မင်းကောင်းမင်းမြတ်၏အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ဝံ့ပါ

နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားဆုံးသည်နှင့် ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာမှ အကြီးအကဲလီက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဉာဏ်အမြော်အမြင်ကြီးမားလှပါတယ်။"

"မလိုပါဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲလီ "..." ဘာကို မလိုတာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သူကြီးလော့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုလူကြီး ငိုတော့မလိုဖြစ်သွားမှ ကျေနပ်ပြီး အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ (သူငိုတော့မယ်ဆိုတာ နင် ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲဟယ်။)

"အရှင်မင်းကြီးက မင်းအတွက် လက်စားချေပေးနေတာ။"

ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ဟုကော်ကုန်းက ဖေ့ယင်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သိတတ်သင့်တယ်။"

ဖေ့ယင်သည် မြင့်မားသော တံခါးခုံကို ကြည့်နေပြီး ဘာမှပြန်မပြောပေ။ ဟုကော်ကုန်းလည်း သူ့ညီ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာ မသိနိုင်ပေ။

"ခဏနေရင် နားထောင်လို့မကောင်းတဲ့ စကားတွေ ကြားရလိမ့်မယ်။"

ဟုကော်ကုန်းက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မှာကြားခဲ့သော်လည်း စိတ်မချနိုင်သဖြင့် ဖေ့ယင်ကို ထပ်မံသတိပေးလိုက်ပြန်သည်။

"ဘာမှမကြားရသလို ဟန်ဆောင်လိုက်။ ဒီအချိန်မှာ အရှင်မင်းကြီးကို ဒုက္ခမပေးနဲ့။"

ဖေ့ယင်က တံခါးခုံကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

"မင်း ငါ့ကို တစ်ခွန်းလောက်တော့ ပြန်ပြောပါဦး။"

ဟုကော်ကုန်း စိတ်ပူစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..."

ဖေ့ယင်က "အင်း" ဟု တစ်လုံးတည်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း ......... တကယ် တစ်ခွန်းတည်း ပြန်ပြောတာပဲ။

"အရှင်မင်းကြီး။"

တံခါးစောင့်အရာရှိက ခန်းမထဲသို့ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုကော်ကုန်း ဖေ့ယိနဲ့ သူ့ညီ ဖေ့ယင် ရောက်ပါပြီ။"

"ဝင်ခဲ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အသံ ခန်းမထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နှစ်ယောက်လုံး ဝင်လို့ရပါပြီ။"

တံခါးစောင့်အရာရှိက ဖေ့ညီအစ်ကိုကို ပြောလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်းက ရှေ့၊ ဖေ့ယင်က နောက်မှလိုက်ပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ အားလုံးက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေကြသည်။ ဟုကော်ကုန်းဟောင်း ခန်းမအပြင်ဘက် တိုင်ကို ခေါင်းနဲ့ဆောင့်ပြီး သေဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ဖေ့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ယုံနင်နန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက်လာတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဖေ့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဒူးထောက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

"ထကြ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း မတ်တတ်ရပ်ပြီးမှ ဖေ့ယင်က ထရပ်လိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က "ဟု..."

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စကားတစ်လုံးပဲ ပြောရသေးတယ်၊ နဉ်ရှောင်ယောင်းက လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား စကားမပြောနဲ့။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ဆွံ့အသွားပြီး ချောင်းဆိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဟော... ရောဂါပြန်ထလာပြီလား။ မြန်မြန်... အမတ်ချုပ်ကြီးကို ပြန်ပို့လိုက်ကြ။ သမားတော်ပြပြီး ဆေးသောက်ခိုင်းလိုက်။"

ဒီလူကြီး ထွက်သွားရင် ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးရတာ လွယ်ကူသွားမှာပေါ့။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ချောင်းဆိုးတာကို အောင့်ထားလိုက်သည်။ အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အဆင်ပြေပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဂရုစိုက်တယ် ဟုတ်လား။ နင့်ညီမကို ဂရုစိုက်လိုက်! နဉ်ရှောင်ယောင်း နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စိတ်ပျက်နေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးဘက်တော်သား တစ်ဦး ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဖေ့ယင်က တရားရုံးတော်အကြီးအကဲ ရာထူးနဲ့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်ပါတယ်။"

ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဟုကော်ကုန်းကို ဝေဖန်တိုက်ခိုက်မည့် စကားလုံးများကို သုံးခွင့်မရတော့ပေမယ့် ဖေ့ယင်ဆိုတဲ့ မိန်းမစိုးတစ်ယောက် တရားရုံးတော်အကြီးအကဲ ဖြစ်လာမှာကိုတော့ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"သူ မသင့်တော်ရင် မင်းက သင့်တော်လို့လား။"

