယာ ကွေးညွှတ်သွားသည်။
“အင်းလေ၊ ရှောင်ဝူက မိုးရွာပြီးရင် တောထဲမှာ မှိုရှာရတာ အလွယ်ဆုံးပဲလို့ ပြောခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက ချက်တဲ့ မှိုစွပ်ပြုတ်က ရွှံ့တွေတောင် စင်အောင် မဆေးရသေးဘူး”
နင်ရုံရုံ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အပြုံးမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငါသောက်ဖူးသမျှထဲမှာ အရသာအရှိဆုံး စွပ်ပြုတ်ပဲ။ နောက်ပြီး နော့တင်းမြို့က မနက်ခင်း ဈေးဦးပေါက်ကို အမီသွားဖို့ ညကြီးမင်းကြီး ထွက်ခဲ့ကြတာတွေလည်း ရှိသေးတယ်...”
ညလေအေးလေးနှင့်အတူ မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ အတိတ်က ပျော်ရွှင်စရာ အချိန်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်ပြောရင်း လှပသော မျက်နှာလေးများတွင် နွေးထွေးသော အပြုံးများ ပွင့်လန်းလာကြသည်။
“အင်း၊ အချိန်ရရင် အဲဒီကို ပြန်သွားလည်ရမယ်” ကျူးကျူးချင်းက ပြန်ထူးလိုက်သည်။
သူမ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။
“ရုံရုံ၊ စောစောက လမ်းလျှောက်တုန်းကလေ... နင် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံရတယ်။ တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
နင်ရုံရုံ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားသည်။ သူမသည် လေတိုက်၍ ဝဲကျလာသော ဆံနွယ်လေးကို နားသယ်စပ်သို့ သပ်တင်လိုက်ရင်း
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျူးကျူးချင်းက ဘာမှမပြောဘဲ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ နင်ရုံရုံက မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ပြီး
“တကယ်... တကယ် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ နည်းနည်း နေလို့မကောင်းလို့ ဖြစ်မှာပါ။ ဆောရီးနော် ကျူးချင်း၊ နင့်ကို စိုးရိမ်အောင် လုပ်မိလို့”
ကျူးကျူးချင်း၏ လှပသော မျက်နှာလေးတွင် ဝမ်းနည်းရိပ် အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းသွားကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“နင် အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် ပြီးတာပါပဲ”
နင်ရုံရုံသည် အသီးကို အကုန်စားလိုက်ပြီး လက်ကို ခါကာ ထရပ်လိုက်သည်။
“ကျူးချင်း၊ ပြန်ရအောင်။ မိုးလင်းတော့မယ်”
“ငါ နည်းနည်းလောက် ထပ်ထိုင်ချင်သေးတယ်”
“ဒါဆို ငါ အရင် ပြန်နှင့်မယ်နော်”
နင်ရုံရုံသည် ကျူးကျူးချင်းကဲ့သို့ ကိုယ်ဟန် မသွက်လက်သော်လည်း ဝိဉာဉ်အကြီးအကဲ တစ်ဦးအနေဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ဆင်းသွားရန် မခက်ခဲပေ။ သူမ၏ ဆင်းသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ကျူးကျူးချင်းက ရုတ်တရက် လှမ်းမေးလိုက်သည်။
“ရုံရုံ၊ ဒီနေ့ လီကျယ်ရှန်း ကို တွေ့ခဲ့ရတာ... သူ့အပေါ် ဘယ်လို ထင်သလဲ”
နင်ရုံရုံ၏ ခြေလှမ်းမှာ ရပ်မသွားဘဲ နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“သူက... အတော်လေး ကောင်းပါတယ်”
နင်ရုံရုံ၏ ပုံရိပ်မှာ အမိုးပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကျူးကျူးချင်း တစ်ဦးတည်းသာ အမိုးပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီမှ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသော နံနက်ခင်း၏ လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင်... နင်ရုံရုံနှင့် သူမသည် နေထွက်တာကို အတူတူကြည့်ဖို့ အခုလိုမျိုး မိုးလင်းတဲ့အထိ ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်နေတတ်ကြသည်။
ကောင်းကင်မှာ အလင်းရောင်မရှိသေးပေ။
လီကျယ်ရှန်းမှာ ရွှယ်ချင်းဟော်ကြောင့် အရေးတကြီး နိုးလာခဲ့သည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်ေနပြီ”
သူ၏ အိပ်ချင်စိတ်များ ချက်ချင်းပင် လွင့်ပြယ်သွားသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် အိပ်ရာမှ ဆတ်ခနဲ ထလိုက်ကာ အဝတ်အစားများကို ဆွဲယူပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ လမ်းတွင် လီကျယ်ရှန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်တာလဲ။ အခု သူတို့ ဘယ်လိုနေသေးလဲ”
“တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့က မိုးပြာလျှပ်စီးနဂါးဂိုဏ်းမှာ ရှိနေတာလေ။ ဘယ်သူက အထက်တန်းလွှာ ဂိုဏ်းကြီး သုံးခုထဲက တစ်ခုကို တိုက်ခိုက်ရဲမှာလဲ”
ဤစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် လီကျယ်ရှန်း ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်ရဲသူ ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့... အချိန်က မှားနေတယ်။
သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အဆွဲခံထားရသော ရွှယ်ချင်းဟော်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသရိပ်အချို့
“တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့က ကြယ်ဒူတောအုပ်ထဲကို လေ့ကျင့်ဖို့ သွားခဲ့ကြတာ။ အဲဒီမှာ ဝိဉာဉ်နန်းတော်ရဲ့ ရွှေရောင်မျိုးဆက်နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ကြတယ်”
“သူတို့ အခု ယဲ့မိသားစုဆီမှာ ရှိနေကြတယ်...”