အခန်း (၁၂၇)
Vol. 13 Ch. 127
“အစ်မကျူးချင်း...”
လီကျယ်ရှန်းသည် ကျူးကျူးချင်းကို မမြင်ရသဖြင့် နင်ရုံရုံကို ဇဝေဇဝါမျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ နင်ရုံရုံက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို သွားဖြူဖြူလေးများဖြင့် ဖိကိုက်ထားပြီး တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
“ကျူးချင်း မပါဘူး၊ ငါတစ်ယောက်တည်း လာတာ”
“အင်း”
လီကျယ်ရှန်းက ထိုမျှသာ တုံ့ပြန်သည်။ သူသည် ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်နေဆဲပင်။ နင်ရုံရုံကို အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ရန် အစီအစဉ် လုံးဝမရှိချေ။ နင်ရုံရုံက သူမ၏ လှပသော မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်ကာ
“ကျယ်ရှန်း... အစ်ကိုကျယ်ရှန်း၊ ငါ့ကို အထဲဝင်ထိုင်ဖို့ ဖိတ်ဦးမှာလား”
“ပြောစရာရှိရင် ဒီမှာပဲ ပြောပါ”
လီကျယ်ရှန်း၏ လေသံမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။ ယခုတစ်ခေါက် နင်ရုံရုံ တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့ခြင်းမှာ ထျန်းဒိုညဈေးတုန်းက တွေ့ဆုံမှုနှင့် ဆင်တူသော်လည်း လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင်ပင် မရှိတော့ချေ။ လူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ဆက်ဆံနေသကဲ့သို့ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သော အမူအရာသာ ဖြစ်သည်။
နင်ရုံရုံသည် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိပြီး မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်လာသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ဤကဲ့သို့သော သာမန်ကာလျှံကာ ဆက်ဆံမှုမှာ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းခံရခြင်းထက်ပင် ပို၍ နာကျင်ရသည်။
‘ဘာလို့လဲ။ ငါက နင့်ရဲ့ ကျောပြင်ကို အမြဲတမ်း သတိရနေခဲ့တာလေ လီကျယ်ရှန်း။ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်ရတာလဲ။ ဟန်ဆောင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။’
“အစ်ကိုကျယ်ရှန်း... ငါသိပါတယ်၊ နင်ငါ့ကို အငြိုးထားနေတုန်းပဲဆိုတာ။ အဲဒီတုန်းက နင့်ကို ထားခဲ့လို့...”
နင်ရုံရုံက ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ဝမ်းနည်းရိပ်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြန်မော့ကြည့်လိုက်ရာတွင် ထိုဝမ်းနည်းမှုထဲ၌ ဂုဏ်ယူရိပ်အချို့ ရောယှက်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကျယ်ရှန်း... နင့်ရဲ့ ပါရမီတွေ ပြန်ရလာတာ၊ အခုလို အစွမ်းထက်လာတာကို မြင်ရလို့ ရုံရုံ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာပါတယ်။”
လီကျယ်ရှန်းက တံခါးဘောင်ကို မှီလျက် လက်ပိုက်ကြည့်နေသည်။ စကားဆုံးသောအခါ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး “ပြောလို့ ပြီးပြီလား။ အေး... သိပြီ” ဟု ဆိုကာ တံခါးကို ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
“နေဦးလေ” နင်ရုံရုံက တံခါးကို လှမ်းဆွဲထားသည်။
“ဘာကျန်သေးလဲ”
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ မက်မွန်သီး ဆွတ်ရန် ကျန်သေးသလို အရက်သောက်ရန်လည်း ချိန်းထားသေးသည်။ နောက်ကျလျှင် ထို ‘ငနဲ’ တွေက သူ့ကို အတင်းတိုက်ကြပေလိမ့်မည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်မရှည်သော မျက်နှာပေးကြောင့် နင်ရုံရုံမှာ ဝမ်းနည်းရုံသာမက ဒေါသပါ ထွက်လာရသည်။
ဂိုဏ်းထဲတွင်ဖြစ်စေ၊ ရှီလိုင်ခဲ့မှာဖြစ်စေ သူမကို အလိုမလိုက်သူ မည်သူရှိသနည်း။ သူမက ဤမျှအထိ နှိမ့်ချပြီး လာပြောနေသည်ကို သူက ဘာထပ်လိုချင်သေးသနည်း။
“ငါ...”
