အခန်း (၁၂၅)

ရှီလိုင်ခဲ့ နတ်ဆိုးခုနစ်ဖော်သည် ဝိဉာဉ်တိုက်ပွဲကွင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ နားနေဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ယွီရှောင်ကန်းနှင့် ဖလန်ဒါတို့သည် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြိုနေကြ၏။ ယွီရှောင်ကန်းသည် ထန်စန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးစွန်းရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

“ရှောင်စန်း၊ မင်း...”

“ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ဘူး”

ထန်စန်းက လက်ကိုမြှောက်ကာ ပါးပြင်ပေါ်မှ နီရဲသော သွေးစများကို အားဖြင့် သုတ်ပစ်လိုက်သည်။

“အဲဒီ ဓားဝိုင်က...” ယွီရှောင်ကန်း၏ အသံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

“ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ”

ထန်စန်းက စကားကို ရုတ်ချည်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်လွန်းလှသဖြင့် မည်သူမျှ ပြန်မပြောရဲအောင် ရှိနေ၏။ ဤဒုတိယအကြိမ် ‘ဘာမှမဖြစ်ဘူး’ ဟု ပြောလိုက်ခြင်းမှာ ဓားဝိုင်နှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့်အကြောင်းအရာကိုမျှ လက်မခံတော့မည့် အကာအကွယ်တံတိုင်းကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်းပင်။

လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားချက်သည် သူ၏ ခရမ်းရောင်မိစ္ဆာမျက်လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခက်ခက်ခဲခဲ ကျင့်ကြံခဲ့သမျှမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပျက်စီးသွားရခြင်းပင်။

တိုက်မုပိုင်နှင့် အော်စကာတို့မှာ ထန်စန်း၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ စကားပြောရန် ပြင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ရှောင်ဝူသည်လည်း ထန်စန်း၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ကျူးကျူးချင်းမှာမူ ဤလေးလံသော လေထုဒဏ်ကို မခံရသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူမသည် သူမ၏ ခြေထောက်တွင် ချည်နှောင်ထားသော ဓားမြှောင်တိုလေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ‘ငါ့ဓားက ဘာလို့ လီကျယ်ရှန်းရဲ့ ဓားလို မစွမ်းရတာလဲ။ နောက်တစ်ခါတွေ့ရင် သူ့ကို သင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရမယ်’ ဟု တွေးနေသည်။

နင်ရုံရုံ၏ အတွေးမှာလည်း ဤနေရာတွင် မရှိပေ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကျူးကျူးချင်းထံသို့ မကြာခဏ ရောက်သွားတတ်ပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

‘ငါ... အစ်ကိုကျယ်ရှန်းဆီကို တစ်ယောက်တည်း သွားတွေ့သင့်သလား။ သူ ငါ့ကို မမုန်းတော့အောင် လုပ်ရမယ်’

ရှီလိုင်ခဲ့အဖွဲ့သည် ပထမဆုံးတိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရခဲ့သော်လည်း အခြေအနေမှာ အသက်ရှူရကျပ်လောက်အောင် လေးလံနေတော့သည်။ ယွီရှောင်ကန်းက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ ထန်စန်းကို နားလည်သည်။ ထန်စန်း၏ ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ ရှိနေသော မာန်မာနသည် ဓားဝိုင်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ယခု တိတ်ဆိတ်နေခြင်းမှာ လက်မခံနိုင်သည့် စိတ်ဒဏ်ရာ၏ ပြယုဂ်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ခြေစစ်ပွဲများမှာ ထိုနေ့မှစ၍ ၂၇ ရက်တိုင်တိုင် တည်ငြိမ်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ပြိုင်ပွဲများကြားတွင် ပါရမီရှင်များစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ထျန်းဒိုမြို့၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ပိုမိုမြင့်တက်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အသင်း ၂၈ သင်းအနက် ဗိုလ်လုပွဲတက်မည့် အသင်း ၅ သင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

မိုးရေအသင်း၊ နတ်ဘုရားလေအသင်း၊ မီးတောက်အသင်း၊ မိုးကြိုးအသင်းနှင့်... ရှီလိုင်ခဲ့ အကယ်ဒမီအသင်း တို့ပင် ဖြစ်သည်။

ပရိသတ်များကို စိတ်ဝင်စားမှု အပေးနိုင်ဆုံးမှာ ရှီလိုင်ခဲ့အဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အခြားအင်အားကြီး ၄ သင်းနှင့် တွေ့ဆုံတိုင်း တိုက်ရိုက်အရှုံးပေး ခဲ့ကြသော်လည်း ကျန်အသင်းများနှင့် တွေ့လျှင်မူ အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူပြခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ထန်းန်းသည် သူ၏ အမြွှာဝိဉာဉ်ကိုပင် ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ လျှပ်စီးများ ဝန်းရံနေသော ထိုတူကြီးဖြင့် ‘စိန်ဆင်သံချပ်ကာ’ဝိဉာဉ်ပိုင်ရှင် ဟူယန်ကျိကိုပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှီလိုင်ခဲ့အဖွဲ့မှာ အစွမ်းဖျောက်ထားပြီး တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့နှင့် ဓားဝိုင်ကို ကလဲ့စားချေရန် အချိန်စောင့်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု လူအများက ယုံကြည်နေကြသည်။

