အခန်း (၁၂၆)
Vol. 13 Ch. 126
အရှိန်ဝါကြီးသော ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် လမ်းကြားထဲ၌ ရုတ်ခြည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ထွားကျိုင်းသော ထိုလူသည် သူ၏ ဦးထုပ်အောက်မှ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာကို ဖော်ထုတ်လျက် အပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်၏။
“အဆိပ်သုံ့လော်၊ မိုးကြိုးသုံ့လော်...”
သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံသည် ဆိတ်ငြိမ်သော လမ်းကြားလေးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
တုကုပေါ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်းက လူတွေကတော့ အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပါပဲလား၊ အားနည်းတဲ့သူကို နှိပ်စက်ရတာကိုပဲ သဘောကျနေကြတယ်”
ထိုလူ၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ထိုမျှလောက်သော လှုပ်ရှားမှုလေးကပင် လမ်းကြားအတွင်းရှိ အလင်းရောင်ကို ပို၍ မှောင်သွားစေကာ လေထုမှာလည်း လေးလံလာတော့သည်။ တောင်ပြိုကျမည့်အလား ဖိအားများ ကျရောက်လာရာ လီကျယ်ရှန်းမှာ ရေခဲတိုက်ထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဒူဂူဘိုပင်လျှင် မျက်နှာပျက်သွားရသည်။
ဝုန်း---
ထိုစဉ် ဘယ်ကမှန်းမသိသော မိုးကြိုးသံတစ်ချက် ဟိန်းထွက်လာသည်။ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖိအားများသည် မမြင်နိုင်သော လျှပ်စီးချက်တစ်ခုကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ယွီယွမ်ကျန့်၏ ဖြူဆွတ်နေသော ဆံပင်များမှာ လေမတိုက်ဘဲ ဝှေ့ယမ်းနေကာ လျှပ်စီးအလင်းတန်းများမှာလည်း ၎င်းကြားတွင် ကခုန်နေကြသည်။
“ဟောက်ထျန်းသုံ့လော်...”
“မင်းရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ဆိုရင် လီကျယ်ရှန်းကို အနည်းငယ်မျှတောင် ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အကယ်၍ မင်းက တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒီအဖိုးကြီးက ဟောက်ထျန်းသုံ့လော်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မြည်းစမ်းကြည့်ရမှာပေါ့”
ထန်ဟောက်၏ မျက်နှာမှာ အချိန်အတော်ကြာ တည်ငြိမ်နေပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကလေး... မင်းကို အသက်ရှူဖို့ အချိန်နည်းနည်း ထပ်ပေးလိုက်ဦးမယ်။ မင်းရဲ့ အသက်ကို ငါကိုယ်တိုင် လာယူနေဖို့တောင် မလိုပါဘူး”
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လမ်းကြားဝရှိ မှောင်ရိပ်များထဲ၌ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သက်ကြီးဝါကြီး နှစ်ဦးကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“စီနီယာ ဒူဂူနဲ့ စီနီယာ ယွီယွမ်ကျန့်... ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ဒူဂူဘိုက ပြုံးလျက် လက်ကာပြလိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် လီကျယ်ရှန်းက သူ့တစ်ဦးတည်းကိုသာ အကူအညီတောင်းခဲ့လျှင် သူသည် ထန်ဟောက်ကို ရင်ဆိုင်ရဲမည်မဟုတ်ဘဲ လီကျယ်ရှန်းကို ဆွဲ၍ ထွက်ပြေးမိပေလိမ့်မည်။
ယွီယွမ်ကျန့်၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ
“ကျယ်ရှန်း... မင်းက တကယ်ကို လည်တာပဲ။ အဆိပ်အဘိုးကြီးနဲ့ ငါ့ကို မသိမသာ အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လိုက်ခိုင်းဖို့ ဘယ်လိုတွေးလိုက်တာလဲ”
လီကျယ်ရှန်းက မချိပြုံးဖြင့် “အကြိမ်ကြိမ် အလစ်အငိုက် အတိုက်ခံရပြီးနောက်မှာ သင်ခန်းစာ ယူတတ်ရတာပေါ့” ဟု ပြောကာ လက်အုပ်ချီလျက် ထပ်လောင်းပြောသည်။
“ဒီခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးအတွက်လည်း စီနီယာတို့ နှစ်ယောက်ကိုပဲ အားကိုးရပါတော့မယ်”
ဝိဉာဉ်နန်းတော်၏ ‘ရွှေရောင်မျိုးဆက်’ ကြောင့် သူ၏ အသင်းဝင်များ ဒဏ်ရာရခဲ့သည့်အတွက် လီကျယ်ရှန်းက ထိုအကြွေးကို နှစ်ဆပြန်ဆပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သို့သော် ဝိဉာဉ်မြို့တော်သို့ သွားခြင်းမှာ နဂါးတွင်းထဲသို့ ဆင်းခြင်းနှင့် မခြားနားပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ‘ရေခဲမီး နတ်ဘုရားနှင်းရည်’ နှင့် ‘မိုးကြိုးဗဟိုချက် ဝိုင်ရည်’ တို့ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးအပ်ကာ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်နှစ်ဦးကို အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းက တကယ်ကို ယဉ်ကျေးတာပဲ ညီငယ်လေး ကျယ်ရှန်း”