"ကျွန်တော်မျိုး အရည်အချင်းမရှိပါဘူး။"

ထိုအမတ် အလျင်အမြန် ငြင်းလိုက်သည်။

"အရည်အချင်းမရှိရင် ဒီမှာ ဘာလာရပ်လုပ်နေတာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါပေးတဲ့ ငွေကိုယူပြီး... ဟိုဟာ ဘာခေါ်လဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"လစာ။"

"အေး ဟုတ်တယ်၊ လစာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ထိုအမတ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါပေးတဲ့ လစာကိုယူပြီး အရည်အချင်းမရှိဘူးလို့ လာပြောနေတာလား။"

ထိုအမတ် ပြောစရာစကား မရှိတော့ပေ။ ဒါက နှိမ့်ချစကားလေ။ အရှင်မင်းကြီးက နှိမ့်ချစကားကို နားမလည်ဘူးလား။

"အမတ်မင်းကျိုးက သိုင်းပညာရှင် မဟုတ်ပါဘူး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အမတ်မင်းကျိုးဘက်မှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူက ဘာဝင်ပြောနေတာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။

"အမတ်မင်းကျိုးက နန်းတွင်းအရာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ နန်းတွင်းရေးရာတွေကို အကြံပြုတာလေ။ သူ ဘာမှားလို့လဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြန်မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အင်္ကျီလက်မောင်း ပင့်တင်လိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ရင်တုန်သွားသည်။ ဒီကောင်မလေး ပြောလို့မရရင် လက်ပါတော့မယ်။

"အဟမ်း..."

လိုကျစ်ကွေ့ ပါးစပ်အုပ်ပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲလီက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်မောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အမူအရာတောင့်တင်းသွားပြီး လက်မောင်းကို ပြန်ချလိုက်သည်။

အရှင်မင်းကြီး လက်မောင်းပြန်ချလိုက်သည်ကို မြင်မှ ခန်းမထဲရှိ အမတ်မင်းများ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ ညီလာခံတက်တိုင်း လက်ပါနေရင် ဘယ်သူခံနိုင်မှာလဲ။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က "အရှင်မင်းကြီး၊ အမတ်မင်းကျိုးကို စကားဆုံးအောင် ပြောခွင့်ပေးလိုက်ပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "သူ စကားမဆုံးသေးဘူးလား။ တခြားနယ်ပယ်ကအကြောင်းကို နားမလည်ရင် ဝင်မပြောနဲ့လေ။ သူခိုးတစ်ယောက်တောင် မဖမ်းနိုင်တဲ့လူက မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးကိစ္စကို ဘာလာစိုးရိမ်နေတာလဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးလည်း သိုင်းပညာရှင် မဟုတ်ပါဘူး။"

"ဒါကြောင့် ခင်ဗျားလည်း စိတ်ပူမနေနဲ့လေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ပြောစရာစကား မရှိတော့ပေ။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖေ့ယင်က မိန်းမစိုးတစ်ယောက်ပဲလေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာပြန်သည်။ ဒီလူနဲ့ ကောင်းကောင်းပြောလို့ ရမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။

ဟုကော်ကုန်းလည်း ဒေါသထွက်လာသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ထိုင်နေသော ထိုင်ခုံကို ကန်ချပစ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။

"ဟား..."

ထိုအချိန်တွင် ဖေ့ယင် ရယ်မောလိုက်သည်။ ရယ်သံက အေးစက်ပြီး လှောင်ပြောင်သံ ပါနေသည်။

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ!"

အမတ်ချုပ်ကြီးဘက်တော်သား တစ်ယောက်က ဖေ့ယင်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမထဲမှာ ရိုင်းစိုင်းရဲတယ်ပေါ့။"

ဖေ့ယင်က ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးတောင် ကျွန်တော် ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ မပြောဘူး။ အမတ်မင်းက ဘာကိစ္စ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။ ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမကို အမတ်မင်းအိမ်လို့ ထင်နေတာလား။"

ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမကို ကိုယ့်အိမ်လို့ထင်တယ် ဟုတ်လား။ ဒါ ပုန်ကန်ချင်နေတာလား။

အမတ်ချုပ်ကြီးဘက်တော်သားသည် ဖေ့ယင်၏စကားကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဒူးထောက်ပြီး သစ္စာရှိကြောင်း ပြသချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က "ဖေ့ယင်၊ လျှောက်မပြောနဲ့။"

ဖေ့ယင်က အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးရိပ်သန်းနေသည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး စောစောက ကျွန်တော့်ကို မိန်းမစိုးလို့ ခေါ်လိုက်တာလား။"

