အခန်း (၁၂၁)

“အစ်ကိုကျယ်ရှန်း အခုထိ ရောက်မလာသေးဘူးလား”

ယွီထျန်းဟန်သည် သက်ပြင်းကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်ပြီး သူ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်ရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

ဒူဂူယန်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို တင်းတင်းစေ့ထား၏။

“ငါတို့နဲ့ ဝိဉာဉ်နန်းတော်အဖွဲ့ကြားက ကွာခြားချက်က ကြီးလွန်းတယ်...”

တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့၏ အဆင့်မြင့်ဆုံး ဝိဉာဉ်ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ အဆင့် ၄၉ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားမှာ ဤပြိုင်ပွဲကို စိုးမိုးနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဝိဉာဉ်နန်းတော်မှ မြေခွေးမိစ္ဆာ သိုင်းဝိဉာဉ်ပိုင်ရှင် ထိုမိန်းကလေး၏ လက်ချက်ဖြင့် သုံးကွက်အတွင်းမှာတင် သူမ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။ ထိုအစွမ်းကွာခြားချက်မှာ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် ကျော်ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သော သဘာဝအတားအဆီးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ လီကျယ်ရှန်းသာ အဖွဲ့ထဲမဝင်ခဲ့ဘဲ သူမအား ယုံကြည်မှု မပေးခဲ့လျှင် ဒူဂူယန်မှာ ယခုပြိုင်ပွဲအတွက် လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပေလိမ့်မည်။

ယဲ့လင်းလင်းသည် မျက်လွှာချထားပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အမှတ်မဲ့ ပွတ်သပ်နေမိသည်။ သူမ၏ လက်ရိုးများမှာ ကြေမွသွားခဲ့ဖူးသည်။ ကုသပေးသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် မကုသနိုင်သည့် အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် နာကျင်မှုမှာ ပြန်တွေးမိတိုင်း သူမကို မျက်နှာဖြူစုတ်သွားစေသည်။ ယွီဖုန်း၊ အော်စလိုနှင့် ရှီညီအစ်ကိုတို့မှာလည်း စိတ်ဓာတ်ကျနေကြကာ အရှိန်အဝါများ မှေးမှိန်နေကြသည်။

တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့မှာ ထျန်းဒိုအင်ပါယာ၏ မျိုးစေ့ချအသင်းဖြစ်သဖြင့် ယွီထျန်းဟန်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ဝင်ခုနစ်ဦးမှာ အရှေ့ဆုံးတန်းတွင် နေရာယူထားရသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့မှာ ပါရမီရှင်များ၏ ထက်မြက်မှု ကင်းမဲ့နေပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။ တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည့် သတင်းမှာ ထျန်းဒိုမြို့တစ်ခွင် ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်ရာ အခြားအသင်းအချို့မှာလည်း သူတို့ကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

အသင်းများ၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ တိုက်မုပိုင်က လက်ပိုက်လျက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့သူတွေပဲ၊ ဘာမှ တိုးတက်မလာဘူး။ တော်ဝင်မျိုးနွယ် ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ ဗိုလ်လုပွဲတက်ရရင်တောင် ပထမအဆင့်မှာတင် ပြုတ်မှာပဲ”

ပြောရင်းနှင့် သူက တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

“ဓားဝိုင်ရော ဘယ်မှာလဲ”

ထန်စန်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း သံသယရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားကာ နှမြောတသဖြစ်သွားသည်။

‘ဓားဝိုင်က ပြိုင်ပွဲမဝင်ဘူးလား။ ဒါဆို ငါက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ပညာပေးလို့ ရတော့မှာလဲ’

“ကျူးချင်း၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

ရှောင်ဝူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ကျူးကျူးချင်းက မျက်ခုံးလေးတွန့်ကာ ခေါင်းခါပြသည်။ မနေ့ညက ပျော်ရွှင်စရာတွေကြားမှာ လီကျယ်ရှန်းကို ပြိုင်ပွဲအကြောင်း မမေးဖြစ်ခဲ့ပေ။ နင်ရုံရုံမှာလည်း ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်ကို လိုက်လံရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့ရသဖြင့် စိတ်ပျက်နေမိသည်။

“သူ ပြိုင်ပွဲမဝင်ဘူးလား”

