အခန်း (၁၂၉)

ထန်စန်းနှင့် တိုင်မုပိုင်တို့ ဦးဆောင်သော ရှိလိုင်ခဲ့အဖွဲ့ဝင် ခြောက်ဦးသည် ရှန်းရှန့် စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ဆိုင်၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော အပြင်အဆင်ကြောင့် သူတို့အားလုံး မှင်တက်သွားရ၏။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသော တိုက်မုပိုင်ပင်လျှင် မသိမသာ ခေါင်းညိတ်၍ အသိအမှတ်ပြုလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ယွီရှောင်ကန်း၏ ‘ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြည်းစမ်းမှ ချိုသာမှုကို သိမည်’ ဆိုသော သွန်သင်မှုအောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဇိမ်ခံစားသောက်ဆိုင်မျိုးသို့ မရောက်ဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

“ဟင်း...” အော်စကာက မနာလိုစွာဖြင့် ရေရွတ်သည်။

“ဓားဝိုင်က ဒီကို ခဏခဏလာပြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပျော်ပါးတတ်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ သူ တကယ်ပဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေနိုင်တာပဲ”

ထန်စန်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် “ဒါက စိတ်ဓာတ်ကို ပျက်စီးစေတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

နင်ရုံရုံမှာမူ ရှောင်ဝူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိ၏။ သူမ မရှိတော့သည့်နောက် လီကျယ်ရှန်း၏ ဘဝမှာ ဤမျှအထိ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် မတင်မကျ ဖြစ်လာရသည်။ ရှောင်ဝူသည် နင်ရုံရုံ၏ ထူးခြားသောအမူအရာကို သတိထားမိသော်လည်း ဘာမှမမေးဘဲ နေလိုက်သည်။

ရှီလိုင်ခဲ့အဖွဲ့သည် ထျန်းဒိုမြို့တွင် နာမည်ကြီးသော်လည်း လူအများက သူတို့ကို ရှောင်ဖယ်နေကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် လူချစ်လူခင်များသော ဓားဝိုင်နှင့် ရန်ဘက်ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။

ဆိုင်အကူလေးမှာ သူတို့ကို မြင်သော်လည်း မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ “မသွားဘူးဗျာ၊ သူတို့က သခင်လေး ဓားဝိုင်နဲ့ ရန်ဖြစ်ထားတဲ့သူတွေ၊ သူတို့ရဲ့ ဟင်းပွဲထဲကို တံတွေးမထွေးမိအောင် မနည်းထိန်းနေရတာ၊ ကျွန်တော် ဧည့်မခံချင်ဘူး” ဟု ဆိုသဖြင့် ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူကိုယ်တိုင် ထွက်၍ ဧည့်ခံလိုက်ရသည်။

တိုက်မုပိုင်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် စားပွဲကို ခေါက်ကာ “ဆိုင်ကြီးက ဒီလောက်ကြီးတာ ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား” ဟု အော်ဟစ်ကာ ဟင်းပွဲအချို့ကိုလာချရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ရှန်းရှန်းက ဒုတိယထပ်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း “ဓားဝိုင် အပေါ်မှာ ရှိနေပုံပဲ” ဟု ဆိုရာ၊ ထန်စန်းက “ဒီမှာပဲ စောင့်မယ်” ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နင်ရုံရုံ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်းကို ဒဏ်ရာရစေချင်စိတ် မရှိသော်လည်း၊ အကယ်၍ သူသာ အခြေအနေပျက်သွားလျှင် သူမနှင့် ပြန်လည် နီးစပ်ဖို့ ပိုလွယ်ကူသွားမလားဆိုသည့် လွဲမှားသော မျှော်လင့်ချက်လေး တစ်ခုကလည်း ရင်ထဲတွင် ရှိနေမိသည်။

“ငါ အပေါ့သွားလိုက်ဦးမယ်”