စကားမစရသေးခင်မှာပင် အေးစက်နေသော လီကျယ်ရှန်းမှာ ရုတ်တရက် ပျာယာခတ်သွားသည်ကို နင်ရုံရုံ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ရင်ထဲ၌ ဝမ်းသာသွားသည်။
‘ငါသိသားပဲ၊ အစ်ကိုကျယ်ရှန်း ဟန်ဆောင်နေတာပဲ’
ထိုစဉ် လီကျယ်ရှန်းက “အိုက်ယား” ဟု အော်ကာ ခြံထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။ နင်ရုံရုံမှာ ကြောင်သွားသော်လည်း တံခါးကို အသာတွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူမ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ခေါင်းပင် မူးသွားရသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ မက်မွန်သီးများကို လာထိုးဆိတ်နေသော ငှက်အချို့ကို လက်ခါ၍ မောင်းထုတ်နေခြင်းပင်။
“သွား သွားစမ်း”
လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ငှက်အချို့အပေါ်၌ ထားရှိခြင်းက သူမအပေါ် ထားရှိခြင်းထက်ပင် ပို၍ နက်ရှိုင်းနေတော့သည်။
ငှက်များကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ခြံထဲ၌ ရပ်နေသော နင်ရုံရုံကို မြင်ရသောအခါ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ခုံးများမှာ ပို၍ပင် တွန့်ချိုးသွားသည်။
“နင် ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ”
“ငါ...” နင်ရုံရုံမှာ စကားပင် ဆက်မရတော့ချေ။
လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကဆိုလျှင် သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ စိတ်ကောက်မှုကို ပြသမိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသော လီကျယ်ရှန်းရှေ့တွင် သူမ၏ အငြိုးအတေးများကို ပြန်မြိုသိပ်လိုက်ရသည်။
“အစ်ကိုကျယ်ရှန်း... နင့်ရဲ့ နေအိမ်လေးက တကယ့်ကို ထူးခြားပြီး လှပတာပဲနော်”
လီကျယ်ရှန်းက ဘာမှ ပြန်မပြောချေ။ သူသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီထိုင်နေသည်။ နင်ရုံရုံမှာ နေရာတွင်ပင် အူကြောင်ကြောင်နှင့် ရပ်နေရသည်။ သူက သူမကို ထိုင်ရန်လည်း မဖိတ်၊ ရေလည်း မတိုက်ပေ။ သူမ၏ အကြည့်မှာ စားပွဲပေါ်ရှိ မက်မွန်သီးများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ အဖိုးတန်ပစ္စည်း မဟုတ်သဖြင့် မတင်မကျဖြစ်မှုကို လျှော့ချရန် တစ်လုံးယူရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများ မက်မွန်သီးကို မထိရသေးခင်မှာပင် လေပြေတစ်ချက် ဝေ့သွားသည်။ မက်မွန်သီးများသည် လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ထဲသို့ လေထဲမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
“အစ်ကိုကျယ်ရှန်း... နင်...”