နင်ရုံရုံ စိတ်လေနေသည်ကို မြင်သောအခါ အော်စကာက အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး “ရုံရုံ၊ ဘာကြည့်နေတာလဲ” ဟု မေးသော်လည်း နင်ရုံရုံမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းခါပြလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ရှီလိုင်ခဲ့ ခြောက်ယောက်နှင့် အနည်းငယ် ကင်းကွာနေသော ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် လူတိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို အကဲခတ်နေကာ စဉ်းစားစရာတစ်ခုခု ရသွားသည့်အလား ရှိနေသည်။

“အစ်ကိုကျယ်ရှန်း မပါတော့ ဒီပြိုင်ပွဲက စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းတော့ဘူး”

ဖုန်းရှောင်ထျန်း၊ ဟော့ဝူရွှမ်းနှင့် ဟူယန်ကျိတို့မှာလည်း နှမြောတသ ဖြစ်နေကြသည်။ ဟော့ဝူကမူ သူမ၏ မီးတောက်အလံကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမုန်းဖို့ကောင်းတဲ့ လီကျယ်ရှန်း။ ဒီလို ပွဲကြီးပွဲကောင်းကို ဝင်မပြိုင်ဘူးလား။ တခြားလူတွေ အကုန်ပြိုင်နေတာကို သူက ဘာမို့လို့ ထူးခြားနေရတာလဲ။ တကယ့်ကို သူငယ်ချင်းမပီသတဲ့သူပဲ”

ထိုအချိန်မှာပင် နက်ရှိုင်းသော ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ၏ စိတ်အားထက်သန်သော ကြေညာသံက ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးကို ဖောက်ထွက်လာသည်။

“အသင်းများအားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်”

“သွားကြရအောင်” ယွီထျန်းဟန်က တော်ဝင်တိုက်ပွဲအလံကို ကိုင်စွဲကာ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လှမ်းလိုက်သည်။ တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့မှာ ပထမဆုံး ဝင်ရမည့်အသင်းဖြစ်သည်။ ဒူဂူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်းနှင့် ကျန်အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

သို့သော် အဖွဲ့များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှေ့သို့ တိုးလာစဉ်မှာပင်... ဝင်ပေါက်၏ အလင်းနှင့် အရိပ်များကြားမှ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်တစ်ဦး လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေကာ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံဖြူ ရင်ဘတ်နှင့် အနားသတ်များတွင် ရွှေရောင်စက်ပြောက် ပုံစံများမှာ ဝင်းလက်နေ၏။

(တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့၏ အသင်းခေါင်းဆောင် - လီကျယ်ရှန်း)

ယွီထျန်းဟန်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆတ်ခနဲ ရပ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာတွင် သွေးရောင်များ ဖြာတက်သွားသည်။

“အစ်ကိုကျယ်ရှန်း”

ဒူဂူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့​၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဝိုင်းသွားကာ “မောင်လေးကျယ်ရှန်း” ၊ “လီကျယ်ရှန်း” ဟု အသံထွက်ကုန်ကြသည်။ ယွီဖုန်း၊ အော်စလိုနှင့် ရှီညီအစ်ကိုများမှာမူ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြကာ “အိုင်ဒေါ၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ” ဟု ဟစ်အော်ကြတော့သည်။

စောစောက မှိုင်တွေနေသော တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့မှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ဝင်သွားကာ စွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံလာတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အခြားအသင်းများမှာလည်း အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။

ရှီလိုင်ခဲ့အဖွဲ့တွင် တိုက်မုပိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် မုန်းတီးမှုများ ပေါ်လာသည်။ ထန်စန်းကမူ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ‘ဓားဝိုင် လာတာ ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်၊ အကြွေးဟောင်းတွေ ရှင်းရတာပေါ့’ ဟု တွေးနေသည်။

“သူ လာမယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်” ကျူးကျူးချင်းသည် အာရုံစိုက်ခြင်း ခံနေရသော လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဂုဏ်ယူရိပ်များ လက်သွားသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လီကျယ်ရှန်းကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးမှာ ဤပြိုင်ပွဲကြီးတွင် တောက်ပနေသင့်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ဝင်ပေါက်မှ ပေါ်လာရုံနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ကို တွန်းအားပေးနိုင်သည့် ခန့်ညားသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ နင်ရုံရုံမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေမိသည်။

“အစ်ကိုကျယ်ရှန်းက... တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ...”