ဗိုလ်လုပွဲတက်မည့် ၅ သင်းနှင့် တိုက်ရိုက်အရည်အချင်းပြည့်မီသော တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့၊ စုစုပေါင်း ၆ သင်းသည် နောက် ၃ ရက်အကြာတွင် ဝိဉာဉ်မြို့တော်သို့ ခရီးထွက်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ အထုပ်အပိုးတွေ အရင်ပြင်ထားကြ၊ ဒီည ‘ရှန်းရှန့်’ စားသောက်ဆိုင်မှာ ဆုံကြမယ်”

ခြေစစ်ပွဲများ ပြီးဆုံးသွားသော ထိုနေ့နံနက်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် ဖုန်းရှောင်ထျန်းတို့နှင့်အတူ အရက်သောက်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း လူတိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ညဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်ရသည်။

“လီကျယ်ရှန်း” ဟော့ဝူ၏ သာယာသောအသံက နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“နင့်ခြံထဲက မက်မွန်သီး နှစ်လုံး ယူလာပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ ငါ အရမ်းကြိုက်လို့”

လီကျယ်ရှန်းက လက်ချောင်းဖြင့် နဖူးကို တို့ကာ အသိအမှတ်ပြုပြလိုက်ပြီးနောက် ဆူညံနေသော ကွင်းပြင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် ရွှယ်ချင်းဟော်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေသလို ဒူဂူယန်နှင့် ယဲ့လင်းလင်းတို့မှာလည်း အထုပ်ပြင်ရန် အိမ်ပြန်သွားကြသဖြင့် လီကျယ်ရှန်းတစ်ယောက်တည်း လွတ်လပ်နေသည်။

သူသည် ကျင်းရှီးတံတားသို့ လမ်းကြုံဝင်ကာ သကြားရုပ်လုပ်သည့် အဘိုးအိုထံမှ အကြီးဆုံး သကြားရုပ်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ယခုအခါ လီကျယ်ရှန်းမှာ ‘ဓားဝိုင်’ ဖြစ်ကြောင်း တစ်မြို့လုံး သိနေပြီဖြစ်ရာ အဘိုးအိုမှာ ပိုက်ဆံပင် မယူတော့ချေ။

“သခင်လေး ဓားဝိုင်က ငါတို့ ထျန်းဒိုမြို့အတွက် ဂုဏ်ဆောင်ပေးခဲ့တာပဲ။ ဒီအဘိုးကြီးက တခြားမတတ်နိုင်ပေမဲ့ သကြားရုပ်တစ်ရုပ်တော့ ကျွေးနိုင်ပါသေးတယ်”

လီကျယ်ရှန်းက ပြုံး၍ လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ဆယ်မီတာခန့် လှမ်းအထွက်တွင် ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို အဘိုးအို၏ မြေးလေးရှိရာ ဝါးခြင်းထဲသို့ မသိမသာ ပစ်ထည့်ပေးခဲ့သည်။

လမ်းဖြတ်ကျော်ရန် ဆိတ်ငြိမ်သော လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ သူ ချိုးဝင်လိုက်သည်။ မနေ့က ရွာထားသော မိုးကြောင့် လမ်းမှာ စိုစွတ်နေပြီး မှော်ပင်များ ပေါက်နေသည်။ သကြားရုပ်ကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်ထားရင်း သီချင်းတညည်းညည်းနှင့် လျှောက်လာစဉ် လမ်းကြား၏ အဆုံးတွင် ထွားကျိုင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

ထိုလူမှာ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်ကြမ်းဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးထုပ်ကို ငုံ့ဆောင်းထားသဖြင့် မျက်နှာကို မမြင်ရပေ။ ပါးသိုင်းမွေးစများနှင့် မာကျောသော မေးရိုးကိုသာ မြင်ရသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွား၏။ ထိုလူပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသံများအားလုံးမှာ မှော်အစွမ်းဖြင့် စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

“ခွန်အားဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပြီး ငါ့သားကို အရှက်ခွဲခဲ့တာ မင်းလား”

ထိုလူ၏ အသံမှာ အက်ရှနေပြီး တောင်ပြိုကျမည့်အလား ဖိအားများ ပါဝင်နေသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ထိုလူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသော်လည်း ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိပေ။

“အဲဒီလိုကိစ္စမျိုး... ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ဖြစ်ခွင့် မပေးဘူး”

စကားဆုံးသည်နှင့် လီကျယ်ရှန်းသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။

ရှူး---

စူးရှသော အစိမ်းရောင် အဆိပ်ငွေ့များ လီကျယ်ရှန်း၏ ညာဘက်တွင် ပျံ့နှံ့လာကာ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပိန်လှီသောအဘိုးအို တစ်ဦးပေါ်ထွက်လာသည်။

ဖြတ်---

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လီကျယ်ရှန်း၏ ဘယ်ဘက်တွင် လျှပ်စီးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ခန့်ညားသောအဘိုးအိုကလည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။