သက်ကြီးဝါကြီး နှစ်ဦးမှာ ရယ်မောရင်း အဆိပ်ငွေ့နှင့် လျှပ်စီးများအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ သူတို့ အနီးအနားတွင်သာ ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်း လီကျယ်ရှန်း သိသည်။ သူသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် သကြားရုပ်ကို စားရင်း သူ၏ ခြံဝင်းလေးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့တော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှီလိုင်ခဲ့အဖွဲ့ တည်းခိုရာ ဟိုတယ်၌ ရှောင်ဝူသည် သွေးစွန်းနေသော ပုဝါကို လျှော်ဖွပ်နေသည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တရားမှတ်နေသော ထန်စန်းကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်လျက် “အစ်ကိုစန်း...” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
ထန်စန်းက မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီမြန်းကာ အားအင်ချည့်နဲ့နေ၏။
“ဘာလဲ ရှောင်ဝူ”
ရှောင်ဝူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့... ဓားဝိုင်နဲ့ ထပ်ပြီး ရန်မဖြစ်ကြရင် မကောင်းဘူးလား။ အစ်ကိုစန်း... သူက လူဆိုးတစ်ယောက်မဟုတ်ေလာက်ပါဘူး”
ထိုစကားကြောင့် လေထုမှာ ခဲသွားသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထန်စန်း၏ တည်ငြိမ်လှသော အကြည့်ကြောင့် ရှောင်ဝူ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။ ထန်စန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ အသံကို ထိန်း၍ ပြောလိုက်သည်။
“ရှောင်ဝူ... ငါ နင့်စကားကို အမြဲတမ်း နားထောင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုကတော့ မတူဘူး။ ဓားဝိုင်က ငါ့ရဲ့ ခရမ်းရောင်မိစ္ဆာမျက်လုံး ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်၊ ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အကုန် အလဟဿ ဖြစ်သွားပြီ။ သူနဲ့ ငါ့ကြားက ရန်ငြိုးကတော့ ဘယ်လိုမှ ဖြေဖျောက်လို့ မရတော့ဘူး”
ရှောင်ဝူသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားကာ တုန်ရင်နေသော အသံဖြင့် “အစ်ကိုစန်း... ငါ... ဝိဉာဉ်မြို့တော်ကို မလိုက်သွားရင် မရဘူးလား” ဟု ထပ်မေးလိုက်သည်။
ထန်စန်းမှာမူ ဓားဝိုင်၏ ဓားချက်ကို မည်သို့ပြန်တိုက်ရမည်ကိုသာ အာရုံရောက်နေသဖြင့် ရှောင်ဝူ၏ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော လေသံကို သတိမပြုမိဘဲ ဒေါသအနည်းငယ် ထွက်သွားသည်။
“ဒီကိစ္စကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောနဲ့တော့”
ရှောင်ဝူသည် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာစဉ် ကျူးကျူးချင်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ကျူးကျူးချင်းက ရှောင်ဝူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ “နင် လီကျယ်ရှန်းကို ရန်ငြိုးမထားသရွေ့ ငါက နင့်ရဲ့ ညီမကောင်းတစ်ယောက် အမြဲဖြစ်နေမှာပါ” ဟု နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျူးကျူးချင်းက မေးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့... နင်ရုံရုံကော ဘယ်မှာလဲ”
နေအိမ်ခြံဝင်းအတွင်း၌ လီကျယ်ရှန်းသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ မှည့်ဝင်းနေသော မက်မွန်သီးအချို့ကို ဆွတ်ခူးနေသည်။
“နည်းနည်းလောက်ပဲ မြည်းကြည့်ဦးမယ်၊ ချန်ရန်ရွှယ်အတွက်လည်း ချန်ထားပေးရဦးမယ်” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေ၏။
ဒေါက် ဒေါက်---
ခြံဝင်းတံခါးမှ ခပ်တိုးတိုး ခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားသဏ္ဌာန် မျက်ခုံးအစုံမှာ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။ တံခါးပြင်ပရှိ အရှိန်အဝါမှာ သူနှင့် သိပ်မရင်းနှီးသော်လည်း ဒူဂူဘိုနှင့် ယွီယွမ်ကျန့်တို့၏ အကာအကွယ်ကို ဖြတ်ကျော်လာနိုင်သည်ဆိုကတည်းက အန္တရာယ်မရှိနိုင်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။
သူသည် မက်မွန်သီးများကို ကျောက်စားပွဲပေါ် တင်ထားခဲ့ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ကျွီ---
တံခါးပွင့်သွားသောအခါ နုပျိုလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ အဝတ်အနားသတ်ကို အမှတ်မဲ့ ဆွဲညှစ်နေကာ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း မတင်မကျဖြစ်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
လီကျယ်ရှန်းမှာ ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဘာကိုမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ ထိုမိန်းကလေး၏ ပုခုံးပေါ်မှတစ်ဆင့် အနောက်ဘက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ရင်ထဲတွင် စကားလုံးများစွာ ပြင်ဆင်လာခဲ့သော နင်ရုံရုံမှာ နေရာတွင်တင် ဆတ်ခနဲ အေးခဲသွားပြီး ဦးနှောက်မှာ ဗလာဖြစ်သွားရသည်။
သူမက နှုတ်ခမ်းလေး ဟကာ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လီကျယ်ရှန်း၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အမေးစကားကို ကြားလိုက်ရသည်။
“အစ်မကျူးချင်းရော ဘယ်မှာလဲ”