“အစ်ကိုကျယ်ရှန်းက ဘယ်လိုလုပ် ငြိမ်နေပါ့မလဲ”

“နောက်ဆုံးတော့ လာသားပဲ၊ အစ်ကိုကျယ်ရှန်း”

ဖုန်းရှောင်ထျန်း၊ ဟော့ဝူရွှမ်းနှင့် ဟူယန်ကျိတို့မှာလည်း ပြုံးပျော်သွားကြသည်။ ဟော့ဝူကမူ သူမ၏ အလံကို ဝှေ့ယမ်းရင်း “အခုမှပဲ ဝိဉာဉ်ဆရာပြိုင်ပွဲက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတော့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မီးတောက်အကယ်ဒမီ၏ နောက်တွင် ရှိသော မိုးရေအကယ်ဒမီမှ ရွှေပင်းအာသည်လည်း သူမ၏ နှင်းခဲအလံကို ကိုင်စွဲရင်း လီကျယ်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ‘ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဓားဝိုင်ဟာ တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ရဲ့ ဝှက်ဖဲပဲ’ ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ ဤပြိုင်ပွဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်သူများ ပုန်းကွယ်နေကြသည်ကို သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ၏ ကြေညာသံကို နားထောင်ပြီးနောက် ယွီထျန်းဟန်က တော်ဝင်တိုက်ပွဲအလံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လီကျယ်ရှန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

“ခေါင်းဆောင်ကျယ်ရှန်း၊ အလံကို လက်ခံပေးပါ”

လီကျယ်ရှန်းသည် အဖွဲ့ဝင်များအားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မဆိုင်းမတွဘဲ အလံကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ တိုက်ပွဲအလံမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ်လွင့်ကာ တောက်ပနေတော့သည်။ ဤပြိုင်ပွဲတွင် သူသည် တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့၏ အသင်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာပြီ။

“သွားကြစို့”

ကွင်းကြီး၏ ဗဟိုတွင် ကျောက်စိမ်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော VIP စင်မြင့်မှာ ခန့်ညားစွာ ရှိနေသည်။ VIP စင်မြင့်၏ အနောက်ဘက်တွင် ပရိသတ် ရှစ်သောင်းကျော် ဆံ့သော ခုံတန်းများမှာ လူပင်လယ်ကြီးအလား ရှိနေ၏။ မီတာနှစ်ရာကျော် ကျယ်ဝန်းသော စက်ဝိုင်းပုံ ကွင်းပြင်ကြီးမှာ အသင်းများ၏ ဆိုက်ရောက်မှုကို စောင့်ကြိုနေသည်။ လူအပေါင်းတို့သည် ဝင်ပေါက်ဆီသို့ အာရုံစိုက်ကာ ပါရမီရှင်များ ပေါ်လာရန် စောင့်မျှော်နေကြသည်။

VIP စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရွှယ်ယဲ့ဧကရာဇ်သည် ရွှေနီရောင် ဝတ်ရုံနှင့် စိန်သရဖူကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သို့သော် သူ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာမှာ ဧကရာဇ်၏ အရှိန်အဝါကို အနည်းငယ် လျော့ကျစေသည်။ သူ၏ ညာဘက်တွင် ဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းချုပ် နင်ဖုန်းကျစ်နှင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ရွှယ်ချင်းဟော်တို့ ရှိနေကြပြီး၊ ဘယ်ဘက်တွင်မူ ဝိဉာဉ်နန်းတော်၏ ပလက်တီနမ် ဘုန်းတော်ကြီး ဆားလပ်စ်ရှိနေသည်။

ဆားလပ်စ်က မျက်လုံးမှိတ်လျက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “မနေ့က တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့က ပါရမီရှင်တွေ အရိုက်ခံရပြီး ပြန်သယ်လာရတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး... အခုထိ သူတို့အပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိနေသေးရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရွှယ်ယဲ့ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ညိုမှောင်သွားသည်။ ဘေးမှ နင်ဖုန်းကျစ်က ဧကရာဇ်ကို စိတ်လျှော့ရန် အသာအယာ တားလိုက်ရသည်။ ရွှယ်ချင်းဟော်၏ မျက်ဝန်းတွင် ဒေါသရိပ်များ လက်သွားသော်လည်း အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ဝင်ပေါက်မှ တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မှုမှာ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ရွှယ်ချင်းဟော်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ

“ယုံကြည်မှု ရှိတာပေါ့။ အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ရှိနေပါသေးတယ်”