လီကျယ်ရှန်း၏ ချောမောသော မျက်နှာမှာ အရက်ရှိန်ကြောင့် နီမြန်းနေသည်။ သူသည် ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် ထရပ်လိုက်၏။

“ဟေ့၊ အစ်ကိုကျယ်ရှန်း၊ အန်ဖို့ ထွက်သွားတာလား”

ဖုန်းရှောင်ထျန်းက လှမ်းနောက်သည်။

လီကျယ်ရှန်းက “ငါပြန်လာရင် မင်းတို့ တစ်ယောက်မှ သတိမလွတ်မချင်း မပြန်စေရဘူး” ဟု ကြုံးဝါးကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ အခန်းပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် ထန်စန်းတို့၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ လှေကားထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ တိုက်မုပိုင်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။

“ဓားဝိုင်”

လီကျယ်ရှန်းက လှည့်ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြန်လှည့်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့ အဖက်မလုပ်ခြင်းက တိုက်မုပိုင်ကို ဒေါသထွက်စေသည်။ ထိုစဉ် ထန်စန်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဓားဝိုင်... တွေ့ရတာ ကံကြမ္မာပဲ၊ ငါတို့ စားပွဲမှာ အရက်တစ်ခွက်လောက် လာမသောက်ချင်ဘူးလား”

“စကားမစပ်ရင် တစ်ခွန်းတောင် များတယ်၊ အရက်မတည့်ရင် တစ်ငုံတောင် ပိုတယ်”

လီကျယ်ရှန်းက လေတက်ထုတ်ရင်း လက်ခါပြလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ငါ စိတ်ကောင်းဝင်နေတယ်၊ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်တာ ကောင်းလိမ့်မယ်”

တိုက်မုပိုင်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။ ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုံရုံတို့ တားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထန်ဆန်းက ‌ငွေပြာမြက်များဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို နေရာတွင်ပင် ချုပ်နှောင်ထားလိုက်သည်။

တိုက်မုပိုင်က အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဓားဝိုင်... ကျူးကျူးချင်း မင်းနဲ့အတူ ရှိနေတာ ငါသိတယ်။ အကယ်၍ မင်းက ငါ့ကို အခု အလေးမထားဘူးဆိုရင်၊ ငါက ရှီလိုင်ခဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ သူမကို အဖွဲ့ထဲက ထုတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်”

ဤစကားမှာ ခြိမ်းခြောက်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း လီကျယ်ရှန်းအတွက်မူ အလွန်ပင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော စကား ဖြစ်နေသည်။

“ဟက်...”

လီကျယ်ရှန်း၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ထန်စန်းတို့ စားပွဲဘေးရှိ ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ။

“မင်းတို့ ဒီနေ့ ပြဿနာလာရှာတာပေါ့လေ”

တိုင်မုပိုင်က လီကျယ်ရှန်း၏ ပုခုံးကို လှမ်းပုတ်ကာ ဟန်ဆောင်ပြုံးလိုက်ရင်း

“အဲဒီလို မပြောပါနဲ့...”

စကားမဆုံးခင်မှာပင် လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် တိုက်မုပိုင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို သံညှပ်ကြီးပမာ ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ညာဘက်လက်ဖြင့် ဝါးတူတစ်စုံကို လျှပ်စီးပမာ ဆွဲယူလိုက်ပြီး

ရွှပ်---

ထိုဝါးတူသည် တိုက်မုပိုင်၏ လက်ဖဝါးကို ထိုးဖောက်သွားကာ စားပွဲသားထဲသို့ပါ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။ သွေးနီရောင်များမှာ စားပွဲအစွန်းမှတစ်ဆင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ အရက်မူးနေသော လီကျယ်ရှန်းက ဤမျှအထိ ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

တိုက်မုပိုင်၏ အသံကုန် အော်ဟစ်သံကြီးက ဆိတ်ငြိမ်နေသော စားသောက်ဆိုင်အတွင်း ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။