စစ်သေနာပတိချုပ်က ကတိပေးထားလား

အကြီးအကဲလီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးညွှတ်ပြီး "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ခွင့်ပြုပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့အနောက်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး၊ လမ်းခရီး ချောမွေ့ပါစေ။ တာ့တာ။"

အကြီးအကဲလီ သုံးလှမ်းဆုတ်ပြီးမှ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ဟုကော်ကုန်းက အကြီးအကဲလီ ခြေထောက်တွေ ယိုင်နေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။ လမ်းလျှောက်နေတာ ဝါဂွမ်းပုံပေါ် လျှောက်နေသလိုပဲ။

"အဘိုးကြီးက အသက်ကြီးလာပြီကိုး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကြီးအကဲလီ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း "..." ဒါက အသက်ကြီးလို့ ဖြစ်ရတာ ဟုတ်လို့လား။

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲလီက လိုကျစ်ကွေ့ကို မကြည်သလို၊ လိုကျစ်ကွေ့ကလည်း အကြီးအကဲလီကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ဒါကြောင့် အကြီးအကဲလီအကြောင်း ဆက်မပြောချင်တော့ပေ။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ဗိုက်ဆာပြီလား။ ထမင်းသွားစားရအောင်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်းသည် အခုထိထွက်သွားခွင့်မရသေးသဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကိုပါ ထမင်းကျွေးမလို့လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ချက်ချင်း မျက်နှာပြောင်းသွားပြီး ဟုကော်ကုန်းကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာ... မင်းက ဒီမှာ ထမင်းစားချင်လို့လား။"

ထမင်းစားမလားလို့ မေးလိုက်တာနဲ့ ရန်သူလို အကြည့်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဟုကော်ကုန်း ကြောင်သွားသည်။

"မင်းက ငါ့ကို ထမင်းတစ်နပ် အကြွေးတင်နေသေးတယ်လေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်စောင်းထိုးနေဆဲပင်။ ဒီလူက အကြွေးမဆပ်ဘဲ သူများဆီက ထမင်းစားချင်နေသေးတယ်။ အခုချိန်မှာ အရှင်မင်းကြီးကို ငွေကုန်အောင်လုပ်မယ့်သူမှန်သမျှက ဒီအရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရန်သူပဲ။

ဟုကော်ကုန်း နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘာလို့စိတ်ဆိုးနေလဲဆိုတာ နားမလည်ပေ။

"ဒါဆိုရင် အရှင်မင်းကြီး ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်ကိုကြွပြီး ထမင်းစားမလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်နှာပြန်ပြောင်းသွားပြီး ပါးစပ်ဖြဲရယ်လိုက်သည်။

"အဲဒါ ကောင်းသားပဲ။"

မျက်နှာပြောင်းတာ မြန်လွန်းလို့ ဟုကော်ကုန်း အံ့သြသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ဆင်းရဲနေလို့လား။ သူများဝယ်ကျွေးမယ်ဆိုတာနဲ့ ဒီလောက်တောင် ပျော်သွားတာလား။

"ဒီနေ့ မအားဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှေ့တိုးသွားသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြန်ဆွဲထားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသားဖူဘက်က ပြဿနာတက်လာနိုင်တယ်။ တော်ဝင်ဆွေမျိုးတွေက ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်ပျက်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်မှာ နေရင်း နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေ လုပ်ဆောင်လို့ရပါတယ်..."

ဟုကော်ကုန်း ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ဟုကော်ကုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း အေးစက်စက် ခံစားလိုက်ရပြီး စကားရပ်သွားသည်။

"ဒီအချိန်မှာ နန်းတော်အပြင် ထွက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဟုကော်ကုန်းကို ကြည့်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"နောက်မှ သွားကြတာပေါ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းလည်း ဟုကော်ကုန်းနှင့်အတူတူ တွေးလိုက်သည်။ ဦးရီးတော်က ရန်ဖြစ်ရင်တောင် နန်းတော်ထဲမှာနေတာနဲ့ ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်မှာနေတာ ဘာကွာခြားလို့လဲ။ ဒါပေမဲ့ လိုကျစ်ကွေ့က မသွားစေချင်ဘူးဆိုတော့ စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ စားကောင်းသောက်ကောင်း နှစ်ခုကြားမှာ ရွေးချယ်ရတော့မယ်။ နောက်ဆုံးတော့ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"မှတ်ထားနော်၊ မင်း ငါ့ကို ထမင်းတစ်နပ် အကြွေးတင်နေတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဟုကော်ကုန်းကို သတိပေးလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း အရှင်မင်းကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်၊ လိုကျစ်ကွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ငါ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီနှစ်ယောက်ကြားမှာ တစ်ခုခုရှိနေတယ်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ရေတစ်ခွက်ငှဲ့ပေးကာ ဟုကော်ကုန်းဘက် လှည့်လိုက်သည်။