"မင်း မဟုတ်လို့လား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက မိန်းကလေးတစ်ယောက်လောက် ပို့ပေးပါလား။"

ဖေ့ယင်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဲဒီမိန်းကလေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြမလဲဆိုတာ အမတ်ချုပ်ကြီး ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်။"

ဖေ့ယင်၏စကားကြောင့် ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။ ဟုကော်ကုန်းရဲ့ သားတစ်ယောက်က ဒီလောက်တောင် အောက်တန်းကျပြီး ရိုင်းစိုင်းရသလား။

အမတ်ချုပ်ကြီးဘက်တော်သား ၁၀ ယောက်လောက် ထွက်လာပြီး ဖေ့ယင်ကို ဝိုင်းဆဲကြသည်။

"ဪ၊ မေ့လို့..."

ဖေ့ယင်က ဘေးလူတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဟုကော်ကုန်းရဲ့ သားလေ။ သာမန်မိန်းကလေးတွေကို မျက်လုံးထဲ မထည့်ဘူး။ အမတ်ချုပ်ကြီးက ရှဲ့မိသားစု သခင်မလေးတစ်ယောက်လောက် ပို့ပေးပါလား။ ဟားဟားဟား..."

စကားပြောရင်း ဖေ့ယင် ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။

"ကျွန်တော် မေ့သွားပြန်ပြီ။ ရှဲ့မိသားစု သခင်မလေးတွေက ညီအစ်မချင်းတောင် ဒုက္ခပေးရဲတဲ့ မိန်းမတွေလေ။ အဲဒီလို မိန်းမလှလေးတွေရဲ့ကျေးဇူးကိုတော့ ကျွန်တော် မခံယူရဲပါဘူး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ လက်သီးဆုပ်လိုက်ရာ လက်မှ သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်။

"ကောင်စုတ်! ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ!"

အမတ်ချုပ်ကြီးဘက်တော်သားများ ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ဖေ့ယင် မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရာသီဥတု ပြောင်းသွားသလို အေးစက်သွားသည်။

"အမတ်မင်းတို့ဆီမှာ အမတ်ချုပ်ကြီး ဆဲတာကျတော့ ခွင့်လွှတ်ပြီး ကျွန်တော်က စကားတစ်ခွန်း ပြောတာနဲ့ လက်မခံနိုင်ဘူးလား။"

အမတ်တစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက ဘယ်တုန်းက ဆဲလို့လဲ။"

"ခင်ဗျား..."

ဖေ့ယင်က ထိုအမတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမစိုး။"

ထိုအမတ် "..."

ငါ ဆက်ပြီး ဒေါသထွက်သင့်လား။ ဒါပေမဲ့ ဆက်ပြီး ဒေါသထွက်ရင် အမတ်ချုပ်ကြီးကို ရိုက်ခတ်သွားလိမ့်မယ်။ မိန်းမစိုးဆိုတာ ဆဲဆိုတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မင်းက ဘာကိစ္စ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။

"ဖေ့ယင်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ဒေါသကို မြိုသိပ်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး။"

ဖေ့ယင်က လှည့်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော် နာခံပါ့မယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နဂါးပလ္လင် လက်တန်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

"အခုကစပြီး မင်းက မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးပဲ။"

"ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ကျေးဇူးတော်ကို မမေ့ပါဘူး။ အမိန့်တော်ကိုလည်း မလွန်ဆန်ဝံ့ပါဘူး။"

ဖေ့ယင်က လေးလေးနက်နက် ပြောပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သုံးကြိမ် ဦးခိုက်လိုက်သည်။

"ထတော့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးနေရာကို ကောင်းကောင်း တာဝန်ယူနိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။"

ဒုတိယသခင်လေးဖေ့ရဲ့တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကိုကြည့်ပြီး ဒီလူက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို စိတ်ဒုက္ခပေးနိုင်မှာ သေချာတယ်လို့ နဉ်ရှောင်ယောင်း ယုံကြည်လိုက်သည်။

ဖေ့ယင် ထရပ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဖေ့ယင်ဘက် လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် အမတ်မင်းဖေ့။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို မမေ့ပါနဲ့။ အမိန့်တော်ကို မလွန်ဆန်ပါနဲ့။ ဒီနေ့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို မှတ်ထားပါ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စစ်သေနာပတိချုပ်။ ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။"

အကြီးအကဲလီ၏တပည့်များအားလုံး အကြီးအကဲလီကို ကြည့်နေကြသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ ခန္ဓာကိုယ်မသန်စွမ်းတဲ့သူကို တကယ်ပဲ မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူး ပေးလုပ်လိုက်တော့မှာလား။