နင်ရုံရုံ၏ အတင်းဟန်ဆောင်ပြုံးထားသော မျက်နှာမှာ လုံးဝ ပြိုပျက်သွားသည်။ လီကျယ်ရှန်းက မက်မွန်သီးများကို အိတ်ထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ ထည့်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ အခြားအစုပုံလေးကို ညွှန်ပြကာ “စားချင်ရင် ဟိုဘက်ကဟာတွေစား” ဟု ဆိုသည်။
နင်ရုံရုံသည် အလျှော့မပေးလိုသော စိတ်ဖြင့် မက်မွန်သီးတစ်လုံးကို ယူကာ အားရပါးရ ကိုက်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် စူးရှသော အချဉ်ဓာတ်က လျှာပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပင် တုန်တက်သွားရသည်။ လီကျယ်ရှန်းနှင့် ပြန်ဆုံပြီးကတည်းက စုပြုံလာခဲ့သမျှသော ဝမ်းနည်းမှုများမှာ ထိုအချဉ်ဓာတ်နှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
“လီကျယ်ရှန်း” နင်ရုံရုံ၏ အသံတွင် ငိုသံပါနေသည်။
“နင်... နင် အရမ်းလွန်တယ်”
“နင်က အတင်းစားတာပဲလေ”
လီကျယ်ရှန်းက အေးဆေးပင်။
“ငါ ပြောနေတာ အဲဒီအကြောင်း မဟုတ်ဘူး”
နင်ရုံရုံက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ထားသည်။
“ငါ ဒီနေ့လာတာ နင့်ကို အမှန်တကယ် တောင်းပန်ဖို့ လာတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ငါ... ငါ မလုပ်သင့်ခဲ့ဘူး...”
“တော်တော့” လီကျယ်ရှန်းက စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။ သူ နင်ရုံရုံနှင့် အချိန်ဖြုန်းရန် ဆန္ဒမရှိတော့ချေ။
“နင်ရုံရုံ...”
နှစ်နှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် လီကျယ်ရှန်းက သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နင်ရုံရုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ သို့သော် လီကျယ်ရှန်း၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားလုံးများမှာ သူမ၏ နှလုံးသားကို တစ်လက်မချင်း အေးခဲသွားစေသည်။
“ငါ ဒီစကားတွေကို ဂိုဏ်းချုပ်နင်ဖုန်းကျစ်ကို ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီနေ့ နင့်ကို ပြောတာက ဒုတိယအကြိမ်နဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။ အဲဒီတုန်းက နင့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုက နားလည်ပေးလို့ ရတယ်၊ တောင်းပန်နေဖို့ မလိုဘူး။”
လီကျယ်ရှန်းက ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့... ငါ့ဘက်ကကြည့်ရင် နင်နဲ့ ပတ်သက်ဖို့ ဘာအကြောင်းမှ မရှိတော့ဘူး။ နင်က အထက်တန်းလွှာက မင်းသမီးလေးပဲ၊ လီကျယ်ရှန်းဆိုတဲ့ လူ မရှိလည်း နင် မလိုဘူး။ ငါ့မှာလည်း သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ နင့်ကို ထပ်မတိုးချင်တော့ဘူး။ အဲဒါကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ပြောခဲ့တဲ့ စကားအတိုင်းပဲ... တစ်ယောက်လမ်း တစ်ယောက်သွားပြီး အဆင်ပြေကြပါစေ။”
နင်ရုံရုံသည် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ခြံထဲမှ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ လီကျယ်ရှန်းက လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ဟော့ဝူအတွက် ချန်ထားသော မက်မွန်သီးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးပိတ်ကာ သီချင်းတညည်းညည်းနှင့် သူငယ်ချင်းများရှိရာသို့ ခပ်သွက်သွက် လှမ်းလာခဲ့တော့သည်။ တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းသော ညပင် ဖြစ်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှောင်ဝူ၏ စိတ်အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးကျူးချင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “ရှောင်ဝူ... နင် အိမ်မှာပဲ လိမ္မာသလို နေခဲ့ဦးနော်၊ ငါ ခဏအပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်” ဟု ဆိုသည်။
ရှောင်ဝူက မျက်တောင်လေး ခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သွားမလို့လဲ။ ငါလည်း လိုက်လို့ရမလား”