"ထောင်ယွီက ကျီးတုန်းဒေသကို သွားပြီဆိုတော့ မြို့တော်စစ်တပ်ကိစ္စကို ဟုကော်ကုန်းကို အပ်ထားချင်တယ်။"

"စစ်သေနာပတိချုပ်က ကျွန်တော်မျိုးကို မြို့တော်စစ်တပ်ထဲ ဝင်စေချင်တာလား။"

ဟုကော်ကုန်း အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ။ အဲဒီထဲက တော်တော်များများက မြို့တော်ဝန်းကျင်မှာရှိနေကြတယ်။ သူတို့ကို ပြန်ခေါ်လို့ရမလား။"

ဒါက ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်က လူဟောင်းတွေကို နေရာပြန်ပေးတော့မယ့် သဘောလား။ ဟုကော်ကုန်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း သကြားလုံးဝါးနေရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... စစ်သေနာပတိချုပ် ပြောသလို လုပ်လိုက်။"

ဟုကော်ကုန်း လိုကျစ်ကွေ့ကို ပိုပြီး လေးစားသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးကိုယ်စားတောင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပေးနိုင်တာပဲ။

"ကျွန်တော်မျိုးက မြို့တော်စစ်တပ်မှာ ချန်လုရဲ့လက်ထောက်အဖြစ် သွားလုပ်ရမှာလား။"

"ဟုကော်ကုန်းအတွက် နစ်နာသွားပြီ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဟုကော်ကုန်းကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ဟုကော်ကုန်းအဆင့်အတန်းနဲ့ ချန်လုရဲ့ လက်ထောက်သွားလုပ်ရတာ တကယ်နစ်နာပါတယ်။

ဟုကော်ကုန်း လက်ကာပြလိုက်သည်။

"မနစ်နာပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရတာပဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က "အိမ်ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ။ မကြာခင် အရှင်မင်းကြီးက အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ပေးလိမ့်မယ်။"

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ လူဟောင်းတွေထဲမှာ အသက်ကြီးနေတဲ့သူတွေ,ပါတယ်။"

ဟုကော်ကုန်းက ပြန်ထွက်သွားချင်သော်လည်း စကားပြတ်အောင် ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ် သူတို့ကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလား။"

"အသက်ကြီးနေရင် သားသမီးတွေ မရှိဘူးလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်မေးလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

"အင်း..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း သကြားလုံး မျိုချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ် ပြောသလို လုပ်လိုက်။ စစ်တိုက်တတ်တဲ့လူဆိုရင် ဘယ်လောက်များများ လက်ခံတယ်။"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။"

ဟုကော်ကုန်း ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန် ထမင်းစားလိုက်ပါဦး။ ငါ့ကို ထမင်းတစ်နပ် အကြွေးတင်နေတာ မမေ့နဲ့နော်။"

ထမင်းအကြောင်းပဲ ပြောနေတော့တာပဲ... ဟုကော်ကုန်း၏အပြုံး တောင့်ခဲသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဘာလို့ ထောင်ယွီကို ကျီးတုန်းဒေသ လွှတ်လိုက်ရတာလဲ။ ကျွန်တော်မျိုးလည်း စစ်တိုက်တတ်ပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးကို မြို့တော်စစ်တပ်ထဲ ပို့ဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာလား။"

"ဟင်... မဟုတ်ပါဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါ ထောင်ယွီကို တွေ့လိုက်လို့ပါ။ ဟုကော်ကုန်းကို မတွေ့လိုက်လို့လေ။"

ဟုကော်ကုန်း ခေါင်းမူးသွားသည်။ မတွေ့လိုက်လို့ ဟုတ်လား။ လူရွေးတာက ဒီလိုရွေးရတာလား။

"တကယ်ပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အဲဒီတုန်းက ထောင်ယွီကိုပဲ တွေ့လိုက်တာ။ ဟုကော်ကုန်းကို မတွေ့လိုက်ဘူး။ တကယ်လို့ ဟုကော်ကုန်းကို တွေ့ရင် ငါ ဝေခွဲရခက်နေမှာ။"

ဟုကော်ကုန်း ထွက်ခွာသွားသည်။ ခြေလှမ်းတွေ လေးလံနေသည်။ စစ်တိုက်ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးကို အရှင်မင်းကြီး မမြင်လိုက်လို့ လွဲချော်သွားရတယ်တဲ့လား။

.....