အကြီးအကဲလီ ဖေ့ယင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖေ့ယင် လေးနှစ်သားအရွယ်တုန်းက ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်ကလူတွေ သူ့ကို ပွေ့ချီပြီး ထွက်လာတုန်းက သွေးတွေရွှဲနေတာကို အကြီးအကဲလီ မှတ်မိနေသေးသည်။ အခုတော့ မင်းဆက်ပြောင်းသွားပြီ။ အကြီးအကဲလီရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ဖေ့ယင်က အပြာရောင် ဝတ်ရုံရှည်နဲ့ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ။ အရင်တုန်းက ကလေးလေးက အခု လူကြီးဖြစ်သွားပြီ။

အကြီးအကဲလီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဖေ့ယင် မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးဖြစ်လာတာ ကောင်းပါတယ်။"

"ဟားဟားဟား... ဟုတ်တယ်မလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး အကြီးအကဲလီကို ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး၊ ကျွန်တော့်အမြင် မဆိုးဘူးမလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးစပ်ဖြဲပြီး ရယ်နေသည်။ အကြီးအကဲလီ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်မရှိသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့အမြင်က ယုံနင်တိုင်းပြည်အတွက် ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။"

အကြီးအကဲလီ ချီးကျူးလိုက်သဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပိုပြီး ကျေနပ်သွားကာ "အင်း... အဘိုးကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို မိုးထိအောင် မိုက်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"

အကြီးအကဲလီ "..."

မိုးထိအောင် မိုက်တယ်? အဲဒါ ဘာကြီးလဲ။

"အရှင်မင်းကြီး။"

လိုကျစ်ကွေ့ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ အခုက မိုးထိအောင် မိုက်တယ်လို့ ပြောရမယ့်အချိန် ဟုတ်လို့လား။

"အရှင်မင်းကြီး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သူ ထပ်မံရှုံးနိမ့်ရတာကို လက်မခံနိုင်ပေ။

"ညီလာခံ သိမ်းပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နဂါးပလ္လင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး!"

ဒီတစ်ခါတော့ လိုကျစ်ကွေ့က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမ တံခါးဝသို့ ရောက်သွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ခေါ်သံကြားတော့ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ထောင်ယွီ"

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ယင်းယွီက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။

ဖြောင်း!

နဉ်ရှောင်ယောင်း နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။ သေစမ်း၊ ငါ စစ်သူကြီးထောင်ကို မေ့သွားတယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း တိတ်တဆိတ် လှည့်ပြန်လာပြီး နဂါးပလ္လင်ပေါ် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပဲ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က "အရှင်မင်းကြီး၊ မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးကိစ္စက မသင့်တော်ပါဘူး။"

"အမိန့်တော်တောင် ထုတ်ပြီးပြီပဲ။ ကိုယ့်ပါးကိုယ် ပြန်ရိုက်ခိုင်းနေတာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ကာပြလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ထောင်ယွီကိစ္စ ပြောကြရအောင်။"

"ထောင်ယွီက အိမ်ကနေ အနှင်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီ။ အရှင်မင်းကြီးက အခု မိသားစုကိစ္စတွေကိုပါ ဝင်ပါတော့မလို့လား။"

"မပါပါဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ့အိမ်ကိစ္စတောင် ငါ မနိုင်မနင်း ဖြစ်နေတာ။ ထောင်မိသားစုကိစ္စကို ဘာသွားလုပ်ရမှာလဲ။"

တော်ဝင်ဆွေမျိုးများ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားကြသည်။ မင်းသားဖူ အဖမ်းခံရပြီးကတည်းက အရှင်မင်းကြီးက တော်ဝင်မိသားစုကိစ္စကို ဝင်ပါဖူးလို့လား။

"ထောင်ယွီ ဝင်လာခဲ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ထောင်ယွီက မြို့တော်စစ်တပ်ရဲ့ ဒုတိယစစ်သူကြီးလေးပါပဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးဘက်တော်သား တစ်ယောက်က ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"ဒီလိုရာထူးမျိုးနဲ့ ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမထဲ ဝင်ခွင့်ရှိလို့လား။"

"ငါက တွေ့ချင်တယ်ဆိုမှတော့ မင်းက ဘာဝင်ပါစရာ ရှိလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ။ မျက်နှာကလည်း ကြီးလိုက်တာ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးဘက်တော်သားများ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ စကားပြောရတာ တကယ့်ကို နှိပ်စက်မှုပါပဲ။

"အမတ်ချုပ်ကြီး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ထောင်ယွီကို တွေ့ချင်တယ်။ ခွင့်ပြုပေးပါလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က 'ကျွန်တော်မျိုး မဝံ့ရဲပါဘူး' ဆိုတာကလွဲပြီး ဘာပြောနိုင်ဦးမှာလဲ။