"ထမင်းသွားစားမယ်။"

ဟုကော်ကုန်း ထွက်သွားသည်နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း ထိုင်ခုံမှ ခုန်ဆင်းပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ မင်းက မင်းသားဖူကို ဘယ်လိုလုပ် စဉ်းစားမိသွားတာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

"ဖုန်းလင်မြို့က မင်းသားဖူရဲ့ ပိုင်နက်လေ။"

"ဒါကြောင့်လား။"

"အင်းလေ။"

"ငွေပေးပြီး ဘေးရှောင်တဲ့ကိစ္စကရော။"

"ဒုက္ခသည်တွေကြောင့်လေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ထမင်းစားရရင် ဘယ်ဒုက္ခသည်က အသေခံပြီး ပုန်ကန်ချင်မှာလဲ။"

"ဒါပဲလား။"

"အင်း..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထမင်းဝအောင်စားပြီး ဘာမှလုပ်စရာမရှိလို့ ပုန်ကန်တဲ့လူ ရှိလို့လား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ ပါသွားသည်။ နေရောင်ခြည်က စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နွေရာသီ ရောက်တော့မယ့် နေရောင်ခြည်က တောက်ပနေပေမယ့် လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့မျက်လုံးထဲက အရိပ်မည်းတွေကိုတော့ မဖယ်ရှားပေးနိုင်ပါဘူး။

"စစ်သေနာပတိချုပ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။

"ခဏနေရင် ဘာစားချင်လဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးထဲမှ အရိပ်မည်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပြုံးရိပ်များ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

"ရှောင်ယောင်း။"

လူသူကင်းမဲ့သော စင်္ကြံလမ်းတွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

စားစရာအကြောင်း တွေးမိတိုင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း ပျော်ရွှင်နေတတ်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က သူမကို ငုံ့ကြည့်နေတာကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းလည်း သကြားလုံးကို မျိုချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ဘာကိစ္စ ရှိသေးလို့လဲ။"

လောင်တက အနောက်မှ အမြီးနှံ့လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က ငတုံးမကို နမ်းတော့မလို့လား။ ကြောင်တွေကို အားနာပါဦး။

"ရှောင်ယောင်း၊ တစ်နေ့ကျရင် မင်း ကျွန်တော့်ကို ဘာမှမဖုံးကွယ်တော့ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို ကုတ်လိုက်သည်။ ငါ ဘာဖုံးကွယ်ထားလို့လဲ။

"ကျွန်တော် စောင့်နေပါ့မယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့၏လက်က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ် ပြောတာ ဘယ်ကိစ္စလဲဟင်။ အရိပ်အမြွက်လောက် ပြောပြပါလား။"

"ကျွန်တော် အတင်းမမေးပါဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ထမင်းသွားစားကြစို့။"

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မမှာ အထူးစွမ်းအင် ရှိတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ ရပ်တန့်သွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ငါ့ကို သတ္တဝါဆန်းလို့ မထင်ပါစေနဲ့။

လိုကျစ်ကွေ့က ထူးဆန်းတဲ့ လူစွမ်းကောင်းတွေအကြောင်း ကြားဖူးပေမယ့် အထူးစွမ်းအင်ဆိုတာ ဘာလဲ။

"ပြီးတော့ ကျွန်မက တိရိစ္ဆာန်တွေပြောတာကို နားလည်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။ အခုတော့ အကုန်ပြောပြလိုက်တာ ကောင်းမယ်။ သူမနဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်က အိပ်ရာထဲမှာတောင် နှစ်ခါလောက် အတူနေဖူးပြီ။ နောက်ကျရင်လည်း အတူနေရဦးမှာဆိုတော့ မရိုးသားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။

လိုကျစ်ကွေ့ နဖူးကို လက်ဖြင့်အုပ်လိုက်သည်။

"တကယ်ပြောတာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ရှေ့သို့ ပြေးသွားပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဆက်လျှောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ရှင် မယုံရင် ကျွန်မ လုပ်ပြမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လောင်တကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"လောင်တ၊ လျှောက်လာခဲ့။"

လောင်တ စင်္ကြံလမ်းပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်။

"မလျှောက်ချင်ရင် လှိမ့်လိုက်။"

လောင်တ သမ်းဝေလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ဝပ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း "..."

"ထမင်းစားမယ်ဆို။ သွားကြစို့။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြောလိုက်သည်။

"နင်... ကြောင်ဝတုတ်ကြီး!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လောင်တကို ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင် တမင်လုပ်တာမလား။ နင့်စစ်သေနာပတိချုပ် ငါ့ကို လိမ်တဲ့သူလို့ ထင်သွားအောင်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို မုန်းသွားအောင် လုပ်တာမလား။"

ဒီကြောင်ဝတုတ်ကြီးက ဒီလောက် ယုတ်မာတတ်မှန်း အရင်က မသိခဲ့ဘူး။

လောင်တ ပျင်းရိလေးတွဲစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး အကြောဆန့်ကာ စင်္ကြံလက်ရန်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

"ဟေး..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒေါသထွက်ပြီး လိုက်ဖမ်းရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဒီနေ့ ကြောင်သေမလား၊ လူသေမလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့။

"တော်ပါတော့။"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခါးကို ဖက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ယုံပါတယ်။ ထမင်းသွားစားကြစို့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း "..." ဒါ ယုံတဲ့ပုံစံလား။ ခေါင်းစဉ်မလွှဲပါနဲ့။

ခြေသံများ အဝေးမှ ကြားလိုက်ရသဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ခပ်ခွာခွာ ရပ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းတပ် စစ်သူကြီးတစ်ဦး ရောက်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဂါရဝပြုကာ လိုကျစ်ကွေ့ကို လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဝန်ကြီးဌာနက လူတွေ ရောက်လာပါပြီ။"

"ကျွန်တော် သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အရင်သွားစားနှင့်လိုက်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။

"ခဏနေရင် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် ဝယ်ခိုင်းလိုက်မယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်လောက်နဲ့ စိတ်ဖြေလို့ ရမလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးဖောင်းလိုက်ပြီး လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

"နှစ်ကျင်း။"

"ကောင်းပြီ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ စင်္ကြံတိုင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။ အမှန်တိုင်းပြောတာတောင် စစ်သေနာပတိချုပ်က မယုံဘူး!

"မြောင်!"

လောင်တ ပန်းခင်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာပြီး စင်္ကြံလက်ရန်းပေါ် ခုန်တက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်လိုက်သည်။

"ဟော... ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လျှပ်စီးလို လျင်မြန်စွာ လောင်တကို ဖမ်းလိုက်ပြီး ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း။"

အဘိုးစာကလေး ပျံလာပြီး လက်ရန်းပေါ်တွင် နားလိုက်သည်။

"လောင်တက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးတယ်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အဘိုးစာကလေးကို တိုင်တောလိုက်သည်။

အဘိုးစာကလေးက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ အခုချိန်မှာ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို မင်းရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပြောပြလို့ မဖြစ်သေးဘူး။"

"ဘာ..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြောင်သွားသည်။

လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းလက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငတုံးမ၊ နင်နဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ လက်ထပ်ပြီးပြီလား။ ဘာကိစ္စ အကုန်လျှောက်ပြောနေရတာလဲ။"

အဘိုးစာကလေးက "ရှောင်ယောင်း၊ စစ်သေနာပတိချုပ်က မင်းကို ကတိပေးထားလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စင်္ကြံလက်ရန်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာကတိလဲ။"

လောင်တက "နင်နဲ့ ထာဝရ အတူနေမယ်၊ ကာကွယ်ပေးမယ်၊ လုပ်ကျွေးမယ်၊ ပြီးတော့ အတူတူ အိုမင်းသွားမယ် ဆိုတာမျိုးလေ။ သူ ဘာကတိမှ မပေးရသေးဘဲနဲ့ နင်က ဘာလို့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပြောပြနေရတာလဲ။"